Dagblad van het Noorden :
De blijvende aandacht voor Aletta Jacobs, dit voorjaar weer met een musical, is terecht. Echter: ook haar broers en zussen schreven geschiedenis en vooral Charlotte verdient meer bekendheid..
Minder bekend is dat ze uit een gezin kwam van elf kinderen en dat vijf ervan eveneens geschiedenis schreven en dezelfde wilskracht hadden. En, ook opvallend, Julius, Johan Rudolf, Eduard, Frederika en Charlotte verbleven kort of lang in Nederlands-Indië.
Charlotte (1847-1916), de oudere zus van Aletta. Zij slaagde in 1881 als eerste vrouw in Nederland voor het apothekersexamen, opende in Nederlands-Indië als eerste vrouw een eigen apotheek, keerde na dertig jaar terug en streed zij aan zij met Aletta voor het vrouwenkiesrecht.
...................
Indisch4ever 
In Europa had dus nooit rasvermenging plaatsgevonden en de Europeanen waren “raszuiver” en “superieur”. Dit is een absurde stelling die niet gebaseerd is op de realiteit en de geschiedenis van de volksverhuizingen in Europa en Azië. Superieur is altijd de dood en het opkomen, bloeien en verdwijningen van “civilisaties”.
In Europa had dus nooit rassenvermenging plaatsgevonden en de Europeanen waren “raszuiver” en “superieur”. Dit is een absurde opinie en niet gebaseerd op de realiteit van de mensheid en het leven. Superieur is altijd de dood en wij, de mensen, zijn allen migranten in deze wereld.
“Nadat Jacobs zich in gloeiende bewoordingen had uitgesproken over raszuivere zwarten en ‘halfbloeden’ in Zuid-Afrika, kon er bij de Nederlandse lezers geen misverstand meer bestaan over haar standpunt inzake raszuiverheid en rassenvermenging. De superioriteit van de Europeanen moest in stand worden gehouden door mensen van gemengd ras negatief tegemoet te treden. Zij bedreigden immers het koloniale idee van twee gescheiden werelden – één voor Europeanen en één voor de inheemse bevolking.
Een paar maanden later, in Nederlands-Indië, weet ze een expliciete discussie over de netelige kwestie van rassenvermenging handig te omzeilen. Een – groot deel van de Indisch-Nederlandse gemeenschap bestond immers reeds uit nakomelingen van Nederlandse vaders en inheemse moeders. Slechts één keer schrijft ze hier iets over, als ze een landbouwschool bezoekt waar ‘halfbloedkinderen’ op zitten. Ze beschrijft de school op zo’n manier dat duidelijk wordt dat deze kinderen in haar ogen een speciale behandeling nodig hebben voordat ze in de maatschappij opgenomen kunnen worden. Ze beschouwt hen als een sociaal probleem en noemt hen zelfs ‘arme slachtoffers’.”
https://atria.nl/kennis/blogs/de-koloniale-stem-van-aletta-jacobs