rodi.nl:
In de wereld van de Vlaardingse Poëzie was zij al vele jaren een ‘leading lady’ op het gebied van verbeelding in mooie woorden. Als lid van Rotonde, op de poëziefestivals van het Vlaardings Taal Genotschap, in cafe De Steeg. Nu in 2024 brak zij echter nationaal en zelfs internationaal door met haar gedicht ‘Ontheemde’
De in 1926 in Djokjakarta in Nederlandsch-Indië geboren dichteres deed begin dit jaar haar dramatische jeugdervaring in het Japanse interneringskamp Tjideng uit die doeken voor de documentaire ‘Als ik mijn ogen sluit’. Zij mocht deze documentaire ook sluiten met haar gedicht ‘Ontheemde’, een gedicht dat zij al in 1976 schreef en publiceerde. De documentaire kreeg ook een engelstalige versie, waarvoor het gedicht ook vertaald werd. Tijdens diverse premieres, interviews en beschouwingen van de documentaire kwam steeds vaker de vraag of het gedicht ook voor het publiek beschikbaar was.
Samen met de voorzitter van stichting Indisch Belang Vlaardingen, waarvoor zij elk jaar een gedicht schrijft- en declameert tijdens de Indië- en NNG veteranen herdenking, werd besloten het gedicht te publiceren.
...................
Indisch4ever 
https://nos.nl/artikel/2486702-in-kamp-tjideng-werd-de-capitulatie-niet-gevierd-mochten-niet-juichen
Zie het filmpje op deze NOS-pagina. Met meer foto’s van haar en ze zegt dan iets, wat lijkt dat ze zelf die lapjesbroek had gemaakt .
Die fotograaf kwam in november 1945 in het kamp en Lily was al aangesterkt… meer gewicht.
Mijn moeder met zoon, neefje , zus en haar moeder vertrokken uit Tjideng op 1 september 1945. Ze gingen naar haar broer in Meester Cornelis. Ik heb nooit gevraagd of ze die hele afstand liepen of met iemand mee konden (paard en wagen/auto/bedjak). Mijn oma was toen 57 jaar en verzwakt door ondervoeding ?
Uit de verhalen van mijn moeder en tante begreep ik dat eind augustus ineens Molukse knillers wacht hielden bij de poort van Tjideng.
Ik neem aan dat ze dat deden op eigen initiatief, want knil-officieren waren er nauwelijks in Batavia. De Molukse knillers die niet geinterneerd waren moeten elkaar opgezocht hebben, toch. De eigen gezinnen en die van gevallen en gevangen kameraden verzorgen ? En wie weet … verzet plegen ?
Ik heb net de documentaire gezien “Als ik mijn ogen sluit”. Heel bijzonder. Mijn moeder, oudere broer en ik (geboren Julie 1942) zaten ook in verschijnende kampen en ook wij hoorden eigenlijk nooit iets van onze ouders. Ik dank jullie die deze practige getuigenis gecreerd hebben! En het gedicht zou verplicht lezen moeten zijn voor ieder debat over aziel zoekers. (ik woon al 62 jaar in Canada, dus mijn hollands is niet zo best)
Indrukwekkende documentaire.
Nog meer het gedicht van mw. Lily Kloots-Touwen en haar indrukwekkende voordracht.
Héél bijzonder. Ben zelf van nét na WO II.
Lily Touwen ? Bron
Nog een foto van dezelfde serie
https://www.facebook.com/photo/?fbid=335081086271866&set=gm.1226162225406865&idorvanity=1028569501832806
Wat was die Lia een STOOT in 1945 ,dus 19 jaar oud ! Ze was haar tijd heel en heel erg vooruit met haar Mini rokje ! En haar voor bumper is ook pontificaal te bewonderen ! Die suffe sergeant dacht dat al die mannen en jongens naar hem keken ,toen Blonde Lia voorbij schreed .Daar zou die sufferd zich wel heel erg in vergissen ! 😂🤣😜
Tja Bung Tolol, ook ik ben onder de indruk van de schoonheid die Lily (niet Lia) blijkens de foto’s toen was. Aangezien ik weinig verstand heb van auto’s ontgaat mij de vergelijking van haar strak gesneden figuur met bumpers, maar vallen mij wel andere zaken op de foto’s op.
In de eerste plaats Lily’s kleding. Ik neem aan dat de foto vroeg na de Japanse capitulatie is genomen, misschien in een (voormalig) Jappenkamp.
Eerst maar kijken naar Lily. Niet alleen voor mannen als Bung Tolol een genot om te zien, niet in de laatste plaats door haar outfit, ultra korte broek en strak gesneden blouse. Waar haalde ze die vandaan en wat bracht haar er toe die te dragen? Op een boulevard aan de Côte d’Azur zou ze daarmee niet uit de toon zijn gevallen. Maar kon dat zo maar op Java, in die woelige 2de helft van 1945 en 1ste helft 1946?
Verder vraag ik mij af waar Lily die outfit vandaan haalde. Er was alom nog schaarste aan Europese vrouwenkleding en stof om vrouwenkleren van te maken. Als die er was, dan zonder enige frivole variatie in kleur en motief. Ik herinner mij dat in die tijd in Semarang veel (Indo)Europese vrouwen op straat verschenen in jurken met aardbeien motief, omdat plotseling stof met alleen dat motief werd gedistribueerd. Er was blijkbaar niet anders. Had Lily een vriendje in Australië?
Dan die militairen bij de poort van het kamp. Ze lijken een zootje ongeregeld, in haast opgesteld, want niet naar grootte. Erewacht voor mooie Lily die net voorbijkwam, aflossing van de wacht bij de poort? Erewacht onwaarschijnlijk, want heweer aan de schouder en niet “gepresenteerd”. Wat voor eenheid stond daar? Aan het hoofddeksel van de groep militairen te zien, mogelijk Brits marinepersoneel. Wat doet die commandant vóór de troep in afwijkend (KNIL?) uniform er dan? Het was een rommeltje in die dagen na de Japanse capitulatie, ook in militaire zin. Maar toch aardig voor de krijgskundigen onder de lezertjes om het plaatje nader te duiden.