Jappenkampen Padang en Bangkinang

Voor wie familie had in de jappenkampen te Padang en Bangkinang Zie deze IGV-pagina   Er zijn bestanden te downloaden.

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

3 reacties op Jappenkampen Padang en Bangkinang

  1. Hans Boelaars zegt:

    Eindelijk zelf ben ik naar Bankinang gegaan om te zoeken naar een zus boven mij die in de Boei in Padang is overleden en weer herbegraven is op het rk. kerkhof in Padang met o.a. broeders en zusters die in Bankinang begraven waren.
    Als kind van 6 jaar heb ik deze herbegraving bij gewoond.
    Bij de stichting oorlogsgraven wisten ze voor 8 jaar niets hierover.
    Mijn broer en ik zijn onder bescherming van een toenmalig weesmeisje waar ik verder nooit meer iets van vernomen heb het kamp doorgekomen.
    Tot dat moment wist de familie in Holland niet dat wij ook een ouder zusje gehad hebben.

    • Boeroeng zegt:

      Hans, klopt dit verhaal? :

      Boelaars, Geertruida C.M., geboren mei 1942 in Padang, overleden 23 augustus 1942. Dochter van Catharina Maria Hoogenbosch (1911 Den Helder – 1994 Geertruidenberg) en Adrianus Cornelis Boelaars (1911 Amsterdam – 1994 Geertruidenberg), machinist KPM en ook verblijvend in de kampen te Padang en Bangkinang.

  2. vandenbroek@libero.it (1953) zegt:

    Mijn moeder (1929) was met haar Indonesische moeder, zusje en twee broertjes in het Jappenkamp te Bangkinang geïnterneerd. Ze vertelt aan mij weinig over deze periode terwijl ze aan mijn zoon, die toen een tijdje bij haar inwoonde wel over praatte. Dat was zeker niet bedreigend.

    Toen ben ik zelf op zoek gegaan naar data en heb haar verblijf op Sumatra gereconstrueerd: van Padang, waar haar vader als KNIL-militair vòòr de oorlog was geplaatst naar het kamp in Bangkinang en na de Japanse overgave terug via Bangkinang naar Meester Cornelis op Java . Daarbij gebruikte ik de informatie op de nuttige web site van dhr Geenen, myindoworld en ook de gegevens over de Bersiapkampen. Daarin zijn plattegronden etc van Bangkinang en de opvangenkampen in Padang te vinden.

    Op basis van deze gegevens sprak ik met mijn moeder (1929). Opvallend is, dat ze met veel van de mensen uit die periode na de repatriering(!) in Nederland contact had. Haar Lange -ermijn geheugen is meer dan OK., haar verhaal past in het verloop van de geschiedenis. Ze wilde nooit naar de bijeenkomsten met Bangkinangers in Bronbeek.

    Uit de verhalen van mij tante en ooms krijg ik het beeld van een meisje die samen met mijn oma hun eigen weg gingen. Trotse vrouwen, sterk als buigzaam bamboe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.