Foodblogger Ilona Brook: ‘Ik wil heel graag een boek maken als ode aan mijn oma’

Ze is een echte tjampoer: mix van alles. De hele dag met eten bezig, en niet alleen vanwege haar foodblog. En ze is de kleindochter van de legendarische Indische schrijfster Lin Scholte. Een interview met foodblogger Ilona Brook.

Wie is Ilona Brook?     Ik ben zelfstandig ondernemer coach/counselor en foodblogger van Authentiek Indisch koken. En al de vierde generatie Indische vrouwen in mijn familielijn die authentiek Indisch kookt! Mijn missie is dan ook de culinaire nalatenschap van mijn beide Indische voormoeders aan volgende generaties door te geven. Opdat deze legacy niet verloren gaat. Met mijn foodblog wil ik zoveel mogelijk mensen inspireren authentiek Indisch eten te koken.    Meer dan Babi Pangang

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

34 reacties op Foodblogger Ilona Brook: ‘Ik wil heel graag een boek maken als ode aan mijn oma’

  1. Ron zegt:

    Hi Ron,

    Het IHC in Den Haag valt onder ANBI.

    Valt het ANBI ook onder NGO?

    Ik kan namelijk tot nu toe niet het IHC vinden op de lijst van betaald Directeuren.

    Het inkomen van mevr. Van Genugten valt ook onder vergoedingen.

    Het salaris wordt niet genoemd.

    Ronny

    • Anon zegt:

      @ Heer Ronny. Zie hiervoor IHC Jaarrekening 2019, onder WNT verantwoording, pagina 38. Op de bezoldiging is de Wet Normering Topinkomens (WNT) van toepassing met een maximum van Euro 194.000 voor 2019. Directeur IHC ontvangt jaarlijks Euro 133.781. Boven deze rubriek ziet u ook de bijdragen voor vakantiegeld, pensioen, verzekeringen. https://www.indischherinneringscentrum.nl/sites/www.indischherinneringscentrum.nl/files/documenten/Jaarrekening%202019%20def.%20gewaarmerkt.pdf
      Ter enige vergelijking :
      https://www.goededoelennederland.nl/sector/sectoronderzoek/beloning-directeuren-goede-doelen.
      Wat betreft NGO’s : er is een verschil tussen ANBI en de Erkenningsregeling Goede Doelen. De eerste betreft de fiscaliteit (aftrekbaarheid giften). De tweede betreft CBF (Centraal Bureau Fondsenverwerving), de onafhankelijke toezichthouder m.b.t. kwaliteit, verantwoording, toezicht en transparantie van de Goede Doel instelling (betrouwbaarheid).
      Het IHC heeft een ANBI status https://www.indischherinneringscentrum.nl/over-ons/vriendenstichting
      Ik hoop U hier mee van dienst te zijn geweest.

      • R Geenen zegt:

        U heeft mij inderdaad meer duidelijkheid gegeven. Er wordt zelf niet van salaris gesproken, maar van vergoeding. Een ieder die zo’n inkomen in Ned. heeft, kan zich in zijn/haar handen wrijven.
        Heb naar u informatie even gezocht naar net aantal NGO’s en dat zijn er haast duizenden. Daarbij werd er ook melding gemaakt van de “vergoedingen” van de directeuren. Ik zie dat op die manier niet duizenden, maar miljoenen worden weggegeven. Ja, ik begin te begrijpen waarom de belastingdruk in Nl zo hoog ligt. Vallen die vergoedingen niet onder de graai cultuur?
        Ik kan nu ook zien dat het IHC niets anders doet dan naar de pijpen van de wet dansen.
        Wat mij nog het meeste verbaasd, is dat geen ene Indo website daar over schrijft en het voor zoete koek neemt. I4E en javapost heb ik ook nooit er over gehoord. Hier spreekt het oude bekende “Indisch Zwijgen”. Ja het bestaat nog steeds.

        • Jan A. Somers zegt:

          “begin te begrijpen waarom de belastingdruk in Nl zo hoog ligt. ” Valt wel mee hoor, ik houd zat over. En maak dankbaar gebruik van alles wat met mijn belastinggeld wordt betaald. (niet alleen de straatveger, de politieagent en de man die mijn ID-kaart aanmaakt). Behalve dan belastinggeld dat naar de zuidelijke Europese landen wordt doorgesluisd. Zijn we kwijt! Zonder tegenprestatie. Ik zeg altijd dat ik graag meer belasting wil betalen, houd ik ook meer over.
          “dat het IHC niets anders doet dan naar de pijpen van de wet dansen.” Heb ik niets van gemerkt. Zie bijvoorbeeld Bestuur en Comité van aanbeveling. En ik dacht niet dat er voor het IHC een wet is. En de Nederlandse immigranten in Amerika maken toch ook dankbaar gebruik van de Nederlandse wet op de AOW?

        • R Geenen zegt:

          @@Ik zeg altijd dat ik graag meer belasting wil betalen, houd ik ook meer over.@@
          U vergeet dat u daarbij een inkomen heeft van een gepensioneerd ir. M.a.w. een vrij domme opmerking. Immers iemand die geen belasting betaald, houdt altijd het meeste over; 100%

        • R Geenen zegt:

          @En de Nederlandse immigranten in Amerika maken toch ook dankbaar gebruik van de Nederlandse wet op de AOW?@
          Ja, als er een systeem gemaakt wordt, waarbij je er niet hoeft te werken, iedereen die maar in Ned. komt te wonen zijn hand op houd, gevuld wordt. Ja. dan is het vrij logisch, dat ieder weldenkend persoon van die wet gebruik gaat maken. Is dat ook niet een van de redenen waarom er vroeger zoveel mensen van o.a. de Antillen naar Nederland kwamen? Is dat ook niet een van de redenen dat vele gastarbeiders naar Ned. kwamen. Ook de hedendaagse vluchtelingen? M.a.w. is die wet niet doorgeschoten? Wat betreft de Amerindo’s, velen wisten niet eens dat het systeem zo werkte. Tot hun familie in Ned. hun daarvan op de hoogte bracht.
          Hier moet je voor de AOW werken en minstens 10 jaren om in aanmerking te komen. Niet alleen rechten, ook plichten.

        • Jan A. Somers zegt:

          “iemand die geen belasting betaald” Nou, ik betaal behoorlijk belasting hoor. Dat doen we in Nederland allemaal. Pensioen is gewoon uitgesteld loon. Meisje is heel serieus, bewaart alles. Een keer per jaar de aangifte voor ons beiden doen. Is tegenwoordig gemakkelijk, het meeste is al ingevuld, moet je alleen controleren. We zijn dan in een middag klaar.

  2. Anoniem zegt:

    Authentiek Indisch koken?
    Nogal een oxymoron.

    Dit hele artikel maakt toch weer eens heel duidelijk hoe ver de Indische gemeenschap en diegenen met een gedeeltelijk Indonesische afkomst die zich buiten Indonesië bevinden, afstaan van het land en haar inwoners en cultuur. En toch maar ‘authentiek’ bezig zijn, ja ja.

    Ook vind ik het heel raar, tamelijk grof en oppervlakkig om het ‘Aziatische’ geërfde aspect in iemands eigen persoonlijkheid, in interesse in voedsel uit te drukken. Ik hoop echt dat Indonesiërs en andere Aziaten wel iets meer diepgang te bieden hebben dan hun voorliefde voor lekker eten.

    En dan zie ik dat een trip naar Bali -of all places- als een bezoek aan de roots en het vaderland wordt gezien?! Als je oma uit Sulawesi of Centraal Java kwam, ga dan dáár naartoe en niet naar Ubud waar volle toeristenbussen leegstromen of Kuta/Sanur/Seminyak waar er meer bleekgezichten dan lokalen rondlopen op een eiland waar je af en toe een (Hindoeïstische) Balinese Ngaben kan meepikken.

    PS: Wel ironisch dat een website e.d. ‘Meer dan Babi Pangang’ wordt genoemd. Ik neem aan dat dit als een kwinkslag bedoeld is? Het populairste ‘Chinees-Indische gerecht’ in Nederland. Als er nu één gerecht is dat totaal niet populair is in Indonesië en eigenlijk als Chinees wordt gezien, is dit het wel. En serveert men het, is er geen rode saus te bekennen. Eigenlijk zie je Babi Hong (Cina), Babi Sei (NTT), Bai Guling (Bali) of Babi Rica (SulUt) nog meer.

    • R Geenen zegt:

      Geheel mee eens. Dat woord is de grootste vloek in het eten dat wij vroeger gewend zijn. Zelfs vandaag aan de dag, in SoCal in de Indonesische eethuizen, waar ik mijn eten regelmatig haal, koken ze anders, eenvoudiger maar smaakvoller en pittiger. En geen een van hun eethuisjes gebruik het woord Authentiek. Maar geef mij maar hun voedsel dan zij die te koop lopen met valse woorden. Het is jammer dat deze jonge Indo generatie de Nederlandse mentaliteit over nemen.
      Mijn zusters in Nederland herkennen bovenstaande bij hun eigen kinderen. Heel jammer.

    • Roy Ferouge zegt:

      Waarom zo cynisch reageren? Hier is een enthousiaste Indische vrouw fantastisch en leerzaam Indisch aan het koken. Daar kan menig Indische jongere nog wat van leren.
      Een simpele keuken zonder bla bla!
      Laat Bali haar visie zijn op het Indië van vroeger. Daar klopt niets van maar val daar niet over. Dus applaus voor haar inzet die oude gerechten in leven te houden.

      • R Geenen zegt:

        Het gaat ook niet om haar koken, enz. Maar het woord Authentiek. Er is voor elk gerecht, ook het Indische, maar eenmaal het woord Authentiek van toepassing. Al het andere kan hoogst een variant zijn. Ik bezit 330 Indische gerechten en heb slechts 1 authentiek gerecht; mijn eigen sambal gerecht. Het uitleggen van het woord naar eigen inzicht heeft totaal geen zin. In tegendeel, je maakt jezelf, ongewild, belachelijk. Kook zoals je wilt, maar laat dat blanda woord weg. Tenminste als je vindt dat je Indisch bent.

        • Jan A. Somers zegt:

          “het woord Authentiek van toepassing.” U was toch makelaar? Hier in Nederland wordt dit woord door makelaars tientalen malen per bezichtiging gehanteerd. Betekent voor de koper: achterstallig onderhoud.

        • R Geenen zegt:

          @Betekent voor de koper: achterstallig onderhoud.@
          Wordt hier niet gebruikt, want achterstallig onderkoud hoeft nog geen authentiek te zijn.
          Een huis van 100 jaar oud heeft waarschijnlijk diverse veranderingen ondergaan. En als je dan, ook als makelaar, iets beweerd dat niet waar is, kan je gaar ook mee in moeilijkheden komen. Hier dus nooit dat zeggen. Alleen als de makelaar er 100% van zeker is en het kan stafen met bewijzen.

        • Jan A. Somers zegt:

          “iedereen die maar in Ned. komt te wonen zijn hand op houd, gevuld wordt.” Dat is het nou ook weer niet. Je krijgt je AOW alleen over de jaren dat je in Nederland hebt gewoond, vanaf je vijftiende tot de AOW-leeftijd. Het is een basispensioen, daarmee vermijd je meteen mensen die na hun 65ste bijstand nodig hebben, die wordt ook uit de belastingopbrengst betaald. AOW maakt daarmee ook deel uit van armoedebestrijding, solidariteit. In Amerika een vies woord?
          Omdat het een basispensioen is, hoef je er gedurende je werkende leven ook geen premie voor je bedrijfspensioen over te betalen. Je pensioen wordt dan ook met het bedrag van de AOW gekort, daarover heb je immers geen pensioenpremie betaald, en je krijgt dat als AOW, waar je wel premie over hebt betaald.
          Vergeet hierbij niet dat in Nederland de vrouwen vroeger meestal geen betaalde arbeid hadden, daar moest je man voor zorgen. En die kregen dan ook geen eigen bedrijfspensioen. Ik herinner me nog, tegenover mijn ouders woonden twee ongetrouwde broers met een zus die voor hun zorgde. Toen ze 65 werd was het feest voor haar, de eerste keer eigen inkomen!

        • R Geenen zegt:

          @AOW maakt daarmee ook deel uit van armoedebestrijding, solidariteit. In Amerika een vies woord?@
          Als iemand in zijn jongere jaren studeren en of werken ook een vies woord vindt, kan die iemand op oudere leeftijd ook weinig op solidariteit rekenen. En het werken van vrouwen in Amerika bestond hier al heel lang. Toen de 2de wereld uitbrak en de mannen naar het front werden gestuurd, waren het de vrouwen die in de fabrieken werkten aan bewapeningen en voertuigen. Wat dat betreft bestond die solidariteit hier al heel lang. En deze vrouwen kregen dus ook hun pensioen en/of SS = AOW. M.a.w. het zijn zowel de Amerikaanse mannen en vrouwen die Europa en de wereld hielpen bevrijden. Het systeem in de USA is anders dan in Europa, maar het werkt ook. Het heet hier FREE ENTERPRISE.

        • Jan A. Somers zegt:

          ” iets beweerd dat niet waar is,” Die makelaar beweert niets dat niet waar is. Die kozijnen zijn ook al 100 jaar oud, dus inderdaad authentiek! Maar door die 100 jaar schilderen zie je niet dat ze verrot zijn. En dat zegt hij er niet bij. De koper hier heeft ook een vraagplicht naar informatie.

        • R Geenen zegt:

          De makelaar hier zal nooit iets beweren zonder zwart wit bewijs. Hij zal hoogstens tegen de klant zeggen, dat ze het recht hebben om het te onderzoeken en een expert te laten onderzoeken. De kosten zijn ook voor hun. De makelaar zal alleen een afspraak en bezoek regelen. Maar zwijgt verder.

    • Anon zegt:

      De Indische gemeenschap, althans in Nederland, staat inderdaad ver van de Indonesische gemeenschap en deze dient zich ook niet te meten aan de laatste qua denkraam en cultuur. Andersom idem dito. Twee gescheiden entiteiten. Dat zou ik wat mij betreft graag zo willen houden. In de jaren dat ik in Indonesië gewoond en gewerkt heb, is mij bij gebleven hoe gering de diepgang is bij Indonesiërs en de interessesfeer zeer beperkt. Vriendelijke mensen, dat weer wel, maar een gemiddelde boer uit de Ommelanden heeft vele malen interessantere stof en diepgang. Logisch, hogere opleiding, hoger inkomen en meer van de wereld gezien. Wat betreft het authentiek Indisch eten in Nederland, ach, dat zijn vaak gerechten met een Nederlands sausje, fantasienamen, verrassende combinaties van ingrediënten die ik zelf nooit zou gebruiken. Foie gras met peteh zou mij te ver gaan :-). Loop je in Amsterdam dan zie je de meest fantasievolle ‘authentieke’ eethuisjes en menu’s. Verre van orthodox en orthoprax. Wat betreft de jonge(re) Indo generatie, die is gewoon Nederlands en past in c.q. gaat naadloos op in het huidig diversiteitsspectrum, met een eigen kijk, mentaliteit en taalgebruik, maar wel Nederlands. Er is m.i. weinig verbeelding nodig om te stellen dat de meeste oudere Indo’s, zoals op I4E, niet meer de Indo’s zijn van voorheen (tempo dulu) maar nog wel hier en daar met een zweem van innerlijk, weliswaar gesublimeerd, ontzag voor de blanke. Wat me opviel aan het filmpje van Ilona Brook is dat ze volkomen zichzelf is, integer, assertief, open en plezier heeft. Een vrouw met zelfvertrouwen. Geen geklaag, mentale BLM terreur, eeuwige discriminatie verongelijk, en vervelende ervaringen heeft omgezet naar positieve opvattingen en levensstijl. Ik zou graag met haar een hapje willen eten. Laat het authentieke maar achterwege.

      • R Geenen zegt:

        @@Er is m.i. weinig verbeelding nodig om te stellen dat de meeste oudere Indo’s, zoals op I4E, niet meer de Indo’s zijn van voorheen (tempo dulu) maar nog wel hier en daar met een zweem van innerlijk, weliswaar gesublimeerd, ontzag voor de blanke@@
        Het merkbare Indisch zwijgen. Lees ook IHC.

        • Jan A. Somers zegt:

          “ontzag voor de blanke” Ja, zo heb ik ontzag voor de manier waarop Zeeuws meisje voor mij zorgt! Alleen hoor ik af en toe: ik ben je baboe niet. Waarop Indisch zwijgen volgt.

      • Anoniem zegt:

        Het ligt eraan met wie je hier omgaat natuurlijk. Ik heb weinig interesse om met een Grab chauffeur over de ‘unbearable lightness of being’ te discussiëren. Maar we kunnen wel leuk zwanzen over Europees voetbal of de eeuwige macet. Niks mis mee.

        Maar met de personen die in Amerika, Europa, Singapore of Australië gestudeerd hebben -waarvan er redelijk wat rondlopen- kan je echt wel wat meer diepgaande gesprekken hebben die NIET over eten gaan. En zij zouden zeer beledigd zijn als een Indo verklaart dat het deel van het wezen wat naar hen verwijst door ‘de liefde voor lekker eten’ wordt gedefinieerd (zoals in het artikel gesteld wordt). Wow, Oriëntaals is eten? Als reactie op de post van Roy Ferouge: Als het cynisme is om het daar moeilijk mee te hebben; het zij zo.

        En om maar eens in clichés te vervallen: Denk maar niet dat de gemiddelde Nederlander nu zoveel diepgang heeft. Een grote mond, en een mening over alles, dat wel. (Dat geldt voor mij ook hoor.) En ja, ze staan wat verder op de Maslow piramide. En daar gaat het om; als 70% van 250 miljoen mensen moeten schrappen om rond te komen, krijg je in een samenleving een heel ander plaatje dan 10% van 18 miljoen…

        Ik zie in onze kinderen facetten van ons beiden terug. Het ligt veel gecompliceerder dan “Ah dit heb je van je moeder dus dat is Aziatisch!”.

        • Anon zegt:

          @ Anoniem. Dank. Uiteraard en zeer juist dat het maar aan ligt met wie je omgaat of spreekt. Evident overal en ten allen tijde. Maslow ? Gebruiken we zijn behoeftetheorie nog in het wetenschappelijke, ontwikkeling en management discours ? Ik herinner de theorieën (en exegesen) nog van de 70-er jaren, hot in ontwikkelingssamenwerking. Zo eenvoudig als Maslow ligt het gelukkig niet (meer). Inderdaad, het mengsel Indisch- Nederlands- Indonesisch ligt gecompliceerder dan ‘ah, dit is heb je van je moeder…”, maar dat geldt voor ‘ongemengde’ kinderen ook..’ah, dit heb je van je vader…”. De jongere Indo generatie in Nederland gaat met Nederlanders om. Elke dag vanaf hun geboorte. Ze zijn Nederlands en hebben hun eigen niche in het huidige diversiteitsspectrum. Ze vallen niet op, zeg maar. Dat zou in de eerste decennia van de vorige eeuw met een andere maatschappij en wereldvisie, een andere samenstelling van de Nederlandse samenleving beslist niet het geval zijn. Je kan het gecompliceerd maken, maar ook eenvoudig. Ik zie onze kinderen als autonoom, integraal zichzelf, uniek e.d. en heb nooit de behoefte gehad of gevoeld om facetten van ons beiden (cultureel, sociaal) er uit te lichten of deze relevant te vinden voor enig doel. Ten overvloede, ik respecteer uw visie, maar ben zelf een andere toegedaan.

      • Jan A. Somers zegt:

        “Foie gras met peteh: Als je dat lekker vind moet je het beslist doen. Lekker eten bepaal je zelf. En als je iets wat je niet lekker vind uit een Indisch gerecht weg laat, is dat toch lekker voor u? En daar gaat het om. Ik wil lekker eten, en daar zorgt Zeeuws meisje voor. Op haar manier. Al 64 jaar! Mede met dank aan haar Indische schoonmoeder.

        • Anon zegt:

          @ J.A. Somers. Hahaha, absoluut met u eens. De vreemdste combinaties zijn mij niet vreemd en uiteindelijk is het of je het lekker vindt. De Malinese Tò, gemaakt van sorghum, plakkerige saus met soumbala (gemaakt van de néré en even sterk als trassi), geserveerd met apenvlees (singe rouge) in een kalebas waar, als zeer goed bedoelde versiering, de handjes over de rand hingen, staat nog vers overeind in mijn visueel en smaakgeheugen. Dan valt vrijwel elke combinatie met peteh reuze mee.

  3. Boeroeng zegt:

    Strikt genomen kun je opmerken dat men tegenwoordig andere keukenhulmiddelen heeft, andere ingrediënten, andere rijst- vlees- en groentesoorten. Dus een exacte imitatie van 100 jaar geleden is niet te doen.
    Ilona verstaat onder authentiek indisch koken, de recepten volgen van haar grootmoeders en overgrootmoeders . Anderen hebben weer andere grootmoeders met andere recepten.
    Prima bezigheid van haar . Ook leerzaam is daar filmpjes van te maken.

    • R Geenen zegt:

      @@Authentiek Indisch koken@@
      Wat is authentiek koken als men grootmoeders recept namaakt of er een draai aangeeft, maar wel de originele naam aan geeft. Is grootmoeders recept authentiek? Laat toch dat akelige woord weg.
      Wat dat betreft heb ik veel meer respect voor de kookkunst dan het vaak domme geschrijf.

      • Anon zegt:

        Juist RG ! Het gaat volstrekt niet om andere keukenmiddelen, andere ingrediënten en exacte imitatie van 100 jaar geleden (hilarisch bijna om dit te lezen). Kookkunst ! Art, feeling, flavor, essence, personality. RG, uw rendang verhaal is als een space odyssee, dat moet je als kookkunstenaar begrijpen. Met uw Zen kookgevoel zit het wel goed, begrijp ik inmiddels. Gourmand ! Morgen maar een boeuf Marengo maken. U kent dat gerecht vast wel. “Une recette traditionnelle qui porte le nom d’une bataille qui a eu lieu au nord de l’Italie en l’an 1800. Bataille importante entre la France et l’Autriche, d’où Napoléon Bonaparte sorti vainqueur. En l’honneur de cette victoire, son cuisinier improvisa un plat de viande à base de poulet et d’une sauce qu’il appela sauce Marengo. Qu’il a ensuite modifié quelque peu. Ik vervang de kip met rundvlees, “ajouté des olives et servi ce plat avec des tagliatelles. un ragoût de viande de boeuf qui mijote assez longtemps avec des carottes et des herbes aromatiques “. A boire, ik twijfel nog tussen een Saumur-Champigny of een new world Cabernet Franc. Maar mijn kelder is goed gevuld. Soyons joyeux !

        • R Geenen zegt:

          Als tegen prestatie geef ik hier een gerecht dat mijn moeder maakte. De kruiden waren echter te krijgen. Had ze alles bij elkaar, dan stampte ze alles fijn en vaak bij elkaar en bewaarde alles in een stopfles.Het gerecht is origineel afkomstig uit India. Er zijn 2 namen. Gulai Baggar, heet van smaak en Gulai Korma, zonder sambal. Werd in Padang en omgeving veel gegeten.
          Het is gemaakt van Rundvlees, maar ook wel van lamsvlees.
          Kruiden zijn kaneel, notemuskaat, kruidnagel, ketumbar, adas manis, djinten, klabat.
          uien, knoflook, sambal, dawn djeroek, djahe, sereh. In de jaren 60/70 flikte mijn moeder het gerecht vaak te maken. Haar jongere broer was getrouwd met een Ceylonese. Familie stuurde de kruiden op.

  4. Anoniem zegt:

    Nog eens ter verduidelijking; ik heb er niets op tegen als iemand als eerbetoon aan de oma probeert haar gerechten te reproduceren. Of een eigen ‘twist’ wil geven aan recepten die men heeft gekregen.

    Maar dan moet men ook beseffen dat het niet meer dan dat is; een eigen interpretatie en uitvoering, gebaseerd op je herinneringen en -heel belangrijk- eigen smaak. Ik heb nog nooit ergens dezelfde Rendang of Opor gegeten dus er zijn geen zaligmakende dogma’s. Ingrediënten etc. zijn tegenwoordig natuurlijk een ‘non-issue’; ik zou niet weten wat je niet kan vinden in de lokale toko of betere supermarkt.

    Als men nog verder wil gaan: Ik heb er ook geen probleem mee om de interesses en nieuwsgierigheid te bevredigen, via eten en toeristische bezoeken. Maar hopelijk blijft het daar dan niet bij, want het cliché ‘je roots ontdekken’ wat je zoveel ziet op Indo forums gaat natuurlijk veel verder dan een vakantie op een eiland; dan is het zaak te onderzoeken wat nu precies de oma die je kende, gevormd heeft. Total immersion (onderdompeling) is altijd het beste.

    • Roy Ferouge zegt:

      En dan bewijzen we met voorgaande discussie over Indisch eten uiteindelijk toch weer dat we echte Indo’s zijn.
      Amen!

      • R Geenen zegt:

        Is dat wel zo? Zelf de Indonesiers die hier naar de Hong Kong Plaza komen en via hun eethuisjes, hun eten verkopen of Indonesische klanten die er ook komen om te eten, weten dat wij Indo-Blanda zijn. De meeste Amerindo’s en Indische Nederlanders hoeven echt niets te bewijzen. En waarom zouden we?

    • Ronereon zegt:

      @ Anoniem. Dank, prima verduidelijking, sluit ik me graag bij aan 👍

  5. Anon zegt:

    @ “Als tegenprestatie geef ik hier…”. Hartelijk dank RG ! Ik maak dit gerecht heel graag. Inderdaad twee soorten. U kent ongetwijfeld Gulai Paku, ook heel Padangs/Minang. Paku = soort varen. Het bewaren in een stopfles heeft een functie. De gemengde kruiden ontwikkelen een additionele, specifieke smaak. Bijna geen eindproduct is identiek qua smaak/geur. Hetzelfde gebeurt er bij het maken van curry powder. Buitengewoon interessant en plezierig werkje, werkelijk subtiel als het gaat om de keuze van de afzonderlijke kruiden, de gevoelige hoeveelheden en dan de smaak/geur nadat deze een poosje in de fles heeft gelegen. Elke keer een avontuur. Overigens weer niet te lang laten liggen, dan gaan de smaken weer minder worden. Ik besef dat u als kookkunstenaar dit allemaal weet. U gaat vast wel een kookboek schrijven, wanneer dat uit ? Een door u gesigneerd exemplaar zou een juweel zijn in mijn kookboekenkast. Btw ik heb het kookboek van Lonny Gerungan “De authentiek Indische keuken, originele recepten uit Nederlands Indië” de deur uit gedaan. U merkt het, wederom authentiek 😉 De rendang (indicator voor mij) heb ik volgens zijn recept gemaakt. Utterly horrible. Daarna het kookboek in de container ge ….. Je moet nu eenmaal keuzes maken en voor Padangs/Minang eten ligt de lat zeer, zeer hoog. Dan is Boeuf Marengo maken peanuts 🙂

    • R Geenen zegt:

      @@U kent ongetwijfeld Gulai Paku, ook heel Padangs/Minang. Paku = soort varen. @@
      En of ik het ken. Zal het niet gauw vergeten. Heb zelf in Bangkinang daarvoor klappen van de jap gekregen. Ik was ongeveer 8 jaren oud. Bangkinang was omsingeld door oerwoud, hoofdzakelijk rubberbomen. Maar langs een rivier groeide de varen Paku. Wij mochten naar buiten om hout te sprokkelen voor de moeders om te koken. De paku hadden we onder de kleren. Dat werd door de jap gevonden met alle pijnlijke gevolgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.