Boeken

Kookboek van Nederlands Indië
Met recepten uit 4 eeuwen
Te bestellen bol.com

Bamboe buigt maar breekt niet is het indrukwekkende levensverhaal van Anne Koen, die samen met haar ouders de Japanse interneringskampen in voormalig Nederlands Indie overleefde. In 1946 repatrieerde zij met haar moeder naar Nederland, studeerde aan de Rietveld Academie en creëerde vele prachtige schilderijen en aquarellen, die vaak betrekking hebben op haar bijzondere jeugd in Nederlands-Indië.
In 1978 werd haar echtgenoot gegijzeld bij een Molukse actie in het provinciehuis van Assen.

Boekbespreking Zo’n beetje in alle boeken over het voormalig Indië, de zogenaamde politionele acties en de onafhankelijkheidsstrijd na de Tweede Wereldoorlog is er sprake van meedogenloos geweld dat op alle manieren beeldend beschreven wordt. Met als dieptepunt De Tolk van Java waar het bloed bijna van de pagina’s afspat. Dusdanig dat het begint te vervelen. Niets van dit alles in de familiekroniek ‘Gordel van Geweld. Overleven in Indië’ van Art de Vos. Waar het oorlogsgeweld weliswaar als een schaduw over het leven van de personages hangt maar min of meer op de achtergrond meespeelt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Boeken. Bookmark de permalink .

8 reacties op Boeken

  1. e.m. zegt:

    @Gordel van geweld [Overleven in Indië]@ – Art de Vos

    ””Art de Vos (1964) is historicus en communicatieadviseur.
    Zijn motto is: onderzoek het tegendeel. Iedere kwestie heeft meerdere kanten en niets is zwart wit.””

    • Ron Geenen zegt:

      Met die woorden ben ik het helemaal mee eens. Met de jaren en vele gesprekken met vooral Indische ouderen hebben mij die wijsheid ingegeven. Het heeft vooral ook te maken of je de informatie van iemand hoort als slachtoffer, meegemaakt, of dat je het bij een van de organisaties die de documenten opslaan, vind. Ook info van de verschillende landen spreken elkaar vaak tegen. Ook krijg ik van mensen emails, die mij laten weten dat ze het verhaal van iemand hebben gehoord, waarbij het anders werd verteld.

    • Jan A.Somers zegt:

      “niets is zwart wit.” Na een ongeluk ondervraagt de politie tien getuigen, die er bij waren geweest, en dus de waarheid spraken: tien verschillende verhalen! Als de rechter één getuige-deskundige hoort, weet hij/zij alles. Als hij er twee hoort weet hij niets meer.

      • Ron Geenen zegt:

        @Als de rechter één getuige-deskundige hoort, weet hij/zij alles. Als hij er twee hoort weet hij niets meer.@

        Het zelfde hier over de bersiap.

      • Indorein zegt:

        ” Als de rechter één getuige-deskundige hoort, weet hij/zij alles. Als hij er twee hoort weet hij niets meer. ” :

        Vandaar dat circumstancial evidence zo belangrijk is net als de videocamera, die zonder aanziens des persoon registreert, mits de gehele scene wordt vertoond.

    • Indorein zegt:

      “.. Iedere kwestie heeft meerdere kanten en niets is zwart wit.”:
      Ik ben van mening dat zoiets afhangt van de kwestie. Iets kan wel degelijk zwart/wit zijn.
      U citeert hier Art de Vos, maar laat in het midden of u het er mee eens bent.

      Een historicus dient te zoeken naar het ware verhaal; een communicatieadviseur verdient zijn brood door je te vertellen/adviseren hoe je het beste iets kunt overbrengen op de ander. Dat Art de Vos beide doet, verbaast mij eigenlijk wel.

      M.a.w.: is “Gordel van geweld [overleven in Indië] ” nu een serieuze poging tot een historisch juiste weergave van hetgeen is geschied, of is het een slimme/sluwe/gewiekste tool om een ander (wie?) te overtuigen (van wat?).

      • e.m. zegt:

        Dag heer Indorein, mogelijk dat u de topic-info niet in alle rust tot u hebt genomen.

        @Indorein zegt: 13 februari 2019 om 14:50
        1. Ik ben van mening dat zoiets afhangt van de kwestie. Iets kan wel degelijk zwart/wit zijn.
        — Jammer, dat u geen nadere toelichting geeft.
        2. U citeert hier Art de Vos, maar laat in het midden of u het er mee eens bent.
        — Art Vos zelf wordt niet geciteerd. Het is informatie van de uitgever als zijnde het Leitmotiv van de auteur.
        3. Een historicus dient te zoeken naar het ware verhaal;
        — hoeft niet per se, maar ik respecteer uw mening.
        4. een communicatieadviseur verdient zijn brood door je te vertellen/adviseren hoe je het beste iets kunt overbrengen op de ander.
        — Hoeft niet per se, maar ik respecteer uw mening
        5. Dat Art de Vos beide doet, verbaast mij eigenlijk wel.
        — Uw verbazing ontgaat mij enigszins. Ik heb kennis aan een ex-leidinggevende HBO-verpleegkundige, die in die functie ’s avonds rechten is gaan studeren. Heeft als afgestudeerd juriste de overstap gemaakt naar een leidingevende functie bij een grote Energiemaatschappij. De laatse tien jaren geeft ze als docente Maatschappijleer les op een VMBO. Maar ze is ook commissaris bij diezelfde Energiemaatschappij. Overigens wordt ze, ondanks haar ouderwetse (ge)strengheid door haar leerlingen op handen gedragen.
        6. M.a.w.: is “Gordel van geweld [overleven in Indië] ” nu een serieuze poging tot een historisch juiste weergave van hetgeen is geschied,
        — De uitgever zegt hierover “”Aan de hand van familieverhalen, achtergehouden patrouilleverslagen en unieke dagboekaantekeningen reconstrueert Art de Vos het leven van Henk en Trijntje Navest en hun familieleden. De gebeurtenissen in dit meeslepende familieverhaal trekken diepe sporen in de karakters van de hoofdpersonen: zij waren tegelijkertijd getuige, slachtoffer én partij in dit zwarte hoofdstuk in onze vaderlandse geschiedenis.””
        7. of is het een slimme/sluwe/gewiekste tool om een ander (wie?) te overtuigen (van wat?).
        — In de literatuur is het adagium dat iedere individuele lezer dat uiteindelijk voor zichzelf bepaalt.

        Tot slot heer Indorein, een recensie van niet de eerste de beste:

        [CITAAT]
        De historicus De Vos werkte tien jaar aan deze Indische familiekroniek rond de KNIL-soldaat Henk Navest (1913-1994), zijn vrouw Trijntje (1919-2008) en zoons Ab (1939-2015) en Ceel (1940). Op basis van interviews, dagboeken, militaire rapporten en andere bronnen reconstrueert De Vos de door oorlog en geweld getekende jaren 1942-1950. Henk vocht tegen de Japanse invasie (1942), werkte aan de Birmaspoorlijn en werd na 1945 opnieuw op Billiton en Oost-Java ingezet in de dekolonisatieoorlog. Zijn gezin overleefde in Japanse kampen en leed onder het geweld van de guerrillaoorlog. In 1950 ging het gezin naar Nederland. De Vos noemt zijn boek ‘literaire non-fictie’, waarin met ‘de taal van nu’, ‘de geest van toen’ wordt opgeroepen. Hij licht slechts summier toe waar de tekst is aangepast. Als historisch betrouwbare bron kan het boek niet gelden, hoe nauwgezet De Vos ook probeert de feiten te volgen. In de overvloed aan Indische oorlogsverhalen behoort deze goed leesbare kroniek tot de betere en toont hoe uitzonderlijke gebeurtenissen op wereldschaal een gewoon Indisch gezin kunnen ontwortelen. Met zwart-witfoto’s en een verklarende woordenlijst.
        Dr. Harry Poeze
        [EINDE citaat]

        Fijne avond verder . . .

        • Indorein zegt:

          Geachte heer E.M.: zoals de Amerikanen (vgls mij) dan plachten te zeggen “I rest my case”.
          Uw zeer uitvoerige uiteenzetting heeft mij geheel overtuigd. Dank. Ik denk serieus na om het boek aan te schaffen (na uw uitgebreide toelichting op e.e.a.).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.