Gepeperd Verleden van 14 okt over migratie

Camera:  Ellen, zie meer beelden

Het Indisch Herinneringscentrum organiseerde met  Het Scheepvaartmuseum zondag 14 oktober Gepeperd Verleden #4 – Koers Gewijzigd
Het thema was   Migratie. Met o.a Yvette Kopijn, Jeftha Pattikawa, Sylvia Dornseiffer, Dewi Reijs, Ricci Scheldwacht en Carel-Vincent van de Graaff.   Muziek was van Esmay Usmany.
Yvonne van Genugten vertelde  over het project 30 dagen op zee.

Zie de livestreams van de hele middag

.

Verslag van Edu:
Lezingenmiddag IHC
Gepeperd Verleden IV – Thema Migratie
14 oktober 2018, Scheepvaartmuseum Amsterdam
———————————————–

Yvonne van Genugten, directeur IHC, verwelkomt ieder en is tevreden dat het bespreken van de plaats van de Indische migratiegeschiedenis in de Nederlandse postkoloniale samenleving juist nu in het Scheepvaartmuseum plaatsvindt. Tegelijkertijd is er de tentoonstelling Ms. Oranje, koers gewijzigd. En dat in de week van de Geschiedenis.
Vervolgens enkele interviews met betrekking tot het onderwerp Migratiegeschiedenis door Lara Nuberg.

Vera Carasso, directeur museale zaken van het Scheepvaartmuseum, vertelt over de nieuwe rol van het museum met als missie: het tonen hoe sterk de maritieme wereld en de samenleving verbonden zijn en de grote impact die dat heeft.
De Oranje werd na de oorlog ingezet voor de “repatriëring”; hoe deze gebeurtenis is ingebed in de geschiedenis wordt niet alleen met voorwerpen getoond maar ook aan de hand van 10 persoonlijke verhalen. Interviewer Coen Verbraak heeft deze verwerkt tot een documentaire van een half uur.
Zorgvuldig is een balans gezocht tussen persoonlijke verhalen (“subjectief”) en historisch correcte informatie (“objectief”).

Wim Manuhutu is ook deze middag dagvoorzitter en hij stelt het eerste panel voor:
Ricci Scheldwacht, journalist; Sylvia Dornseiffer, coach en adviseur en Jeftha Pattikawa.

Moet of kan de geschiedenis alleen maar feitelijk, correct, neutraal en volledig worden neergezet?
Een museum is nooit volstrekt neutraal en objectief; objecten veranderen niet, maar wel de manier waarop de samenleving er over praat.

Moet het hele grote verhaal (koloniale tijd, oorlog, bersiap, dekolonisatie, indische samenleving, etc.) er altijd bij worden gehaald? Het wordt een vast onderdeel van het Scheepvaartmuseum.
Het specifieke verhaal zou kunnen verdrinken in alle informatie. Het woord repatriëren (meestal gedwongen terugkeer naar patria) is misschien alleen van toepassing op de eerste golven voornamelijk blanke Indische Nederlanders. Voor de meeste Indo-Europeanen en Molukkers was en werd het een weggaan/ vlucht en nooit meer thuiskomen; nooit echt thuis zijn.
Het is zo betreurenswaardig dat Nederland en Indonesië zo slecht uit elkaar zijn gegaan.

Beladen termen als migratie of vlucht geven ook een emotie weer en zouden beperkend kunnen zijn. Maar zij doen op zich niets af aan het unieke karakter van de Indische en Molukse migratiegeschiedenis.
De aanzet tot integratie in de Nederlandse samenleving was niet voor ieder gelijk. Een deel dacht zijn leven gewoon voort te kunnen zetten, alleen in een andere wereld.
Een deel paste zich aan aan de andere spelregels en wilde ook zelf(s) assimileren.
De Molukkers wilden zich uiteraard niet aanpassen, ze zouden immers teruggaan.

Vóór de korte pauze een muzikaal intermezzo door Esmay Usmany. Een prachtig lied over een oma met een koffer op de boot; toen en later altijd onderweg.

Carel-Vincent van de Graaff, toekomstig docent, leidt de vraag in of het de taak is van het Onderwijs om aan de Indische en Molukse gemeenschap een vorm van erkenning te geven.
In het tweede panel naast Carel-Vincent en Ricci Scheldwacht ook Dewi Reijs, acteur en programmamaker.
Wettelijke erkenning moet vanuit de overheid komen; ook informeren binnen het onderwijs is een vorm van erkenning. Verhalen (in schrift, toneel, film, documentaire etc.) moeten wel met de Indische gemeenschap worden gemaakt en verteld! Niet over ons zonder ons (gebeurt nog steeds)!
Dewi vertelt over haar Buddy film project.

Is het logisch dat de Indische en Molukse gemeenschap zich niet wil associëren met vluchtelingen?
Het is zeker anders: We zijn wel gevlucht, maar eenmaal aangekomen in Nederland waren we uiteraard geen vluchtelingen! Ook al werden we niet hartelijk als landgenoten verwelkomd.

Yvette Kopijn sluit de middag af. Een boeiende column waarin zij ook een band zoekt met de vele Javaanse afstammelingen in Suriname. Nog in 1939 werden Javanen naar Suriname verscheept om als koelie op de plantages te werken.
Het Indische zwijgen is berucht; maar vooral de Inlandse voormoeders werden en worden verzwegen! De tijd kantelt, de koers wijzigt, het kan anders.
Laten we juist onze gemengde identiteit benadrukken:
erken jezelf en verwacht niet al te veel van anderen.

Vóór het napraten bij de borrel vertolkt Esmay Usmany een gloednieuw lied: Wat geef je door?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

6 reacties op Gepeperd Verleden van 14 okt over migratie

  1. Ronny Geenen zegt:

    Ik lees: Camera: Ellen. Is zij beroeps of een amateur? Waarom ik dit vraag. De camera staat blijkbaar op auto en afgesteld op het daglicht. De mensen zien dan er uit als onzichtbare zwarte afbeeldingen. Jammer. Een camera kan tegenwoordig heel veel, maar de persoon moet het wel leren besturen. Als fotograaf in de makelaardij weet ik uit ervaring dat het kan.

    • Indisch4ever zegt:

      Ellen is niks beroeps en is sinds kort bezig met filmen.
      Daarvoor deed ze vooral fotograferen op Indische evenementen.
      Zelf zit ik ook vaak in de knoei met tegenlicht en vergeet ik vaak de knop tegenlicht te activeren.
      Merk ik pas thuis …

      • Ronny Geenen zegt:

        @Zelf zit ik ook vaak in de knoei met tegenlicht en vergeet ik vaak de knop tegenlicht te actieveren.@

        Zijn de stil opnamen film of foto’s? Ik ben geen filmer. Heb echter jaren ervaring met interior fotografie als makelaar. Ben ook lid geweest van een internationaal fotograven vereniging specifiek voor makelaardij. Hier mijn ervaring in het kort. Persoonlijk werkte ik met 2 bodies en de lenzen 24mm en 100mm. Bodies staan op 1 poot statief. Camera haal ik af van auto en set op AV. Tijd blijft op auto. Elke kamer in een huis heeft donkere en lichte plekken. Vind een gemiddelde en meet de AV. Zet de camera daarop. Schiet opnamen van verschillende hoeken. Thuis doet mijn software the rest. Totale tijd van fotograferen (100 opnamen) en software correcties gemiddeld 3 uren. Mijn klant is happy en ik ook.

  2. Jan A. Somers zegt:

    “Nog in 1939 werden Javanen naar Suriname verscheept” De ouders van onze Ranomi?

  3. P.Lemon zegt:

    @ We zijn wel gevlucht, maar eenmaal aangekomen in Nederland waren we uiteraard geen vluchtelingen! Ook al werden we niet hartelijk als landgenoten verwelkomd.

    # migreren dwz je van de ene plek naar een ander verplaatsen met een reden. Wegvluchten voor gevaar is er één of voor een betere toekomst elders.De Indische gemeenschap migreerde o.a. om die genoemde redenen toen Soekarno het hoog speelde om de Nieuw Guinea kwestie. Maar het verschil met de nieuwe migrant uit andere landen? De Nederlandse nationaliteit en voor een deel of geheel hun Nederlandse of andere Europese voorouder , geboren op eerder nog Nederlands grondgebied (verre landgenoten die ‘terugveroverd ‘ gebied hebben ‘ moeten’ verlaten).
    Omdat de aanduiding westerse en niet-westerse allochtonen is vervallen en vervangen door migrant met een x-achtergrond doet zich wel of niet (?)het probleem voor ons te benoemen. Triest als we migranten worden met een Aziatische of Indonesische achtergrond want met een Nederlandse of nederlands-indische zou toch de wenkbrauwen doen fronsen.Apa-itoe?

    • Jan A.Somers zegt:

      “met een Aziatische of Indonesische achtergrond” Dat komt ervan als je het hebt over “‘terugveroverd ‘ gebied ” Het was gewoon een gebiedsdeel van het Koninkrijk, maar als je dat uitspreekt krijg je meteen een sterretje achter je naam. Het was gewoon: Art. 1. Het Koninkrijk der Nederlanden omvat het grondgebied van Nederland, Nederlandsch-Indië, Suriname en Curaçao. Als je dat niet benadrukt kijken ze je aan met en blik op oneindig. Inderdaad, het Koninkrijk ziet er nu een beetje anders uit, en daar gaat normaliter iedereen van uit. Kan ze het niet kwalijk nemen. Op het computerlijstje op het gemeentehuis kan je ook geen Nederlands-Indië meer aanvinken. Voor wildvreemden ben ik gewoon geboren in Indonesië. Niet moeilijk doen. Of zoals de behandelend ambtenaar mij aanraadde, gewoon niks aanvinken. Er gebeurt dan niets, dus ook geen bestuurlijke ramp. En wat het CBS hiermee doet, is hun probleem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.