De Indiëlezing van 10 maart 2018

Meer informatie    Geluid zo hard mogelijk zetten.
Verslag van Edu.      Foto’s en films van Elmi
7e Indiëlezing; thema: Oorlog en Herinnering, Reggie Baay
OBA Amsterdam, 10 Maart 2018

Het 4/5 Mei Comité Amsterdam Zuidoost en het Indisch Herinneringscentrum (IHC) organiseerden weer de jaarlijkse Indiëlezing in het kader van de dag waarop in 1942 Nederlandsch-Indië capituleerde voor Japan en de Internationale Vrouwendag (8 Maart).
Het thema omvat de wijze waarop de (een) oorlog doorwerkt op de naoorlogse generaties, waarbij het er op lijkt dat die doorwerking voor de oorlog met Japan en de daaropvolgende dekolonisatieoorlog steeds groter wordt.
Aldus Suzanne Rastovac van het IHC en Martin Berendse van het OBA in hun inleidingen.
Janneke Roos van het Comité A’dam ZO verlegde het accent naar de zogenoemde Buitenkampers, vooral Indo-Europese vrouwen, hun kinderen en ouders! Zij werden aan hun lot overgelaten en moesten zichzelf maar zien te redden. Daarna overkwam hen ook nog de ellende van de (vooral eerste) Bersiaptijd! Hun lotgevallen en die van uit krijgsgevangenschap (dwangarbeid) teruggekeerde mannen hebben vanzelfsprekend effect op de Indische Naoorlogse Generatie.
Niet in het minst omdat bespreking in de gezinnen er niet of dan moeizaam was.

Reggie Baay, Oorlog en Herinnering
Kun je herinneringen wegdrukken, je zo van het verleden ontdoen? Beschadigd door de oorlogen en dan nog gedwongen je land te verlaten. Herinneringen blijken te kleven, ook verdrongen kunnen ze als demonen uit het verleden in de dromen verschijnen!
Het KNIL was voor Indo-Europese mannen rond 1940 een uitweg naar een baan maar niet naar bevrijding. Krijgsgevangenschap, dwangarbeid en de dekolonisatieoorlog werd hun deel.
En daarna de vlucht naar Nederland, de zogenaamde repatriëring.
Krijgsgevangen Indo’s keerden (net als anderen) verzwakt terug uit de kampen maar ondervonden ook daarbij discriminatie, zelfs door het Rode Kruis. In de Bersiap en dekolonisatieoorlog laveerden Indo’s, evenals de Molukkers en andere Inheemsen vaak tussen Nederlandse en Indonesische sentimenten; familieleden ondervonden wreedheden en moord van de kant van de Pemoeda’s alsook van de Nederlandse troepen [voor de duidelijkheid: naast het KNIL de KL (Koninklijke Landmacht), commando’s (DST) en mariniers].
Baay wijst er op dat zij twee derde van deze troepen uitmaakten en hoe pijnlijk deze dekolonisatieoorlog voor hen is geweest (loyaliteitsconflict, voor zijn vader bijvoorbeeld op Celebes, waar deze zijn moeder ontmoette). Bij deze mensen zijn oorlogstrauma’s verder verdiept.
Dan moeten we het ook nog hebben over de vlucht uit Indië, de zogeheten repatriëring.

Baay vertelt hoe het gevecht tegen herinneringen in zijn gezin plaatsvond, vooral door weg te wissen. Terwijl anderzijds ooms niet konden ophouden over de oorlog! Onderling, in veilige kring, bij “koempoelangesprekken” werd er wel over gepraat, maar als kind moest je wel je oren spitsen en reconstructie kon soms eerst jaren later plaatsvinden met andere puzzelstukjes.
Hij noemt twee voorbeelden van de effecten van oorlogstrauma’s; een “onschuldige” over de omgang met voedsel; veel voorraad, nooit meer honger, te veel koken; te veel werd opgeschept maar je bord leegeten en niets weggooien.
Als tweede (soms in samenhang daarmee) disproportionele woede-uitbarstingen, gevolgd door vaak indirecte spijtbetuigingen. De oorzaak van deze woede, agressie en onmacht om het anders te doen bij het opvoeden ervoer je als kind als een geheim (er moest een verklaring zijn). Later besef je dat het niet zo bedoeld is (misschien kan je niet anders?) en kun je begrip opbrengen.
Zijn reactie is dat hij juist het onbelichte verleden, die “verzwegen en verdraaide geschiedenis” wil bestuderen en uitdragen.

Op zijn verzoek wordt tenslotte een schokkend gedeelte vertoond uit een documentaire over Sjoerd Lapré, KNIL officier, over toevallig ontdekte wreedheden begaan door Pemoeda’s (volgens hem opgehitst door de Japanners) tijdens de Bersiap.

Het duo Young Release verzorgt een muzikaal intermezzo voorafgaand aan de paneldiscussie (Bengawan Solo en Blue Bayou) en later ook als afsluiting van de middag (We’ll meet again).

Paneldiscussie onder leiding van Nancy Jouwe
Deelnemers: Reggie Baay, Sylvia Pessireron en Murjani Kusumobroto

De tweede naoorlogse generatie neemt de vloer. Later bleek dat naast deze Indo-, Molukse- en Indonesische vertegenwoordigers ook een (Chinese) peranakan was uitgenodigd, maar zij was helaas verhinderd.
Kusumobroto’s ouders (vader Indonesisch en moeder Nederlands) hebben nog een derde oorlog meegemaakt. Tijdens de Duitse bezetting namen zij deel aan het verzet; in Indonesië streed haar vader tijdens de dekolonisatieoorlog voor onafhankelijkheid maar na de generaalscoup werd hij jarenlang (tot 1981!) vastgezet in Buru. Haar moeder was met de kinderen in Nederland gebleven maar hoefde, zogenaamd als Indonesisch onderdaan, niet op de overheid te rekenen.

Het relaas van Baay bracht de anderen veel herkenning. De woede bij de ouders; om wat hen was overkomen, in de steek gelaten door de Nederlandse overheid (terwijl zij zoveel voor de Nederlanders hadden gedaan). Bij de meeste vaders leidend tot verstilling, er niet over willen praten. Bij de meeste moeders was meer neiging tot opstandigheid. Niet veronachtzamen – zeker niet in verband met Internationale Vrouwendag – dat ook de vrouwen trauma’s opliepen en helemaal het idee hadden dat dit niet bespreekbaar was.

Wat voor effect heeft dat op de naoorlogse generaties (volgens onderzoek werkt PTSS zeker 2 generaties door) gehad? Pessireron verwoordt prachtig dat de tweede generatie zich het litteken voelt van de wonden, het verdriet van de ouders.
De panelleden noemen die onrechtvaardigheid als grote drijfveer voor hun strijdvaardigheid en inzet. Niet tegen onrecht kunnen leidt bij hen tot het uitdragen van het juiste, eerlijke verhaal.
Eerst dan kunnen volgende generaties echt aan verwerken toekomen. Pas als je je ervan bewust bent kan elk lijden een bevrijding betekenen.
Het dekolonisatieproces is niet afgehecht; de verdoezelde Nederlandse geschiedenis moet alsnog zodanig worden gebracht dat het Nederlandse publiek (niet alleen de Indische gemeenschap) er niet onderuit kan.

De eerste vraag uit de zaal luidt of we vertrouwen kunnen hebben in de studie van NIOD, KITLV en IMG. Volgens de steller van de vraag werd toelichting op een brief uit de Bersiaptijd niet nodig gevonden; er was voldoende aandacht en juist mensen als Princen zouden meer aandacht mogen krijgen. De scepsis wordt breed gedeeld; in het besef dat ook mensen met een Indische achtergrond (o.a. Esther Captain) in de studie participeren.
Komt het gehele eerlijke verhaal wel boven? Krijgt het “witte”perspectief weer de overhand?
Als er al naar “onze”verhalen wordt geluisterd, worden ze wel verwerkt?

Wat zou moeten of kunnen gebeuren? Met eigen media het verhaal uitdragen?
Het IHC doet al veel, maar zou meer kunnen doen?
Een goede suggestie lijkt om nu op de golven van de publiciteit rond het boek van Diederik van Vleuten, mogelijk samen met hem, mee te surfen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

42 reacties op De Indiëlezing van 10 maart 2018

  1. Ron Geenen zegt:

    Ik zie vele facetten van zijn leven terug in mijn familie. Ook mijn jeugd gevoelens en gedrag.

  2. Loekie zegt:

    Als je dit hebt gehoord, kan je tot geen andere conclusie komen dan deze: tempo doeloe heeft nooit bestaan en al die verhalen over dat mooie leven in dat mooie Indië zijn een grote leugen. Ik bedoel: als wordt gezegd dat het voor een Indische jongen onmogelijk was in de kolonie een baan te vinden, en dat hij daarom maar beroepsmilitair moest worden, dan gaat het dus over uitzichtloosheid, racisme, discriminatie e.d. En spreker geeft nog andere voorbeelden waaruit blijkt dat Indië een hel was en dat die hel werd voortgezet in het Indische leven in Nederland. Een soort Tolk van Java dus, maar dan wat anders gebracht.
    Nou, dat weten we dan ook weer. Hoogste tijd dat een begin wordt gemaakt met de tempo doeloe boekverbranding.

    • Ron Geenen zegt:

      @En spreker geeft nog andere voorbeelden waaruit blijkt dat Indië een hel was en dat die hel werd voortgezet in het Indische leven in Nederland.@

      Je kan soms ook overdrijven. Wel kan ik je zeggen dat er inderdaad perioden waren dat bepaalde families het kind van de rekening werden of dreigden te worden. Niet alleen in het voormalig Indie, maar ook in Nederland.

    • Jan A. Somers zegt:

      “tempo doeloe heeft nooit bestaan” Zoals zo velen vergeet u de tijdlijn. Ik denk dat niemand van ons reageerders die tempo doeloe uit eigen ervaring kent. Dat is iets van verschrikkelijk heel lang geleden!.

      • Loekie zegt:

        Zeg dat: verschrikkelijk. Bedoel ik.
        Maar dan ook ophouden met mooie fotootjes, lieve verhalen,. baboe zus, djongos zo, schooltijd, natuur, verhalen, eten, muziek, heimwee, herinneringen enz enz. Het gaat immers, ook in de beleving, om de tijdlijn.

        • Boeroeng zegt:

          Als mensen mooie herinneringen hebben, dan hebben ze dat.
          Het is beter dat ze daaraan te veel denken dan te veel denken aan de minder leuke dingen die ze meegemaakt hebben .
          Zoals op deze site te merken is….. er is veel aandacht voor de minder fraaie feiten uit die goeie ouwe tijd. Dat die verheerlijkt wordt in Nederland of in Indische kringen is een stereotypering

        • Ron Geenen zegt:

          @er is veel aandacht voor de minder fraaie feiten uit die goewe ouwe tijd. Dat die verheerlijkt wordt in Nederland of in Indische kringen is een stereotypering@

          Weet niet hoe oud jij bent en waar je bent geboren. Maar de Indo die de 76 a 77 jaar is gepasseerd heeft volgens mij in zijn jeugdjaren gemiddeld genomen meer ellende dat vreugd meegemaakt. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Tot aan mijn pensionering had ik geen tijd om er aan te denken. Immers ik had mij zelf een goal gesteld. Nu ben ik ongeveer 15 jaren er mee bezig om de familie ervaringen van de periode 1900 tot 1970 uit te zoeken. En vooral de periode 1940 tot 1958 waren geen van algemene vreugde, omdat maar zachtjes uit te drukken. Ik ben van 36.
          Toch blij dat ik dat doe, want anders had ik misschien getraumatiseerd in een hoekje van een kamer gezeten.

        • Loekie zegt:

          Zo is dat. Geschiedenis is een verhaal. Zeg maar: heel veel verhalen. En al die verhalen schetsen een beeld. Een beeld met lichte en donkere kanten, schaduwen ook. Het is waar, sommige verhalen hebben zich voornamelijk in de donkere partijen afgespeeld, andere in de lichte enz. Als iemand vertelt dat zijn leven donker was, geloof ik dat meteen. De vragen die dan direct daarna opkomen zijn o.a.: je had geen enkele mogelijkheid om wat op te schuiven naar het lichtere gedeelte? Je weet dat er een lichter gedeelte was? Je bent altijd in het donkere blijven zitten?

        • Ron Geenen zegt:

          @De vragen die dan direct daarna opkomen zijn o.a.: je had geen enkele mogelijkheid om wat op te schuiven naar het lichtere gedeelte?@

          jappeninvasie en oorlog, concentratiekamp, geslagen, honger, familieleden (23) vermoord, bersiap, vader overleden, moeder en kinderen mochten in eerste instantie niet naar NL, in NL honger en kou, discriminatie. 1958 had mijn wtk diploma, ging varen en zag voor het eerst een loonzakje. Zag toen voor het eerst wat licht. Ja, wij hadden een fantastische jeugd gehad!

        • Loekie zegt:

          “Ja, wij hadden een fantastische jeugd gehad!”
          Kijk, als men vertelt en zegt “IK heb een “fantastische” jeugd gehad…” dan klopt dat helemaal. Maar als men op een podium gaat staan en het ik-verhaal presenteert als HET Indië-verhaal, dan ontstaat er veel echo.

        • Ron Geenen zegt:

          Ben ook in het bezit van een boek (21 bij 30 en 100 pagina’s) uitgegeven door Stichting japanse ereschulden in 1992. Op de voorpagina staat een foto van een oude dame met achter haar een tekst “millions died in nippon camps”
          Over fantastische tijd gesproken.

        • Jan A. Somers zegt:

          “Maar dan ook ophouden” Ik val niemand lastig met die mooie tijd die ik in Indië heb gehad tot 1942. Alleen zijn de fotootjes in de bersiap gebleven, ik heb totaal geen plaatjes van toen. Baboe Soep heeft meer bijgedragen aan mijn opvoeding dan mijn moeder. Maar dat was geen lievertje hoor, zij was de baas. Maar ze had altijd wel gelijk. Schooltijd was goed op de broederschool in Soerabaja. Ik heb daar zoveel geleerd dat ik na de oorlog op de RHBS in Vlissingen twee jaar kon overslaan. In Soerabaja had je niet zoveel natuur, maar dat haalden we in bij mijn grootouders in Poedjon, bovenop een bergpas. Ik heb daar nog een stukje over geschreven in Javapost. Van heimwee heb ik geen last, maar wel herkenning bij vakantie in Indonesië. Het was toch waar dat ik daar was geweest in mijn jeugd. En mijn Zeeuws meisje genoot mee, voor haar waren dat de plaatjes bij mijn verhalen. Volop beleving! En dat verschrikkelijk is het extraatje bij heel lang zoals u had kunnen begrijpen. Zelfs in mijn tijd was tempo doeloe al heel lang voorbij. Na 1942 was het natuurlijk anders, maar dat heeft mij ook gevormd. Daar ben ik dan ook blij mee, dat hoort bij mij. Misschien heeft u dat allemaal gemist. Jammer voor u. Maar dan mag u ook niet vergeten dat anderen recht hebben op hun herinneringen, en de vreugde van herkenning bij bezoek aan het huidige Indonesië. Die prachtig onderhouden graven van de slachtoffers die ik heb mogen bergen. Daar wordt je dan stil van. Die zie ik voor me bij de herdenking op 15 augustus. Met niemand die moeilijk tegen mij deed als voormalige bezetter en onderdrukker, zoals dat nu in Nederland heet.

        • RLMertens zegt:

          @Loekie; ‘mooie fotootjes etc.’- Uit Tempo Doeloe/Weerzien met Indië; foto van de familie Totrimoff met Mary en de baboe: De baboe verzorgde de kinderen. Droeg de kleinsten urenlang in de slendang, kleedde ze, sliep op een matje op de grond voor de slaapkamer deur, als de ouders er s’avonds er op uit trokken.( en heel laat thuis kwamen) Ze vertelde ook spannende en soms enge verhalen. Het kwam vaak voor dat bij overplaatsing van de ouders de baboe mee verhuisde.- Wie wil nou niet in zijn tijd leven?

        • Arthur Olive zegt:

          “Millions died in nipon camps”

          Dat hoeft niet zo fantastisch te zijn.
          De Romusha’s die ook in kampen waren zijn er al naar schatting 1 mijoen aan honger en hard werk omgekomen.
          Volgens J.Rummel heeft de jap miljoenen mensen vermoord, hij noemt het een Democide.
          https://www.hawaii.edu/powerkills/SOD.CHAP3.HTM

        • Ron Geenen zegt:

          Kijk alleen maar wat de japs in China hebben uitgevreten.

        • Jan A. Somers zegt:

          “millions died in nippon camps” Waar kwamen die miljoenen vandaan?

      • RLMertens zegt:

        @Somers; ‘tempo doeloe’- Dleman(tempo) Belanda. Vraag/praat hierover eens met een Indonesiër. Bijvoorbeeld op de as.Tong2Fair! Zowel met de jonge- en de oude generatie.

        • Hans Boers zegt:

          @ Heer Mertens.

          U schreef onder andere dit: “Dleman(tempo) Belanda. ….12 maart 2018 21:42

          Mag ik vragen waar u het woordje “dleman” vandaan kent?
          Ik ben er nieuwsgierig naar aangezien ik “vreemde talen” als hobby heb en aangezien in het Armeens/Perzisch/Zuid Kaukasisch dialect de volgende term bestaat: “Dleyaman” hetgeen namelijk ook aanduidt “Vroeger(e) (tijden).

          Dank bijvoorbaat voor uw (eventueel) antwoord.

          Hans Boers

        • RLMertens zegt:

          @HansBoers; ‘dleman etc.’ – Tikfout; moet zijn jaman/djeman(fonetisch)= tijd/periode.
          Opmerkelijk dat het ongeveer in het Armeens hetzelfde betekent. In Indië waren toen ook vele Armeniërs.

        • Hans Boers zegt:

          @ Heer Mertens…dank voor uw uitleg. Tja, die Armeniers in Indie. Weet er een boel van/over. Stam van dat “volk” af ten dele. 🙂

  3. Boeroeng zegt:

    Nancy Jouwe is een dochter van Nicolaas Jouwe, papoealeider en Indische moeder Fisher.

    Het deelonderzoek Bersiap kent 2 onderzoekers van Indische komaf.
    Esther Captain en Onno Sinke is een zoon van een zus van Adriaan van Dis.

  4. Bert zegt:

    Ik was altijd een beetje jaloers op mijn 3 broers en zus ,die wel in Indie zijn grootgebracht ,ik van 1949 dus niet ,totdat ik boeken over die tijd in Indie ging lezen ,vielen de schellen van mijn ogen ! Wat een ellende ,Jappenkamp ,daarna Bersiap en eroverheen de “” Politionele acties”” In het bahasa Aggresi militer Belanda en daarna werden de ( Indische) Nederlanders genegeerd .Het was een juiste keus geweest om te verkassen naar Nederland ,hoewel het hier in het begin ook niet overal koek en ei was .

  5. RLMertens zegt:

    Wat me bij de lezing opviel was zijn relaas over zijn vaders reactie op een rode kruis collectant in Leiden. Toen Reggie als jochie meemaakte, dat zijn vader bruusk reageerde, zelfs nijdig werd op de nietsvermoedende collectant. Zijn vader verklaarde later, dat het Rode Kruis in 1945, net uit het interneringskamp, hem indertijd totaal negeerde. Zeer waarschijnlijk omdat hij zo’n donkere uiterlijk had.
    Aangezien werd als remoesjah?

  6. Peter van den Broek van die andere generatie zegt:

    Esther Captain houdt zich bezig met het deelonderzoek Bersiap. Weet iemand wat zij de afgelopen jaren over de Bersiap heeft geschreven, anders dan het Nederlands establishment naar de mond praten?

    R. Cribb and W.H. Frederich hebben het onderwerp Genocide met de Bersiap in verband gebracht, wat hebben Nederlands historici, dus ook Esther Captain aan de discussie bijgedragen?
    Als Nederlanders in het algemeen en totoks in het bijzonder zich geen voorstelling van de Bersiap kunnen of willen maken, dienen wij dan het vocabulaire niet aan te passen en te spreken over razzia’s, ghetto’s en etnische zuiveringen. Die woorden spreken wel tot de verbeelding van de Nederlanders, die de oorlog (welke) hebben meegemaakt of wordt het afgedaan met Ich habe es nicht gewußt?

    Mag ik gezien haar toch niet weg te cijferen track record wat opzienbarends van haar verwachten over de Bersiap, of worden dezelfde vragen als de afgelopen 70 jaren gesteld, met natuurlijk dezelfde antwoorden?

    • Boeroeng zegt:

      Wat voor opzienbarends over de bersiap wil je horen? Peter
      Nieuwe feitjes ? Een vergeten moordpartij?

      https://www.ind45-50.org/esther-captain

      Ze heeft uitgebreid gepubliceerd over (Indisch) erfgoed van de Tweede Wereldoorlog, memory en erfgoedstudies, postkoloniale geschiedenis, identiteit en generaties. Haar proefschrift ging over ervarings- en herinneringsliteratuur van burgergeïnterneerden in de Japanse kampen in Nederlands-Indië. Zij publiceerde (met Guno Jones) Oorlogserfgoed overzee. De erfenis van de TWeede Wereldoorlog op Aruba, Curaçao, Indonesië en Suriname (Bert Bakker, 2010).

      Esther Captain is zich welbewust van onwetendheid over Indië
      https://www.nieuwwij.nl/interview/esther-captain-we-zijn-niet-meer-gevaarlijk-genoeg/

      “Ja, klopt. Indisch zijn is overigens per definitie een mengidentiteit, dus het behoeft altijd wat meer uitleg. Maar tegen Indische Nederlanders zegt men vaak Indonesiërs en Indonesiërs worden regelmatig Indo genoemd. Soms wordt zelfs de term Indiër gebruikt, maar dat is iemand uit India. Dat zag ik onlangs nog in Trouw, schokkend. Dat is toch een soort falen. Ons culturele geheugen is gewoon kort. Er is op dit vlak veel onwetendheid. Dat heeft te maken met machtsverhoudingen. Nederlands-Indië is zo lang onderdeel geweest van Nederland, maar wel in de periferie. En dat betekent dat men in Nederland een soort ‘zalige onwetendheid’ kan hebben over de mensen die daar hebben gewoond en hoe je ze noemt. Het maakt immers niets uit hoe het precies zit. Maar juist omdat het verleden van Indonesië en Nederland zo verbonden met elkaar zijn, zou je hopen dat het allemaal wat bekender was.”

      • Peter van den Broek van die andere generatie zegt:

        Ik wil de feitjes op een rij. De vraag blijft open, wat heeft Esther Captain nu over de Bersiap geschreven? Ui bovenstaande reactie lees ik daarover hoegenaamd niets.

        En over vergeten moordpartijen? Wat dacht je van 3.500 doden in het ODO-archief en meer dan 10.000 vermisten? iemand op dit blog had daarover een onsterfelijk uitspraak.

        citaat “Ons cultureel geheugen is kort!”!! Daar ben ik volkomen mee eens. Maar daar gaat het niet om. Het gaat juist om dat geschiedkundig geheugen, het denken over en weten van de Bersiap. Daar gaat dat deelonderzoek toch over en daar is zij bij betrokken?

        Ben ik wel benieuwd hoe en wat ze oppakt. Ikzelf struikel over de doden en vermisten. Maar wat is het verband tussen al die doden en vermisten, wat hebben Nederlanders, vooral Indische Nederlanders en Indonesiers daarmee precies te maken? Zet dat eens af tegen de gebeurtenissen in Indonesië , er was daar niet alleen een oorlog aan de gang maar ook een sociale revolutie.

        We dienen de dingen wel in een geschiedkundig kader bezien. Sommigen denken dat het louter getallen zijn, maar daarachter staan wel mensen van vlees en bloed en elke dode een vermiste heeft een eigen verhaal. Nullen zijn weliswaar getallen maar zijn ook mensen, ik noem geen namen.

        • Boeroeng zegt:

          Peter, ook in jouw postings lees ik geen antwoord over de vraag ‘wat heeft Esther Captain nu over de bersiap geschreven’
          Maar ik verwijt jou dat ook niet. Zoek zelf op het internet naar het antwoord.
          Feit is wel dat ze al meer dan 20 jaar historisch onderzoek doet over Indische Nederlanders.
          En uiteraard neem ze dan ook de verhalen mee die ze hoort of leest van slachtoffers, getuigen en nabestaanden.
          Ik verwacht van haar een poging de bersiapperiode, het Indonesische extremisme en hun aantallen slachtoffers Nederlanders en Indonesiërs goed in kaart te brengen.
          En nieuwe opvallende details te vermelden in haar eindverslag.

      • Ron Geenen zegt:

        Indonesiers noemen zich Indo als zijnde een afkorting van Indonesier.

      • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

        Natuurlijk heb ik de doopceel van Captain en Sinke gelicht. Ik heb niets opzienbarend van Captain over de Bersiap gelezen. vandaar mijn niet-rethorische vraag. Ik ben nog niet zo lang specifiek bezig met de Bersia, zodoende, ik ben nog in de orienterende fase.

        • Boeroeng zegt:

          Peter..
          Ok…. ik betoog dat deze historica al vele jaren geïnteresseerd is in de geschiedenis van Indische Nederlanders, vandaar dat ze mijn vertrouwen heeft .
          Daarbij is ze zelf van Indische afkomst, heeft Indische familie, Indische kennissen en collega’s. Dan is er een zekere feeling met het Indische .

        • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

          wellicht is Captain ook nog in de oriënterende fase.

          Ik heb tot nu toe niks substantieel van emotionele binding met de bersiap gemerkt. Lijkt in haar specifieke geval meer een belemmering ( colonial mind set?)

          Als dat Indische het criterium is waarop wordt afgerekend, dan kan ik wel in Italie blijven. Afgezien van Mevr. van Delden en dhr Bussemakers zijn vnl buitenlandse onderzoekers (R. Cribb, W.H. Frederick, Benedict Anderson, Kahin etc) die zich met de Bersiap hebben geprofileerd.

          dhr Sinke heeft gezien zijn onderzoekservaring interessante binding met het onderwerp, althans hij heeft een frisse kijk op de dingen. Ik zie met interesse hun tussentijdse rapportage tegemoet, of dien ik tot 2021 o.i.d. te wachten?

        • RLMertens zegt:

          @PetervandenBroek; ‘over bersiap etc.” – Oorzaak? Ben ook benieuwd wat de Indonesiër/historici hierover zeggen.

        • PLemon zegt:

          @Hr P. vd Broek enz. ” ben nog in de oriënterende fase.”

          Tja…dhr Bussemaker moest er ook een slag naar slaan….

          *** Herman Bussemaker: Het was een uiterst chaotische tijd en veel hoop heb ik niet, dat er betere cijfers tevoorschijn komen. En elke dode is er een te veel. De Batavia-lijst geeft in elk geval namen, en het was tijdens de persconferentie doodstil, toen ik de namen van de gedoodden en vermisten voorlas.  
          Een getal zegt weinig, een naam geeft een individueel drama aan.” Bij de voorbereiding van mijn boek heb ik de interviews van de Stichting Mondelinge Geschiedenis Overzee (SMGO) op het KITLV in Leiden afgeluisterd. Rond 250 gingen onder andere over de Bersiap. De verhalen zijn bloedstollend. Er is vrijwel geen enkele Indische familie, die niet een of meer familieleden in de bersiap heeft verloren. Zoals ik in mijn boek heb aangegeven, trok er een storm van geweld en moorden over geheel Java, geen enkele residentie uitgezonderd. In dat licht is 20.000 doden en vermisten hoog, maar niet onwaarschijnlijk. https://javapost.nl/2012/09/03/bersiap-in-cijfers/

        • Ron Geenen zegt:

          @Zoals ik in mijn boek heb aangegeven, trok er een storm van geweld en moorden over geheel Java, geen enkele residentie uitgezonderd. In dat licht is 20.000 doden en vermisten hoog, maar niet onwaarschijnlijk. @

          Geweld en moorden over geheel Java……..20,000 doden en vermisten! En hoeveel doden en vermisten op de vele andere eilanden? Een veelvoud van 20,000?

        • Jan A. Somers zegt:

          “niks substantieel van emotionele binding met de bersiap gemerkt” Zou ook een slechte insteek zijn voor historisch onderzoek.

  7. bokeller zegt:

    Misschien ???

    7 redenen om je slecht voelende gedachten te onderzoeken

    Hoe gaat het met je buiten wat je denkt en gelooft?

    Leer je stressvolle gedachten, geloven en geloofssystemen te onderzoeken, om te keren en te transformeren en bij elke op angst en gebrek gebaseerde gedachte die wordt getransformeerd, groeien mensen een stukje in hun bewustzijn.

    Hier 7 voordelen van het onderzoeken, omkeren en transformeren van je op angst en gebrek gebaseerde gedachten.

    1) Je wordt rustiger en kalmer in je hoofd.
    Stressvolle gedachten zijn logischerwijs de hoofdreden van het ervaren van stress. Als je deze gedachten niet onderzoekt, omkeert en ontmantelt hebben ze de neiging om op te hopen en andere stressvolle gedachten aan te trekken. Je gaat dan piekeren en malen in je hoofd. Door je stressvolle gedachten wel te onderzoeken word je een stuk rustiger in je hoofd. En als je elke keer zodra er een stressvolle gedachte opkomt, je deze simpel en systematisch gaat onderzoeken en transformeren, dan blijf je rustig en kalm in je hoofd. Je gaat op die manier meer en meer innerlijke vrede ervaren.

    2) Je lichaam wordt en blijft gezonder.
    Stressvolle gedachten hebben een invloed op je hele lichaam. Je lichaam maakt onder de invloed van stressvolle gedachten meer Cortisol aan, ook wel bekend als het stresshormoon. Dit stresshormoon heeft als het langdurig in je systeem aanwezig is een hele serie negatieve effecten op het lichaam. Door je stressvolle gedachten te onderzoeken, om te keren en te transformeren vermijd je de continue aanwezigheid van dit stresshormoon waardoor je lichaam relaxter en gezonder blijft.

    3) Je gaat meer van het moment genieten.
    Stressvolle gedachten zorgen ervoor dat je negatieve herinneringen uit het verleden ophaalt of ze zorgen ervoor dat je je druk gaat maken over hoe de toekomst eruit zal zien door daar allerlei angsten en gebreken in te projecteren. Stressvolle gedachten leiden je zo continu af van waar je in het hier en nu bent. Door om te leren gaan met je stressvolle gedachten en ze te leren transformeren valt deze afleiding weg. Je maakt je minder zorgen over het verleden en wordt minder bang voor de toekomst. Hierdoor ben je automatisch veel meer in het nu aanwezig en in staat om daarvan te genieten.

    Je zult nooit vrij zijn totdat je jezelf bevrijdt uit de gevangenis van je eigen stressvolle/niet goed voelende gedachten.

    4) Je wordt een opener en vriendelijker persoon.
    Op het moment dat je stressvolle gedachten hebt over andere mensen, heeft dat een enorme invloed op hoe je reageert op die mensen en hoe je ze behandelt. Als je angst of gebrek projecteert op bepaalde mensen om je heen zul je bijna altijd op de één of andere manier vijandiger reageren op die personen. Door deze stressvolle gedachten over anderen te transformeren ben je in staat mensen te zien voor wie ze werkelijk zijn inplaats van ze waar te nemen door je eigen filter van stressvolle gedachten die je op ze projecteert. Dit maakt je een opener en vriendelijker persoon.

    5) Je wordt effectiever.
    Doordat je de wereld niet langer observeert door een specifiek geloofssysteem ben je in staat om de wereld te zien voor wat het is, in plaats van jouw projectie over hoe de wereld volgens jou zou dienen te zijn. De wereld zien voor wat het werkelijk is, zorgt ervoor dat je er veel flexibeler en effectiever mee om kunt gaan.

    6) Je bent veel moeilijker tot niet meer te manipuleren door externe partijen.
    Zodra je eenmaal zelf ervaring hebt opgebouwd met het constructief omgaan met je stressvolle gedachten, dan kunnen externe partijen je niet langer manipuleren met bang makende gedachten of gedachten die je laten denken dat je onbekwaam zou zijn.

    7) Je bent beter in staat gelukkig te zijn ondanks wat er om je heen gebeurt.
    Op het moment dat je niet langer gehinderd wordt door je eigen op angst en gebrek gebaseerde gedachten en daarnaast ook niet meer manipuleerbaar bent door externe partijen die je bewust of onbewust proberen te besmetten met hun angst en gebrek gedachten, dan ben je onverstoorbaar. Je bent in staat om gelukkig te zijn ondanks je externe omstandigheden. Daarnaast sta je vanuit deze onverstoorbaarheid volledig open voor wat er is, waardoor je veel beter in staat bent mensen effectief te helpen als dat nodig mocht zijn.

    Totdat je onderzoekt wat je gelooft, blijf je de onschuldige oorzaak van je eigen lijden.

    Tot zover de 7 voordelen.
    En ik kan eerlijk gezegd geen nadelen bedenken.

    siBo

    • Ron Geenen zegt:

      Wat een fantastisch stuk, Bo.
      Het slaat vermoedelijk op ons oude Indo’s allemaal. Mijn ervaring is het zeker. Al heb ik geen echte angst gevoelens. In het begin, toen ik begon te schrijven en ook het speuren begon, heb ik me soms echt kwaad gemaakt. Nu heb ik er een veel nuchtere kijk op. Ik weet nu wie de schoften zijn en schrijft er over zonder er over na te denken. Heb altijd een hekel aan bv de politiek en nu weet ik vaak waarom. Nu kan ik ook makkelijk mensen helpen. Daarnaast leef ik hier in Glendora een gelukkig leven. Want door de ellendige jeugd heb ik bereik wat ik wilde en niemand kan het mij meer afpakken. Ik ga je verhaal bewaren en ook afdrukken om anderen te laten lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.