Tolk van Java, 50.000 x verkocht

Alfred Birney zet op twitter:

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

22 reacties op Tolk van Java, 50.000 x verkocht

  1. van den Broek van een andere generatie zegt:

    “Geen gewoon Indisch meisje” van Marion Bloem haalde meer dan 200.000 exemplaren, veelal door Indische Nederlanders gelezen. Zij heeft de E. du Perron-literatuurprijs gewonnen voor haar gehele oeuvre,helaas niet voor haar meest bekend boek.

    En nu haalt Alfred Birney de hoofdprijs en met meer dan 50.000 boeken boeken verkocht. Het is voor een Indische schrijver wel de doorbraak naar een Nederlands publiek en dat met een boek dat over Indie, de koloniale oorlog en daarna gaat. dat alles gezien vanuit Alfred Birney.

    Heeft iemand anders op dit blog het boek gelezen? Ik heb een 1ste druk en door dhr Birney gesigneerd, wordt geld waard. Ik ben pas bij pagina 100. Ik zou wel meer over het boek willen horen. Herkennen de Indische mensen zich in het boe?, de sfeertekening, die tijd daar in Indie, trouwens weinig tempo doeloe. Er werd wel veel geslagen in Indiek, ook door leraren van de zondagsschool.

    • Loekie zegt:

      Het herkenbare en de crux is iets wat we al wisten: dat er nogal wat gekke Indische vaders rondliepen. Gek omdat ze hun ervaringen, frustraties, trauma’s, schuldgevoelens, onmacht enz. afreageerden op hun vrouw en kinderen.

  2. van den Broek van een andere generatie zegt:

    Alfred Birney geeft wel een merkwaardige kijk op de Indische samenleving van vòòr de oorlog. In indie schijnt het normaal gevonden te zijn dat een Europeaan Nolan, een advocaat nog wel, zijn kinderen bij een Chinese vrouw niet erkend. Ondanks dat wonen die kinderen wel bijelkaar. Eèn van die kinderen is de vader van A.Birney. ik ben bezig aan het hoofdstuk over de oorlog, WO2 wel te verstaan, en de houding van een niet-erkend kind (een bastaard in de ogen van de Indische samenleving) behorend tot de Chinese groep en zijn bemoeienissen bij een Indonesische (???) verzetsgroep.

    Birney beschrijft het overtuigend, zodanig dat het ook een breed Nederlands publiek raakt, eindelijk en voor de eerste keer.

    • Ron Geenen zegt:

      @Birney beschrijft het overtuigend, zodanig dat het ook een breed Nederlands publiek raakt, eindelijk en voor de eerste keer.@

      Is de inhoud van dat boek allemaal waarheid of gewoon een roman met algemeen bekende feiten waarom heen geborduurd werd?

      • Pierre de la Croix zegt:

        Lees Loekie 15 juli 1829 uur: De waarheid is wat we al wisten, nl. dat er nogal wat gekke Indische vaders rondliepen.

        Tja ….. gelukkig schrijft zij of hij “rondliepen”. Nu niet meer dus.

        Pak Pierre

  3. ellen zegt:

    De verdienste van Alfred Birney is, dat zijn boek De tolk van Java op het juiste moment verschijnt. Af en toe komt het voor, dat Nederland belangstelling heeft voor haar koloniaal verleden – volgens Remco Raben het weerlichtverschijnsel – waardoor een onderwerp opeens weer belicht wordt. Deze keer is het de dekolonisatie en de oorlogsmisdaden, die op het bordje liggen van de heren historici (immers, in september 2017 begint een groot 4-jarig onderzoek), en terug wordt gekaatst naar het Nederlandse lezerspubliek.

  4. Boeroeng zegt:


    Een film uit 1997 over de familie Birnie.
    Wat Alfred Birney vertelde…. daar begreep ik van dat zijn vader die niet-erkenning verklaarde dat vader Willem het familiekapitaal wilde beschermen. Alfred weet niet of hij dat moet aannemen.
    Advocaat Willem Birnie was in 1892 gehuwd met een achternicht Aleida Birnie.
    Was hij nog gehuwd toen hij kinderen kreeg bij een andere vrouw?
    Dan kon hij de kinderen niet erkennen

  5. ellen zegt:

    “Een man kon – in beginsel – een kind niet erkennen wanneer het kind geboren is buiten zijn eigen gezinsleven. In deze situatie heeft de man elders een gezin, maar bij een andere vrouw nog een kind verwekt. De man kan het kind van deze andere vrouw alleen erkennen wanneer komt vast te staan dat de man nauwe persoonlijke betrekkingen heeft met het te erkennen kind. Dit is moeilijk te beoordelen, omdat de man met zijn eerste gezin over het algemeen al nauwe persoonlijke betrekkingen heeft. De meeste problemen gaan over de toestemming die de moeder van kind het moet geven indien de man het kind wil erkennen. Geeft de moeder geen toestemming tot erkenning van het kind, dan kan de man vervangende toestemming tot erkenning verzoeken bij de rechtbank. Ook de wettige echtgenote van de man is hierbij betrokken. Daarvoor is een advocaat nodig. Dus via de rechtbank was erkenning van een buitenechtelijke kind wel mogelijk. Per 1 april 2014 hoeft de rechter niet meer aan te pas te komen. De vader kan zelf naar de gemeente toestappen om het kind van een andere vrouw te erkennen. Het blijft wel noodzakelijk dat de moeder toestemming geeft om het kind te erkennen. Mocht de moeder haar toestemming weigeren, dan zal de man zich tot de rechtbank moeten wenden om vervangende toestemming voor de erkenning te krijgen. Dit geldt voor elke man, ongeacht of hij getrouwd is of niet.” (Bron: Wingen advocatuur, en Cleerdin Hamer Advocaten). Aan erkenning zit wel onderhoudsplicht en erfrecht vast. Misschien heeft (de familie van) de wettige echtgenote bezwaar gemaakt tegen deze erkenning, vanwege de latere erfenis. De familie Birnie was schatrijk.

    • Boeroeng zegt:

      Ellen,
      Deze webpagina gaat over 2017 Nederland
      https://wingenadvocatuur.nl/echtscheidingsrecht-familierecht/erkenning-en-duo-moederschap/
      Zover ik begreep, van 100 jaar terug in Indië .
      * Kon een Indonesische moeder, niet een kind erkennen voor de burgerlijke stand, als ze zelf niet ingeschreven staat als Europeaan
      * Een gehuwde Europese vader kon niet een tijdens het huwelijk geboren buitenechtelijk kind erkennen, als dat huwelijk nog gaande is, Dan geef hij impliciet aan dat zijn wettelijke echtgenote de biologische moeder is, wat een valse aangifte is.

      Willem Birnie kon wel na de scheiding buitenechtelijke kinderen erkennen, maar vaak schoof een vader dat op de lange baan en vergat het. Heel normaal in Indië.
      Maar wellicht begreep ik iets juridisch niet goed.

  6. ellen zegt:

    Boeroeng, ik ga het – via email – rechtstreeks aan Wingen advocatuur vragen hoe het zat in Nederlands-Indie, zo’n 100 jaar geleden. Wordt vervolgd.

  7. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    blz 87 Sie Arend is de vader van Alfred Birney. De onwettige vader van Sie Arend , Willem Nolan, was als Indo-European geboren in Djember en had zijn rechtenstudie in Nederland gevolgd. Deze man was getrouwd geweest met zijn nicht Aleida en had met haar 2 kinderen.
    De moeder van Sie Arend was Sie Swan Nio. Ze was gescheiden van haar chinese echtgenoot Djie Lian Hwa Nio, van wie zij een dochter had.

    Waarom Willem Nolan niet de kinderen van Sie Swan Nio wilde erkennen, wordt in het boek, voor zover ik gelezen heb, niet duidelijk gemaakt.
    Gelukkig had de moeder haar kinderen wel volgens de wet erkend, zonder erkenning bestaat. van rechtswege geen verwantschap tussen moeder en kind (althans dat staat in het boek. Dat was tempo doelloes in Ned. Indie!!!!!!! In een gekkenhuis waren de verhoudingen beter geregeld, waarvan acte.

  8. van den Broek van een andere generatie zegt:

    De moeder van Sie Arend,dwz Swan Nio had in Indie de status van Vreemde Oosterlinge i.c. Pernanakan. In zijn boek beschrijft A. Birney de “notariële acte van erkenning,” die lijkt hij in zijn bezit te hebben.

    De Chinese moeder dient tenminste haar kind te erkennen anders raakt de bastaard volgens de acte automatisch bij de voogdij terecht en dan zou het kind wellicht ingedeeld worden bij de Inlanders. Zo zat de koloniale Indische maatschappij inelkaar, tempo doeloe, de niet zo goede oude tijd.

    • Boeroeng zegt:

      about “notariële acte van erkenning,”
      Dat snap ik niet zo.
      Een erkenning voor de Europese Burgerlijke Stand kan alleen een Europeaan doen.
      Er was op een zeker moment een regeling ingevoerd (1830) dat een Europese vader alleen een erkenning kan doen als de niet-europese moeder akkoord gaat.
      Toch, haar toestemming op zich is nog geen erkenning voor de burgerlijke stand , dwz dat het kind als Europeaan genoteerd wordt. Dat kan alleen door erkenning van de Europese vader , zoals de advocaat Willem Birnie

  9. Jan A. Somers zegt:

    Tolk van Java staat bij de NRC nr 1. Bij Van Stockum nr 7. Verschil moet er zijn.

  10. van den Broek van een andere generatie zegt:

    Chinezen hadden in Indie een bijzondere rechtspositie, een status-apart. Zij vielen onder “Vreemde Oosterlingen” (Peranakan) . Hun rechtspositie was in Indie min of meer gelijkgesteld aan die van de Inlanders dwz onderdaanschap.Bijvoorbeeld hadden zij een pas nodig om te reizen en dienden in bepaalde wijken te wonen.

    Terug naar A. Birney
    De Chinezen hadden een aparte acte van geboorten bij de Burgelijke Stand. Erkenning kan geschieden bij notariële acte als bij de ambtenaar van de Burgelijke stand.Wordt het kind binnen 3 maanden niet erkend, dan benoemd de Raad van Justitie op voorstel van de Wees- en Boedelkamer een voogd. Dit wat betreft de Chinezen in Ned.-Indie.

    Een Indie werd e.e.a. werd niet per wet, maar per regeringsreglement (R.R.) geregeld, waarbij de gezagsdragers in Indie een grote mate van beslissingsvrijheid hadden dwz een grote mate van willekeur was ingebouwd gericht op het behoud van de koloniale verhoudingen.

    • Jan A. Somers zegt:

      ““Vreemde Oosterlingen” (Peranakan)” Het gaat om de bevolkingsgroep die gebruik kan maken van op Chinezen toepasselijke rechtsregels, voornamelijk afwijkend familierecht, bijvoorbeeld adoptie. En de peranakan is niet hetzelfde, maar daarvan afgeleid. En als je onder de Europese rechtsregels wilt gaan vallen kan dat geregeld worden: I.S. Art, 163 (5), De Gouverneur-Generaal is bevoegd (…) de bepalingen voor Europeanen toepasselijk te verklaren op personen, daaraan niet onderworpen. (…).
      Dat ‘dienden’ is wel erg oud! Dat was nog de tijd dat je in de Chinese wijk het recht had van exterritorialiteit. Dat is te veel om hier te verklaren, zie mijn dissertatie. Het oudste Nederlandse voorbeeld hiervan is de vestiging van de Schotten in Veere. Maar ook van de Italianen in de Levant. Maar in ‘mijn tijd’ was dat ‘dienden’ er niet meer, wij hadden Chinese buren. Maar de Chinese wijk genoot wel een grote voorkeur. Dat principe bestaat nog steeds: China Town.
      “per regeringsreglement (R.R.) geregeld,” Ook dat was erg oud! In Indië ging het om de Indische Staatsregeling 1925 (met de latere wijzigingen). Vergelijkbaar met de Nederlandse grondwet, een verzameling van basisregels waaraan het bestuur dient te voldoen. Een basis voor de rechtszekerheid, iedereen weet waar je aan toe bent, juist geen willekeur!
      “waarbij de gezagsdragers in Indie een grote mate van beslissingsvrijheid hadden ” Klopt helemaal, Art. 61, lid 2 Gw, dat de regeling van de inwendige aangelegenheden van Nederlandsch-Indië (…) moet worden overgelaten aan aldaar gevestigde organen.” Dat wilden we toch in Indië?
      “op het behoud van de koloniale verhoudingen.” Dat gebeurde niet zo in Indië als wel in het Moederland. De petitie Soetardjo bijvoorbeeld was een schoolvoorbeeld van het doorbreken van de koloniale verhoudingen, met een meerderheid(!) vastgesteld, in Indië. Afgewezen door Nederland! Daar zat het behoud!

  11. van den Broek van een andere generatie zegt:

    Het reglement dat Chinezen verplicht waren in aangewezen wijken te wonen werd pas opgeheven in 1915 Staatsblad n° 679, dat lijkt me in de geschiedenis van Ned. Indie niet zolang geleden. Het gebruik van Exterritorialiteit van een Chinese wijk lijkt me weinig gefundeerd en volledig uit de lucht gegrepen, wanneer ik dat vanuit Chinees oogpunt bekijkt.

    Willekeur in Indie??? Neem nou de beruchte Politierol voor Chinezen, daarover werd toch alleen met afgrijzen gesproken? Dat was toch het toppunt van willekeur, ook in Indie.
    Met de politierechtspraak, ook wel genoemd de POLITIEROL werd de lagere strafrechtspraak bedoeld die uitgeoefend werd door een BESTUURSAMBTENAAR (rechtspraak door een ambtenaar, geen rechter) inzake overtredingen, begaan door INLANDERS en de met hen gelijkgestelde personen. Hoe werden Europeanen in Indie behandeld? Apart zeker, was ook een ander ras.
    De bestuursambtenaar kon na eigen goeddunken RECHT SPREKEN, dat kan toch alleen maar in een kolonie of onderontwikkeld land? TRIAS POLITICA was toch een scheldwoord in Indie?

    Ik moet wel schaterlachen als de Indische Staatsregeling met de Nederlandse Grondwet wordt vergeleken. Staatsrechtelijk klopt de redenering ook bij oppervlakkige bestudering van geen kant. Dat is hetzelfde als te zeggen dat Indie een parlementaire democratie was met de Volksraad als een parlement om het eufemistisch uit te drukken.
    Wat waren dan die onderdanen ZONDER Nederlanderschap, die waren toch vreemdeling in eigen land?? Dat wilden WE, de Nederlanders of aan hen gelijkgestemden in Ned. Indie . Ik kan toch moeilijk beweren dat de Vaderlandse Club een liberale sociëteit was met Mussert als Erelid?

    Met MEERDERHEID van Wat werd de petitie Soetardjo vastgesteld. Dat is toch iets anders dan op democratische wijze besloten. Zoals altijd besloot Nederland, dus de koloniale verhoudingen waren duidelijk en op behoud gericht.

    We dienen wel de zaken in hun historisch verband te bezien, anders krijg je reacties als voorgaande.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s