De strijd van Sandra

De strijd van Sandra
Als donderslag bij heldere hemel volgt die middag het nieuws over het overlijden van Sandra Reemer (1950, Bandung). Ook zij was een icoon, niet alleen bekend als zangeres en presentatrice, maar ook van haar verhalen over haar Indische identiteit waarvan zij zich naar eigen zeggen bewust werd op latere leeftijd. Haar verschijning in het programma ‘Gouden jaren: Indonesië’ van Omroep Max en haar vechtlust voor de Indische backpay kwestie kunnen worden gezien als een bevestiging van haar betrokkenheid bij het Indie waar zij is geboren.

Gemis van de iconen
Het aantal toonaangevende Indische iconen die zich inzetten voor de Indische gemeenschap zijn op een hand te tellen. Zij die in Indië zijn geboren, de geur van de gordel van Smaragd zo goed kennen, zullen over een aantal decennia niet meer van zich laten horen. En dat zal een gemis zijn.

Een goede overdracht
Wie neemt straks het stokje over? Wie is kundig genoeg om zonder authentieke herinneringen aan Indië, verder te gaan waar anderen het zullen moeten laten liggen?

Door Blauwe Ogen

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

10 reacties op De strijd van Sandra

  1. Wietske van Raalte zegt:

    Hoe moet dat stokje worden doorgegeven dan? Het is een uitstervende “soort”, de Indische Nederlander bestaat niet meer over 50 jaar. Ik ken de geschiedenis van de Indische Japanners, die half Indisch half Japans “mixed blood” worden ze genoemd in Japan, ze waren christelijk en omdat Japan alles wat religie van buiten was wilde verbieden, moesten ze in 1648 het land uit, op de boot naar Batavia. Het moeten er honderden geweest zijn. Ze mochten nooit meer terug, in tegenstelling tot nu. Iedere Zuid-Molukse Nederlander kan zo met zijn Nederlandse paspoort naar Indonesie reizen. In 1648 was dat. In 1700 was ik in Batavia en die groep “mixed blood” bestond nog! Ze vroegen mij om dingen naar Japan te smokkelen, opruiende politieke pamfletten, in de hoop daar het regime omver te werpen zodat ze weer terug konden. Dat is mislukt en ik ben er geexecuteerd door verdrinking. Er is alleen nog een doekje met een gedichtje erop “aan mijn min”, een gedichtje uit heimwee.Geen Nederlander die dat gedichtje kent, maar iedere Japanner kent dat gedichtje. Let wel dat was dus 50 jaar nadat ze Japan uitgezet zijn! Een soort Hofstadgroep avant la lettre. De geschiedenis van die groep heb ik nooit op school gehoord, las het voor het eerst in het boek “In de tijdmachine door Japan” van Rudy Kousbroek. Hetzelfde met de “weeskinderen van de VOC”, wie kent ze? Ik zag ze op foto’s in het Westfries Museum in Hoorn. We krijgen nieuwe verhalen op basis van DNA. Als die “weeskinderen” kunnen aantonen dat ze afstammen van Nederlanders, dan hebben sommigen zelfs waarschijnlijk recht op stukken land. http://www.gahetna.nl/collectie/index/nt00444/de4b26b8-c864-11e6-9d8b-00505693001d/view/NT00444_OPVARENDEN/sort_column/prs_voornamen/sort_type/asc/q/zoekterm/willem%20geel/q/comments/1

  2. Shirley de Winter zegt:

    Als je de volgende generaties opvoedt met het verleden van je familie. Als je de kans krijgt om zelf op zoek te gaan naar je roots en je kinderen hier in meeneemt dan sterft de Indo echt niet uit. Ook al ben je Nederlands opgevoed. Je bent en blijft een Indo. Ik ben al in Nederland geboren, maar toen ik in 2008 voor het eerst ging omdat mijn kinderen hun roots wilden vinden. Voelde ik hoeveel ik heb met Indonesië. Het is echt mijn tweede vaderland. En naast mijn 2 dochters hebben we ook onze 2 schoonzonen meegenomen naar Indonesië. En ook zij zijn ervan gaan houden. Nee wij mogen ons voorouders hun achtergrond nooit vergeten. Vertel je kinderen wat jij weer van je voorouders hebt meegekregen via verhalen, foto’s en film. Zo geef je het stokje over. Het hoeven geen bnn-ers te zijn. Maar omroep Max of whatever zoek mensen die het gevoel hebben dat Indonesië een stukje van hun is en zij brengen het stokje over.

    • Jan A. Somers zegt:

      “opvoedt met het verleden van je familie” Ik heb geprobeerd mijn kinderen niet op te zadelen met al die nare zaken uit mijn Indisch verleden. Zij moeten hun eigen toekomst vinden, waarin ik hun 100% steun. Ze zijn uit zichzelf naar Indonesië geweest (ook kleinkinderen). Hebben o.a. mijn plekjes bezocht. Mijn levensverhaal, dat ik overigens voor het komende onderzoek bij elkaar heb gezet, hebben ze nu pas gekregen. Omdat ik het toch had. Leeftijd rond 60 jaar. Krijgen ze tenminste geen PTSS. De oudste weet meer van mijn familie af dan ikzelf. Zij heeft rond 1980 onze Indische stamboom gemaakt. Plus bezoeken aan nog levende ooms en tantes. Vond ze leuk. Dat is alles. Is gewoon verder gegaan met haar eigen leven.

      • Loekie zegt:

        Dan heb je toch precies gedaan wat wordt bedoeld met ‘opvoedt met het verleden’, al gebruik je dan de term ‘opvoeden’ niet, maar overdragen of nalaten of geef het een naam.
        En wat betreft vertellen over nare zaken: voor het begrijpen van iemands karakter, van iemands eigenaardigheden, van iemands doen en laten, kan dat vertellen best verhelderend werken.

        • Jan A. Somers zegt:

          Maar mijn kinderen waren al 60 jaar oud hoor. Weinig op te voeden.

        • Ron Geenen zegt:

          @En wat betreft vertellen over nare zaken: voor het begrijpen van iemands karakter, van iemands eigenaardigheden, van iemands doen en laten, kan dat vertellen best verhelderend werken.@

          Daar zijn mensen die zich daar blijkbaar voor schamen.

      • Shirley zegt:

        Ja vertellen over vroeger heeft ook heel veel mooie dingen meegebracht. Het stukje oorlog is nergens prettig geweest. Niet iin Birma, andere jappenkampen maar ook niet in Auswitz enz.
        Maar ik heb nu zelf ook de mooie dingen gezien die ik heel belangrijk vind. Dat is waar mijn ouders over vertelden over het mooie oude Indië. Toen ik mijn eerste dag in Indonesië (Bogor) was, begreep ik de verhalen van mijn vader. Toen begreep ik waarom hij nooit terug wilde omdat hij zich alleen het mooie wilde herinneren.
        En mijn kinderen hebben samen met hun vader een stukje van zijn jeugd terug gevonden. Wat was dat mooi. Dat mijn man zei: “lijkt wel een aflevering van Spoorloos”. Daar krijg je toch kippevel van.

        • Arthur Olive zegt:

          Opvoeden met het verleden wordt zelfs nu niet gedaan bij de gezinnen van de meeste jonge Amerindo’s.
          Ik zie ook geen reden dat het later wel gedaan wordt.
          Soms neemt iemand ons mee naar de Italiaanse club omdat het altijd rameh daar is.
          Deze mensen houden van spagetty met meatballs, ze zijn trots op hun background en hebben een sterke familieband maar daar houd het op voor de meesten.
          Sommigen weten niet eens wanneer hun voorvaders hier in Amerika zijn gekomen laat staan dat Italie niet zo lang geleden is ontstaan.

        • Loekie zegt:

          Typisch Amerikaans : have fun….en verder niets.

  3. Arthur Olive zegt:

    Typisch Amerikaans: have fun… en verder niets.

    Kort geleden heeft heer Bert u een compliment gegeven omdat u zo waarnemend bent volgens hem.
    U vergist zich met de Indo wat betreft have fun en verder niets
    De goede en slechte contributies van de Ameerikaan zijn zo welbekend dat ik ze niet op hoef te noemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s