Postume uitreiking Mobilisatie-Oorlogskruis

update van 11 februari

.mok_jdruyterdewildt3mok_jdruyterdewildt6
mok_jdruyterdewildt4….mok_jdruyterdewildt7….mok_jdruyterdewildt5
De dochter van Jan de Ruyter de Wildt ontvangt het mobilisatie oorlogskruis van Jacq Brijl. Die ook een demobilisatiespeld KNIL uitreikt aan achterkleinzoon Valentijn.   Zijn oma doet de opspelding.
Zie de foto’s van Elmi.

bericht van 10 februari

De foto is van het boek ‘Uit Indië geboren‘ pagina 125. Jan staat bij de boom.

historiek.net
Vandaag is in Den Haag postuum het MOK uitgereikt aan de dochter van dienstplichtig KNIL-militair Johan Willem (Jan) de Ruyter de Wildt. De Ruyter stierf aan boord van het Japanse ‘helleschip’ ss Suez Maru. Helleschepen waren de Japanse vrachtschepen waarmee krijgsgevangen en dwangarbeiders over Aziatische wateren werden vervoerd. Ze stonden bekend om de extreem slechte leefomstandigheden aan boord.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

18 reacties op Postume uitreiking Mobilisatie-Oorlogskruis

  1. rob beckman lapre zegt:

    De meer dan 1000 Japanse,Koreaanse en Formosaanse(Taiwan) oorlogsmisdadigers werden in Batavia in 1949 door de Mil.Krijgsraad aangeklaagd.983 werden veroordeel, waarvan 236 tot de doodstraf,55 werden vrijgesproken.Twintig deden een ontsnappingspoging,waarvan 6 stierven gedurende de poging.Op 26/12/1949 verlieten de resterende 680 gevangenen Japan op weg naar de Sugamo gevangenis in Tokyo.Na maar 4 1/2 gevangennisstraf “pardonneerde”(onder Amerikaanse druk?)hen.In mijn optiek (“oog-oog”)had men al deze misdadigers aan een ijzerdraad moeten ophangen.

  2. Cezar zegt:

    Het waren helschepen omdat de jap met opzet, bij het transport van gevangen, het rode kruisteken weglieten. Daarentegen voeren de Jappen het teken wel bij militaire transporten.

  3. Huib Otto zegt:

    Hoe je het ook wendt of keert Jacq Z. Brijl, lt.kol. b.d. ( en zijn vrouw en helpers) blijven mijn grote bewondering eisen voor zijn nog steeds niet aflatende inzet om de vergeten oorlogshelden eer te bewijzen. Op welke smerige wijze ze dan ook zijn omgekomen in dienst van het ‘ dankbare’ vaderland. Meer dan 70 jaar nadat hun familie zonder bericht van de overheid zelf maar moesten uitzoeken wat er van hun geliefde is terecht gekomen.
    Vandaag een bijna paginagroot artikel in De Telegraaf die eindelijk deze treurige toestand onder aandacht brengt van een groot deel van het Nederlandse Volk. Er waren in het verleden nooit veel woorden vuil gemaakt over de oorlogsellende in Ned.Indie. eerst internering en dwangarbeid door de meedogenloze Japanners en daarna net uit het Jappenkamp zonder aanleiding of noodzaak op beestachtige vermoord door Soekarno met zijn peloppors en pemoeda’s zoals mijn vader die dank zij Pak Brijl ook zijn Bintang via zijn kinderen mocht ontvangen..

    • rob beckman lapre zegt:

      Opnieuw, diep respect voor deze man,die ook het “Kruis” aan mij en mijn jongere broer Fer(dinand)uitreikte voor Pa (Henri Pierre) en zijn jongere broer Jan.De beide broers-als reservisten opgeroepen- stierven 19, respectievelijk 17 maanden na datum oproep op het eiland Haroeko(Molukken) resp. Flores.Het “Kruis” staat op een zichtbare plaats in huis; “opdat wij hen niet vergeten”.Zou zeggen;Saluut Jacq! Robert (Mijn kinderen en ik bekijken nog geregeld alle foto’s die je bij ons thuis maakte)

    • brijl, J.Z. zegt:

      Beste Huib,
      Dank voor je reactie.
      De uitreiking van het postuum aan Jan de Ruyter de Wild toegekende Mobilisatie -Oorlogskruis heb ik deze middag in het wijkcentrum van de bloemenbuurt aan de Albardastraat, aan zijn dochter Noor de Ruyter de Wildt, namens mindef mogen uitreiken.
      Er was veel belangstelling, o.a waren dhr. Silfraire Delhaye van het Indisch Platform en dhr Max Rijkschroeff van de St. Halin, alsmede de Senior Voorlichter van de mindef, dhr. Klaas Meijer aanwezig.
      Er werden o.m. Indonesische liederen gezongen door een koor, olv Rick Doop; de algemene leiding berustte bij mw. Nelly van der Laar.
      Tijdens de herdenking van de vele Ned. slachtoffers gedurende WOII in Z.O.Azië, werd er “één minuut” Stilte gehouden; tevens werd daarbij herdacht, dat wijlen de echtgenote van Jan – Ursula – op deze dag, haar 95ste verjaardag zou hebben gevierd.

      Tenslotte hebben intussen vele families in de Verenigde Staten eveneens postuum één of meerdere onderscheidingen ontvangen voor hun overleden (groot)vaders.

      mvgr en nog een fijn weekend gewenst.

      Jacq. Z. Brijl.

    • Ron zegt:

      @Huib en @Rob:
      Ja, het blijft iets waar een ieder respect voor moet hebben. Ben dan ook blij, dat ik hem kan helpen van uit Amerika. Het opsporen van mensen is mij al een paar keer gelukt. Ook doe ik het met plezier artikelen er aan te wijden, waardoor zijn werk meer bekendheid krijgt. Deze artikelen werden dan in het blad “De Indo” en op mijn website afgedrukt. Ook af en toe op de site van Boeroeng. Binnenkort kom ik met een verhaal over een Indo die alle situaties heeft overleeft en herdacht wordt met 3 eretekens.

      • rob beckman lapre zegt:

        Ron, ik weet dat jouw site “Myindoworld” de (1e generatie,Nederlands-sprekende) Indo’s in N-Amerika bereikt.Maar de 2e/3e generatie die alleen engels spreekt is aangewezen op “Theindoproject”.Kijk met belangstelling naar het artikel uit.

        • Indisch4ever zegt:

          Er is ook dutch-indo community voor engelstaligen.
          Veel aanloop en de jongeren kunnen daar hun vragen stellen
          https://www.facebook.com/groups/old.dutch.indonesian.community/

        • Ron zegt:

          Onder “stories” heb ik ook verhalen in het engels. Daarbij heb ik rechts boven mijn web een “translate” van google in 80 talen. Heb dat zo gedaan, omdat ik ook vaak de meeste reacties van de oudere Indo’s krijgt. Het zelfde gebeurt ook met het blad “De Indo”.
          Ook krijg ik reacties uit Indonesie en die gebruiken meestal de vertaal mogelijkheid. Ik weet, de vertalingen zijn niet perfect, maar toch goed verstaanbaar en de hele pagina wordt in de gewenste taal omgezet.

  4. Indisch4ever zegt:

    stoelman2_ruyterdewildt
    Jan en zijn ouders.
    Zijn vader  was voorzitter van wielerverening Unitas te Malang en Jan won wedstrijden van de vereniging in de jaren 1925-1932 .
    Zijn moeder is ook van gemengde afkomst.

  5. Arthur Olive zegt:

    Zo gezien hadden deze wielrenners geen versnelling op hun fietsen.

  6. Boeroeng zegt:

    Er blijven nog vragen over die beschoten hellships.
    In hoeverre wisten de geallieerden dat er gevangenen van de eigen alliantie in die schepen waren gepropt?
    En bij de Suez Maru was er een Japans oorlogsschip. Werd die beschoten? Waarom niet?
    En waarom is die beschieting niet afgemaakt .

  7. Noor zegt:

    Op Historiek.net is het volgende op 10 februari jl gepubliceerd:
    “De Bonefish vuurde vier torpedo’s af, waarvan er zeker een doel trof. Ongeveer de helft van de krijgsgevangen verdronk meteen. De andere helft wist in eerste instantie aan het zinkende schip te ontkomen en zich in zee drijvende te houden. De Japanse mijnenveger W12 was in de buurt en begon direct de drenkelingen te redden. De Japanners redden echter alleen de Japanse overlevenden. De krijgsgevangen werden zonder pardon in het water een voor een doodgeschoten met machinegeweren. Geen van hen overleefde.
    Dat de Japanners voor dit soort transporten reguliere vrachtschepen gebruikten, was bij de geallieerden bekend. Documentairemaker Kees Maaswinkel en de Britse auteur Allan Jones stellen dat sommige van de aanvallen op helleschepen zelfs doelbewust waren, omdat geallieerde inlichtingendiensten uit de Japanse berichten zouden hebben kunnen opmaken wat de lading was. Zo ook bij de aanval op de Suez Maru. De geallieerden zullen het belang van het vernietigen van de Japanse transportcapaciteit belangrijker hebben gevonden dan de levens van krijgsgevangenen. Oorlog vraagt harde besluiten. In totaal stierven ca. 19.000 krijgsgevangenen en dwangarbeiders bij aanvallen op helleschepen.”

    En wat voel je als nabestaande wanneer je weet dat het mitrailleren van de drenkelingen bijna 4 uur geduurd heeft. Wat ging er door de hoofden van degenen die als doelwit in het water lagen?

    Het is misschien goed om de toespraak van Kees Maaswinkel te lezen (documentairemaker over The Hell Ships, 3 delen) van 30-08-2014, 47ste Herdenking Dodenspoorwegen , zeer verhelderend… waar o.a. dit stukje voorkomt:

    “Maar… de geallieerden wisten vaak wel degelijk dat die schepen
    krijgsgevangenen aan boord hadden. (2) In minstens 30 procent van de gevallen was dat bekend. Voorafgaand aan zo’n transport was er een intensief berichtenverkeer. Vertrekdatum, route, bestemming en lading, het werd allemaal doorgegeven aan Singapore en Tokyo. Ook tijdens de reis werden de kantoren op de hoogte gehouden. Japanse kapiteins seinden elk etmaal om 12 uur hun positie door. Veel van die berichten werden door de geallieerden opgevangen en ontcijferd, want begin 1943 waren alle Japanse berichtencodes bekend.”

    Waarbij hij verwijst naar Gregory F. Michno: Death on the Hellships – Prisoners at sea in the Pacific War. Naval Institute Press, Annapolis Maryland, 2001.

    Verder zegt Kees:
    “Ook de aanval op de Suez Maru was geen toevalstreffer, maar een gerichte actie, zo blijkt uit documenten. En het zou me niet verbazen als dat ook bij de Junyo Maru het geval is geweest. Dat valt niet na te gaan, want de Britten hadden, anders dan de Amerikanen, de gewoonte dat soort informatie te vernietigen.
    Dat commander Maydon van de HMS Tradewind later zou vertellen dat hij niet wist dat er krijgsgevangenen aan boord waren, haalt die veronderstelling niet onderuit. De kapiteins werden niet geïnformeerd over de lading van de schepen en het was verboden de ontvangen informatie of aansturing in de logboeken op te nemen. Van de 21.000 doden op die transporten waren er maar liefst 19.000 het gevolg van geallieerde aanvallen.
    Dat zijn schokkende feiten. Moeten we die wel weten?
    Nabestaanden van mannen die door zo’n geallieerde actie het leven verloren, horen ze liever niet. Willens en wetens de dood ingejaagd door bondgenoten, dat is moeilijk te verwerken. Daarom, en om juridische redenen, hield de Amerikaanse overheid die feiten voor zich. In een officieel overzicht uit 1949 van de Amerikaanse onderzeedienst (3) wordt melding gemaakt van elk schip dat werd getorpedeerd. Maar in het 900 pagina’s dikke boek staat geen woord over de slachtoffers onder eigen troepen. Dat we dit nu wél weten, hebben we te danken aan onderzoek in de vrijgegeven Amerikaanse archieven.
    En hoe pijnlijk het allemaal ook is, ook dát moeten we weten.
    We moeten het hele verhaal kennen.”

    Daar ben ik het mee eens, al doet dat pijn.
    Op de vraag van Boeroeng zegt Kees het volgende:
    “Dat de mijnenveger niet is getorpedeerd is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat de Bonefish op weg was naar de Zuid Chinese zee en geen torpedo wilde spenderen aan een mijnenveger. Een te onbelangrijk doel.”

    • Boeroeng zegt:

      Indertijd waren de Nederlanders hardstikke blij dat de geallieerden mn Amerika en de UK de oorlog wonnen. Amerika met het sterkste leger in de pacific en die deed de beslissende aanval . En de britten gaven veel eerste hulp direct na de capitulatie en probeerde orde te handhaven. Men wist veel niet over het verloop van de oorlog op zee.
      Bovendien was men aan het opkrabbelen….. en dan overeind blijven in de chaos van de revolutie en later wilde men vooral een nieuw leven beginnen elders in de wereld.
      Voor de Nederlandse politiek, media en publieke opinie was het allemaal vere-van-ons-bed.
      Het was not-done vragen te stellen over het schietbeleid tav Japanse vrachtschepen.

  8. Cezar zegt:

    Ben er ook van overtuigd dat de 250000 tot 300000 Indo’s en Nederlanders hun leven hebben te danken aan de 2 atoombommen. Wat dat betreft beter levende Indo’s dan Nips.

  9. Boeroeng zegt:

    Ik zie dit item uit de hand lopen.
    Ik verwijder posts
    Time ouT

Reacties zijn gesloten.