Een jaar na het interview

Ik ben nu ruim een jaar verder, een jaar na het interview met Armando Ello. Het boek ‘Twijfelindo’ is gelanceerd en alle verhalen zijn gedocumenteerd. Ieder kon zijn visie geven op de term ‘TwijfelIndo’. Een persoonlijk verhaal met een soms confronterende foto. De uiterlijke kenmerken van het Indisch zijn vervagen door steeds verdere vermenging van bloed. Voor mij persoonlijk was het een begin van een zoektocht. Een zoektocht waarin het Indische deel van mijn bloed centraal stond. Een blik naar binnen en een confrontatie met taboes. HoezoIndo

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

58 reacties op Een jaar na het interview

  1. ellen zegt:

    Als ik de foto van Jessica Anthonio bekijk, dan zijn mijn oma en mijn moeder – zonder dat zij dat wisten – ook zogenaamde twijfelindo’s geweest. Aan de buitenkant even licht van kleur, een Europese. soms ook tengere Oosterse lichaamsbouw? Met dit verschil dat de “oude Indo’s” nog het Nederlands-Indie van vroeger – aan den lijve – hebben meegemaakt. Al eerder heb ik geschreven n.a.v. het interview met Marion Bloem (Geen gewoon Indisch meisje), dat ik vond dat de Indische mensen die nooit in het moderne Indonesie gewoond hebben de kolonie gewoon weer meegenomen hebben naar Nederland. In tegenstelling tot hen, die nog een tiental jaar in het moderne Indonesie gewoond hebben, waarin afstand werd gedaan van de koloniale opvoeding en het vreselijke koloniale standen- en huidskleurensysteem. Dat neemt niet weg, dat de foto’s van Armando Ello prachtig zijn, hij is een kunstenaar.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Tja … ik heb mensen gekend van Indo-stam die als WNI in het onafhankelijke Indonesia zijn gebleven en na 10 jaar steeds heviger zijn gaan verlangen naar het oude Indië met zijn vreselijke koloniale standen- en huidskleurensysteem. Hopelijk een minderheid.

      Ben benieuwd of en zo ja in hoeverre de Halinklantjes afstand hebben genomen.

      Pak Pierre

  2. Surya Atmadja zegt:

    In tegenstelling tot hen, die nog een tiental jaar in het moderne Indonesie gewoond hebben, waarin afstand werd gedaan van de koloniale opvoeding en het vreselijke koloniale standen- en huidskleurensysteem.
    =================================
    Klopt ,
    het is vaak het idealiseren van de tempo doeloe verhalen die ze van opa en oma hadden gehoord of in boeken of andere websites van generatiegenoten.
    Vandaar dat we kennis kunnen maken met de zgn twijfel indo (apa itu ?

    Als ik het goed begrepen heb heeft Mevr.Bloem in het begin dezelfde proces meegemaakt (over het pedis zijn) en in haar volgende boeken die uiteindelijk weer teruggrijpt naar verhalen van vroeger.
    Ik kan behoorlijk mis hebben , meestal begon het met van vroeger verhalen , door nieuwsgierigheid meer onderzoek( vakantie/studiereizen naar eventuele roots) en daarna ga je twijfelen .
    Hoop maar dat het niet te lang duurde .

    • Jan A. Somers zegt:

      Tempo doeloe verhalen? Van mijn ouders nooit gehoord. Van mijn grootouders ook niet, maar die zaten dan ook in de bush in Soember Pakel op een klein koffietuintje op de helling van de Smeroe. Alleen later gelezen in Nederland. Romans, literatuur, bellettrie. Fictie dus. Net als de Nederlandse keukenmeidenromans. Mijn Zeeuws meisje heeft nog nooit keukenmeiden ontmoet.

      • ellen zegt:

        Natuurlijk bestaan die tempo doeloe verhalen en boeken. Nog steeds. En ook op internet wemelt het van de filmpjes over die tijd. Hoorde je het – eerst – niet vanuit de familie, dan moest je van school wel verplicht lezen (Max Havelaar, de boeken van Louis Couperus etc., Hella Haasse). In de geschiedenisles kreeg je wel heel weinig te horen over Nederlands-Indie. Maar af en toe kwamen de ouders toch wel met kleine verhalen over hoe het daar was in die tijd. En dan word je toch nieuwsgierig, en ga je uit jezelf over van fictie naar onderzoek. En ontdek je dat de tijd van vroeger niet altijd goed was.

        • PLemon zegt:

          @ellen. “bestaan die tempo doeloe verhalen”
          Op deze site vind je een paar authentieke uit het dagelijks leven gegrepen verhalen rond de 19e eeuw wisseling. Zoals bv die door H v Eckenrode zijn opgetekend.
          Ze zijn door Alfons van Duijvenbode verzameld.
          Opgegroeid met de smaak van semoor, de geur van kretek en verhalen uit de kampong…. http://www.indischeverhalen.nl/auteurs/

        • Jan A. Somers zegt:

          “”bestaan die tempo doeloe verhalen en boeken. Nog steeds. van school wel verplicht lezen (Max Havelaar,” Dat noemde ik toch al, de literatuur! Maar dat is fictie (Max Havelaar wel met de historische werkelijkheid als uitgangspunt, feitelijk een documentaire). Heb ik nooit meegemaakt noch mijn ouders/grootouders. Is dus net zo zeldzaam als dat geks in Nederland. Niet mijn soort volk.

    • RLMertens zegt:

      @Surya; ‘tempo doeloe’ – Zie haar doc. film; Land van mijn ouders; het 1e bezoek aan Indonesië jr.80. Marion kreeg vaak van haar ouders te horen; over het minderwaardige van de kampong. Zij schrok, toen haar tante, die ze opzocht in een kampong woonde.

      • Robert zegt:

        “Het minderwaardige van de kampong”! Ik had vele vrienden die woonden in de kampong en voor mij waren zij niet minderwaardig, Velen van hen waren “great souls”, De koloniale maatschappij maakten hen en hun domicile “minderwaardig”,

        • RLMertens zegt:

          @Robert; ‘de koloniale maatschappij maakten hen en hun domicilie minderwaardig’-Klopt!
          Voor ons toen een ware belevenis daar te toeven/spelen! Die eenvoud met vriendschap/ gezelligheid/hartelijkheid. Bijna nergens anders te evenaren. Echter voor hen/hun ouders, die zo Europees mogelijk zich(zo nodig) moesten(!) gedragen een bron van dat ‘inlandse’.
          ( mijn herinneringen aan Ambarawa, Soerabaja; Dapoean-Krembangan)

  3. Robert zegt:

    Dump the past and concentrate on the future

  4. George zegt:

    Ik twijfel altijd als ik de Lottonummers invul.

  5. George zegt:

    De tengere Oosterse lichaamsbouw? Kijk naar de gewichtsheffers van China, Indonesia, etc, bij de Olympische Spelen.

    • e.m. zegt:

      @Kijk naar de gewichtsheffers van /…/@

      — Gewichtheffers ?

      ! Zijn ze nu allemaal even ‘licht’, of lijkt dit maar zo ?

      • George zegt:

        Sorry op mijn leeftijd heb ik nauwelijks iets om te heffen, met veel moeite soms mijn roede, daarom heb ik mijn twijfels over het woord gewichtheffer of gewrichstheffer. Overigens waar ik woon worden 3 talen gesproken;English,Spanish en Spanglish.Van het Nederlands heeft men nooit gehoord.

      • Pierre de la Croix zegt:

        Misschien een tikkeltje overbelicht.

        Pak Pierre

      • George zegt:

        JA, zij zijn allemaal even licht omdat ze human souls zijn.

      • Ron Geenen zegt:

        Bij het vergelijken van de gezichten, lijkt dat zo. En volgens mij komt het gewoon door de make-up. Kijk naar de benen en je ziet duidelijk verschillen van keuren. En de foto is beslist niet over belicht. Trouwens wanneer zo’n foto wordt gemaakt, wordt er beslist software gebruikt om de opname te verfraaien. Het is zelf mogelijk om alle gezichten de zelfde kleur te geven.

        • Pierre de la Croix zegt:

          Misschien wegens overbelichting gewogen en te licht bevonden.

          Pak Pierre

        • Ron Geenen zegt:

          “”””””””””Misschien wegens overbelichting gewogen en te licht bevonden. “”””””””””

          Bijna elke (beroeps) fotograaf gebruikt vandaag software om een foto naar eigen inzicht aan te passen.
          Ik betrap mij er op, dat ik het ook doe. Fotograferen is slechts de helft van het werk. De donkere kamer is vervangen door software. Het ontwikkelen en afdrukken van kleuren foto’s was vroeger een hele kunst. Vandaag is het een hele kunst van een kleuren foto een mooie zwart wit opname te maken.

  6. Robert zegt:

    Er wordt teveel gemijmerd over “Blut und Boden” theorieen en gemengd bloed. Bloed is altijd gemengd, al is het met virussen en/of bacterien en alcohol of drugs.

  7. Ron Geenen zegt:

    @Ellen en @Surya Atmadja:
    Ik ken de ouders en grootouders van Marion Bloem heel goed gekend. Naast dat ze hele lieve mensen zijn, zijn ze ook echte Indo’s. Bij verjaardagen was het echt een kumpulan en eten met bord op je schoot. Dat was zo bij de grootouders van Marion, als haar moeder of in Den Haag bij de fam. Konig. Marion grootvader is oom Paul Kouthoofd en jongere broer van Oma Pauline, de oma van mijn vrouw. Opa Konig is getrouwd met een jongere zus van oom Paul en oma Pauline.
    Ik weet zeker dat Marion en alle kinderen echt Indisch zijn opgevoed. Daarnaast zijn Marion en haar zus ook erg artistiek aangelegd en daarom benaderen ze het leven misschien op een andere manier. Er is zelf een Indische familie kookboek.

  8. ellen zegt:

    Ik ken Marion Bloem alleen van haar boeken. Maar veel van haar verhalen over het Indisch zijn in Nederland herken ik niet. Ik verdenk nog steeds, dat veel Indische mensen de kolonie en koloniale gewoonten meegenomen hebben naar Nederland, omdat ze vrijwel nooit in het onafhankelijke Indonesie gewoond en geleefd hebben. Ons gezin heeft nog een tiental jaar in de Republiek gewoond, en wij hebben van nabij meegemaakt hoe alles veranderde b.v. in het straatbeeld. Van Nederlands-Indisch werd het Indonesisch, langzaamaan. Het werd een heel andere samenleving, een heel ander land.

    • Surya Atmadja zegt:

      ellen zegt:
      26 november 2016 om 08:20

      *Ik ken Marion Bloem alleen van haar boeken.
      *Het werd een heel andere samenleving, een heel ander land.
      ==============================================
      1. Ik ken haar alleen van ongeveer 3/4 boeken boeken , de eerste boek Geen gewoon Indisch meisje, De Honden van slipi ? , en iets over een verhaal van een zoektoch waar de oude Djakarta een rol speelde.
      Toen dacht ik , waar heeft ze het over ?
      2.Het is een totaal andere samenleving , veel van de oudere generatie Indisch(zelfs totoks) zijn nog steeds “gevangen” in hun oude N.O.I situatie.
      Terwijl iedereen ook weet dat het geen gewone/homogene “koloniale”maatschappij was , met veel gradaties in hun sociale en financiele level.

      • Ron Geenen zegt:

        “””””””””Terwijl iedereen ook weet dat het geen gewone/homogene “koloniale”maatschappij was , met veel gradaties in hun sociale en financiele level.”””””””

        Is dat niet het recht van een schrijfster om iets te schrijven en het b.v. te romantiseren, enz.
        Immers Marion (1952) en haar beeldhouwende zus Joyce (1951) zijn beiden in NL geboren. Hun nicht Aisha en ook van mijn vrouw woont in Ierland en heeft met haar vader Ron het boek “Het geslacht Kouthoofd” uitgebracht, waarbij vele familieleden hebben geholpen en ook de reizen naar het huidige Indonesie hebben gegevens opgeleverd. Als zij geen Indo’s zijn, wie dan wel?

        • Pierre de la Croix zegt:

          “Als zij geen Indo’s zijn, wie dan wel?”

          Tja ….. over die “line of thinking” moet ik nog eens goed nadenken. Kopi toebroek erbij, benen gestrekt op de geïmproviseerde krosi males, schaaltje sepekkoek bij de hand.

          Pak Pierre

        • Ron Geenen zegt:

          “”””””””””Tja ….. over die “line of thinking” moet ik nog eens goed nadenken. “”””””””””””

          Vanwege het zo makkelijk oordelen over andere Indische mensen is de reden dat ik zo er op in gaat. Daar is geen eenheid, geen homogeniteit bij velen van ons volkje. Tegenwoordig blijkbaar nog minder dan vroeger.
          Een van de redenen, waarom ik mij genoodzaakt voelt voor hen op te moeten komen en te steunen. Doe dat in CA vaak. Krijgt vaak telefoontjes om informatie.

        • Jan A. Somers zegt:

          “romantiseren” Ja, dat is dus fictie, in tegenstelling tot non fictie en documentaire. Ik heb nog nooit getuigenissen gehoord over tempo doeloe. Willen de echte getuigen hier opstaan? Stille kracht bijvoorbeeld, een prachtige roman! En aardige porno in de verfilming. Met mooie goena goena. Wie heeft hetzelfde meegemaakt? Als er in Wassenaar eens iets onder ‘ons volk’ gebeurt, is heel Nederland dan Wassenaar?

        • Ron Geenen zegt:

          “”””””””””Als er in Wassenaar eens iets onder ‘ons volk’ gebeurt, is heel Nederland dan Wassenaar?””””””””””””””

          U heeft het eindelijk ook begrepen. Compliment hoor. Mag ik de anderen verzoeken dit zinnetje van heer Somers goed te onthouden. Vooral zij die Nederland willen vergelijken met de HELE USA!
          Ook als er iets in een andere staat 3000 of 4000 km verder gebeurd, daarmee naar mij te wijzen omdat ik ook in CA of de USA woont.
          Dank U wel.

    • Ron Geenen zegt:

      “”””””””””Ik verdenk nog steeds, dat veel Indische mensen de kolonie en koloniale gewoonten meegenomen hebben naar Nederland, omdat ze vrijwel nooit in het onafhankelijke Indonesie gewoond en geleefd hebben. “”””””””””””””

      Ze hadden in de eerste plaats geen kans om die ervaring op te doen. Je werd immers er uit geknikkerd. Het grootste gedeelte van de Indo’s verloren alles en vertrokken zo gauw mogelijk. Vaak waren ze hun leven niet zeker. En bij aankomst in NL was er weinig kans om de koloniale gewoonten mee te nemen, want de meesten werden diep geschoffeerd door de staat NL.

      • Surya Atmadja zegt:

        Ron Geenen zegt:
        26 november 2016 om 16:51
        ………….> En bij aankomst in NL was er weinig kans om de koloniale gewoonten mee te nemen,
        =======================
        Ik heb geluk dat in 1968 bij een oude(re) Indo man in de kost ging .
        Zo doende rolde ik in zijn kennissen /vriendenkring .
        Globaal kan je ze in 2 grote groepen onderverdelen , de burgers en militairen(veel KNIL-ers).
        Hun leeftijd varieeren tussen bijna 60 t/m 70-80 jaren , want sommigen zitten al in bejaardentehuizen , soms oudere familieleden.
        Bij de gesprekken met veel kopi tubruk(in mokjes) , pisang goreng etc hoorde ik dat de “groepscohesie”/samenhorigheids gevoel nog sterk aanwezig zijn .
        Tussen de “gewone” Indo ambtenaren, de kinderen van pa V.d Steur , t/m onderofficieren of deftige Indo’s met goede betrekking in NOI , zoals een paar ( oud vrienden van mijn ouders , sommigen met dubbele namen , praten alsof ze een hete aardappel aan het eten zijn , en opgeheven pink als ze thee drinken ) .
        Die mensen leven nog tientallen jaren na 1968 , of ze als groep met elkaar socialiseren dat betwijfel ik.
        Dat zag ik ook in diverse kumpulans van OVTV (overijselse ? tropen vrienden).
        Trouwens de migratie van oud Indiegangers gebeurde in op zijn minst 6 golven tot in de buurt van 1970 met verschillende samenstelling.

        • Ron Geenen zegt:

          “”””””””””Ik heb geluk dat in 1968 bij een oude(re) Indo man in de kost ging .
          Zo doende rolde ik in zijn kennissen /vriendenkring .”””””””””””””

          Mijn moeder was 32 jaar toen zij met 4 kinderen in Berg en Dal in een uitbuiters pension werden gedumpt. Dat pension werd beheerd door een gezette blonde vrouw en een wat kleiner mager mannetje, een stelletje profiteurs. Hun tent werd dan ook binnen 3 maanden door DMZ gesloten. In 1968 had ik al 10 jaar gevaren als wtk, als laatste met mijn B. Nam ontslag en werd Mechanical Design Engineer bij het Amerikaans bedrijf Bechtel in de Petro-Chemie. Hoofd van de afdeling was ook een Indo.

  9. ellen zegt:

    Jan A. Somers; Heb ik nooit meegemaakt noch mijn ouders/grootouders. Is dus net zo zeldzaam als dat geks in Nederland. Niet mijn soort volk.
    U weet, dat er altijd beweerd wordt, dat de Indische groep niet homogeen is. Iedereen heeft een andere achtergrond, andere ervaringen en andere emoties. Mijn opa aan vaders kant was rond 1900 een planter, Bijzonder omdat Indo-Europeanen het meestal niet verder brachten dan snijvelder (opzichter). En hij heeft de Agrarische wetten die na het Cultuurstelsel kwamen, nog gehanteerd. Uit b.v. de familieverhalen waren dat harde wetten.

    • Pierre de la Croix zegt:

      “Mijn opa aan vaders kant was rond 1900 een planter, Bijzonder omdat Indo-Europeanen het meestal niet verder brachten dan snijvelder (opzichter)”.

      Dan waren de gemengde Dézentjé’s misschien ook een grote uitzondering?

      Pak Pierre

      • ellen zegt:

        Dezentje was van een vorige plantersgeneratie, die bijzondere – adellijke – “kruiwagens” had.
        “De Europese cultuurondernemer had overigens vele gezichten: van eigenaren van enorme landerijen en een groot aantal ondernemingen tot onder de tropenzon voortploeterende bezitters van enkele kleine erfpachtpercelen. Aan de andere kant ontstonden er ware plantersdynastieën, die generaties lang actief waren, terwijl er aan de andere kant eendagsvliegen waren die gedwongen waren door omstandigheden om hun onderneming al na één generatie op te geven om daarna in de vergetelheid te geraken. De negentiende eeuw was de grootste bloeitijd van de ‘planters-aristocratie’, het hart van het Indische patriciaat en een periode waarin zich wijdvertakte familie-netwerken vormden. Dit gold zeker ook voor de landhuurders in de Javaanse Vorstenlanden Soerakarta en Djogjakarta. Zij huurden hun grond niet van het gouvernement, maar van de Javaanse vorsten en hun rijksgroten.” (Bron: Tijden van weleer. Roel de Neve)

  10. Peter zegt:

    Indische jongens die het ver geschopt hebben: generaal Berenschot, adm, Helfrich, ltn gouverneur generaal Van Mook

    • Loekie zegt:

      Van Mook was geen Indo.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Pan Mook: Wel in Semarang geboren, maar uit totok ouders. Papa was meen ik schoolmeester die zich naar NOI had laten uitzenden.

      Van ship-a-day Helfrich wist ik het niet. Als hij van Indo-Europeeschen bloede was, dan logenstraft dat het verhaal dat ik ergens op I4E las, dat Indische jongens bij de KM niet tot de officiersrangen werden toegelaten, althans niet vóór de oorlog.

      Pak Pierre

    • Arthur Olive zegt:

      Ik wist niet dat admiral Helfrich indisch was.
      Zal het maar niet vertellen aan mijn buurvrouw die schuin tegenover mij woont.
      Zij is penningmeester van de USS Houston memorial. Haar vader diende op dat schip gedurende de slag op de Java zee.

      • Henk zegt:

        Admiraal Helfrich Indisch?
        Ik heb wel gelezen dat hij op 11 oktober 1886 in Semarang is geboren.
        Vader: Conrad Alexander Josef HELFRICH
        Moeder: Marie Anna Lambertina STEIJNS
        Wanneer je in het voormalig Ned.Indië GEBOREN bent hoef je niet INDISCH te zijn.
        Waren vader en moeder Indisch?

  11. PLemon zegt:

    @ellen. “indo- Europeanen brachten het niet verder…”

    Zelfs voor de nieuwe Hollandse of Europese immigrant was de weg naar succes niet geplaveid. Likken naar boven en schoppen naar beneden hoorde erbij.

    *** De Nederlandse aanwezigheid in de Oost werd gedurende de gehele 19e eeuw bepaald door mannen. Mannen, die meestal leidinggevende rollen speelden. In de regel kwamen zij als vrijgezel naar Indië, zowel de militair als de burger. Zijn eerste lessen als sinkeh (nieuwkomer) begonnen al bij het verlaten van de boot. Hij werd als eenling direct ondergedompeld in ‘het Indische koloniale leven’. Aanpassing was daarbij vaak een overlevingsstrategie om zich staande te houden onder de zo totaal andere levensomstandigheden, niet alleen klimatologisch, maar juist ook sociaal-cultureel. Waar het vooral op aan kwam was het zich conformeren aan bestaande waarden en normen, tenminste als men hogerop wilde komen in een rangen- en standenmaatschappij zoals Nederlands-Indië was. Je moest je er gewoon vertonen. Zij die niet meededen aan deze rituelen, ‘niet met de stroopkwast konden lopen’, stond onverwachte overplaatsing te wachten.
    De juridische status van Europeaan sloot echter discriminatie geenszins uit. De regel bijvoorbeeld, dat men voor het bekleden van hogere functies in Nederland geboren moest zijn, of op z’n minst daar een opleiding moest hebben genoten, verwijst onmiskenbaar naar discriminatie en racisme. Termen als: volbloed Europeaan, totok, mesties, Indo-Europeaan, Indo, Indisch en (vanaf 1940) Indische Nederlander, werden gebruikt om het maatschappelijk verschil aan te geven en zijn tegelijk een verwijzing naar al dan niet gemengde afkomst, of zoals het regelmatig werd en wordt genoemd ‘van gemengde bloede’

    In sociaal opzicht kende de categorie van Indo-Europeanen nog verschillende geledingen. Enerzijds was er een groep die erin geslaagd was zich een min of meer Europese levensstijl aan te meten, bijvoorbeeld het groeiend aantal ambtenaren in het (hogere) middenkader. Anderzijds kende men nog de zogenaamde ‘kleine boengs’ (kleine broers), die ondergeschikte, slecht betaalde baantjes hadden en ‘aan de rand van de kampong’ leefden. http://daktari.antenna.nl/indie/kolonia2.htm

    • Ron Geenen zegt:

      “”””””””””Enerzijds was er een groep die erin geslaagd was zich een min of meer Europese levensstijl aan te meten, bijvoorbeeld het groeiend aantal ambtenaren in het (hogere) middenkader””””””””””””

      Vergeet niet, zij die eigen bedrijven opzetten en er goed in geslaagd zijn. Vervolgens met het geld huizen en grote stukken land kochten. Na de oorlog alles kwijt.

    • RLMertens zegt:

      @Lemon; ‘verschillende geledingen’- Inderdaad. Tot de hogere/hoogste wo. gen.Berenschot, Dominique Beretty- media magnaat

  12. bokeller zegt:

    ## toefluisteren ##
    Nmm,’n ritmisch dreun ” Londoh asoeh-londoh asoe ”
    siBo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s