Opgegegroeid in een land dat niet meer bestaat

Geplaatst op 29 december 2015 door Boeroeng

Corinne Poleij en Mary-Ann Struijk presenteerden 20 december hun boek
‘Opgegegroeid in een land dat niet meer bestaat‘ 50 verhalen over Indië, door de gefotografeerden verteld.
De presentatie met als gast Wieteke van Dort was in Toko-Y-Von te Dordrecht

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

7 Responses to Opgegegroeid in een land dat niet meer bestaat

  1. Surya Atmadja schreef:
    31 december 2015 om 10:15

    Het zal wel kloppen dat Nederlands Oost Indie niet meer bestaat , al sinds 1945 heet het Republik Indonesia.
    Ook zullen wijken , streken veranderen .
    En veel import , mensen uit de provincies.
    Als ik naar Jakarta kijk , van af 1979 ga ik jaarlijks pulang kampung .
    Zie ik Koningsplein , voorheen Lapangan Gambir toen ik nog naar school ging bij de opvolger van HBS CAS ( in mijn tijd werd het SMA Negeri VII- Staatschool nr 7 ) is nu MoNas area (Monumen Nasional) geworden.
    Passer Baroe is rommelig geworden , andere sfeer dan in 1960.
    Pasar Senen heet nu Atrium Senen .
    De rest gaat ook veranderen , Jakarta is een grote bouwput geworden.

    Dat geldt voor alle grote steden , Bandung (Dago area, Braga etc), Surabaja, Semarang etc.
    De oude stadsgezichten zoals de grote masigit(moskee) , aloon aloon zijn veranderd , wil je de tempo doeloe sfeer “beleven” kan je nog steeds naar oude foto’s kijken .
    Foto djadoel , foto djaman doeloe.
    In het bijzonder in steden waar veel Nederlanders wonen zoals Soekaboemi ( veel plantage), Garoet , Malang( pensioenstad) , Padang (hoofd comptoire), Medan etc.
    Soms zie nog de oude rumah Belanda’s, ex kantoren/banken etc .
    Vaak in slechte conditie, soms gerestaureerd tot juweeltjes .

    Het is mooi om je herinneringen vast te leggen voor je anak cucu .
    Het is een deel van je erfenis/geschiedenis.

    Beantwoorden
    • Arthur Olive schreef:
      31 december 2015 om 11:16

      Al sinds 1945 heet het Republik Indonesia.

      Dat is nog steeds een debate, 1945 of 1949.
      Soekarno maakte een fout met zijn proclamatie in 1945.
      Men kan geen proclamatie van vrijheid uitroepen als men nog niet vrij is.
      Het was een declaratie van vrijheid net zoals “The declaration of independance of the USA in 1776”.

      Beantwoorden
    • Pierre de la Croix schreef:
      31 december 2015 om 17:21

      Surya Atmadja zegt/schrijft 31 december 2015 om 10:15: Het zal wel kloppen dat Nederlands Oost Indie niet meer bestaat , al sinds 1945 heet het Republik Indonesia.

      Tja … 1945 of 1949 …. there we go again ……

      In 1945 proclameerden Soekarno en Hatta de onafhankelijkheid, “at gunpoint” van de pemoeda’s. Maar daarmee was de Republiek Indonesia de facto én de jure nog geen feit. Daar weet Pak Somers alles van.

      Doet me denken aan de nieuwe CEO van een onderneming die, om zijn gezag te vestigen, een bordje in de Grote Hal liet ophangen met het opschrift “Vanaf heden, ………. (datum), is onze cultuur veranderd”. Of aan de zebra, die op een dag aan ieder dier op de savanne verkondigde, dat hij een paard was.

      Ach … laat die discussie maar zitten. Ik gun Pak Surya zijn trots op zijn geboorteland. In Amsterdam is het ook niet alles.

      Pak Pierre

      Beantwoorden
  2. Robert schreef:
    31 december 2015 om 00:24

    The country and the land still exists, only the actors and the scenarios of their plays change or disappear.

    Beantwoorden
    • Arthur Olive schreef:
      31 december 2015 om 02:00

      Indie was paradijs voor de oude garde onder ons en ja, dat paradijs bestaat niet meer.
      Zelfs geografiesch is zo veel verandered dat ik tevergeefs naar bekende buurten en hun oude sfeer zocht. Sommigen van de tegenwoordige jeugd geloofden niet eens dat ook ik daar geboren was. Zelfs in het land van mijn geboorte was ik alleen met mijn innige herinneringen uit een vervlogen tijd.

      Beantwoorden
      • Jan A. Somers schreef:
        31 december 2015 om 15:38

        “paradijs voor de oude garde ” Valt wel tegen hoor. Binnen die standenmaatschappij was er veel stil gedragen stille armoede. Stand ophouden! Eigenlijk had je er alleen maar als kind een hartstikke leuk leven. Mijn vader moest op tournee met zijn schip op al die buitenposten recepties aflopen. In pakean deftig, met sabel en zo. Meestal stuurde hij de eerste officier, een jonkie, die had in die negorijen ook meer succes bij de dames. En mijn moeder had bij het ophalen van parochiegelden ook wel eens last van haar lichtgetintheid. (waar ze overigens geen probleem van maakte, die witte mensen was ook niet alles).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *