Rutte maakt geen excuses tijdens Indië-herdenking

update 15 augustus 13.30
ruttebetreurt2
Rechts:  birma-siam-veteraan Felix Bakker die een krans legde .

NOS: Minister-president Rutte betreurt het dat Indische Nederlanders zich sinds de Tweede Wereldoorlog niet erkend hebben gevoeld door de Nederlandse regering. Dat zei hij bij de herdenking van de Japanse capitulatie zeventig jaar geleden.

ruttenrc.nl. Premier Mark Rutte zal morgen tijdens de Indië-herdenking geen excuses maken voor het leed dat Nederlandse militairen na de Tweede Wereldoorlog in Indonesië hebben veroorzaakt.

NOS: “Ik verwacht van de Nederlandse overheid iets van sorry”, zegt Piet Rosier die bijna 70 jaar geleden na de Tweede Wereldoorlog naar Nederland kwam. Het doet hem nog steeds pijn dat er zo weinig aandacht voor de oorlog in Indië was en is.

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

34 reacties op Rutte maakt geen excuses tijdens Indië-herdenking

  1. Ron Geenen zegt:

    Rutte hoort ook verontschuldiging aan de mensen te bieden, vooral de Indischen en Molukkers, naar aanleiding van de behandeling, die zij kregen door de toenmalige overheid.

  2. Weissman zegt:

    Dat was te verwachten. Hij is veel te bang dat hij dan ook de Nederlandse schuld aan de Indische Nederlanders moet inlossen.

  3. Boeroeng zegt:

    Er is wat geks gebeurd met het antwoord van Rutte.
    De vraag ging over de excessen van Nederlandse militairen na de oorlog maar Rutte beantwoordde de vraag alsof het over de backpay ging.

    De NOS beschouwde het antwoord als ‘geen excuses voor de backpaykwestie’
    NRC dacht dat het ging over ‘geen excuses voor Nederlandse excessen na augustus 1945’

    De vraag was , letterljk:

    Gaat u excuses aanbieden, namens de Nederlandse staat, voor het leed dat door de militairen is toegebracht

    Zie de video: http://nos.nl/artikel/2051952-rutte-maakt-geen-excuses-tijdens-indie-herdenking.html

  4. Jan A. Somers zegt:

    “na de Tweede Wereldoorlog in Indonesië hebben veroorzaakt.” Als ik het goed heb kan hij niet eens spreken over de situatie in Indië van na 15 augustus 1945. Toen was het vrede. Maar de back pay is een erfenis van vóór 15 augustus 1945. Met als bijkomend probleem dat die bal bij Indonesië ligt. In Indische ogen is dat dan ook geen recht, maar een ereschuld, en daar gaat Rutte in zijn eentje niet over. Dat gaat over veel geld, daar beslist het parlement over.

  5. Boeroeng zegt:

    http://historiek.net/toespraak-premier-rutte-tijdens-indie-herdenking/52050/
    Lees de speech van Mark Rutte
    fragment:

    De regelingen met de erkenning van achterstallige salarissen en geleden oorlogsschade lieten lang op zich wachten.
    De acties hiervoor, de behandeling ervan en de uitvoering met formulieren, bezwaren en procedures raakten pijnlijk aan oude wonden en verdrongen herinneringen.
    Zo verdwenen de goede bedoelingen van de regelingen naar de achtergrond. En daarmee is bij de Indische gemeenschap een gevoel van miskenning blijven bestaan over het gebrek aan begrip bij anderen voor de ondergane oorlogsverschrikkingen in Azië. Dat betreur ik.

    Dat onbegrip voor de bewoners van het Indische archipel was normaal. Al eeuwen oud.
    O.a . vloeit daar uit voort de onwetendheid wat er te Indië gebeurde na 1941 met de Nederlanders, die deels al eeuwenlang niet of niet voor echte Nederlander werd gezien in Nederland.
    Die miskenning wordt niet veroorzaakt door procedures en formulieren over de geweigerde salarissen en de geweigerde vergoedingen voor oorlogsschade , maar die was er al en werd versterkt door de uitsluiting zelf van backpay en schadevergoeding.
    Rutte maakt opnieuw de fout de kern van de klachten niet te begrijpen. Kok had ook goede bedoelingen, maar begreep niet de kern van de zaak. Het kabinet van Agt/Wiegel idem zo…. respectievelijk afkoopsom 2 en afkoopsom 1 van deze laatste historische ministers en het lijkt dat Rutte aanstuurt op afkoopsom nummero 3.
    Wat per definitie weer een afkoopsom wordt…. en perse niet het volledige bedrag van de gestolen salarissen zal worden. Met rente, rente-op-rente, inflatiecompensatie en ook uit te betalen aan de erfgenamen.
    De erkenning van het oorlogsleed is een bijzaak in de backpay.
    Het gaat om het verraad van Nederland .
    Mensen de dood insturen (20% pows dood) en daarna zeggen tegen de weduwen en de overlevenden : ga je salaris maar halen bij Indonesië Bij Soekarno, die notabene bondgenoot was van de vijand.
    1950 ? Dat is de verantwoordelijkheid van de toenmalige politiek. Daar hoeft Rutte geen excuses voor te maken.
    Wel voor zijn eigen daden (motie Dijkstra) en die van de politiek van de laatste 20 jaar.
    Maar dat zal de Nederlandse politiek nooit doen.
    Ze willen het gewoon niet snappen. Geen of onvoldoende schuld bekennen….. Ze willen niet met die poen komen, wel met afkoopsommen. VOC-mentaliteit… slimme deals..
    Daar moet men wel excuses voor maken.
    .

    • Ron Geenen zegt:

      “Ze willen het gewoon niet snappen. Geen of onvoldoende schuld bekennen….. Ze willen niet met die poen komen, wel met afkoopsommen. VOC-mentaliteit… slimme deals..
      Daar moet men wel excuses voor maken.”

      En the bottom line:
      Al die regeringen van toen tot de hedendaagse weten dat er heel veel geld, ook het Indonesische met rente, allemaal in een staatskas en/of in diverse broekzakken van het proletariaat in Den Haag is verdwenen. Het zijn gewoon dieven, die als het nu tot een schikking komt, ze meteen zielig gaan doen, want we hebben op het ogenblik geen extra geld om jullie te compenseren.
      En nog zijn er mensen die hun stem op die zelfde dieven uitbrengen.
      De enige hoop zijn de rechtelijke aanklachten van 2 vrouwen, die meer moed tonen dan de meeste mannen.

    • Loekie zegt:

      “….maar begreep niet de kern van de zaak”.
      Vanavond was Diederik van Vleuten op tv met zijn indrukwekkende Daar werd wat groots verricht. In dit solotoneel gaat het amper over Indo’s, maar dat terzijde.
      De uitzending werd verzorgd door de Vara en voorafgaande aan de uitzending werd er een paar keer een korte impressie van de vertelling getoond. En welk fragment was gekozen? De scene waarin aan Jan het advies wordt gegeven om zijn ogen open en zijn gulp dicht te houden.
      Waarom zijn deze regels gekozen, vroeg ik me af? Omdat dit een hoogtepunt wordt gevonden? Om een breed en plat kijkerspubliek te trekken? Om de lijn door te trekken met platvloers cabaret?……of omdat men de theaterregistratie weliswaar uitzendt, maar totaal niet begrijpt waarover het gaat, behalve waar het even om een gulp gaat?

      Niet alleen politici begrijpen het niet Boeroeng. Geen enkele Hollander begrijpt het. Dat is geen fout die wordt gemaakt….men begrijpt het werkelijk niet….en men heeft geen zin en geen tijd om het wel te leren begrijpen.
      Al.

      • Ron Geenen zegt:

        “Niet alleen politici begrijpen het niet Boeroeng. Geen enkele Hollander begrijpt het. Dat is geen fout die wordt gemaakt….men begrijpt het werkelijk niet….en men heeft geen zin en geen tijd om het wel te leren begrijpen.”

        Klopt, want de Nederlander is een zelf ingenomen volk. En ze willen het niet begrijpen. Kijk maar hoe ze een aardappel schillen: Alles naar zich toe.

      • Ron Geenen zegt:

        “Effe alles op een rijtje over Rehabilitatie-uitkering”

        En dat rijtje heeft wel een vies luchtje. B.v. waar zijn de miljoenen, die Indonesie aan Nederland heeft betaald, gebleven? Zou het Europees recht niet een beter antwoord hebben?

  6. Boeroeng zegt:

    Mark, hoe kom je eigenlijk aan die smoes dat het komt door de formulieren en de procedures ?
    Mark, het Indische platform vraagt niet excuses voor onbegrip van oorlogsleed….. maar excuses voor het verraad en discriminatie.

    Theodor Holman schrijft:

    Nou ja, misschien moet ik er vandaag maar geen bittere zinnen aan wijden. En die excuses hoef ik ook niet. Ik wil goede wetenschappelijke studies over de kampen, indrukwekkende verhalen van uitstekende schrijvers over wat zich daar heeft afgespeeld, dichtwerken van onze grote poëten over hoe die oorlog in Azië is verlopen. De overheid zou daarvoor opdrachten kunnen verstrekken. Waarom is dat nog niet gebeurd?

    http://www.parool.nl/parool/nl/30700/OPINIE/article/detail/4121802/2015/08/15/Die-oorlog-in-Indie-is-een-familiealbum-onderin-een-kast.dhtml

  7. Boeroeng zegt:

    Het Indisch Platform moet beter communiceren.
    Met de achterban en met de pers, wbt de speech van Rutte
    Over welk excuus gaat het eigenlijk?
    Niet over het oorlogsleed door Japan veroorzaakt.
    Het ging toch om excuses over de backpay en oorlogsschade die onvoldoende betaald zijn?
    Maak dat toch duidelijk voor de landelijke pers !!!

    Telegraaf 14 augustus.
    Bron is de facebookpagina van het Indisch Platform

    • R.L.Mertens zegt:

      @Boeroeng; Excuses dat men de ‘afwikkeling van backpay’, eerst vanaf 9/’45 getraineerd, en vervolgens heeft overgedragen( als Indische lasten) aan de RIS?
      Als het nu inderdaad zo is, dat de Republiek wel aan zijn verplichtingen heeft voldaan (zoals onlangs is gesteld over deze kwestie); waarom dan geen uitbetaling? Waar is het geld van de post; backpay dan gebleven? Het kranten artikel eindigt met;
      ‘Deze herdenking mag niet worden verbonden met politiek’. Dat betekent……nog lang wachten/vooruit schuiven!

      • Boeroeng zegt:

        De republiek heeft die backpay nooit als een schuld overgenomen. En terecht.
        Elke andere betaling aan de Nederlandse staat heeft er niks mee te maken.
        Dat zou ook eens uitgeplozen moeten worden. In hoeverre wist de republiek dat zij die backpay in de maag kregen geduwd ? Wisten de onderhandelaars van 1949 dat ? Was het Soekarno en Hatta duidelijk ?
        Als men het wist…. was dan het plan: zeg maar ja en als die belanda’s opgerot zijn dan weten we van niks?
        Maar ik zou een proces over die backpay graag zien. Burgers klagen Indonesia aan voor de Nederlandse rechter. Hoe oordeelt die rechter. Hoe rijmt die rechter eerdere vonnissen van 60 jaar terug met een laatste vonnis van maart 2015 ( wezen eisen schadevergoeding) dat Nederland de knilschuld/indische gouvernementsschuld moet betalen?

        • Jan A. Somers zegt:

          “De republiek heeft die backpay nooit als een schuld overgenomen.” Na zoveel jaar weet ik het niet zeker, maar ik dacht dat er Indonesische handtekeningen onder stonden. Weliswaar van de RIS, maar die bestaat niet meer. Er zijn over die back pay twee (dacht ik) rechtszaken geweest, ik dacht tot aan de Hoge Raad, maar in ieder geval tot aan het hof. Die tekst is behoorlijk uitgeplozen, maar ik kan die eventjes niet tevoorschijn toveren. Maar daar zijn genoeg andere reageerders voor beschikbaar. De klagers vanuit Indische hoek (ik weet niet meer wie, heer Vrijburg?) hebben zich er kennelijk bij neergelegd.
          Met de Indische pensioenen zit het volgens mij ook niet 100% halal/kosher. Het pensioen van mijn vader werd door de SAIP uitbetaald als voorschot. Ik weet niet een voorschot waarop. Regeling met de Indonesische regering? Die uitkering was wel mogelijk doordat de premies altijd naar Nederland waren overgemaakt en het ABP daardoor een voldoende dekkingsgraad had.

        • R.L.Mertens zegt:

          Uit dr.L.de Jong; dl 12-2e blz.1052; De regering; ‘dat dat een verplichting was welke Indonesië bij de overdracht had overgenomen’. Ook aan Nederland loste Indonesië tot in ’57 de overgenomen (Indische) staatsschuld(!) af en betaalde het rente(!) daarover, maar de regering liet geruime tijd(!) na om met een deel van die gelden; de backpay of althans een gedeelte te betalen(!!). Na jaren actie voeren door de Vereniging van Ambtenaren bij het Binnenlands bestuur werd in 1956 alsnog 13 maanden(?) salaris aan de ambtenaren(!) uitbetaald. Het uitbetaalde bedrag gold tegelijk als vergoeding voor geleden schades(!). In 1980 werd alsnog, voor zover nog in leven, f 7500,- pp. uitgekeerd aan ambtenaren en ex.Knil militairen. (dus Knil 1x f 7500,-)
          Note; Knil militairen , die in het verzet bleven; Nw.Guinea en Celebes kregen NIETS.
          (zij verbleven toch niet in het krijgsgevangen kamp). Verdere beperkende maatregelen; Wie zich niet duurzaam(?) in Nederland had gevestigd(!) Wie geen inkomsten derving had gehad(?) en wie niet minstens 6 maanden geïnterneerd was geweest.(!)
          Specialisten; svp.graag een up date hierover.

        • PLemon zegt:

          @Hr Mertens ” svp een update hierover ”

          Overzicht dd februari 2015

          …..Ze hebben de advertentie gemist die de Nederlandse staat in 1954 (dus 9 jaar na de Japanse capitulatie en 4 jaar na de opheffing van het KNIL- rijkelijk laat dus) in enkele kranten had laten zetten. De voormalige krijgsgevangenen dan wel dwangarbeiders werden daarin opgeroepen een briefkaart te sturen naar het Ministerie van Buitenlandse Zaken om zich te melden voor de uitkering. Ze zouden recht hebben op eenmalig 61,75 gulden. Dat was toen veel geld.

          De Stichting Administratie Indische Pensioenen (SAIP) neemt nog altijd aanvragen in behandeling van ex-militairen die mogelijk aanspraak kunnen maken op een uitkering. Volgens woordvoerder Ad Beijk was het na de onafhankelijkheid van Indonesië onmogelijk alle namen en adressen te achterhalen. “Het was niet exact te controleren wie wel of niet aan de spoorweg hebben gewerkt”, zegt hij. Pas onlangs is gebleken dat er wel degelijk een complete namenlijst bestaat van de voormalige dwangarbeiders. De lijst bevindt zich in de besloten archieven van het instituut voor oorlogsdocumentatie NIOD in Amsterdam. De namenlijst is momenteel alleen niet te raadplegen, dit  vanwege digitalisering van de Indische collectie. Er is naar verwachting nog een jaar gemoeid met het overzetten van alle informatie. De Koninklijke Marine slaagde er overigens wel in de adressen van al haar 1.450 marinemannen te achterhalen, waar ook ter wereld. Zij kregen hun uitkering uitbetaald, blijkt uit niet-openbare documenten van het Nationaal Archief in Den Haag.

          Het is op zijn zachtst gezegd verbazingwekkend dat hier nú pas echt werk van wordt gemaakt, terwijl het ‘onze’ eigen mensen betreft, die onnoemelijk veel te lijden hebben gehad onder het Japanse juk, om nog maar te zwijgen van de daaropvolgende Bersiap en de guerrilla van Indonesische nationalisten. Er werd desondanks en merkwaardig genoeg meer werk gemaakt, en nog eerder ook, van de schadeloosstelling van weduwen en nazaten van de opstandelingen tegen het Nederlands gezag. Er ligt thans een uitgelezen mogelijkheid om oud zeer weg te nemen.
          Gepubliceerd op februari 10, 2015 om 16:51
          http://www.osl-stavast.nl/stavast-columns/alsnog-uitkering-voor-ex-dwangarbeiders-birmaspoorlijn/

  8. R.L.Mertens zegt:

    15 Augustus 1945 is onlosmakelijk verbonden met 17 Aug.1945!, aldus een eerder gemaakte lezer’s reactie. En het klopt. Excuses vanwege de Japanse periode; backpay, verlies van have en goed etc. betekent automatisch dezelfde( wellicht meerdere) schades tijdens de Indonesische revolutie/bersiap en… dus erkenning(!) van het foutieve beleid die in 1945-1949 werd gevoerd, maw. wellicht ook nog claims van hen die aan een foute oorlog hebben moeten deelnemen etc. Het was Nederlands initiatief tot ‘herkolonisatie’/herbezetting met alle gevolgen van dien. Die gevolgen als regering erkennen? Vandaar dat het monument alleen (bewust) de slachtoffers tot 1945 herdenkt.

    • PLemon zegt:

      @H hr Mertens “Het was Nederlands initiatief tot ‘herkolonisatie’/herbezetting met alle gevolgen van dien. ”

      Her- kolonisatie/bezetting….
      Her- dwz opnieuw of herhaald of …

      Is dat juridisch juist als je nederlands (koloniaal) grondgebied weer terugkrijgt na de Japanse capitulatie ? Tot de overdracht in ’49 was de hele bevolking gewoon weer Nederlands onderdaan en dat maakte het ook mogelijk de militaire politionele excessen alsnog wettelijk aan te pakken.
      Omgekeerd ontspringen de nationalisten /opstandelingen vreemd genoeg de dans en zijn hun ontsporingen in de doofpot gebleven. Het is wrang dat de gedupeerde Nederlands-Indische gemeenschap zonder have en goed het maar weer mocht proberen in het Vaderland de wonden te likken

      • Pierre de la Croix zegt:

        Nou … zo wrang was het toch niet na wat ze in hun geboorteland hadden doorgemaakt.

        Daar waren velen hun leven niet eens meer zeker, konden zij niet meer op wettelijke bescherming rekenen. Belanda di boenoeh stond op muren gekalkt. Veel zeggend, met de Indonesische excessen uit de Bersiap periode nog vers in het geheugen.

        Hier zijn zij over het geheel genomen goed terecht gekomen, ook al heeft menigeen eerst door een hele zure djeroek heen moeten bijten.

        De mensen die nu door oorlogs-, etnisch- en religieus geweld van huis en haard zijn of worden verdreven zijn er qua opvang veel en veel beroerder aan toe. Dat kunnen we iedere dag op het buisje zien. “Wahaarrrr heen …” zou Mieke Telkamp voor hun zingen. Die vluchtelingen zouden hun vingers aflikken als ze hier in contractpensions zouden worden opgevangen met stamppot andijvie.

        En inderdaad, als sommige Nederlanders, een hooggeleerde historicus Gerd Oostindie voorop, zo nodig naar Nederlandse “excessen” in Indië willen wroeten en die als het effe kan zouden willen opschalen naar “oorlogsmisdaden”, dan zouden zij – en met voorrang – ook royale aandacht dienen te besteden aan de excessen van Indonesische zijde, met name die tijdens de zogenaamde bersiapperiode. Zoals alle lezertjes van I4E zullen weten zijn daar duizenden en nog eens duizenden Nederlandse onderdanen zonder vorm van proces wreed vermoord. Weerloze mannen, vrouwen en kinderen, wit, bruin en geel.

        Jammer dat wat de Indonesiërs hebben gedaan “exces” moet blijven en niet tot “oorlogsmisdaad” kan worden verheven (“oorlogsmisdaad” schijnt erger te zijn, zo heb ik net geleerd). Immers, er was direct na 15 augustus 1945 in het gebied even geen oorlog meer, maar “vrede”. Nederlandse troepen in geen sawahs en bergen te bekennen en ook de Punjabi’s en Ghurka’s van de Britten waren nog niet geland of mondjesmaat geconcentreerd in Batavia. De Indonesiërs zagen hun kans schoon om goed huis te houden onder weerloze mannen, vrouwen en kinderen. Geen oorlog, gewoon lekker tekeer gaan met bamboe roentjing en parang en marteltuig.

        Wat mij betreft moet dat bersiap onderzoek eerst worden uitgevoerd. Eerst ons belastinggeld besteden aan de bersiapslachtoffers. Zij horen de aandacht te krijgen die zij verdienen, van het hele Nederlandse volk. Op het ogenblik is die aandacht nagenoeg nul. Nergens worden zij publiekelijk herdacht, behalve op enkele plekken ergens in de provincie.

        Bovendien kan het bersiaponderzoek de nodige relativerende achtergrond leveren voor het onderzoek naar de “excessen” van de Nederlandse troepen. Die troepen waren er ook om de broodnodige orde, rust en veiligheid in het gebied te herstellen. Om een einde te maken aan rechteloosheid en anarchie. Dat wordt gemakshalve door velen vergeten.

        Hadden de bersiapslachtoffers maar een “Gedächtnisbänkchen”, bij het water tegenover het Indisch Monument in Den Haag, de meest Indische stad van Nederland, met gedenksteen erbij, opdat ook zij tenminste eenmaal per jaar landelijke aandacht krijgen. Het bankje van Somers zal ik maar zeggen.

        Pak Pierre

        • Loekie zegt:

          “Dus …. de moraal van mijn verhaal is dat een iegelijk haar/zijn zegeningen zou moeten tellen en zich niet moet opwinden over wat oma en opa, vader, moeder, tante’s is aangedaan. Wie het er niet bij wil laten zitten, die zoeke naar andere middelen dan de pen of het toetsenbord. Middelen die effectiever zijn dan keer op keer het zelfde ach-en-wee schrijven op sites als I4E. “

        • Pierre de la Croix zegt:

          Mijn bovenstaand stukje van vandaag, 1407 uur, heb ik geschreven in reactie op het sterke aandringen van sommigen, om een diepgaand onderzoek in te (doen) stellen naar “excessen” die zich in het Nederlandse leger in Indonesia zouden hebben voorgedaan in de periode van keiharde guerillastrijd tussen 1946 en 1950. “Excessen”, die eigenlijk “oorlogsmisdaden” zouden moeten heten.

          Ik heb er IN DAT VERBAND voor gepleit, onze belastingcentjes dan maar eerst, met voorrang dus, te besteden aan grondig onderzoek naar Indonesische “excessen” die zich hebben voorgedaan in de zogenaamde Bersiapperiode, nog vóór de komst in de archipel van de Nederlandse Expeditionaire Macht en de opgepepte KNIL-jongens uit de Japanse interneringskampen.

          Als het aan mij persoonlijk ligt, dan hoeven we na 70 jaar onze tijd en ons belastinggeld niet te verspillen aan onderzoek naar “excessen”, aan welke zijde die zich ook hebben voorgedaan. Verspilling van tijd, geld en energie voor niets. Ik zie tenminste niet in of enig onderzoeksresultaat ons gelukkiger, rijker of tot betere mensen zou maken.

          Dit schrijf ik natuurlijk niet voor alle intelligente lezertjes op deze site, maar heel specifiek voor die ene pseudonimus die mijn bedoelingen kennelijk niet goed heeft begrepen. Ik hoop hem met de extra uitleg van dienst te zijn geweest.

          Pak Pierre

      • Jan A. Somers zegt:

        “Is dat juridisch juist als je nederlands (koloniaal) grondgebied weer terugkrijgt na de Japanse capitulatie ?” Ja, dat is normaal. Indië was sinds 1922 geen kolonie meer, maar gebiedsdeel van het koninkrijk. Nederland, België, Frankrijk, Denemarken, Noorwegen, bleven tijdens en na de bezetting gewoon Nederland, België, Frankrijk, Denemarken, Noorwegen. En Duitsland en Italië bleven tijdens en na de bezetting gewoon Duitsland en Italië. De tijden van verovering, conquest, zijn al heel lang voorbij. Bijvoorbeeld dat wij in de 17e eeuw Limburg, Brabant en Zeeuws-Vlaanderen hebben veroverd en als kolonie (Generaliteitslanden) ingelijfd. De Commissaris der Koning in Limburg heet nog steeds gouverneur en woont in het gouverneurshuis.

        • Jan A. Somers zegt:

          Vergeten: Het behoud van soevereiniteit was niet alleen conform geldend volkenrecht, maar ook nog eens genoemd in de Japanse capitulatievoorwaarden. Japan moest afstand doen van de bezette gebieden en daarmee ook van het zich toegeëigende recht wijzigingen aan te brengen in de staatkundige verhoudingen, d.w.z. terugkeer naar de vooroorlogse status-quo. De door Soekarno, Hatta en Radjiman van de Japanners in Saigon op 13 augustus zo dankbaar aanvaarde onafhankelijkheid was daarmee van korte duur.

      • Jan A. Somers zegt:

        “Omgekeerd ontspringen de nationalisten /opstandelingen vreemd genoeg de dans en zijn hun ontsporingen in de doofpot gebleven.” Ja, dat hebben wij er van gemaakt!!! Volkenrechtelijk was de RI wel degelijk verantwoordelijk voor de op het door de RI beheerste grondgebied toegestane moordpartijen. Gelukkig maken we er niet veel werk van, stel je voor dat wij ook onze hand gaan ophouden voor onze doden.

        • P.Lemon zegt:

          @Hr Somers “Volkenrechtelijk was de RI wel degelijk verantwoordelijk voor de op het door de RI beheerste grondgebied toegestane moordpartijen. Gelukkig maken we er niet veel werk van…”

          Uit:
          Essay – Zeventig jaar Indonesische onafhankelijkheid
          De knopen van de bevrijding

          De plaats van het koloniale verleden in de Nederlandse cultuur is problematisch. Het geeft regelmatig aanleiding tot een nogal morele discussie over het goed en fout van het Nederlandse kolonialisme. Sommigen roepen dat het in zijn geheel verketterd moet worden. Anderen roepen het verleden aan ter meerdere glorie van de Nederlandse natie. Voor de meesten is de koloniale geschiedenis vooral een bron van morele verwarring. Ze lijkt een kluwen van goed en fout, van daderschap en slachtofferschap. De Nederlandse koloniale gezaghebbers, die verantwoordelijk waren voor de onderdrukking van het Indonesische nationalisme, werden in de Japanse tijd vervolgd. Waren zij daders? Slachtoffers? Indonesiërs, die zich eerst het Nederlandse gezag en toen dat van de Japanners moesten laten welgevallen, zetten in de revolutie tienduizenden Nederlanders vast en vermoordden er duizenden. Slachtoffers? Daders? Het is onmogelijk om eenduidige morele uitspraken te doen over deze geschiedenis. Duidelijke morele coördinaten ontbreken die de geschiedenis een heldere plek in onze herinnering kunnen geven. Die ambiguïteit en verwarring over het goed en fout zijn intrinsiek aan onze perceptie van het koloniale verleden.

          Daar komt bij dat het koloniale verleden een spelletje kiekeboe met ons speelt: soms is het er, vaak ook niet. Het is niet constant aanwezig in onze historische cultuur en zeker niet in de publieke variant ervan. Koloniale kwesties worden met enige regelmaat in de pers opgerakeld, maar meestal is het gewoon afwezig. Hoewel de koloniale geschiedenis overal sporen heeft achtergelaten, is ze nauwelijks in het Nederlandse historische bewustzijn ingedaald.

          Het is geen wonder dat die koloniën zo weinig beklijven. Een deel van de verklaring ligt in de aard van de koloniale cultuur in Nederland. Hoewel een relatief groot aantal Nederlanders banden met de kolonie had, bezette Indië een marginale plaats in de politieke cultuur in Nederland. Wat voor de Britten en op een andere manier voor de Fransen een ‘Empire’ was, bleef voor de Nederlanders ‘Indië’: een plaats om geld te maken of een ongelukkige liefde te ontvluchten. Nederland was geen onderdeel van een wereldrijk. Indië was een branche van BV Nederland.Een nogal utilitaire en in elk geval onceremoniële omgang met de koloniale bezittingen maakte dat ze maar zelden een rol hadden in het ritueel van de natie. De belangrijkste uitzonderingen zijn waarschijnlijk de Atjeh-oorlogen het imperialisme rond 1900 en de dekolonisatieoorlog, toen Indië de geesten van de Nederlanders intensief bezighield. Maar doorgaans bestond de glans van het kolonialisme er vooral in dat er goed geboerd werd en dat Indië ontwikkeld werd.

          https://www.groene.nl/artikel/de-knopen-van-de-bevrijding

  9. Huib Otto zegt:

    @Mertens

    ….in 1980 werd alsnog, voor zover nog in leven, f 7500,–uitgekeerd aan ambtenaren en ex-Knil militairen. (dus Knil 1 x f 7500,–)…..etc.

    Dus behalve dat mijn vader na zijn volle 3,5 jaar krijgsgevangenschap kort daarop door de bersiappers werd afgeslacht werd zijn nabestaande weduwe en wezen ook nog eens f 7500,– door de neus geboord. En uiteraard meerdere schades zoals verlies van bedrijf, huis en haard.

    Maar gelukkig zijn ze uiteindelijk wel in Nederland opgevangen en voorzien van bed, bad en brood en de kinderen hun schoolgeld werd betaald, al moest 60% van het wel uitgekeerde weduwen en wezenpensioen worden ingeleverd. Dus ik prijs me gelukkig hier te hebben kunnen opgroeien en werken en zodoende een bescheiden bijdrage aan de huidige welvaartstaat te kunnen leveren.

    Heb nooit overwogen te emigreren naar USA of waar dan ook, want tijdens mijn training in New York en Chicago einde 60-er jaren toen ik een job kreeg bij een Amerikaanse company. Genoeg gezien hoe het er in bv New York en South Carolina toeging. En in latere jaren de arme niet geslaagde Indo’s in Sun Valley gezien, die geen uitkering kregen, als ik met de auto op weg was met mijn zus en zwager van LA naar Las Vegas om een gokje te wagen.

    En mijn vakantietrip van ruim een maand naar Indonesia in de 80-er jaren hebben me voorgoed genezen van enige vorm van heimwee mocht die al bestaan hebben naar dat land al ben ik wel door velen met wie ik er te maken kreeg allerhartelijkst bejegend. Ook de arme luitjes.
    Huib

    • Ron Geenen zegt:

      “Genoeg gezien hoe het er in bv New York en South Carolina toeging. En in latere jaren de arme niet geslaagde Indo’s in Sun Valley gezien”

      Daar noem je ook wat. New York is een grote meltingpot waar je in het niets verdwijn. South Carolina is “redneck” country, waar je beslist als Indo niet moest gaan zitten. Zeker niet in de jaren toen jij je training kreeg. Zelf vandaag leven de mensen gescheiden door kleur.
      En dan noem je Sun Valley. Een van gods verlaten oord. Wat doen Indo’s daar? Behoorden ze tot de groep die ook gegokt hadden vanwege de plannen van een groot vliegveld, dat nooit doorging? Ik ken Indo’s die daar ook een acre of 3 a 4 hebben gekocht voor $8000 en vandaag het niet aan de straatstenen kwijt kunnen. De enige toekomst voor Sun Valley is een zonnen-panelen business, want het is tegen de woestijn aan en hot. Sommige Indo’s kunnen blijkbaar geen keuze maken, want kansen waren en zijn er.

      In eerste instantie ben ik ook niet geëmigreerd, maar kreeg een baan als supervising design-engineer aangeboden in de LA area, een job gegarandeerd voor 2 jaren. Na 15 maanden vroeg mijn baas of ik niet in volledige dienst wilde komen. Nooit spijt gehad van die beslissing. Ben hier tot rust gekomen. Ben nooit terug geweest in het verleden, niet in Nederland en niet in Indonesië.

      • Huib Otto zegt:

        @Ron

        Zoals je inmiddels weet is een groot aantal van mijn familieleden, vnl. van moeders kant naar Cal. geemigreerd ook mijn zwager en uiteindelijk mijn oudste zus. Voor zover mij bekend hebben ze het allemaal redelijk tot goed gedaan. Ook de enkele famllieleden van mijn zwager trouwens.

        Mijn zus en zwager hadden er een machine shop en die heeft hij goed kunnen verkopen aan een of twee Vietnamese werknemers en ook voor hun woning in Diamond Bar hebben ze leuk gevangen toen de Chineze huizenjacht begon. Ik ken ook die een job op de airport hebben of bij een vliegtuigbouwer en die hadden het zo gezien ook redelijk tot goed.

        Een nicht van vaders kant is met haar gezin naar Australie geemigreerd en ze boeren ook goed. Ook de inmiddels volwassen kinderen.

        Dat geldt natuurlijk ook voor hen die in Nederland zijn gebleven. Er zijn er die het niet hebben gemaakt door allerlei omstandigheden. Maar het gros heeft zich toch wel een
        een goede plek kunnen veroveren. Maar of je blijft of emigreert maakt niet uit als je voldoende bagage hebt en kennis. En natuurlijk niet te beroerd bent om de armen uit de
        mouw te steken. De makke in Nederland lijkt me de doorgeslagen verzorgingsstaat.
        Kennelijk schijnt dit mensen te inspireren om de hand om te houden en geen fl….r te doen.
        Want werken is toch voor de dommen? Maar je kunt natuurlijk altijd pech hebben doo een verkeerde keuze te maken.

        Vandaag staat er een artikel in de krant dat er ruim 1000 arme bejaarde Indo’s in Indonesia in bittere armoede wonen die door Nederland indertijd zijn geweerd waarvoor ze nu met behulp van advocaat Liesbeth Zegveld de Ned. Staat gaan sewen om ze alsnog AOW te betalen. Kennelijk hebben die ruim 300.000 Indo’s het indertijd nog niet zo gek ingeschat om naar Nederland en verder te gaan. Maar er zullen in Indonesie ook wel Indo’s goed zijn terecht gekomen.
        Huib

        • Ron Geenen zegt:

          “Maar er zullen in Indonesie ook wel Indo’s goed zijn terecht gekomen.”

          Doordat ik een artikel betreffende de heer Brijl in het tijdschrift “De Indo” had geplaatst, heeft een Nederlandse vrouw, slachtoffer van de toen heersende politiek, er op gereageerd en een open brief aan de heer Brijl en ook aan mij gericht. Haar familie in Gouda probeert haar op het ogenblik naar Nederland te krijgen en om moeilijkheden te voorkomen, ga ik haar naam niet vermelden.

          Haar vader was een Nederlandse KNIL soldaat en hij heeft haar een NL paspoort bezorgd. Vlak er na kreeg haar vader een auto ongeluk en stierf. Vervolgens werd haar NL paspoort weer ingetrokken. Haar moeder was een Indonesische, die toen voor haar de Indonesische nationaliteit aanvroeg. Had eerder moeten aanvragen en is nu stateloos. Bezit alle bewijs papieren van haar vader. Je vraagt hoe dat mogelijk is, vooral als je leest dat de ene na de andere moslim in NL wordt toegelaten!

          Intussen heb ik al heel wat van je fam. en aangetrouwde ex-mannen (getrouwd geweest met meisjes Somers) ontmoet op onze kumpulan lunch op donderdag in west Covina-Hongkong Plaza.

  10. van den Broek zegt:

    citaat van dhr Somers:
    Volkenrechtelijk was de RI wel degelijk verantwoordelijk voor de op het door de RI “beheerste” grondgebied “toegestane” moordpartijen. Gelukkig maken we er niet veel werk van, stel je voor dat wij ook onze hand gaan ophouden voor onze doden.

    1) Nou volkenrechterlijk!!! Dan wil ik wel weten op basis van welke TOENMALIGE volkenrechtelijke rechtsregels die verantwoordelijkheid bestaat?? Ik heb eens voor de grap wat dekolonisatievoorbeelden bestudeerd maar dat Bersiapgeval lijkt mij uniek en eenmalig, om daaraan wat rechtsregels op toe te passen is best interessant.

    2) door RI beheerste gebieden!! wat betekent volkenrecherlijk “beheerste gebieden”?? Of hoe dien ik die “toegestane” moordpartijen te zien. Het volkenrecht kent het begrip “effective control”, maar hoe je dat in oorlogstijd in Indie dient toe te passen is mij een raadsel. Je kan net zo goed zeggen dat in die periode Japan verantwoordelijk was of de Britten. Want wanneer keerde Nederland terug. Je kan moeilijk beweren dat met de komst van HR. Ms. Tromp in Tandjang Priok de Nederlandse Soevereiniteit was hersteld.

    Maar als U over volkenrechtelijke strafrechtelijke verantwoordelijkheid wil praten dan begin ik toch een beetje buikpijn te krijgen.Alhoewel Srebrenica is toch best een mooi voorbeeld.

    Morele verontwaardiging is leuk, maar in deze dient wel in volkenrechtelijke termen geargumenteerd worden en dan heb ik bij beheerste gebieden geen vergelijkingsmateriaal, U wel?? De keten Bersiapslachtoffers-Bersiapmoordenaars- Republiek Indonesie is een moeilijk te hanteren begrip, laat staan te definiëren en ik spreek niet over bewijzen.

    Ik ben al blij als die Bersiapperiode beschreven wordt vanuit welk standpunt danook en dat de slachtoffers erkenning krijgen. Schadevergoeding mag best achterwege gelaten worden.

    De Lt-GG van Mook spreekt nauwelijks tot niet over de Bersiap-slachtoffers (zie biografie) alhoewel meer dan 3.,500 doden en ik weet niet hoeveel vermisten toch niet weg te cijferen valt. Als dhr Limpach daarnaar zou kunnen kijken. Hij heeft de frisse blik van een buitenstaander.

    • bokeller zegt:

      Met al de ‘Bersiap-slachtoffers” hoop ik niet,
      dat deze ”Perlindoengan kampen” in de vergetelheid
      raakt
      siBo

      De lokale besturen, Kommitee Nasional Indonesia, hadden bevel gekregen de Indo-Europeanen te interneren. Dit werd uitgevoerd door de laskars, de verzamelnaam voor al die honderden ongeregelde groepen, maar ook door de lokale, inheemse, politie, door de BKR, (Badan Keamanan Rakjat, Volks-Veiligheidsleger). Dat wijst erop dat de Indonesische achterban van Soekarno en Hatta niet zo ongeorganiseerd was.

      Drie redenen worden er aangevoerd waarom de Indonesiërs tot internering over gingen. De weerbare mannen en jongens waren potentiële tegenstanders. De geïnterneerden werden gebruikt als gijzelaars om uitgewisseld te worden tegen gevangen Indonesiërs. Deze eerste twee redenen zullen min of meer een rol gespeeld hebben.

      Zelf noemden de Indonesiërs ze: kamp perlindoegan (beschermingskamp d.i. bescherming tegen de fanatieke pemoeda’s). Velen hebben hun verblijf in de Indonesische interneringskampen toch als een gijzelaarsituatie beleefd.

      In eerste instantie werden alleen de weerbare mannen en jongens geïnterneerd. Plaatselijk zijn er grote verschillen. Jongens van 15,14 maar ook elders van 12 en 11 jaar worden opgehaald. Men werd vaak opgeroepen onder het mom van registratie. En dan ter plekke gevangen genomen en met trucks naar de gevangenis gebracht.

      In het algemeen werden eerst de mannen en pas later de vrouwen en kinderen geïnterneerd. In Solo pas eind November. Begin December in Djokja. En in Januari het laatste deel van Djokja. Vrouwen zouden minder gevaar lopen. Ook mochten in veel gevallen de vrouwen hun ingesloten mannen, zoons, familieleden, pakjes brengen. Of voedsel, matrassen, tikars, kleren.

      Op sommige plaatsen werd wel iedereen tegelijk, mannen, vrouwen, kinderen geïnterneerd. Dat gebeurde in de gebieden waar het ook voor de Japanse bezetting al onrustig was. Pekalongan bijvoorbeeld. De meeste van deze kampen bevonden zich in de minder toegankelijke, bergachtiger, gebieden van Midden- en Oost-Java. In het uiterste Westen en Oosten van Java waren er vrijwel geen.

      In sommige kampen werd men bewaakt door Indonesiërs tegen de pemoeda’s. In een kamp in Klatèn werden mensen door de Indonesische politie met hun geweren naar buiten gericht beschermd. Men werd onder gebracht in barakken, hotels, scholen, kerken, buitenverblijven, stadswijken, gevangenissen, allerlei ondernemingen, koffie, kokos, kretek, rubber, suiker, tabak, thee.

      Deze onderkomens waren vaak niet op die grote aantallen berekend. Veel kampen waren veel te vol. Dus te weinig toiletten. En te weinig water. Te weinig voeding. Zeer wisselend. Bij mannen in de gevangenis van Klatèn, Sragen, Langenhardjo, was in het begin de voeding zo slecht dat er mensen stierven. De bewoners van dit kamp werden na drie maanden door de politie overgebracht naar andere kampen.

      Het Internationale Rode Kruis dat 80 kampen heeft bezocht constateerde dat de mensen in het algemeen niet ondervoed waren. In nagenoeg alle kampen mocht je wel eten bijkopen. Maar er zijn ook verhalen van mensen die alles aten wat er over de grond kroop. De binnenbast van pisangbomen werd gegeten.

      De voedseltoestand verschilde niet veel van die van de gemiddelde Indonesiër buiten de kampen. De rijsttransporten waren door de Japanners geheel gedesorganiseerd en in deze revolutietijd was dat nog niet zo snel hersteld. In de omgeving van Bodjonegoro, waar altijd al te weinig rijst was, daar kon wegens gebrek aan banden en onderdelen voor de trucks met moeite voeding naar toe vervoerd worden.

      Dus in de kampen Soemobito, Winodjo, Tjèwèng was te weinig eten. Maar ook daar buiten was het slecht. Ook de sterftecijfers, doodsoorzaken, ziekten binnen en buiten de Indonesische interneringskampen vertonen overeenkomsten.

      Het ideaal van internationale erkenning waar de top van de Republiek met de Kamp Perlindoengan naar streefde was duidelijk niet bij iedereen in de lagere, uitvoerende, regionen bekend. Theorie en praktijk van de beschermingskampen liepen zeer uiteen.

      Voorbeelden van bescherming en van het tegendeel worden naast elkaar gezien. Op diverse plaatsen werden mensen niet alleen geïnterneerd maar ook in het betreffende kamp vermoord. Dat gebeurde in de buurt van Brebes, Tegal, Koeningan, Poerworedjo.

      In de gevangenis van Pledang werden mannen vastgezet en bewaakt door ex-gevangenen. Toen er mensen uit Depok bijkwamen moesten die spitsroeden lopen tussen rijen met kapmessen bewapenden bewakers. Daar werden elke nacht een paar weggehaald en vermoord.

      In Soerabaja hadden de Indonesiërs na een bestorming van de Japanse kazernes, ten koste van zware verliezen, zeer veel wapens en voertuigen buit gemaakt. Ook Rode Kruis werkers werden daar opgepakt. Deze waren evenals RAPWI mensen een door de pemoeda’s geliefd doelwit. In de Simpangsociëteit, de Werfstraat gevangenis en de Boeboetan gevangenis ging het dramatisch toe.
      Op 28 oktober valt een transport van vrouwen en kinderen vanuit Goebeng in een Indonesische hinderlaag. Bijna 200 vermist of gedood, waaronder ca. 50 Ghurka’s.
      Op 10 November waarschuwde de Ambonees Patiradjawani de Engelsen dat de gevangenen in de Werfstraat de volgende dag gedood zouden worden. De Nederlander Jack Boer nam actie en met behulp van 10 Ghurka’s en een tank werden 2384 mensen bevrijd. Uit de Boeboetan gevangenis kwamen ruim een week later 75 van de 1100 gevangenen vrij. De rest was ontvoerd of gedood.

      Op 21 November 1945 werden 2500 Indo-Europeanen, Ambonezen, Menadonezen, mannen, vrouwen en kinderen door de Engelsen zonder bescherming in de kaderschool van Magelang achtergelaten omdat zij te weinig mankracht hadden om de kampen in Ambarawa en Banjoe Biroe te beschermen èn deze vluchtelingen voor het Indonesisch geweld te beschermen.
      “Only the white Dutch women and their children” mochten mee op de vrachtwagens naar Ambarawa. In de twee volgende dagen werden er 460 van de 2400 achterblijvenden gedood. (Mevr Groen, P.M.H. Patience and Bluff)

      Literatuur geraadpleegd voor de Historische Omgeving

  11. van den Broek zegt:

    Om op het topic terug te keren: Rutte maakt geen excuses.
    Rawagede heeft uitgewezen dat excuses maken (gerechtelijk) afgedwongen dient te worden.

    Wat dat betreft doet de Nederlandse premier niet onder voor de Japanse. Het betreft altijd WOII of de gevolgen ervan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.