Platform Sawah Belanda

Persbericht van het Platform Sawah Belanda:
Graag vraag ik uw aandacht voor het volgende.
Zoals bekend heeft beeldend kunstenaar Joyce Bloem in samenwerking met haar zus Marion Bloem in 2006 het indisch monument Sawah Belanda gerealiseerd. Het monument bevindt zich in het park Sacre Coeur aan de Velperweg in Arnhem.
Eind vorig jaar hebben Joyce Bloem, Nico van de Heuvel, Don Bockman en ondergetekende het platform Sawah Belanda op gericht. De doelstelling van dit platform is:
Het in stand houden en zorgvuldig beheer van het monument Sawah Belanda, Arnhem
Het monument Sawah Belanda is een middel om verhalen van Indische Nederlanders te verzamelen, vast te leggen en door te geven

Strategie:
Oprichting van een platform die vorm geeft aan de doelstelling
Het platform zet zich in om m.b.v. specifieke middelen het voortbestaan van het monument te garanderen
En het platform zet zich in om met het monument Sawah Belanda bekendheid te geven aan het bestaan van de geschiedenis van Indische Nederlanders
Op 15 augustus organiseert het platform Sawah Belanda de Indië Herdenking bij het monument Sawah Belanda. Zie de bijlage
Voor de organisatie zoeken we kontakt met bedrijven, sponsors en indische instellingen met dezelfde doelstelling, om samen de Indië Herdenking een gezicht te geven.
Met hartelijke groeten, Hans Slijp

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

18 reacties op Platform Sawah Belanda

  1. Loekie zegt:

    Ligt aan mij, maar ik begrijp het niet:
    “Het monument Sawah Belanda is een middel om verhalen van Indische Nederlanders te verzamelen, vast te leggen en door te geven”.
    “Op 15 augustus organiseert het platform Sawah Belanda de Indië Herdenking bij het monument Sawah Belanda”.

    Het is dus een Indië-monument voor Indische-Nederlanders, niet specifiek een oorlogsmonument? Het is een monument ter herinnering aan Nederlands-Indië?
    – Wat is een Indië-herdenking? Wie/wat wordt er precies herdacht?
    – Waarom wordt die Indië-herdenking precies op 15 augustus gehouden?
    https://niekravensbergen.wordpress.com/2014/03/27/in-arnhem-ligt-een-sawa/

    • Jan A. Somers zegt:

      “Waarom wordt die Indië-herdenking precies op 15 augustus gehouden?” Dat is nou het grote probleem. 15 augustus is het eind van de tweede wereldoorlog, daarna was het vrede (?!?!?!?!).

      • Loekie zegt:

        Het is een ‘algemeen’ Indisch monument? Indië wordt herdacht (heel de geschiedenis, niet alleen de oorlog)? Waarom dan niet een andere (historische) datum voor een Indië-herdenking?

        • P.Lemon zegt:

          @Loekie “niet een andere (historische) datum voor een Indië-herdenking?”

          Inderdaad…deze datum bijvoorbeeld waarbij definitief de borelingen na deze datum zich officieel geen ‘indische nederlander’ meer kunnen noemen. Een keerpunt in ‘onze’ geschiedenis.

          ***Op 27 december 1949 worden in de Burgerzaal van het Koninklijk Paleis Amsterdam de overeenkomsten ondertekend waarmee Nederland de soevereiniteit over Nederlands-Indië overdraagt aan een federale Indonesische regering
          Nadat de soevereiniteitsoverdracht van Nederlands-Indië was ondertekend sprak Koningin Juliana de volgende woorden: ‘Niet langer staan wij (Nederland en Indonesië) gedeeltelijk tegenover elkander, wij zijn nu naast elkaar gaan staan. Hoezeer ook geschonden en gescheurd en vol van de littekens van wrok en spijt, onmeetbaar groot is de voldoening van een volk dat zijn vrijheid verwerkelijkt ziet.’
          http://www.paleisamsterdam.nl/het-paleis/geschiedenis/oranje-paleis/soevereiniteitsoverdracht-1949

        • Boeroeng zegt:

          Kennelijk wilt die 15 augustusorganisatie een gewone 15 augustusherdenking houden . Dan is 15 augustus de beste datum

  2. bert de Wit van Huijssteden zegt:

    Ik heb nog steeds een raar gevoel hoe de belanda`s onze Indische ouders voor de WO2 hebben behandeld Een voorbeeld hiervan is dat dat zij niet wordt toegelaten tot het bezoeken van een soos voor belanda`s je reinste appartheids gedrag van de Hollander.
    Vandaag aan de dag wordt hierover nooit over gesprokenen jammer dat hierover nooit er over wordt stilgezwegen.

    • Pierre de la Croix zegt:

      bert de Wit van Huijssteden zegt/schrijft 17 februari 2016 om 12:48: “Ik heb nog steeds een raar gevoel hoe de belanda`s onze Indische ouders voor de WO2 hebben behandeld Een voorbeeld hiervan is dat dat zij niet wordt toegelaten tot het bezoeken van een soos voor belanda`s je reinste appartheids gedrag van de Hollander”.

      Met een brede armzwaai beweren dat alle “Indische ouders” werden geweerd uit de witte soos lijkt mij al te boud. Mijn papa – naar zijn uiterlijk zo Indisch als Indisch maar kan zijn – was voor de oorlog als eenvoudig schoolmeester lid van de soos in Semarang en hij was niet de enige. Met de sociëteiten in andere steden zal het niet anders zijn geweest.

      Ik denk dat in eerste aanleg werd geballoteerd op “positie”. Ik weet niet of alle onderwijzers in Semarang als sooslid werden toegelaten. Mijn Pa was al heel jong benoemd tot hoofd van de school van het Protestantse Weeshuis (op Bodjong als ik mij niet vergis). Hoe het ook zij …… hij was Indisch en zijn vrouw, mijn moeder, ook.

      Het lagere volk in Semarang dat geen sooslid kon worden vermaakte zich in “De Stadstuin”, zo heb ik mij laten vertellen.

      Pak Pierre

      • bokeller zegt:

        Zal ik met een verhaal beginnen voor de ” Sawah Belanda”

        Nu dan,er is nog nooit vertoond,dat een Belanda op één of andere
        sawah werkte in Nederlands-Indië. [mss. Japanse tijd?]
        Nog sterker ! Als Belanda heb je zelf geen grond bezit.
        Ook zaten de Belanda’s niet in een sawahhuisje hun
        verhaaltjes te vertellen.
        Kijk dat deden ze in de soos of op de krossi males en
        na ’n Indische [uitgebreidde] rijsttafel.
        De ”ladang” spreekt nmi mij meer aan , bijv. jachtverhalen
        al dan niet voorzien van een kondé.
        siBo

        • Surya Atmadja zegt:

          bokeller zegt:
          17 februari 2016 om 15:47
          De ”ladang” spreekt nmi mij meer aan , bijv. jachtverhalen
          al dan niet voorzien van een kondé.
          ==================================================
          Daarom heet het ook Sawah Belanda (in Arnhem) .
          Geen Sawah / natte rijstbouw van de bewoners van Nusantara.

          Voor sterke verhaaltjes over een tjeleng jacht ( al dat niet met kondé.) kan men ook in de Soos vertellen .

      • Jan A. Somers zegt:

        Ik ben één keer als gast in De Witte in Den Haag geweest. Voor mij hoeft dat niet meer. Ik ben twee keer voor mijn werk in Hotel des Indes in Den Haag geweest, prachtige grote borden met hompjes eten, met honger thuis gekomen. Als mijn vader op tournee was bij de Gouvernements Marine moest hij in elke negorij uitgebreid in pakean deftig (met sabel!) opdraven. Dat liet hij vaak over aan een van de jongeren en nam dan aan boord diens dienst waar. Die jongeren waren vaak meer welkom bij de jonge dames dan mijn vader (neem ik aan).

  3. bert de Wit van Huijssteden zegt:

    Sorry voor de taal fout op de laatste alinea.
    moet zijn: Vandaag de dag wordt hierover nooit gesproken jammer, dat hier het wordt stilgezwegen

  4. bert de Wit van Huijssteden zegt:

    Ik ben wel eens mee gegaan om de contributie van de soos op Candi op te halen op kantoren van Muller- Internatio, KPM, etc. etc. doch helaas nooit een Indische meneer tegengekomen

    • Pierre de la Croix zegt:

      U ging “wel eens” mee “om de contributie van de soos op Candi op te halen op kantoren van Muller- Internatio, KPM, etc. etc doch helaas nooit een Indische meneer tegengekomen”.

      Nu lijkt het, als ik het goed lees, dat u geen enkele Indische meneer tijdens dat “wel eens” ophalen van contributies voor de Tjandiclub hebt gezien; het zegt niets over Indische meneren die u op de club zelf hebt waargenomen.

      Door u genoemde kantoren waren, zoals bijna het hele vooroorlogse Semarangse zakenleven (“etc. etc.”), geconcentreerd in de (oude) Semarangse benedenstad, rond Bodjong en de Koepelkerk (Herenstraat), ver van Tjandi in de heuvels.

      Maar goed, misschien bedoelde u dat u geen enkele Indische meneer in de Tjandi Soos hebt gezien wanneer u er “wel eens” kwam. Hoe vaak was u daar voor de oorlog en in welke fase van uw leven, als kleine jongen met pa en ma, of als volwassene?

      Volgens mijn overlevering (Indische ouders, idem ooms en tantes) was voor de oorlog DE soos in Semarang de Sociëteit Harmonie in de benedenstad, in de Bodjongbuurt. niet op Tjandi. In deze topic van Javapost een foto van die soos -> https://javapost.nl/2011/04/01/een-geslaagde-grap/

      Ik kan wel iets vinden over een Tjandisoos, maar geen details. Nu was Tjandi in de heuvels boven Semarang een betrekkelijk nieuw stadsdeel, zo rond de jaren 20 v.d.v.e. ontwikkeld en geleidelijk bewoond, inderdaad het meest door witneuzen, maar ook rijke Chinezen en wellicht een voorname Indo of welgestelde inlander. Als er voor de oorlog op Tjandi al een soos was, dan lag het voor de hand dat er voornamelijk witneuzen lid van waren. Kunt u iets meer vertellen over die soos?

      Pak Pierre

  5. bert de Wit van Huijssteden zegt:

    zoals u het zelf omschrijft: Het lagere volk in Semarang dat GEEN soos lid kon worden vermaakte zich”in “de Stads Tuin.
    Wie waren die “LAGERE VOLK”dan?

    • PLemon zegt:

      @Hr Bert de Wit v H. “Wie waren het ” lagere volk”.

      U mag het uit deze opsomming puzzelen….

      ***Wat betreft de koloniale periode van 1850 tot 1941 is het algemene beeld dat de Indo-Europeanen een positie innamen in de lagere sociale groepen en de lagere en middelste middengroepen. De Indo-Europeanen waren in de hoogste sociale groepen het minst vertegenwoordigd. Aanwijzingen voor deze veronderstelde sociale stratificatie is het aandeel dat de Indo-Europeanen hadden in de beroepsgroepen die daarmee samenvielen. Veel van hen werkten vooral in de steden als ambtenaar in het Binnenlands Bestuur. Het gaat dan om functies als klerk, schrijvers, bureaumedewerkers. Waren ze werkzaam in het bedrijfsleven dan zag je Indo’s in soortgelijke administratieve en ook technische functies. Bijvoorbeeld bij de spoorwegen, handelsondernemingen als Lindeteves of verzekeringsmaatschappijen. Een aanzienlijk aantal Indo’s diende in het KNIL. Ze bezetten de lagere rangen als soldaat en korporaal, gevolgd door de onderofficiersrangen (sergeant, sergeant-majoor, adjudant). Zeer zeker waren er Indo’s in officiersrangen als luitenant en kapitein, maar weinig in hogere officiersrangen als kolonel en generaal.
      http://www.indischhistorisch.nl/derde-pagina/week-van-de-geschiedenis/week-van-de-geschiedenis-thema-2012-arm-en-rijk-in-de-geschiedenis-van-indo-europeanen/

    • Pierre de la Croix zegt:

      Citaat uit “Wandelen door Semarang – Een verhaal uit 1920 (vermoedelijk van Hein Buitenweg). Voor antwoord op uw vraag zie de 1ste zin:

      “Aan de westzijde van de aloon-aloon lag de Stadstuin, in die dagen centrum van amusement voor hen,voor wie de sociëteit te deftig of te duur was.
      In de muziektent speelde op zaterdagavonden meestal de militaire kapel uit de tangsi.
      Dan kon je uit kinderen met hun ouders zien rondwandelen of om de ijzeren tafeltjes zien genieten van een kogelflesje limonade of een es-parsa.
      Soms schalde een pittige Souzamars uit de koperen hoorns, een smeltende Kalif van Bagdad of iets dromerigs uit Hoffmans Erzählungen.
      Als er dansmuziek ten beste werd gegeven, walsen en polka’s lanciers of pas-de-quatre of ook wel de pas geïmporteerde cakewalk, kom je de ouderjaars van de H.B.S. de beroemdheden van Sine Nomine, de toneelvereniging, en Go Ahead zien rondhhuppelen met hun ,,keetjes’ ”

      Pak Pierre

    • Wal Suparmo zegt:

      De Semarang stadstuin waas ooit aan de Bodjong straat maar verhuist naar DJOMBLANG alas DIPPENDANS(?).Achter hebt je een speeltuin met schommels, wipplank enz, waar ik vaak ging schommlen.Waar ooit een SPITFIRE vliegtuig gestaan had voor de SPITFIRE FONDS.

  6. bokeller zegt:

    Sorry Pak Suria,
    Als U ff verder had gelezen,heeft U het onderstaande
    kunnen lezen.
    siBo
    ## Het monument kon gerealiseerd worden door steun van Stichting Het Gebaar en in nauwe samenwerking met onder meer de Gemeente Arnhem.

    Omdat de rijstveldjes van de Sawah Belanda kwetsbaar zijn,
    doordat ze zijn opgebouwd uit grond en er water doorheen stroomt,

    heeft de Gemeente Arnhem daarom recent herstelwerkzaamheden laten uitvoeren.
    De sawa is nu weer klaar voor een nieuw groeiseizoen##

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.