Heb je de spruitjessoep ooit zo zout gegeten?

Geplaatst op 7 februari 2014 door Boeroeng

kokkieFrans Leidelmeijer vond het artikel in de Volkskrant over spruitjessoep toch wel te zoutig.   Hij zette het op zijn facebookpagina.
Indisch4everlezers  zonder  fb kunnen op het plaatje klikken voor het volledige artikel

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

21 Responses to Heb je de spruitjessoep ooit zo zout gegeten?

  1. Huib schreef:
    8 februari 2014 om 13:34

    Doeh alweer Anoniem.

    Gewoon Huib Otto hoor.

    Beantwoorden
  2. Anoniem schreef:
    8 februari 2014 om 13:32

    Ik heb niet zo zeer een probleem met die spruitjes soep als mix tussen oost en west, maar meer om de tenen krommende beschrijving van repatrianten als de uittocht van witte kolonialen met hun Indonesische vrouwen, kokkies, kinderen en overig gevolg.

    Als ik het nog eens overdenk dan wordt hier inderdaad de vooroorlogse repatriant bedoeld die in de kolonieën een goede baan aanvaard hebben en daar jarenlang hebben geleefd en gewerkt en getrouwd met Indische of soms ook Inlandse vrouwen en daarmee en hun hele hebben en houden repatrieerden. Zoals mijn overgrootvader deed met zijn Indische tweede vrouw Catharina Young.

    Kennelijk heeft de schrijfster een boekoe pienter of zelfs google pienter geraadpleegd, maar de verkeerde klepel horen luiden.

    In dit verband zou ik haar en anderen attent willen maken op het boek welke ik vanmorgen in mijn brievenbus aantrof, opgestuurd en geschreven door mijn sobat asli, Rudy D’Adelhart Toorop, getiteld “Kroniek – Indische Verhalen en Gebeurtenissen ” gewijd aan het levensverhaal van zijn ouders Lieke Leidelmeijer en Romeo D’Adelhart Toorop. Voor, tijdens en na de oorlog en bersiap en repatrierering naar Nederland.

    Dit prachtig ge-illustreerde boek met oude foto’s en afbeeldingen uit vervlogen Indische en Hollandse tijden. Maar ook het verhaal van aankomst en leven van de repatriant in Nederland is een aanrader voor een ieder die meer over de Indische geschiedenis zou willen weten. Op eenvoudige wijze helder en duidelijk verteld.

    Beantwoorden
  3. Pierre de la Croix schreef:
    7 februari 2014 om 21:58

    Toen ik het artikeltje las dacht ik aan een mooi samengaan van oost en west. Zo schoot mij de overeenkomst tussen de soep en de Indo te binnen.

    Antwoorden op mijn vraag zouden dus in het kader van mijn hersenspinsels kunnen luiden:

    – Uit nood geboren tjampoeran van oost en west
    – Geslaagde tjampoeran van oost en west
    – Gewaagde tjampoeran van oost en west
    – Eén pot nat

    Ik herkende in het artikeltje het improvisatievermogen en de durf van de Indische (en Molukse!) huismoeders in de vijftiger jaren v.d.v.e., toen er nog nauwelijks Indische toko’s waren en zij allerlei Nederlandse surrogaten moesten vinden voor de gebruikelijke Indische ingrediënten om een smakelijk bordje rijst op tafel te toveren.

    En laat al die misvattingen over onze benaming en identiteit maar voor wat ze zijn. “Low profile” houden, omdat iedere poging tot correctie toch boter aan de galg is gesmeerd. Geen teken van luiheid of bescheidenheid dus, maar van een praktische, realistische instelling.

    Pak Pierre

    Beantwoorden
    • Jan A. Somers schreef:
      8 februari 2014 om 11:05

      U weet toch dat East is East and West is West and never the twain shall meet. (…) Maar toch hebben die Indische (en Molukse!) huismoeders in de vijftiger jaren baanbrekend werk verricht!

      Beantwoorden
      • Pierre de la Croix schreef:
        8 februari 2014 om 13:02

        Ja, voorwaar …. die huismoedertjes waren onverschrokken avonturiers met de soetil, culinaire ontdekkingsreizigers. Nieuwe combinaties met vreemde surrogaten durfden zij uitproberen en als die geen buikpijn veroorzaakten gaven ze de recepten aan elkaar door.

        En de Indo mag toch wel het levende bewijs zijn dat Rudyard Kipling met zijn “never” ongelijk had en zijn stelling zou hebben moeten wijzigen in “East is East and West is West but somewhere * the twain shall meet”.

        Pak Pierre

        * Bij voorbeeld op de balé-balé.

  4. Boeroeng schreef:
    7 februari 2014 om 20:39

    Het is een voorbeeldje van de journalist die heeft de klepel horen klokken, weet niet waar die hangt en vult de gaten in de kennis maar zelf in met stereotyperingen .
    Maar dan weer, misschien niet te streng oordelen over de schrijfster.
    Ze is jong en niemand heeft haar ooit goed uitgelegd wie die Indische mensen zijn. Het is Nederlandse geschiedenis, maar vaak niet zo van harte erkend als Nederlands.
    En Indische mensen zelf die trekken niet zo aan de bel. Die houden zich liever lowprofile.
    Een eigenlijk….. is zij wel een journalist, van wie je een basiskennis over de Nederlandse bevolking mag eisen ?
    Of is zij gewoon van een ander beroep en uitgenodigd een recept te schrijven ?

    Beantwoorden
    • Ron Geenen schreef:
      7 februari 2014 om 22:02

      >>>>>>>>>>>>Het is een voorbeeldje van de journalist die heeft de klepel horen klokken, weet niet waar die hangt en vult de gaten in de kennis maar zelf in met stereotyperingen .
      Maar dan weer, misschien niet te streng oordelen over de schrijfster.
      Ze is jong en niemand heeft het haar ooit goed uitgelegd wie die Indische mensen zijn. Het is Nederlandse geschiedenis, maar vaak niet erkend als Nederlands.
      En Indische mensen zelf die trekken niet zo aan de bel. Die houden zich liever lowprofile.
      Een eigenlijk….. is zij wel een journalist, van wie je een basiskennis over de Nederlandse bevolking mag eisen ?
      Of is zij gewoon van een ander beroep en uitgenodigd een recept te schrijven ?<<<<<<<<<<<<<<<<

      Maar als niemand de moeite neemt haar op die onzin te wijzen, leert ze ook nooit te zien en te begrijpen wie en wat wij zijn.

      Beantwoorden
  5. Ron Geenen schreef:
    7 februari 2014 om 18:19

    Te vies voor woorden!

    Beantwoorden
    • siL schreef:
      7 februari 2014 om 20:41

      Je vindt dit eten vies?
      Wanneer het te zoutig is, doe er dan wat water bij. Wat een drukte toch.

      Beantwoorden
      • Ron Geenen schreef:
        7 februari 2014 om 22:17

        Niet alleen te zoutig, maar die hele combinatie van mengsels, dat totaal niet strookt met mijn kook gevoel.
        Het spruitjes soep gerecht brengt bij mij een herinnering op dat plaats vond aan boord van een tanker. Eens in de week kregen we bij het avond eten rijst met diverse gerechten en de heren die dat niet lusten hadden de keuze uit een broodmaaltijd. Een van de officieren had een hekel aan dat indisch gedoe, zoals hij dat altijd zei. Op een keer zij hij dat we het helemaal verkeerd aten. Pakte een bord, schepte er van alles wat op tafel stond boven op de rijst, ook suiker, zout, peper, kaas, jam, pindakaas en ook koffie met melk. Mengde dat allemaal door elkaar en smakte dat midden op tafel.

      • Pierre de la Croix schreef:
        7 februari 2014 om 22:52

        Bij de Shell zeiden ze dat zo iemand “de tankeritis” had gekregen en al lang rijp was voor aflossing.

        Pak Pierre

      • Ron Geenen schreef:
        7 februari 2014 om 23:41

        >>>>>>>>>>>>Bij de Shell zeiden ze dat zo iemand “de tankeritis” had gekregen en al lang rijp was voor aflossing.

        Pak Pierre

        Ik herinner mij die uitdrukking. Maar je weet zelf dat vroeger de tijden aan boord van een schip meer dan een jaar konden duren. Ik heb zelf op een tanker 23 maanden door gebracht, gelukkig aLs vrijgezel.

      • bokeller schreef:
        8 februari 2014 om 07:38

        Ik meen dat de schepen takels aan boord hadden.
        Ondersteboven hangen zodat het normale bloed(?)
        naar het hoofd (?) kan zakken.
        Of een goed middel tegen ”de tankeritis”is ook
        wonderolie met kinine ,vooral aanbevolen in de Tropen.
        siBo

      • Pierre de la Croix schreef:
        8 februari 2014 om 12:07

        Pak Bo: Die wonderolie met kinine was tegen de tropenkolder, waaraan vooral veel witneuzen leden.

        Heer Geenen: Tegen tankeritis was geen kruid gewassen. Gewoon aflossen, soms moesten de lijders in een straight jacket van boord worden gehaald.

        Over lange reizen gesproken: Als je in die goeie ouwe tijd niet op de geregelde lijnvaart zat, dan wist je wel zeker wanneer je weg moest, want dat stond in het telegram, maar nooit wanneer je weer thuis zou varen.

        Was een tanker ergens in de Perzische Golf helemaal volgeladen met “kroet” (crude oil) of “witte” (geraffineerde) olie, dan kreeg de kapitein via de marconist een globale vaarinstructie, b.v. “proceed lafo”, voluit “proceed Landsend for orders” wat zoveel betekende als “zet koers naar Landsend voor nadere instructies”. Iedereen blij en gelukkig, want Landsend betekende Europa en dan kon je toch zo maar ook in Rotterdam belanden.

        Helaas pindakaas, onderweg kon de olie wel 3 x van eigenaar verwisselen en konden bestemming en koers op volle zee dienovereenkomstig radicaal worden gewijzigd, b.v. richting Japan i.p.v. Lands End.

        Vierentwintig maanden aan-één-stuk ben ik niet weggeweest. Wel 16 maanden lang de halve wereld rondgetuft op een zeesleepbootje van Wijsmuller en na een maandje verlof (in 1959) precies een jaar op een Shelltanker, Chinezenboot, niets anders doen dan in Abadan (Iran) witte olie laden en vervolgens distribueren over het Indiase subcontinent, te beginnen bij Karachi, Pakistan en vervolgens via Bombay, Colombo, de hoek om en aan de andere kant naar boven, Vizagapatnam, Madras, Calcutta, Chittagong, toen nog in Oost Pakistan, nu Bangladesh.

        Dan leeg (in ballast) terug naar Abadan en vervolgens het rondje herhalen, een jaar lang dus.

        Off topic? Op ieder Nederlands schip waarop ik voer zaten wel Indische en/of Molukse jongens in allerlei functies. Veel kwamen de eetzaal in met hun eigen pot sambal, zo lang de voorraad strekte, om er hun bruine bonen, jachtschotels, labskous en andere Hollandse standaard boordgerechten mee te verrijken. Ze hadden zich misschien in de handjes gewreven als ze de spruitjessoep hadden gekregen die hier wordt beschreven.

        Het was op de tanker “Esso Nederland” (reis van 7 maanden, een gelukkie) dat ik de hofmeester zo ver had gekregen om meer rijst op het menu te zetten. Toen de kapitein achter het komplot kwam was het feest voorbij. Hij wilde van zijn mooie schip geen “rijstepikkersboot” maken.

        Misschien heeft de hofmeester toen stiekem in zijn soep gepiest …..

        Pak Pierre

      • Ron Geenen schreef:
        8 februari 2014 om 18:32

        >>>>>>>>>>>>>>>Off topic? Op ieder Nederlands schip waarop ik voer zaten wel Indische en/of Molukse jongens in allerlei functies. Veel kwamen de eetzaal in met hun eigen pot sambal, zo lang de voorraad strekte, om er hun bruine bonen, jachtschotels, labskous en andere Hollandse standaard boordgerechten mee te verrijken. Ze hadden zich misschien in de handjes gewreven als ze de spruitjessoep hadden gekregen die hier wordt beschreven.<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

        Aan board van onze "drecht" wilde vaart tankers waren het merendeel van de bemanning nederlanders of ook andere europeanen, zoals portugees, spanjaarden, een griek of zelf een turk. De spanjaarden gaven ons vaak problemen. Als voorbeeld, we hadden een vrij goed voetbal elftal en in Kenia zouden we tegen een plaatselijk elftal voetballen. De spanjaarden echter eisten betaalde overuren voor het voetballen. Natuurlijk werden ze niet meer meegenomen en eenmaal aan boord werd er toen echt achter hun vodden aan gezeten voor elk uur dat ze betaald kregen.

  6. P.Lemon schreef:
    7 februari 2014 om 17:49

    Auteur Loethe Olthuis weet gelukkig dat zij? het over ‘nep-sajoer’ heeft maar wb de emigratie niet dat ze nep-info doorgeeft.

    De tekst is ietsje duidelijker te lezen in het dossier Volkskeuken vd krant:

    http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2964/Volkskeuken/article/detail/3592387/2014/02/07/Gelukkig-huwelijk-spruitjes-en-pinda.dhtml

    Beantwoorden
  7. Huib schreef:
    7 februari 2014 om 14:47

    De auteur van het desbetreffende artikel “Spruitjessoep” schept er kennelijk een wellustig genoegen in haar totale onkunde over de Indische gemeenschap te etaleren. In haar kookartikel over Indonesische Spruitjessoep zegt ze o.a.:

    “Toen na de tweede wereldoorlog honderdduizenden Ind. Nederlanders
    repatrieerden, namen ze niet alleen hun Indonesische echtgenotes, kinderen, kokkies en andere leden van hun huishouding mee terug, maar ook de liefde voor de smaken van hun 2e vaderland.”

    Zou ze deze info na diepgravend onderzoek bv. bij het Indisch Voorlichtings Centrum opgediept hebben vraag ik me in gemoede af.

    Hoe treffend heeft ze het dan niet verwoord en ook de Indische voorkeur voor de geur van de oer-hollands spruitjes die ze notabene zelfs verwerken in hun favoriete gerechten zoals !! Spruitjes soep !!

    Zijn er eigenlijk nog meer Indische Voorlichtings Clubs, al dan niet rijk gesubsideerd, actief om het Hollandse landschap op te fleuren met On-Hollandse geuren?

    Beantwoorden
  8. Huib schreef:
    7 februari 2014 om 11:35

    Antwoord: Een (mee)genomen baboe?

    Beantwoorden
    • bokeller schreef:
      7 februari 2014 om 14:08

      Overeenkomst nya van sproeittjessoep en Indo,
      is heel duidelijk ”Sproetjes”.
      En sproeten zijn een van de zeven schoonheden.
      siBo

      Beantwoorden
  9. Pierre de la Croix schreef:
    7 februari 2014 om 11:25

    Vraag: Wat is de overeenkomst tussen spruitjessoep en een Indo?

    Pak Pierre

    Beantwoorden

Laat een reactie achter op bokeller Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *