Herdenking en kranslegging bij Indische Plaquette

Zoals elk jaar vind er op het Binnenhof bij de Indische Plaquette een herdenking plaats. Dit wordt georganiseerd door de Stichting Herdenking 15 augustus 1945. Voorzitter Wiebenga en beide Kamervoorzitters hielden een korte toespraak en legden een krans.

video impressie en Foto’s

Dames en heren,

Welkom in het gebouw van de Tweede Kamer bij de Indische herdenkingsplaquette. We herdenken op deze plaats vandaag de capitulatie van Japan en het einde van de Tweede Wereldoorlog in Zuid Oost Azië. En wij herdenken hier vandaag alle slachtoffers van de Japanse bezetting in Azië; mannen, vrouwen en kinderen, burgers en militairen.

Deze plaquette is pas in 1985 aangebracht, 40 jaar na het einde van de oorlog. Bij de voorbereiding op deze herdenking vroeg ik mij af waarom pas 28 jaar geleden de Indische herdenkingsplaquette een plaats kreeg in het gebouw van de Tweede Kamer.

Om méér te weten te komen heb ik twee maanden geleden een bezoek gebracht aan het Indisch Herinneringscentrum Bronbeek. Het was een indrukwekkende ervaring en ik heb op veel vragen een antwoord gekregen. Maar er zijn ook vragen bij gekomen.

Natuurlijk zijn de historische feiten bekend. We weten dat de Japanners in 1942 Indië bezetten. Dat werd velen noodlottig want onder het motto Azië voor de Aziaten moesten de Europeanen uit het straatbeeld verdwijnen. Families werden uit elkaar gehaald. Vrouwen en kinderen met een Europees uiterlijk werden opgesloten in aparte wijken en in kampen. Een ander deel van de vrouwen en kinderen, zij die geen echt Europees uiterlijk hadden, moest buiten de kampen zien te overleven. Veel mannen moesten naar Thailand of Birma om dwangarbeid te verrichten. Bij families die het allemaal overleefden en die samen veilig in Nederland aankwamen, zijn diepe wonden geslagen door de verbanning uit een gebied waar zij ooit woonden en gelukkig waren. Het zijn wonden die soms nooit echt zijn geheeld.

Ik zei al dat mijn bezoek aan Bronbeek verhelderend was, maar ook nieuwe vragen had opgeroepen. Wat is er geworden van al die Nederlanders die destijds in Indië woonden? Wat zijn hun oorlogsverhalen? Waar zijn ze terecht gekomen? En hoeveel van hen zijn er nu eigenlijk omgekomen?. En als ze de oorlog niet hebben overleefd, waar is dan hun graf?

Bij de families die niet herenigd werden, duurde het vaak jaren voor de bevestiging kwam dat dierbaren nooit meer terug zouden komen… Vaak een kil bericht zonder nadere gegevens over de plaats, de datum en de doodsoorzaak.

Nabestaanden van de slachtoffers van de Japanse bezetting van Indië dragen nóg een gezamenlijk lot: een deel van hun geschiedenis lijkt te zijn uitgewist. Daar zijn oorzaken voor te noemen zoals de chaotisch toestand waarin de wereld aan het eind van de oorlog verkeerde, de onverwachte capitulatie van Japan en de acties die de Japanners ondernamen om de sporen van hun schrikbewind te vernietigen. Indonesische jongeren eisten direct de onafhankelijkheid van Indië en namen de wapens op. De Tweede Wereldoorlog was voorbij, maar daarmee was de vrede niet weergekeerd. En zo ontbrak het aan tijd, aandacht en prioriteit om uit te zoeken, wat er met iedereen gebeurd was.

De omstandigheden veroorzaakten dat een belangrijke aanbeveling van de 19e eeuwse Amerikaanse dichter en filosoof Ralph Waldo Emerson in de wind werd geslagen: “Take notes on the spot: a note is worth a carload of recollection” ofwel: “Maak aantekeningen ter plekke: één aantekening weegt op tegen een karrenvracht aan herinneringen”.

Ik vrees dat in dit geval slachtoffers en nabestaanden het veelal met hun eigen herinneringen zullen moeten doen. Dat maakt herdenken moeilijker.

Het is eenvoudiger om te delen als je weet wat je herdenkt, als je weet wat er precies is gebeurd.

Zeker, geschiedkundigen zijn ook nu nog bezig om de stukjes te zoeken die deze historische puzzel compleet kunnen maken. Maar zelfs als dat lukt blijven er hiaten: de getuigenissen en emoties van de mensen die deze zwarte bladzijden van de geschiedenis aan den lijve ondervonden.

Voor een steeds kleiner worden groep mensen is 15 augustus 1945 een persoonlijke herinnering. Voor de jongere generaties is het een herdenking. Dat herdenken blijven wij doen. Ook hier in het gebouw van de Tweede Kamer waar destijds ook beslissingen werden genomen over Nederlands Indië. We doen dat uit eerbiedige nagedachtenis aan de slachtoffers en hun nabestaanden; mensen van wie een zeer aangrijpend deel van hun geschiedenis soms lijkt te zijn verdwenen.

~ Anouchka van Miltenburg

=========

TOESPRAAK UITGESPROKEN DOOR MR JAN KEES WIEBENGA, VOORZITTER STICHTING HERDENKING 15 AUGUSTUS 1945, OP 14 AUGUSTUS 2013 BIJ DE INDISCHE PLAQUETTE
Geachte voorzitters van de Eerste en Tweede Kamer, Geachte vertegenwoordigers van de aangesloten organisaties van de Stichting Herdenking 15 augustus 1945, Geachte overige aanwezigen.

U, mevrouw Broekers en U, mevrouw Van Miltenburg, bent dit jaar voor het eerst in ons midden bij deze herdenking. Wij staan hier vandaag in het hart van de parlementaire democratie, door U en ook door de andere hier aanwezige Kamerleden vertegenwoordigd. Straks zult U beiden een krans leggen bij de Indische Plaquette, die zich hier bevindt sinds 16 december 1985. Deze Gedenkplaat is op 15 augustus in dat jaar onthuld door mr. J.M. Jonkman (toenmalig grootmeester van het Huis der Koningin – zelf geïnterneerd geweest in een Japans kamp) en mevrouw M.S. Willinge-Slicher (die in het Japanse vrouwenkamp Tjideng kamphoofd was).

Met instemming van alle toenmalige fracties werd deze Indische Gedenkplaat op 16 december 1985 plechtig overgedragen aan de toenmalige Tweede Kamervoorzitter Dolman. Prof. Steenkamp was destijds de voorzitter van de Eerste Kamer. Sindsdien hebben de vijf voorzitters van de Tweede Kamer tussen de heer Dolman en U, mevrouw Van Miltenburg, waaronder laatstelijk mevrouw Verbeet en de zes voorzitters van de Eerste Kamer tussen prof. Steenkamp en U, mevrouw Broekers, zich zeer betrokken getoond bij deze jaarlijkse plechtigheid, net als andere leden van de Staten-Generaal. Deze plaats is bij uitstek geschikt voor deze herdenking, die voorafgaat aan de herdenking van het einde van de Tweede Wereldoorlog voor het Koninkrijk der Nederlanden, die morgen plaatsvindt. Deze plaats is hiervoor zo gepast vanwege de onmiddellijke nabijheid van de Erelijst van Gevallenen, waarin zovele slachtoffers zijn vermeld uit Ned. Indië en uit andere landen in Zuidoost-Azië, waar zij gruwelijk zijn omgekomen als militair, tijdens de zeetransporten, binnen en buiten de kampen en als dwangarbeider. Maar deze plaats is ook geschikt, omdat kwesties van oorlog en vrede kwesties zijn die ons allen aangaan; ons allen, vertegenwoordigd door de Staten-Generaal. De betrokkenheid van de beide Kamers doet ons allen veel.

1943

Omdat het nu 2013 is wil ik thans kort stilstaan bij het jaar 1943 – nu 70 jaar geleden. Ik noem U maar een paar omstandigheden, maar tezamen geven deze het beeld van een gruwelijk oorlogsjaar.

In 1943 werden de vrouwenkampen in Indië afgesloten van de buitenwereld: het werden concentratiekampen. Later in dat jaar nam het verwijderen van de (oudere) jongens uit de vrouwenkampen een aanvang. Vele krijgsgevangenen waren in dat jaar onder de meest erbarmelijke omstandigheden als dwangarbeiders tewerkgesteld, zowel in Ned. Indië als onder meer in Birma en Siam aan de dodenspoorweg. Ook in dat jaar was sprake van de beruchte zeetransporten waarbij velen omkwamen. In de loop van 1943 ontstaan voedseltekorten. De lawine van doden onder de krijgsgevangenen, onder de geïnterneerden en ook onder degenen die buiten de kampen werden geconfronteerd met onderdrukking, was niet meer te stoppen.

Het thema

Dit jaar is het thema van de herdenking: “De Japanse bezetting gezien door kinderogen”. Ook daarover een enkel woord.

Kinderen en oorlog: het is een bijna ondenkbare en onaanvaardbare gedachte. Hoe was het om als kind honger te moeten lijden? Om als kind gehoorzaam te moeten zijn, omdat anders je moeder de kans liep op een aframmeling door de bezetter? Hoe was het om niet naar school te kunnen? Om je ouders te verliezen? Hoe was het om zelf door ziekten en erger getroffen te worden? Van iemand die hier in de zaal aanwezig is, is de volgende overpeinzing. “Kind in oorlog; ik denk aan een tante die daarover zei: 1945 bij de honger, leek je net een oud mannetje, met je handen op je rug, uren wachten tot er iets te eten kwam (een kwart boterham bijvoorbeeld). Maar kinderen kenden het leven van voor de oorlog soms niet en konden dus onmogelijk relativeren. Voor mij betekent opgenomen worden in een ziekenhuis dat je dood zult gaan. Zo was dat”.

Een verhalenbundel van de Vereniging Kinderen uit de Japanse Bezetting en de Bersiap heeft als titel “Als ik later groot ben wil ik kind worden”. In die woorden ligt besloten, wat zovelen – ook van de hier aanwezigen – hebben ervaren en vaak nog dagelijks ervaren. Kortom: hoe was het om als kind niet in vrijheid te leven? Daarover gaat het thema van de herdenking van dit jaar.

Ik wens U een zinvolle bijeenkomst toe.

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

24 reacties op Herdenking en kranslegging bij Indische Plaquette

  1. Jos Crawfurd zegt:

    Wie heeft ondergetekende hierbij geholpen c.q. gedicteerd. Ik daag deze dame uit tot een dialoog.Ze stond In het verleden al twee maal op de wip als voorzitter. Er is nooit en te nimmer rekening gehouden met ons als Outcast,daarom blijf ik erop hameren om onze zonen en dochters die afkomstig zijn van de derde generatie te koesteren en ze vertellen alles wat je als Oudere nog kan en weet te vertellen.Ze moeten het niet alleen van Google of welke site weten,maar uit Uw mond,die het daadwerkelijk heeft MOETEN meemaken. We hebben er niet om gevraagd om vier eeuwen geleden verwekt te zijn geworden door deze of gene die naar de Gordel zijn gegaan met een bepaalde missie en waar we tot op heden de wrange vruchten verplicht zijn te eten.Onze blanke broeder/zuster komt met de waarheid,maar veegden en vegen nog steeds de essentie ervan onder het hele dikke tapijt.Beste lezers hoeveel tijd hebben we nog om deze generatie te vertellen hoe we gemangeld worden. Het is niet slechts pasar-malams en kumpulans en eet brasserijen,maar eveneens het leed dat nog steeds wordt onderkent. Morgen 15 augustus zie je ze bij het Indisch Monument,aber ich habe dass so nicht gewusst. Burgemeester van der Laan uit Amsterdam komt tenminste voor zijn Joodse komaf op om achterstallig geld terug te geven aan de Amsterdamse Joodse bevolking. Wij zijn met recht een verdeeld volk die niet een eigen mening hanteren…..ach laat maar sabar saja. Ik ga morgen naar ons monument met pijn in mijn hart,omdat ik nergens de kans krijg om te rouwen.In My mind heb ik,nog geen Merdeka,straks kan ik heerlijk mijmeren en naar het Ereveld op Kembang Kuning gaan waar mijn oudste broer ligt Barend Humphrey.Mijn Vader Zaliger daar is niets meer te vinden op de Pantai begraafplaats in Hollandia-Binnen.De politiek is keihard en wordt bewust verbloemd. Dit even uitgekraamd eb ga nu lekker in mijn achtertuin genieten van de laatste zonnestralen met de melodieën van de Doopbrothers.

  2. van den Broek zegt:

    Ik lees bovenstaande verhalen op een bepaalde manier: wanneer gaat het verhaal over Buitenkampers en wanneer gaat het over Binnenkampers. Een oppervlakkige analyse geeft aan dat Binnenkampers de boventoon voeren en dat vind ik toch wel jammer, alsof Buitenkampers, vnl Indo’s in de koloniale Geschiedenis niet bestaan of niet mogen bestaan..

    Ik kan de positie van dhr Wiebinga best inzien want hij heeft zelf in het kamp gezeten met veelal blanke Nederlanders en daarvoor in een blanke koloniale omgeving, dat bepaalt wel zijn optiek.
    Maar wat ik hem persoonlijk aanreken is dat hij na bijna 70 jaar nog steeds geen oog heeft voor de Indische Nederlanders in de kampen met hun speciale problematiek en helemaal niet voor de Buitenkampers, daarover rept hij met geen woord. Ik heb deze koloniale bijziendheid bij andere kolonialen al opgemerkt, alsof dit genetisch bepaald is (dit is niet serieus bedoeld maar zou eens emperisch getoetst dienen te worden).

    We hebben het dan over twee verschillende herdenkingen, de splagaat die ons Indische Nederlanders nog steeds scheidt. Er worden bewust/onbewust op koloniale wijze twee groepen herdacht steeds als consequentie van de koloniale vooroordelenj.

    Op zo’n manier kan ik als zoon van een Buiten- en Binnenkamper en kleinzoon van een militair die in WO2 is gestorven, mij niet herkennen in de herdenking zoals door dhr Wiebinga cs georganiseerd.

    Mijn voorkeur gaat toch uit naar een herdenking waar iedereen zonder onderscheid des persoons, Binnen- zowel Buitenkamper, wordt herdacht. Het zijn en blijven staatsburgers gevallen voor het Koninkrijk der Nederlanden. dan kan ik pas met het volste vertrouwen aan de Herdenking deelnemen.

  3. David zegt:

    Er bestaat geen herdenkingspartituur. Tijdens een herdenking speelt het orkest o.l.v. de dirigent van dienst de melodielijn. Als toehoorder zou je een andere interpretatie van het stuk wensen, maar die kun je niet afdwingen. Wat je wel kunt doen, is je laten meevoeren op de melodie, meevoeren op en naar je eigen gedachten en gevoelens. Maar dat moet je wel willen. Als je alleen maar als een zelfbenoemde muziekcriticus staat te luisteren, wil je niet echt herdenken!

    • bo keller zegt:

      Anouschka van Miltenburg.

      Natuurlijk zijn de historische feiten bekend. We weten dat de Japanners in 1942 Indië bezetten. Dat werd velen noodlottig want onder het motto Azië voor de Aziaten moesten de Europeanen uit het straatbeeld verdwijnen. Families werden uit elkaar gehaald.

      1A#- Vrouwen en kinderen met een Europees uiterlijk werden opgesloten in aparte wijken en in kampen.
      2A# Een ander deel van de vrouwen en kinderen, zij die geen echt Europees uiterlijk hadden, moest buiten de kampen zien te overleven.

      Veel mannen moesten naar Thailand of Birma om dwangarbeid etc….

      Ik zei al dat mijn bezoek aan
      ” Bronbeek ”
      verhelderend was, maar ook nieuwe vragen had opgeroepen….

      Zie 1A# en 2A# zo verhelderend werkt een bezoek aan Bronbeek
      het is niet meer uit te roeien aan wat daar verteld wordt.!!
      Ongelooflijk,dat zoveel bekende Nederlanders deze tentoongestelde
      en( zie boven) verhalen de hemel in prijzen.
      siBo

  4. Boeroeng zegt:

    De heer Wiebenga is als voorzitter van de stichting Herdenking 15 augustus verantwoordelijk voor de website bijv voor de pagina die een statement geeft over “wat herdenken op 15 augustus”

    Daar staat geschreven:

    Alle Europeanen, waaronder merendeels Nederlanders, worden geïnterneerd en militairen worden worden krijgsgevangen gemaakt. Duizenden overleven de slechte omstandigheden in de kampen niet. De Indische en inheemse bevolking blijft weliswaar deels buiten de interneringskampen, maar wordt uitgebuit.

    De meerderheid van de Europeanen werd NIET geinterneerd.
    Dit is niet zomaar een fout. Dit is een fout van de Hollandse opvatting van het begrip “Europeaan” . Als eerste voorwaarde moest/moet men blank zijn daar bij te horen.
    Terwijl in Indië de meerderheid van de Europeanen gemengd was en licht getint tot wat meer getint

    Het is discriminerend en misschien moet je gewoon hard roepen… dit is racisme. Toegegeven… het is overdone…. maar anders wordt je niet gehoord , kennelijk

    ff schreeuwen…

    DIT IS RACISME

    • van Beek zegt:

      @Boeroeng, Hoeveel % van de Indo-Europese bevolking in Nederlands-Indië was daadwerkelijk Nederlander of Europeaan? Volgens mij maar een klein deel. De meeste waren geen Nederlander of Europeaan maar behoorden tot de inheemsen.

      Ik ben nieuwsgierig hoe het de “inheemse” Indo’s verging tijdens de Japanse tijd en de ‘bersiap”.

      • Boeroeng zegt:

        Een aantal cijfers zijn niet bekend
        En welke definities gebruik je ?
        Het aantal gemengde kinderen die in de Indonesische bevolking is opgegaan tussen 1600 en 1900 is onbekend en daarmee is er ook geen inschatting te maken over hoeveel nazaten het ging per 1930 of 1940.
        Als je die niet meerekent, dan dit….:

        Laten we de indo-europese bevolking afbakenen tot ‘zij die Nederlands georienteerd waren, verbonden en georienteerd op de Indisch-Nederlandse gemeenschap per 1940’ en hun jonge kinderen
        Ik doe maar een gokje..
        280.000 ? En misschien 50.000 niet juridisch Nederlander of juridisch Europeaan ?
        —-

    • Pierre de la Croix zegt:

      @ Boeroeng, op 14 augustus 2013 om 19:51 zei en adviseerde:

      “Het is discriminerend en misschien moet je gewoon hard roepen… dit is racisme. Toegegeven… het is overdone…. maar anders wordt je niet gehoord , kennelijk

      ff schreeuwen…

      DIT IS RACISME”.

      Tja …. misschien ben ik toch een slecht Indo, want ik kan me er niet over opwinden als voor de tienduizendste keer blijkt dat onze dierbare landgenoten, onder wie vele hotemetoten, nog steeds niet weten hoe de vork daar in Indië precies in de steel zat en het ook niet willen weten.

      Edoch, ik heb voldoende Indisch hart om ongevraagd een waarschuwend geluid te laten horen voor al diegenen die – misschien wel dadelijk tijdens de 15 augustus herdenkingsplechtigheden – in koor “Dit is racisme” willen roepen:

      Doe het niet. De kreet “racisme” – Boeroeng zegt het al – is in onderhavig verband “overdone”, slaat de plank mis.

      Het zou naar mijn mening wel op de weg liggen van invloedrijke Indo’s (die moeten toch ergens zijn?) en gremia als Het Indisch Platform om de “koerang adjar” te beladjar. Op indringende en effectieve wijze, doch ook in stijl, met waardigheid.

      Wie de Indische zaak kan uitdragen bij de juiste mensen op de juiste plaatsen, moet het doen. Helaas, ik hoor en zie zo weinig van de officiële organen die ons Indisch belang zeggen te vertegenwoordigen.

      Pak Pierre

      • Boeroeng zegt:

        Toch zit er wel een racistisch element aan.
        Als indo’s en massa best wel blank waren dan schreef men zulke dingen niet.
        Maar meer teksten als Europese Europeanen en Indische Europeanen.
        Schrijf dan totok-Europeanen… Dat was het Japanse streven met de burgergeïnterneerden ook.
        Maar dan nog was 30% in de burgerkampen geen totoks .

        • bo keller zegt:

          Welke selectie hadden ze toegepast.?
          Of alleen op het uiterlijk? Als dit dan geen racisme is ,wat is het dan!
          Verschrikkelijk om op ’t genade van idioten achter te worden laten.
          siBo

          Op 21 November 1945 werden 2500 Indo-Europeanen, Ambonezen, Menadonezen, mannen, vrouwen en kinderen door de Engelsen zonder bescherming in de kaderschool van Magelang achtergelaten omdat zij te weinig mankracht hadden om de kampen in Ambarawa en Banjoe Biroe te beschermen èn deze vluchtelingen voor het Indonesisch geweld te beschermen.
          “Only the white Dutch women and their children” mochten mee op de vrachtwagens naar Ambarawa. In de twee volgende dagen werden er 460 van de 2400 achterblijvenden gedood. (Mevr Groen, P.M.H. Patience and Bluff)

    • Mas Rob zegt:

      Het juridische onderscheid tussen Europeanen en inlanders was sowieso een koloniale regeling. Deze regeling was, net zoals het de facto onderscheid tussen totok en indo, gebaseerd op racisme – het wezenskenmerk van kolonialisme.

      Indo’s waren kinderen van het land net zoals Javanen, Sundanezen, peranakans etc. Het valt me altijd weer op hoe diep de koloniale scheidslijnen werden gevoeld en hoe lang ze doorwerken.

      • Pierre de la Croix zegt:

        Ach Mas Rob,

        De 3de of zelfs 4de generatie na de Grote Uittocht (ik als Bewust Kinderloos Vader houd het allemaal niet zo bij) is al volwassen en ik denk niet dat die grosso modo nog last heeft van koloniale allergieën.

        Net als de totoks tobben zij over de kosten van de zorg en de kinderopvang, de bezuinigingen, de hypotheek en het onverkoopbare huis. Sommigen zijn zelfs socialist geworden.

        Lekker geassimileerd met slechts nog een vleugje trasilucht in de keuken en geen afdrukken van blote voeten op de WC-bril.

        As time goes by ….

        Pak Pierre

  5. Surya Atmadja zegt:

    “DIT IS RACISME ”
    ————————————————————————————-
    Hoewel het moeilijk te verklaren is zal het mss te wijten aan onwetendheid , vastgeroest zijn in oude ideeen. .
    Tegenwoordig kan je toch bijna alles uitzoeken ?

    @ Van Beek .
    Tijdens de census van 1930 waren er 59.138.000 inheemsen , 240.000 Europeanen(inclusief 208.269 Nederlanders) 1.233.000 Chinezen en 166.000 andere Aziaten( Veemde Oosterlingen).
    Bron CBS

    Bij de repatriatiegolven zijn de aantallen een stukje hoger , er is een verschil tussen CCKP en CBS cijfers.
    Wat de inheemse Indo betreft , zal de aantallen relatief hoog zijn ( miljoen of meer ?) , afhankelijk hoever je terug wil tellen .
    Ze zijn geen Nederlanders maar Inlanders geworden.
    Zo lang ze een donkere / bruine huidskleur hebben hebben ze even moeilijk als de andere Indonesiers .
    Gebrek aan eten, kleren , medicijnen etc.

    • van Beek zegt:

      @Surya : Ze zijn geen Nederlanders maar Inlanders geworden.

      De meeste Indo’s zijn nooit Nederlander of Europeaan geweest. Dus ze zijn niet Inlander geworden maar waren dat altijd al. Een klein gedeelte van de Indo’s is uiteindelijk Nederlander(of andere Europese nationaliteit) geworden. Ik ben hier een nazaat van. Daarom ben ik een Indo-Europese Nederlander. Mijn Indo-Europese familie die daar in Indonesië wonen zijn Indo-Europese Indonesiërs en geen Nederlanders of Indische/Indo-Europese-Nederlanders. Ik vraag me af of ze ooit wel Europeaan/Nederlander waren.

      Maar terug op mijn vraag hoe het de Inheemse Indo’s verging tijdens de jappentijd en bersiap. Er zullen vast ook licht gekleurde inheemse Indo’s zijn. Bijvoorbeeld: een Blanke vader en een Inheemse moeder, het Indo kind is niet erkend en was dus Indonesier/Inlander, en hij had meer een Europees uiterlijk/licht gekleurd. Die persoon zou dus best door de Jap in het kamp neergezet kunnen worden ondanks dat hij geen Nederlander was.

      • Surya Atmadja zegt:

        van Beek, op 14 augustus 2013 om 23:52 zei:

        @Surya : Ze zijn geen Nederlanders maar Inlanders geworden.
        De meeste Indo’s zijn nooit Nederlander of Europeaan geweest.

        *Die persoon zou dus best door de Jap in het kamp neergezet kunnen worden ondanks dat hij geen Nederlander was.
        —————————————————————————————-
        De nakomelingen van een European met een (meestal) Inlandse werd globaal in 2 groepen onderverdeeld.
        De erkenden en niet erkenden.
        De laatste werd dan als ze geluk hebben naar de kampong van hun moeder gestuurd met een beetje hulp van toean/papa in de vorm van geld of werk.
        Als het een leuke dochter is kregen ze “bruidschat” en er werd een goede huwelijkspartij gezocht.
        Die groep, vooral de jongens gaan “verinlandschen” ( dus Indonesiers geworden) en verdween in de “bruine” massa.

        *De kans dat een “verinlandsche” Indo in de kamp terechtkwam is niet groot .
        Zelfs de Nederlandse Indo’s die kunnen bewijzen dat ze binding hebben met de inlandse kant ( iemand zeide per ongeluk iets over “verfoeide” kant) hoeven niet naar de kamp te gaan.
        Bijna 2/3 ( ongeveer 200.000) van de Europeanen/Nederlanders zitten buiten de kamp, ze worden ook Buitenkampers genoemd.

        Persoonlijk ken ik iemand die naast Buitenkamper ook tijdelijk Binnenkamper is .

  6. Jan A. Somers zegt:

    Waarom doen wij het op 15 augustus weer zo moeilijk? Je hoofd buigen, meer niet! Wees blij dat er in ons parlement tenminste nog een krans is gelegd, hoe symbolisch dan ook. En als u weer in Indonesië bent, bezoek dan eens die erevelden. En kijk goed naar de data. En koppel die aan de speech bij het Indisch Monument op 15 augustus: Toen was het vrede.

    • Jos Crawfurd zegt:

      Heer Somers dat memoreerde ik toch ook in mijn reactie. Ik zal het nogmaals doen,echter in andere bewoordingen:Ik ga naar Kembang Kuning en ga naar het Ereveld waar mijn oudst broer is herbegraven. 15 Augustus is ons opgelegd door de toenmalige regering,wij als Outcast hebben totaal geen recht van spreken heer Somers.

  7. David zegt:

    15 Augustus is ons niet opgelegd, maar is het resultaat van jarenlang hard werken door (wijlen) ir A. Vrijburg en de zijnen, een strijd om een eigen Indische herdenking.
    Ken uw geschiedenis, ook de geschiedenis van Indische mensen in Nederland.

    • Peter van den Broek zegt:

      Volgens Ted Hartman is ene ir. Gerhard Sietse die
      Vrijburg die zich met de Indische Herdenking WO2 heeft bezig gehouden, zeker een broer

      Kent uw geschiedenis ook de geschiedenis van Indische mensen.

      Ik vind het wel grof dat iemand die ik helemaal niet ken mijn integriteit in het herdenken ter discussie stelt, nochthans heb ik aangegeven dat mijn opa, wiens naam ik draag, in die oorlog gestorven is. Het is weer het zoveelste bewijs dat begrijpend lezen moeilijk is.

      Ik ga weer verder met herdenken zoals dhr Somers zegt, luisterend naar de ruisende wind, verwijlend met mijn gedachten naar een wit kruis : Pieter Mulder

    • Jos Crawfurd zegt:

      Heer David,geschiedenis is iets beleven en niet iets op schrift zetten en goed keuren.Hoe vaak is dit niet herschreven wat zogenaamd gebeurd is.
      Een andere onderwerp:je bent Indo vanwege je geboorte,maar je kan het eveneens gevoelsmatig zijn,zoals vele Totoks als Ir.A.Vrijburg. De echte Indo ziet 15Augustus niet als begin van de vrede en vrijheid in 1945,erger ze zijn niet eens gevraagd of ingelicht. Het is ze gewoon opgelegd geworden en niet gevraagd of ze ermee eens zijn. Indien U gelijk zou kunnen hebben,kom met bewijzen naar waarheid,zonder gerommel of fantasie. Bij voorbaat mijn dank.
      n

  8. Huib zegt:

    Met stijgende verbazing, nee verbijstering, kennis genomen van de polemiek over de aparte Indische dodenherdenking op 15 Augustus,
    want op 15 Augustus 1945 was het vrede in Indie/Indonesie en vielen er dus geen doden meer die herdacht moesten worden. Einde verhaal.

    • bo keller zegt:

      Op IndischHistorisch.nl Birma-Siam spoorweg .Deel 8
      door H.C.R. Giesbers. vice voorzitter vd. st.Herdenking
      Birma-Siam.

      De overlevenden
      Toen de spoorweg klaar was werden de krijgsgevangenen en dwangarbeiders, die het drama hadden overleefd en niet achter moesten blijven voor onderhoudswerkzaamheden, over de door hen zelf gebouwde spoorlijn teruggebracht naar de kust. Ze passeerden daarbij alle helse plaatsen die inmiddels veelzeggende namen hadden gekregen zoals bijvoorbeeld: Choleraheuvel, Dodendal 1 en 2 en Strontkreek.

      Een deel van de gevangenen was bestemd voor arbeid in mijnen en fabrieken in Japan. De Indo’s (die donkerder van uiterlijk waren en door de Japanners als mede-Aziaten werden gezien) waren hiervan vrijgesteld; zij bleven in Thailand en Birma.
      ’t Moet toch niet gekker worden zoals de Indo hier weer wordt
      neergezet. En kijkt toch even wie deze onzin neerzet. Ongelooflijk!
      siBo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.