Straatsnoeperijen in Indonesia

snoeperijHier iets om te Ngiler!
Wachten op klandizie en dus wachten op de Rupiahs en intussen maar de tijd doden met je buurvrouw of een buurman die toevallig een gekke bui heeft en de lolbroek probeert uit te hangen omdat er een camera in de buurt is. Sate, kangkung, ketupat, bami…. kwijl kwijl ondanks de straatbacteriën.
zie meer foto’s

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

67 reacties op Straatsnoeperijen in Indonesia

  1. van Beek zegt:

    Jaa inderdaad ngiler. Als ik in Indonesie ben, ga ik altijd bij die lui zitten en eten. Eten bij hun is het lekkerst! Niet bij die dure malls. Je moet inderdaad wel uitkijken want anders kena tyfus. Ach als ik die foto’s zo zie, mis ik indonesie weer….

  2. hansvschaik zegt:

    Gezellig lekker snoepen op straat.
    Waarom hier niet? In de zomer?

    • hansvschaik zegt:

      Ik mis hier ook de manga boom in de achtertuin.
      Vroeger zo vaak als kind in de manga boom geklommen (en weleens eruit gevallen!), en de lekkerste manga’s geplukt!
      Nu moet ze uit de supermarkt halen…….

  3. Surya Atmadja zegt:

    Bagelan Smer Meisyes van Luwes Bakery voor 15.000 rup.

  4. Ronny Geenen zegt:

    Dat is nu even ons voordeel hier in South California: Duran, nangka, manga, zuurzak, djamboe, rambutan, name it kunnen we hier heel makkelijk kopen. En de laatste tijd komen hier ook steeds kleine Indonesische restaurants, waarvan een typisch Padangs eten maakt.
    Like rendang the right way, hot and no sugar, dark and nearly dry.

    • Arthur Olive zegt:

      Heer Ronny Geenen, als we weer eens voor een keertje naar Los Angeles gaan dan wil ik wel dat Padangs restaurant proberen. Hoe heet die?

      Ik heb in Hacienda Heights in de heuvels gewoond waar we een micro klimaat hadden. We hadden een grote manga boom die “Manilla” wordt genoemd en dan hadden we ook een kleine manga Golek die ze “Nam Doc Mai” noemen.
      Verder hadden we pisang Radja Sereh, de grote Blimbing en Sawo Manilla, hier blijft het een struik, die elk jaar vol zat. Rene Creutzburg van “DE Indo” heeft er ook van gesmuld.

      • hansvschaik zegt:

        Beste Arthur Olive, heet die manga Golek misschien ook manga golok?
        Dat is een langwerpige manga. lijkt op een lang mes (machete).
        Wat woont u in en prachtig land met de overheerlijke bekende vruchten.
        Zo vers van de boom !
        Pisang Radja was mijn lieveling-pisang en u had dat in uw tuin.
        Dat is echt watertanden! en de sawo!

      • Ronny Geenen zegt:

        Mr. Olive: Ik ben de naam van dat eethuisje kwijt, maar ik ga het voor U opzoeken. Het is in ieder geval net ten noorden van de 10 freeway in het eastman shopping center net ten oosten van Citrus Ave.
        Ik kom hier nader op terug.

      • Arthur Olive zegt:

        Hansvschaik, ik weet niet waar ze de manga golek, manga golog noemen, maar in Batavia was het golek.
        Inderdaad is het een langwerpige manga met een dunne pit en het vrucht vlees is zonder vezels. Ook een heerlijke geur.
        Voordat de vrucht rijp is, is die al lekker zoet.
        De Golek is niet zo lang als een machete, dat is een andere manga waar ik de naam van ben vergeten.
        Mijn vader at zijn pisang radja altijd met een stuk kaas.
        De sawo komt origineel uit Mexico en Central Amerika en is door de Spanjaarden naar de Fillipeinen gebracht.
        Hier in Amerika wordt het Chico Sapote genoemd.

      • Jan A. Somers zegt:

        Ook in Soerabaja was het manga golek. En de pisang radja met (oude) kaas. Dat stukje kaas was dan ook het duurste.

      • Ronny Geenen zegt:

        Mr. Athur Olive:
        Ik ben vandaag Zaterdag naar dat Padangs eethuisje gegaan. Het was een klein plaatsje, net als een “hole in the wall”, maar blijkbaar heeft het niet goed gedaan en is gesloten. Twee maanden geleden heb ik nog met een vriend gegeten en echt lekker heet.
        Mag ik het volgende aanbevelen, want in Alhambra is de “IndoKitchen” die wordt geleid door een vrouw en pas geleden heeft haar zoon een plaats in Temple City geopend met de naam Bananaleaf. Beide plaatsen zijn echt aan te bevelen. En als U ook een beetje bekend bent in Fullerton dan moet U beslist naar Java Spice gaan. Al deze drie plaatsen maken het eten naar de wens van de klant gewoon of heet en alles er tussen.

      • Arthur Olive zegt:

        Heer Geenen, dank voor de aanbeveling van de restaurants, ik zal ze proberen de volgende keer.
        U hebt het over Fullerton, wist u dat er bij de Fullerton arboretum een gedeelte is geweid aan tropische vruchten?
        Achter aan hebben ze een grote spuitjes boom die ik hun jaren geleden heb gegeven en in september rood oranje bloemen produceert, echt mooi.
        Als kind in Indie bespoten we elkaar vaak met het stinkende water van deze bloemen voordat ze openden, vandaar de naam.

        • Ronny Geenen zegt:

          <<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>

          Nee, ik wist niet, dat daar ook een aboritum was. Ik ben zelf vaak in die van Arcadia geweest. U weet dat ik veel aan fotografie doet. Nu ik dat weet, ga ik daar zeker langs. Ik kom in Fullerton tenminste 2 keer per jaar om mijn familie te ontmoeten wanneer wij het graf van mijn broer bezoeken. Daarna gaan we gezellig bij Java Spice lunchen. Ik ga dadelijk googlen om precies te weten waar de aboritum is gelegen.
          Nog van harte dank.

  5. D.P. Tick zegt:

    Tsja,je met wel goed uitkijken,waar je eet.Mijn vrouw uit Balikpapan zegt,dat zo
    ’n dertig jaar geleden helemaal niet zoveel mensen eten op straat verkochten.Het lijkt nu wel of 10% vd inwoners iets met eten doet.Doch echt zoals het hoort is erg moeilijk te vinden.Het beste is gewoon bij mensen thuis eten.Zo heb ik eens fantatsich goed gegeten bij een sasaks gezin op Lombok.Sorry,ik vind dat lekker eten goed is,doch ik wil het ook weer niet te belangrijk maken.Maar sommige mensen kunnen gewoon kopeken zoals koken bedoeld is. Tradities van eeuwen,oftewel de verborgen geheimen vd kookkunst door onze voorouders verzameld door de eeuwen heen in hun tradities zit in sommig eten.Dan weet je even weer gewoon:ja,het echte Indonesische eten is geen illusie.Net zoals echte Hollandse oude kaas bij de boer vandaan:het bestaat nog,nog zoek maar.Ja,ook de Indoneiseërs zeggen,dat d gemaksmaatschappij ook Indoinesië binnendringt,want daar aandeel nemen geeft status. Doch ik vindt nog steeds:beter biij een trouwpartij het eten laten verzorgen door je gamilie dan door een of ander cateringbedrijf. Echt goed Indonesisch eten is in Nederland erg moeilijk te krijgen.Ik vindt dat eten v Lonny Geruingan erg lekker.Velen zijn het daar niet mee eens. Ik zoek trouwens nog steeds die nieuwe broodjes van hem.IK heb eens op de Indonesische ambassade gegeten en die catering door hen besteld waren ook ware kunstenaars.Ja..alles ,wat je doet in je leven met je goed doen.Een ieder op zijn manier kan een kunstenaar zijn. Dank voor Uw aandacht. Hoogachtend: DP Tick

  6. Hans Boers zegt:

    Graag wil ik vermelden, dat de inhoud van het hierboven genoemd artikel, opgemaakt in een Word document een copyrighted pagina onderdeel is van mijn website : http://www.imexbo.nl/straatsnoeperijen.html

    De foto’s zijn eigendom van derden (naam bij mij te bevragen) en dat staat ook op de site vermeld. Vermelding van de bron en verwijzing naar mijn website had gepast geweest.

  7. Boeroeng zegt:

    Hans,
    Ik kreeg een fw-mail en ik vond het mooi genoeg het te publiceren.
    Er was geen link naar imexbo.nl.
    Je kent onze werkwijze. Meestal plaatsen we een linkje naar de bron.
    Sorry…
    Leuke foto’s voor de lezers.

    • Hans Boers zegt:

      Boeroeng, dat weet ik.

      We kennen elkaar langer en ik weet dat jullie niet zo zijn en altijd keurig te werk gaan. Daarvoor mijn complimenten.

      Mijn reactie was ook niet bedoeld voor jullie, maar voor diegene die het dupliceerde. Dus wat jou betreft: geen sorry aub. Thanks voor reactie trouwens.

      • Boeroeng zegt:

        Toch een compliment voor je als mensen jouw pagina’s gaan fw-mailen.

      • Ronny Geenen zegt:

        Gelukkig dat jullie in Nederland wat soepeler met het auteursrecht omspringen en in bovenstaand geval helemaal. Ik geloof dat dat zeer te waarderen is.
        Wat dat betreft is het in amerika altijd heel goed oppassen. Vooral met fotos. In de makelaardij hier wordt er heftig gediscuseerd over het recht van de fotos wanneer een huis op de markt wordt gebracht. Volgens de wet is de fotograaf altijd de eigenaar van de door hem/haar geschoten opnamen en toestemming vragen voor gebruik is dan ook zwart op wit erg belangrijk. Er zijn softwares beschikbaar die precies kunnen vertellen wie, wat en hoe van de fotos. Hier is een gratis software van Picmeta.com en heet PIE.

      • Hans Boers zegt:

        @Ronny Geenen: … Er zijn softwares beschikbaar die precies kunnen vertellen wie, wat en hoe van de fotos. Hier is een gratis software van Picmeta.com en heet PIE.

        De meeste moderne (ddurdere types) camera’s inclusief smartphones hebben reeds een ingebouwde tag en is zelfs via Google View te zien waar de picture is gemaakt.

        • Ronny Geenen zegt:

          De meeste moderne (ddurdere types) camera’s inclusief smartphones hebben reeds een ingebouwde tag en is zelfs via Google View te zien waar de picture is gemaakt.

          Hans, dat weet ik, want ik bezit zelf twee Canon DSLR cameras en 5 lensen, enz. Echter die softwares die jij benoemdt zijn minder kompleet in informatie dan de gespecialiseerde en speciaal voor dit doel gekrieerd.

  8. Surya Atmadja zegt:

    Pak Arthur.
    De naam van mangga golek is gezien de gelijkenis was afgeleid van de hoofdtooi van wayang golek.
    In Laan Trivelli Batavia , onze ouderlijke huis staat ook zo’n oude mangga boom , tot 2010 neem ik soms mee als oleh2 naar Nederland.
    Het is een fijne soort mangga , zonder vezels .
    De manngo in Nederland hebben allemaal verzels , dus voor Indonesiers niet zo lekker.
    Tegenwoordig koop ik wel eens als het in de aanbieding is.
    Bij ons in Jakarta heb je ook soort mangga met vezels , met de naam bapang.
    Ook lekker harummanis ( harum dan manis= geurig en zoet) .
    kijk bij google” jenis mangga” .(mangga soorten)
    Zie je ook de mangga golek.

    • ronaldo zegt:

      heerlijke vruchten..als ik daar ben, vaste prik, manga golek, pisang mas en durian,.hmm…vooral durian is een gezonde fruit, veel vitamientjes en goed voor je energie, toch…:)

    • Arthur Olive zegt:

      Pak Surya Atmadja, bedankt voor de tip naar Google. Ik wist niet dat ze in Indonesia manga met twee g’s schrijven.
      In mijn hothouse heb ik een Florida mango genaamd “Carrie”, het is de lekkerste manga die ik ooit gegeten heb. Hun website is http://www.toptropicals.com met ongeveer 33 soorten mangas.
      Voor de liefhebbers van Indische planten en vruchten en die wel eens naar Florida gaan, in Miami is een tropische botanical tuin die open is voor het publiek
      Kijk bij Google “The Kampong”, ze hebben daar o.a. 65 verschillende soorten mangas en 23 soorten avocados, nangka enz, enz.
      De tuin was het eigendom van David Fairchild die in de 19 de eeuw met een Chineze Junk door heel Indonesia ging om planten en zaaden te verzamelen voor Florida.
      Dr. Fairchild heeft een interessant boek met fotos geschreven over zijn avontuur “Garden Islands of the great East”

      • Pierre de la Croix zegt:

        @ Arthur Olive, op 19 januari 2013 om 20:30 zei: ” ….David Fairchild die in de 19 de eeuw met een Chineze Junk door heel Indonesia ging om planten en zaaden te verzamelen …”.

        Dat heb je als je zo lang weg bent Pak Arthur. Speciaal voor de zeer jonge lezertjes van I4E moet ik toch schrijven dat je met “Chineze Junk” waarschijnlijk geen Chinaman bedoelt die was verslaafd aan opium of een andere “bad substance” (nieuwe Amerikaanse kreet voor mij, geleerd van het Arnstrong – Winfry interview), maar een “Chinese jonk”, zo’n Chinees vaartuigje met die typische zeilen.

        Mijn mangga kennis is beperkt. Hoop dus nog eens te mogen smullen van de “Carrie”. Tot dan blijven de golèk en aroe manis mijn favoriet, daar kan geen Senegalees tegenop die hier als regel bij de groenteboer te koop is.

        Die golèk en aroe manis smaakten in mijn jeugd ook goed jong en vers gekatapuld uit buurman’s boom, met garem en sambal.

        Pak Pierre

      • Arthur Olive zegt:

        Pak Pierre, u hebt mij even aan het denken gebracht over Chineze Jonk en inderdaad hier in Amerika is het een Chinese Junk.
        Aan de context kan men dus begrijpen of het over een schip gaat of over rotzooj.
        Als het echter over een rot Chineze schip gaat, dan zegt men junky Chinese Junk.

        • Ronny Geenen zegt:

          Als het echter over een rot Chineze schip gaat, dan zegt men junky Chinese Junk.

          Ik denk dat hier algemeen meer gezegd wordt: a Chinese Junk piece of sh…t. (Pardon my French)

      • Pierre de la Croix zegt:

        @Arthur Olive, op 19 januari 2013 om 23:50 zei:

        ” Pak Pierre …… Aan de context kan men dus begrijpen of het over een schip gaat of over rotzooj”.

        Right you are, Pak Arthur. Maar mijn verduidelijking was ook bedoeld ” speciaal voor de zeer jonge lezertjes van I4E”. Die moet men in hun onschuld niet op een dwaalspoor brengen.

        Overigens alles geschreven met een vette knipoog naar jou en het leven.

        Prettige zondag!

        Pak Pierre

  9. bokeller zegt:

    Heerlijke vruchten tot in buurmanstuin achtervolgt en met garam/sambal
    soldaat gemaakt, maar komt de kedongdong op Java niet voor in tuin vd.buren want dat zijn de heerlijkste vruchten jong of rijp zonder bijvoegingen en altijd gejat.
    siBo

    • hansvschaik zegt:

      Mangga muda en kedongdong muda zijn inderdaad heerlijk: geraspt met garam en sambal, ik deed (doe nog) een beetje kecap asin erbij.
      Bij onze buren stond een kedongdong boom, een lage boom, dus zo erin geklommen en plukken maar.
      De onrijpe gedongdong vond ik lekkerder dan de rijpe vruchten…

  10. Surya Atmadja zegt:

    Over Chinese Jonk en Javaanse Jung.
    Volgens katanya verhaal katanya hadden de Chinezen het afgekeken van de Indonesiers .
    Zie diverse opgravingen van houten schepen uit de 3de en 5de eeuw in de regio.
    Ook de bekende Borobudurschip van de 8ste eeuw die tot Afrika had kunnen bereiken.
    Quote:
    “Badan kapal setebal 6 – 8 inci, membuat jung maupun jong benar-benar sempurna dalam pelayaran. Teknik pembuatan kapal jung dipastikan dipelajari oleh bangsa Cina dari bangsa Indonesia, mengingat Cina belum mempunyai kapal yang bisa mengarungi samudera sebelum abad ke 8 sampai 9 M, yaitu ketika Sung berkuasa Cina baru membangun angkatan laut yang kuat.

    • hansvschaik zegt:

      Pak Surya, misschien het verhaal over Chinese Jonk en Javaanse Jung, op de verkeerde plaats gezet?
      Hier gaat het toch over lekker eten?
      Vergissing?

    • hansvschaik zegt:

      Arthur Olive, op 19 januari 2013 om 23:50
      Wat heeft de boot met lekker eten te maken?
      Verkeerd geplaatst?

      • Arthur Olive zegt:

        Heer Hansvsscaik, die boot werd gebruikt om al die Indische vruchten voor Florida te verzamelen, vruchten eten is toch ook lekker, vooral van de buurman.
        Trouwens het ene verhaal gaat vaak over naar het andere voordat we weer on topic gaan, dat maakt het niet alleen interessant volgens mij maar ook meer als een normaal gesprek.

        • hansvschaik zegt:

          Inderdaad een interessant gesprek, ik vond het een beetje verwarrend om opeens van het lekkere eten over te stappen naar de boten….

        • Ronny Geenen zegt:

          Heer Olive,
          U heeft ook wel ontdekt, dat hier in de States niemand op je erf komt om vruchten te stelen. In mijn voortuin heb ik een djambuboom, een nectarine, twee verschillende bloed navels (cara-cara en Lane late) en een Meyer citroen (citroen gekruist met manderijn) en nog nooit heeft iemand iets gepikt. Wel hebben mensen van aziatische achtergrond, o.a. de postbode, gevraagd of ze een djambu mochten hebben, dat ik altijd positieve beantwoord. In mijn zijtuin zijn een manderijn en een pomelo boom waarvan de takken over de scheidings muur hangen. Ook de buren hebben tot op heden alles met rust gelaten.
          Het gunnen van elkaars privacy vind ik toch wel een groot recht.

      • Pierre de la Croix zegt:

        @Ronny Geenen, op 20 januari 2013 om 06:57 zei (tegen Pak Arthur Olive):

        “U heeft ook wel ontdekt, dat hier in de States niemand op je erf komt om vruchten te stelen …… Ook de buren hebben tot op heden alles met rust gelaten. Het gunnen van elkaars privacy vind ik toch wel een groot recht”.

        Ik heb weinig verstand van Amerikaans recht en de aldaar geldende zeden en gewoontes, maar ik heb wel begrepen dat “tresspassing”, d.w.z. het overschrijden van andermans terrein, zo ongeveer als doodzonde wordt ervaren en dienovereenkomstig mag worden bestraft. Binnen die context zal men in de VS niet lichtvaardig des buurmans kersen gaan plukken, ook al zijn die nog zo groot en zo rood.

        Ik heb geschreven over het jatten van mangga’s uit andermans tuin, als kind in Semarang. That’s different cook (sorry, dat is geen correct Amerikaans idioom geloof ik, maar een letterlijke vertaling van het correct Nederlandse “dat is andere koek”, jaren geleden succesvol in een reclamespotje gebruikt).

        Fruit jatten was onder ons jongetjes nationale sport. We zagen het trouwens niet zo zeer als “jatten”, misschien meer als een vorm van jagen, wat ons een beetje in het bloed zat. Niet voor niets behoorde de katapult tot onze standaard uitrusting.

        Ben ik met deze verhandeling “off topic”? Ik denk van niet. Een gestolen mangga of sawoh of djamboe nuttigden wij meestal op straat, niet ver van de Plaats Delect doch veilig buiten bereik van de rechtmatige eigenaar. Een vorm van straatsnoepen dus.

        Indien toch “off topic”, so what? De charme van I4E zit hem volgens mij in het voortborduren op andermans ervaring en mening zoals het uitkomt, doch binnen de context van I4E’s “mission statement”, de gedachtenwisseling over alles wat Indisch of Indisch gerelateerd is. Zo blijft I4E verrassend en spannend, ook in het 9de jaar van zijn (of is het “haar”?)bestaan.

        Pak Pierre

        • Ronny Geenen zegt:

          Ik heb weinig verstand van Amerikaans recht en de aldaar geldende zeden en gewoontes, maar ik heb wel begrepen dat “tresspassing”, d.w.z. het overschrijden van andermans terrein, zo ongeveer als doodzonde wordt ervaren en dienovereenkomstig mag worden bestraft. Binnen die context zal men in de VS niet lichtvaardig des buurmans kersen gaan plukken, ook al zijn die nog zo groot en zo rood.

          Zo zie je maar weer. Er is altijd een negatieve en een positieve keerzijde en het ligt er helemaal aan aan welke zijde je staat.

      • Pierre de la Croix zegt:

        @ Ronny Geenen, op 20 januari 2013 om 18:15 zei:

        “Zo zie je maar weer. Er is altijd een negatieve en een positieve keerzijde en het ligt er helemaal aan aan welke zijde je staat”.

        En soms is er ook nog de gulden middenweg ….

        Pak Pierre

      • Pierre de la Croix zegt:

        De gulden middenweg zou een neutrale kunnen zijn …..

        Pak Pierre

  11. ronaldo zegt:

    Hier worden ook geen vruchten uit de tuinen gestolen, maar die verhalen over manga’s uit de boom van je buurman met katapult er af schieten, is toch humor, beetje jeugdsentiment…als klein ventje was dat spannend hoor, nix mis mee…hopelijk dat de amerikaanse jeugd dat daar ook kunnen doen en niet als ze in een jambuboom klimmen of bij een belletje trekken, met een riot gun worden beschoten, onder t mom van trespassing…:)

    • Ronny Geenen zegt:

      Ik heb er niet aangedacht, maar ook belletje trekken heb ik hier in de ruim 30 jaar nog niet meegemaakt. Ik heb wel eens de woorden gebruikt: Bijna alles wat in de wereld gebeurt, gebeurt in deze omgeving 50 jaar later!

      • Arthur Olive zegt:

        Heer Geenen, u hebt het hier over geen belletje trekken in Amerika.
        Dat doet me denken aan de tijd dat ik het leger in moest gedurende de Vietnam oorlog. Ik ontmoete jongens van overal en de Southern Boys hadden de gekste verhalen.
        Ze vertelden wat ze deden als er een hond in de buurt losliep die de onhebbelijke gewoonte had om ze’n behoefte te doen in andermans voortuin.
        De poep wordt in een papieren zak gedaan en vlak voor de deur van de honden eigenaar geplaatst, maar voordat ze de bel drukken steken ze die zak in brand.
        Als de eigenaar dan de deur open maakt begint hij die zak weg te schoppen of te stampen om het vuur te blussen.

        Dit verhaal heeft niets te maken met lekker eten, verre van dien, maar ik kon het niet nalaten om te vertellen dat ze hier in Amerika wel degelijk een belletje trekken.

        • Ronny Geenen zegt:

          Heb dat nooit eerder gehoord, echter ik kan die daad goed waarderen.
          Amerika is zo groot en mijn levenservaring berust in the US alleen in California. In de 60ger jaren als swtk ben ik wel in andere plaatsen geweest zoals New York, Phila, Miami, Tampa, Gaveston, New Orleans, Houston, Lan Francisco and Long Beach, echter te kort om iets speciaals en ongevraagd te beleven.

  12. Jan A. Somers zegt:

    Na de bevrijding van Soerabaja door de Gurkha’s kwam het normale leven weer op gang. Dat kon ik afmeten aan al die mobiele eettentjes op de eens zo deftige Reinierszboulevard bij de ingangen van het Leger des Heilsziekenhuis en het RK Ziekenhuis waar ik werkte. Als kind mocht ik daar niet van eten, maar nu waren mijn ouders nog steeds zoek. Lekkerder dan het ziekenhuiseten.

  13. bokeller zegt:

    Pak Pierre zei op 23/01-’13 te 21.38u
    En soms is er ook nog de gulden middenweg

    Pak Pierre, U onderschat ons aangeboren AKAL en desnood met Guna-Guna.
    siBo

    • Ronny Geenen zegt:

      Pak Pierre, U onderschat ons aangeboren AKAL en desnood met Guna-Guna.
      siBo

      Dat is al te waar wat betreft de Guna-Guna, zowel de witte als de zwarte, want ik heb het helaas in eigen persoon meegemaakt in Den Haag. Dit omdat een van mijn familieleden daar heel sterk in was.
      Sindsdien maak ik daar geen grapjes meer over.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Doeh Pak Bo, als bescheiden mens onderschat ik bijna altijd mijn aangeboren talenten (if any), maar wat bedoel je precies met “… en desnoods met guna-guna …”?

      Ik heb ook te veel van guna-guna gehoord en er over gelezen (gelukkig nooit persoonlijk sirihsap over mijn lichaam gekregen bij de mandibak) om er met een grote boog omheen te lopen.

      Pak Pierre

      • Jan A. Somers zegt:

        Mijn Zeeuws meisje is goed bekend met onze jagah Rumah!

      • Pierre de la Croix zegt:

        Pak Somers,

        Als ik op mijn leven terugkijk, dan ben ik er heilig van overtuigd dat ik een of meerdere beschermengeltjes op mijn schouders heb gehad (en nog steeds heb). Te veel op het nippertje aan iets heel vervelends ontsnapt of op schier wonderbaarlijke wijze uit de str…. gehaald. Ik ga ervan uit dat die engeltjes tevens mijn “djaga roemah” zijn.

        Ik was eens bij een medium, 2de generatie Indische, omdat één van mijn katten niet thuis was gekomen en ik wilde weten waar ik moest zoeken. De bijvangst: Zij “zag” mijn 2 beschermengelen in menselijke vorm, ze heeft ze zelfs beschreven en gevraagd of ik uit de beschrijving kon opmaken wie het waren. Kon ik niet, maar dat is niet zo belangrijk.

        Ik offer niet, ik brand geen menjan, maar verzuim nooit bij iedere mooie gelegenheid of geluksgevoelen “terima kasih” te zeggen, uit de grond van mijn hart.

        Pak Pierre

      • Jan A. Somers zegt:

        De laatste (13e!!) stelling van mijn dissertatie: 12a. ‘Ik geloof er niet in maar houd er wel rekening mee’ is de opvatting van de Indische Nederlander over in Indië gangbare paranormale en occulte verschijnselen, maar moet ook de grondslag zijn voor een correcte (natuur)-wetenschappelijke attitude. Het aantal stellingen bij dit proefschrift zou dan ook als ongepast moeten worden beschouwd.’

      • Pierre de la Croix zegt:

        Mijn Oom Paul, een van de “Indo’s on ice”, was zo iemand die nergens in geloofde maar overal rekening mee hield.

        Zo had hij ook wat met het getal 13: Als er een koempoelan was met 13 menselijke deelnemers, dan telde hij de honden des huizes mee, indien de som van aanwezige mensen en honden 13 was, dan vielen de honden als deelnemer af.

        Wellicht ook een mooi voorbeeld van Indisch pragmatisme, in dit geval in de omgang met de goden.

        Pak Pierre

      • Jan A. Somers zegt:

        Ik dacht dat er in Indië geen huisnummers 13 waren. In de wereld stikt het van de hotels die geen kamernummer 13 hebben en/of geen verdiepingsnummer 13. Het gaat dan om 11a of 12a. Niet dat ze erin geloven, maar ze houden er rekening mee dat die zaken niet te verhuren/verkopen zijn.

        • Ronny Geenen zegt:

          Over huis nummers gesproken, als makelaar in California heb ik het volgende persoonlijk meegemaakt. Ongeveer 50% van de chinesen geloven in Fungji met daarboven een soort priester. Aan alles, ook in de natuur, wordt een positieve of negatieve betekenis gegeven en meestal heeft het te maken met geld. Deze faktoren zijn belangrijk wanneer je als makelaar met chinese klanten heb te maken.

          Een huis met een huis nummer 524 will geen chinees kopen.
          In de manderijn taal kan het huis nummer op verschillende manieren worden uitgesproken. Een betekenis: “Je sterft van de honger”.
          Een familie chinesen die ik dat huis wilde tonen, legden mij dat uit. Dit voorval vond plaats in 1990. Alle huizen verkochten in die tijd als broodjes van de toonbank en dit huis was al bijna 3 maanden op de markt. Ik ben toen met de eigenaar (blanke) gaan praten en deze mensen zijn toen naar het gemeentehuis gegaan en voor $500 konden ze het huisnummer laten veranderen van 524 naar 528. Dat werd gedaan en huis verkocht binnen 10 dagen.
          Het is maar dat je het weet! Ook heb ik daarna een boek over Fungji gekocht dat mij later veel heeft geholpen.

  14. bokeller zegt:

    Guna Guna – Profiel: De Molukken
    http://retro.nrc.nl/W2/Lab/Profiel/Molukken/gunaguna.html
    GUNA-GUNA. Je moet je er verre … De guna-guna, of zwarte kunst, daar valt niet mee te spotten. … In principe kan iedereen zich de guna-guna eigen maken.

    Pak Pierre,mss heeft U hier wat aan.In ieder geval ik beschouw ’t niet als bijgeloof.
    En dat gaat dan niet over het katapullen enzo.
    siBo

    • Surya Atmadja zegt:

      Pak Bo , men zegt dat niet iedereen hun akal goed kunnen gebruiken.
      Maar als te veel akal werd gebruik krijg je weer komentaar “die fen banyak akal” , weer niet goed .

    • Ronny Geenen zegt:

      Bo Keller zegt: GUNA-GUNA. Je moet je er verre … De guna-guna, of zwarte kunst, daar valt niet mee te spotten. … In principe kan iedereen zich de guna-guna eigen maken.

      Ik kan je garanderen door getuige te zijn geweest van twee gevallen, waarvan een met dodelijke (wraak) afloop, dat het levensgevaarlijk is en er niet mee valt te spotten. En beide gevallen vonden plaats in Nederland in de jaren 60. De “zwarte” werd toegepast en de “witte” heeft het ontdekt en met de hulp van een grote groep veel later het opgelost. Echter door de tussenpose was er ook al kwaad geschied.
      Waarom ik het weet! Omdat een van de gevallen op de Geenen familie werd toegepast.

    • Pierre de la Croix zegt:

      @ Pak Bo: “In principe kan iedereen zich de guna-guna eigen maken”.

      Tja … alhoewel ik heel onchristelijk een paar mensen al jaren het ram-bam toewens heb ik niet de neiging een cursus goena-goena te gaan volgen.

      In Semarang hoorde ik wel eens van iemand die onverwacht na een mysterieuze ziekte stierf dat hij (of zij) was “gebikin”, “bewerkt”. En eens werd gevraagd waarom die-en-die vrouw, lelijk als de nacht, een bepaald niet onaantrekkelijke en bovendien rijke vent aan de haak had geslagen. Het antwoord was een gebaar: De rechterhand met open palm naar boven gekeerd tegen de mond en dan zachtjes over de handpalm geblazen. Het slachtoffer was dus “disebôl”.

      Geloof of bijgeloof? Voor mij geen verschil. Wat voor de een “bijgeloof” is, is “hoofdgeloof” voor een ander. Ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde dan wij zintuiglijk (hebben) kunnen waarnemen. De kracht van guna-guna sluit ik dus niet uit.

      Inderdaad waarde Pak Bo, het leven is meer dan alleen maar vogeltjes katapullen, een jeugdzonde waar ik overigens veel spijt van heb. Die karmische schuld ben ik aan het afbetalen, veel van wat ik over heb gaat naar dierenwelzijn, orang oetans en zo.

      Tja …. wat was het topic ook weer? O ja, snoepen van de straat. Kwamen ze hier nog maar langs de straat met hun pikoelans, boengkoesans, rantangs, kaki tiga’s en kaki lima’s, ieder met haar/zijn eigen roep of geluid. Des zomers komt alleen de Italiaanse ijscoman langs de deur, met een bel en een fraai melodietje. Geen kaki tiga met es lilin, waarvan de lege hulsjes werden gewassen in de slokan.

      Pak Pierre

  15. Surya atmadja zegt:

    Volgens verhaal als je in 1x veel bacterie of racun(gif) binnen krijg kan je doodgaan.
    Dus mensen, orang turis die voor het eerst bij de kaki lima (K5) gaat snoepen kan doodziek worden.
    Maar als je beetje bij beetje gif krijgt (zoals Mak Badjar’s kèlèk.), je moet zien als gratis inenting Daarom smaakt de pecel extra gurih .
    Wordt je immuun , krijg je stalenmaag.
    Dit is een bijna wetenschappelijke uitleg , geen bijgeloof.

  16. Surya Atmadja zegt:

    @ Pak Ronny
    Als men de Garuda van Indonesia bekijkt heeft het bepaalde betekenis .

    Het getal 13 zie je wel in de The Seal of USA.
    Dus getal 13 is niet overal als een slechte of negative getal gezien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.