Zo ook in Een Meisje van Honderd, dat bij mijn weten de eerste roman in de Nederlandse literatuur is waarin de moderne geschiedenis van Indonesië wordt verteld vanuit Indisch perspectief. Dus hier geen romantisch-nostalgisch gemijmer over het akkoord van Linggadjati van ‘O, was dat akkoord maar uitgevoerd, dan hadden we er iets moois van gemaakt’ en ook geen verontwaardigde zelfkastijding: ‘We hebben ons daar als beesten gedragen’, maar een verhaal over mensen die zich staande proberen te houden in de storm van de Indonesische geschiedenis, alsof die een onvermijdelijk natuurverschijnsel is.
Lees meer.     Archieftopic1,  archieftopic2