Maandelijkse demonstratie St. Japanse Ereschulden


Verslag Dhr Ted Hartman — Dinsdag 10 juli 2012 heeft de Stichting Japanse Ereschulden de 212e Petitie aan de Japanse Ambassade aangeboden. Onderwerp: Japan deelt in Nederlandse kunst en betaalt ervoor.  Vrij vertaald luidt de petitie als volgt.

Den Haag, 10 juli 2012.
Excellentie.

Nederlandse musea met hun onbetaalbare collecties van schilderijen van oude meesters, lenen deze uit aan Japanse musea en media organisaties op reguliere basis. Het wekt belangstelling op voor de Hollandse gave om blijvende beelden te scheppen van hun levens en mensen. Het is voor de musea een welkom aanvullend inkomen nodig om de schilderijen te onderhouden en ze aan het publiek te presenteren. Het Japanse publiek heeft grote belangstelling in deze exposities getoond zowel in binnen- als buitenland. Namen van Vermeer en Van Gogh zijn welbekend in Japan.

We waarderen deze Japanse interesse in onze kunsthistorie zeer en zijn blij dit te kunnen delen. Maar wat weten de Japanse bezoekers aan deze tentoonstellingen van Nederlands Oost Indië, zoals soms weergegeven in deze schilderijen? Weten zij van de Japanse bezetting van Nederlands Oost Indië in de tweede wereldoorlog? Zijn zij zich in het bijzonder bewust van de Japanse militaire terreur en schending van de mensenrechten gedurende die bezetting? Zou die kennis van invloed kunnen zijn voor hun waardering voor de Nederlandse Meesters? Zouden zij zich afvragen waarom na zovele jaren na de oorlog de Stichting Japanse Ereschulden voortgaat met aandringen bij de tegenwoordige Japanse regering dat deze morele verantwoordelijkheid erkent en accepteert voor dat militaire gedrag?
Eerste Minister.

Wij geloven dat deze tentoonstellingen een geweldige kans bieden voor ons beiden om de bezoekers een brug te bieden naar onze geschiedenis, en naar de waarheid van wat is gebeurd en waarom, ondanks alle legale juridische argumentatie, er een morele verantwoordelijkheid is om goed te maken. Wij zijn gaarne bereid om gezamenlijk met uw experts, een informatief pamflet op te stellen waarin Japan’s verleden gerelateerd aan de bezetting van Nederlands Oost Indië wordt weergegeven. Het zal u de mogelijkheid bieden  spijt te betuigen en het zal de Stichting Japanse Ereschulden de gelegenheid schenken zijn hart te luchten en zijn doel te verduidelijken voor erkenning van verantwoordelijkheden.

De Stichting Japanse Ereschulden en zijn leden hebben een lange traditie om verbetering te brengen in de relaties met het hedendaagse Japanse volk, maar houdt vast aan zijn eis dat zo’n verbetering aannemelijk moet zijn in de geschiedkundige context.. Namens de Stichting Japanse Ersechulden, J.F. van Wagtendonk, voorzitter.

Hetgeen bij de nabespreking is blijven hangen, is de aanleiding van dit brute Japanse oorlogsgeweld en waarom na de oorlog Nederlanders uit Indië weg moesten.

Reeds in 1937 wilde Japan alles wat Westers was, uit Azië bannen. ‘Azië voor de Aziaten’ .  Dat Japan aanviel had alles te maken met de Japanse politiek, die gericht was op een leidende rol in dit deel van de wereld. En op het verwijderen van de westerse macht en invloed.
Een Groot-Oostaziatisch Rijk was het doel.
Het grote doel van de Japanse leiders in 1941-1942 was: de vestiging van een ‘Groot-Oostaziatische Welvaartssfeer’, uiteraard onder leiding van Japan. Concreet ging het om twee dingen:
a) goedkope grondstoffen, vooral aardolie, om de Japanse industrie en oorlogsmachine draaiende te houden.
b) de verwerving van militaire steunpunten buiten Japan. Die steunpunten moesten samen een verdedigingsgordel vormen, om de vijand bij militaire tegenslagen zo ver mogelijk buiten de deur te houden.

De Japanners hebben het nationalistische gevoel voor onafhankelijkheid bij de Indonesiërs niet alleen aangewakkerd maar ook gerealiseerd. Het is de Japanners aan te rekenen dat Nederlanders en Indo-Europeanen het land onder dwang hebben moeten verlaten. De politionele acties waren een antwoord op de Bersiap-tijd, de Indonesische vrijheidsstrijd. Dat er heden ten dage alsnog foto´s van wreedheden opduiken en in de media breeduit  worden  gepubliceerd, is een totaal misplaatste tendens. Er zouden dan ook foto´s van de Japanse wreedheden tegen de Nederlandse geïnterneerden moeten worden vrijgegeven en gepubliceerd.

Dit bericht werd geplaatst in Stichting Japanse Ereschulden-Indisch Platform. Bookmark de permalink .

88 reacties op Maandelijkse demonstratie St. Japanse Ereschulden

  1. durussedjustus zegt:

    het stuk onder de streep samenvattend: een koloniale grootmacht wil het gebied monopoliseren door de andere koloniale grootmachten te verdrijven.

    Zijn er foto’s van Japanse wreedheden tegen Nederlandse geinterneerden? Zo ja. dan moeten ze zeker gepubliceerd. Samen met de foto’s van opgehangen Javaanse koelie’s in de sectie koloniale wreedheden.

  2. Boeroeng zegt:

    Een foto ken ik niet.
    Er is wel een tekening van Charles Burki die een executie zag op 22 april 1942 in een jappenkamp te Bandoeng.
    Diezelfde dag nog maakt hij een tekening en ik neem aan dat hij na de oorlog die eerste potloodtekening met inkt heeft overgedaan.


    Lees het verhaal: https://indisch4ever.nu/2012/04/21/22-april-1942/

  3. Mas Rob zegt:

    “Dat er heden ten dage alsnog foto´s van wreedheden opduiken en in de media breeduit worden gepubliceerd, is een totaal misplaatste tendens. Er zouden dan ook foto´s van de Japanse wreedheden tegen de Nederlandse geïnterneerden moeten worden vrijgegeven en gepubliceerd.”

    Streept het een het ander dan weg? Het stukje onder de streep is weinig doordacht. Naar mijn idee doen de gemaakte opmerkingen door hun controversiële aard de belangen van Stichting Japanse Ereschulden, die toch gebaat zijn bij bij brede steun en sympathie, geen goed.

    • P.Lemon zegt:

      Tekeningen en ooggetuigeverslagen vervangen m.i. de ontbrekende foto’s, die ws alléén door japanse legerfotografen gemaakt zouden kunnen worden.

      Een paar beschreven gruwelijkheden:

      Japanse bezetting van Indië – Balikpapan(Borneo) Massa-executie
      20 of 24 februari 1942.
      Een ooggetuige J.Th.van Amstel (donker gekleurd, kon zich voordoen als Indonesiër) verklaarde dat hij op 24 februari zag, dat alle Nederlanders, inclusief de patiënten uit het hospitaal van Balikpapan, bij elkaar gezet werden op het strand van Balikpapan. Twee ambtenaren van het Binnenlands bestuur werden eerst onthoofd. Daarna werden de Nederlanders de zee in gedreven, waar ze één voor één werden doodgeschoten, In totaal zijn de namen van 61 Nederlanders bekend, onder wie drie uit Nijmegen afkomstig, dominee K.F.Creutzberg, sergeant A.G.H.Dikschei en hoofdinspecteur van politie W.H.Verplak. Over de datum waarop de moordpartij plaatsvond bestaat verschil van mening, 20 of 24 februari 1942.

      Bron: e-mail Jan Brauer 7 nov.`09; http://www.wereldoorlog2.com

      ********

      Oost-Java, 1944: de Japanse bezetter brengt 350 Indische jongens tussen de 15 en 20 jaar onder in werk- en strafkampen. Philip Everaars (1930) zit vast in Dampit. Na een jaar belandt Everaars met tachtig anderen in de gevangenis. “Wij werden zogenaamd berecht”, zegt hij over de rechtszaak door de Japanse krijgsraad. Hij verwacht de doodstraf te krijgen, maar de bevrijding is er eerder dan het uitvoeren van het vonnis. Een groep andere jongens wordt wel vermoord. Lang blijft dit deel van de oorlogsgeschiedenis onbekend. Philip Everaars richt in 2001 samen met Chris van der Ven het Dampit-monument op, om de herinnering levend te houden. http://www.4en5mei.nl/herinneren/sprekende_beelden/getuigenverhalen/76

      Vierduizend mannen komen om bij de aanleg van de Birma-Siam spoorlijn. Felix Bakker (1925) is vanaf zijn zestiende bij de mariniers. Krijgsgevangen gemaakt door de Japanners gaat hij eind ’42 op transport naar Siam, nu Thailand. Hij overleeft de onbeschrijflijke ontberingen
      ……Speedo, speedo
      “We werden opgejaagd en de Jappen sloegen ons met met wat ze bij de hand hadden, zelfs met stalen koevoeten. Door het scherpe steengruis kreeg je verwondingen onder aan je voeten. Ik vroeg me vaak wanhopig af wanneer de geallieerden in de buurt zouden komen en de oorlog afgelopen zou zijn. Soms drongen geruchten door uit andere kampen, waar zich clandestiene radio’s bevonden. Ontsnappen had geen zin. Je kwam als blanke jongen niet ver in de ondoordringbare jungle. De spoorlijn moest in oktober 1943 klaar zijn. ‘Speedo, speedo’ gilden de bewakers de hele dag. Gek werd ik ervan. Er vielen steeds meer doden door uitputting, ondervoeding, dysenterie en malaria. Niet fitte krijgsgevangen uit Singapore werden aangevoerd, net als Aziatische koelies. Van de 120.000 Aziaten kwamen er 80.000 om. Ze pleegden vaker zelfmoord of gingen dood aan cholera en andere ziekten. De Japanners staken de barakken met cholerapatiënten in brand. De lijken dreven in de rivier. Op 17 oktober 1943 was de spoorverbinding tussen Birma en Siam een feit.”
      http://www.4en5mei.nl/herinneren/sprekende_beelden/getuigenverhalen/83

      • Ed Vos zegt:

        Ik vermoed dat durussedjustus ook foto’s van opgehangen Javaanse koelie’s in de sectie koloniale wreedheden wil zien….Van omgekomen onbekende romusha’s, een in Nederland vergeten groep. Misschien was een van hen wel een onbekende familielid van mij

        http://indonesischearchipel.wordpress.com/2010/11/03/romushas/

      • durussedjustus zegt:

        Uit het Rhemrev rapport

        De in de brochure (De miljoenen van Deli – dsj) bedoelde assistent is de heer D. Jongens, indertijd assistent op de onderneming Toentoengan van de Deli-Maatschapij. Niet één vrouw, doch twee vrouwen hebben na eerst aan den lijve getuchtigd te zijn, de wreede mishandeling der inwrijving met gestooten spaansche peper, vergezeld van onwettige vrijheidsberooving, ondergaan. Het vast binden aan palen is ook niet eenmaal, doch tweemaal achter elkander geschied.[…]
        Uit het gehouden onderzoek is gebleken dat nu omstreeks 6 jaar geleden D. Jongens, destijds assistent op de onderneming Toentoengan, onder afdeeling Medan, afdeeling Deli , opzettelijk, zonder bevel der gevestigde machten, en zonder dat aanwezig was een der gevallen in algemeene verordening voorzien, achtereenvolgens de Javaansche vrouwen Tjempo en Sani, aangezien zij in het Chineesch kongsiehuis bij den Chineeschen tandil Lim Nai Kien dier onderneming waren aangetroffen – na haar geheel naakt te hebben uitgekleed en met een lederen riem op haar bloote billen, terwijl zij met den buik op den grond lagen, verscheidene hevige slagen te hebben toegebracht waardoor genoemde lichaamsdeelen met striemen overdekt waren, en nadat zijn huishoudster op zijn last haar aangezicht, borsten en schaamdeelen met fijn gestooten lombok (spaansche peper) had ingewreven – aan palen onder de destijds door hem bewoonde assistenwoning aan handen en met uitgespreide armen tusschen twee palen kwam te staan, hebbende genoemde assistent beide vrouwen eerst van ongeveer 7 tot ongeveer 10 uur ‘s avonds aan palen in de nabijheid van de trap der achtergalerij, en daarna, namelijk den volgenden dag, Tjempo ongeveer 7 uur ‘s morgens tot onveveer 4 uur ‘s namiddags, en Sani van ongeveer 7 uur tot ongeveer 11 uur ‘s voormiddags, aan palen nabij de trap der voorgalerij, zóó dat zij van den grooten weg gezien konden worden, in bovenomschreven toestand gelaten.Voor nadere bijzonderheden refereer ik mij aan de verklaringen der in deze zaak gehoorde getuigen vervat in Bundel VII.

        […] a. den eerstgenoemde, nadat deze door Batakkers op de onderneming was teruggebracht, met het handvat van een dikken rottanstok wel een twintigtal slagen op diens rug toegebracht; b. den laatstgenoemden, toen deze voor het oppassershuis op het voorerf der administrateurswoning gebracht werd, met een dikken stok dan wel met een stuk hout, zoolang op diens blooten rug gebeukt, totdat genoemde inlander in zwijm gevallen is en bloed opgaf;
        Mioen, die met de rechter hand aan het benedeneinde van bovenbedoelde paal was aangesloten, zoodat hij niet staan of liggen kon, gedurende dertig uren; Ismat gedurende veertien achtereenvolgende nachten, telkens zes uur ‘s avonds tot den volgenden morgen zes uur, terwijl hij over dag – en gedurende veertien achtereenvolgende dagen – op het terrein van de oppasserswoning in de zon moest staan, zoogenaamd ‘di djemoer’. Saridjan gedurende minstens twaalf uren achtereenvolgens, namelijk van 6 uur ‘s-avonds tot 6 uur ‘s morgens, in geboeiden toestand in voormeld oppassershuigelaten – alzo wederrechterlijk van hun vrijheid beroofd of gevangen gehouden.

        Nu ongeveer vijf maanden geleden, den Javaanschen contractkoelie, Soemedjo, somstijds Midjo en wel eens Kromo-menggolo genoemd, op het open tererein benoorden de fermenteerschuur der onderneming voormeld, met een eind dubbel gevouwen touw (tali blati) o met een dikken rottanstok, moedwillig verscheidene slagen op den rug heeft toegebracht met het noodlottig gevolg, dat het rechter schouderblad van Soemedjo is gebroken, in diens vierde linker- en vijfde rechter rib infracties zijn ontstaan en genoemde inlander een darmscheur heeft bekomen die eene inwendig everbloeding heeft veroorzaakt, waaraan deze 3 à 4 dagen na zijn opname in het hospitaal der onderneming, is gestorven.

        Een beschrijving van een ‘hospitaal’ , zoals aangetroffen door de controleur van Serdang J.R. Stuurman[dsj]

        […] dat de deur van het hospitaaltje der onderneming door middel van een hanslot was afgesloten;
        dat zich aan de voorzijde van dit gebouwtje in de houten omwanding een venster-opning bevond, waardoor een rasterwerk van ijzerdraad met groote mazen was aangebracht, terwijl een gelijksoortig rasterwerk aanwezig was voor eene opening boven de deur;
        dat zich in dat hospitaal, dat ongeveer 4 meter lang en breed en gelegen was aan een plantweg, aanwezig waren 5 nog jeugdige vrouwen, opgevende geheeten Ngadinem, Marrina, Sarinem, Tindil en Sina, verder een Javaan zich noemende Mat Saleh, alle welke personen er zeer zwak, vermagerd en vervuild uitzagen, terwijl de eerstgenoemde vrouw een goeniezak, bij wijze van sarong, droeg;
        dat op de slaaptafel, die ongeveer de helft van de inwendige ruimte van het vertrek innam, het lijk van een Javaansche vrouw, volgens de andere vrouwen Siam geheeten, lag welke vrouw, naar de mededeeling, der andere zieken, den vorigen namiddag gestorven was.
        Het hierboven omschrevene werd door den heer Stuurman waargenomen terwijl hij voor bovenbedoelde venster-opening stond, waar een stank heerschte, afkomstig van faeces, die in dat gebouwtje op den grond lagen.

        Wat staaltjes van van het grootse dat daar verricht werd, in dit geval door ene J.F. Petersen, beheerder van de onderneming Namoe Tongan van de Langkat Tabaksbouw Maatschappij:
        […] c. In dezelfde maand heeft dezelfde beheerder de Chineezen Liong A Djie, Tjin A Thay, Wong A Sam, Lam Tat Tjoie, Lie A Sip, Wong A Ngie, Leow A Ng en Jong A Ngie gestraft met het dragen van zware balken, waardoor zij verscheidene kwetsuren bekwamen.
        Omstreeks tezelfder tijd werd op last van denzelfden beheerder door den onder zijne bevelen staanden oppasser der onderneming, de Chinees Ho A Tjit in de fermenteerschuur, terwijl hij gebonden aan een paal stond, tot bloedens met een rottanstok afgeranseld.
        Ongeveer tezelfder tijd heeft genoemde beheerder zijn oppasser last gegeven de Chineezen Ho A Tjit, Thin Koean Kong en Fong A Sie, toen zij bij het houtdragen een rievier moesten passeeren en om drinken vroegen, met hun staarten aan elkander te binden en onder water te houden, welke last door dien oppasser werd uitgevoerd door de hoofden dezer Chineezen te houden en, toen ze weer boven water kwamen en ‘t ingeslikte water uitbraakten, hen weder onder te dompelen

        Verder zijn er beschrijvingen van een lijk door een hond aangevreten en nog meer van dat fraais. Jan Breman is van mening dat de toestand van geweld en terreur in meer of mindere mate op de plantages tot aan de Japanse inval heeft geduurd én dat het geen incidenten maar een structureel gegeven was.

        Zoek de verschillen, zou ik zeggen. Ik heb wel een foto van opgehangen Javaanse koelies. Als het geplaatst wordt wil ik hem wel opsturen.

      • Boeroeng zegt:

        durussedjustus,
        Je kunt een gastpikirans maken van de Deli-koelie’s en met die foto van Javaanse koelies.
        Dat lijkt me beter dan hier offtopic gaan met het Deli-verhaal.
        You know the drill…niet grote lappen tekst, werk dan met linkjes naar meer achtergrondinformatie.
        Gebruik je eigen woorden, je eigen pikirans.

      • durussedjustus zegt:

        En niet te vergeten onze eigen troostmeisjes. “Een inspecteur der Deli Maatschappij deelde (…) mede, dat zijne maatschappij jaarlijks honderden Javaansche vrouwen voor de Chineezen laat uitkomen. Het doel zou voornamelijk zijn, aldus de tegennatuurlijke ontucht onder de Chineezen te bestrijden.” Maar dat is niet erg, volgens de resident Koorenaar, immers, “[…]zijn er zelfs op Java in de dessa zeer weinig meisjes van boven de 13 jaar, die nog meisjes zijn.” Dan mag het. En “Het gold als vanzelfsprekend dat blanke employé’s als eersten hun keuze maakten wanneer nieuwe vrouwelijke contractanten op de onderneming kwamen”, constateert de socioloog Jan Breman in zijn studie Koelies, Planters en Koloniale Politiek(1987), waarin hij de kinderprostitutie aan Sumatra”s Oostkust aansnijdt. Je moet toch wat.

      • durussedjustus zegt:

        Het punt dat ik wil maken is dat zowel Japan als Nederland imperialistische grootmachten waren. De be- en veroordeling van Japan moet dan ook in dat kader gedaan worden. Dat betekent dat de andere koloniale grootmachten, dus ook Nederland, in hetzelfde beklaagdenbankje zou moeten verschijnen. Tot nu toe heeft Japan, als enige ex-koloniale macht, de rekening betaald. Het ironische is dat het als koloniale macht beter heeft gedaan dan Nederland.

      • Ed Vos zegt:

        U citeert daar de Tilburgse DK. Nou ja zeg Ik heb hen – de woordvoerder of voorzitter- ooit op een foum verweten van racistische trekken, en die bepaalde jongeren onderverdeelden in kambings en hitams . Vrij vertaald moslims(Marokkaanse) en zwarten natuurlijk uit West indie. Werd door hen (hem?) vervolgens een poging gedaan de garuda te vergelijken met een hakenkruis. en wat me bijzonder stoorde was het ophitsen van “indischen” tegen indonesiers. Maar dit even ter zijde. 😉

      • Pierre de la Croix zegt:

        Ik zie niet in waarom onder het hoofd “Maandelijkse demonstratie St. Japanse Ereschulden” reacties die betrekking hebben op Japanse wreedheden “on topic” zijn, in tegenstelling tot een reactie die Nederlandse wreedheid en wangedrag jegens de inlandse bevolking van Nederlands Indië in herinnering brengt.

        Leuk of niet, het een heeft het andere uitgelokt, de samenhang vind ik niet onlogisch.

        Durussedjustus (wie hij of zij ook moge zijn) plaatst het maandelijks ritueel van de Stichting JES (weer eens) in een relativerend daglicht dat een iegelijk (wederom) aan het denken zou moeten zetten.

        Pak Pierre

      • Boeroeng zegt:

        Op zich vind ik een apart Deli-topic meer aandachtvragend voor het onderwerp de koelies te Deli, maar als lezers persé willen praten over Deli, java-oorlog, hongitochten dan kan men dat doen.
        Hoewel het niet logisch past in het tijdperk 40-50 waar dit topic naar verwijst.

      • Pierre de la Croix zegt:

        @ Pak Boeroeng,

        Ik ben niet tegen een apart Deli of Hongi topic. Als dat zo is begrepen, dan heb ik mijn boodschap niet goed overgebracht en zal ik die desgevraagd proberen te verduidelijken.

        Pak Pierre

      • Boeroeng zegt:

        Ik ga zelf ook vaak genoeg offtopic, we doen daar niet te streng over

        Deli zo nadrukkelijk naar voren schuiven is niet het relativeren van JES.
        Zo moet je de doelen en werkwijze van JES niet relativeren.
        De JES-mensen zijn niet verantwoordelijk voor de mishandeling van de koelies te Deli.
        Maar dit gezegd hebbend… de Deli-kwestie is best een topic waard Er is nooit een goed boek ofzo over verschenen ?
        Het zal wel dat er boeken zijn over de Java-oorlog. Maar niet de laatste 50 jaar en met de juiste afstandelijkheid.

        Deli kwam hier in het topic niet als reactie op doel en werkwijze van JES of de tekst van de petitie. Maar als reactie op de persoonlijke toevoeging van Ted over de zgn executiefoto’s die gepubliceerd zijn.
        Ik ben het er niet mee eens dat dit een misplaatst tendens is.
        Als er foto’s zijn van wreedheden van het Japanse leger of van planters te Deli naar de koelies, dan wil ik die allen gepubliceerd zien.

      • Pierre de la Croix zegt:

        Nog even terug naar de laatste reactie van Pak Boeroeng, geproduceerd in de vroege ochtendlijke uurtjes van deze dag, toen ik al lang in onschuld tussen de zure lappen was gekropen (zoals een stuurman met wie ik heb gevaren het te kooi gaan placht uit te drukken).

        De charme van I4E is in mijn ogen, dat ieder er zijn eigen meug kwijt kan, mits de fatsoensnormen niet worden overschreden.

        Zo mag Stichting JES maandelijks trots en uitgebreid rapporteren dat ze weer een nieuwe petitie hebben bezorgd op de Japanse ambassade, al doet het ritueel mij zo langzamerhand pathetisch aan.

        Zo ook mag ik in het stukje van Ibu of Pak Durussedjustus een aanmoediging aan de lezertjes van I4E zien om het ritueel van JES nog eens aan enig navelstaren te onderwerpen. Als dat ook in de bedoeling heeft gelegen van Ibu of Pak D., dan is dat stukje m.i. “on topic”. Dat het thema daarnaast een separaat hoofdstuk of pikiran waard is, heb ik niet bestreden.

        Pak Pierre

    • Anoniem zegt:

      Mensen zoals Mas Robe hebben denk ik niets meegemaakt aan – de hand van die verdomde Jap – ?!
      Waarom mag er wel alles gepubliceerd worden over de gruwelen der Joden maar niet over onze vergeten Oost Indische Holocaust ???
      Het is altijd het zelfde liedje – wij hebben niets geleden in die stinkende kampen op Java ?!
      Die Jap heeft het hele leven bedorven van mijn hele familie !!!

      • Pierre de la Croix zegt:

        Nou Mas Rob(e),

        Daar gaat u dan met uw verdediging van de Pseudoniemen.

        Nu durven de Anoniemen ook ineens.

        Pak Pierre

        • Mas Rob zegt:

          Niet het pseudoniem, maar de anonimiteit zoals ik betoogde – I rest my case.

          Als door oorlogstrauma’s het leven van de hele familie van meneer of mevrouw Anoniem verschrikkelijk is (geweest), dan spijt me dat oprecht voor hem of haar.

          Ik snap alleen niet wat ik meneer of mevrouw Anoniem nu heb aangedaan.

          Ik wil hem of haar – en trouwens iedereen – op het hart willen drukken dat meer mensen in het leven een kruis dragen en dat het misschien goed is om niet voetstoots ervan uit te gaan dat degene die wrevel opwekt “niets meegemaakt” heeft in het leven.

          En hier laat ik het maar bij.

        • Pierre de la Croix zegt:

          Nou Mas Rob, misschien kunnen we nog van gedachten wisselen over nut, gevolgen en gevaren van andere “niemen” zoals daar zijn homoniemen, synoniemen, acroniemen.

          In het koloniale Semarang was er ook nog een ANIEM. Dat stond voor Algemene Nederlands-Indische Electriciteitsmaatschappij, dus verantwoordelijk voor de “stroom” die in het nieuwe Indonesia om allerlei duistere redenen nog wel eens uitviel. Dan was het huiswerk maken geblazen onder de lampoe tèplèk, want de middag na school was natuurlijk de tijd om te zwerven, spelen, vissen, katapullen, windbuksen, rondhangen en experimenteren met de eerste verliefdheden.

          Pak Pierre

      • Lance zegt:

        Opmerkingin als deze: “Het is de Japanners aan te rekenen dat Nederlanders en Indo-Europeanen het land onder dwang hebben moeten verlaten. De politionele acties waren een antwoord op de Bersiap-tijd, de Indonesische vrijheidsstrijd”: moet je deze aux serieux nemen?

        • Pierre de la Croix zegt:

          Tja …. heer Lance, u kunt altijd uitgaan van het goede in de mens. Alsdan moet u opmerkingen als door u aangehaald altijd serieus nemen en er serieus op ingaan.

          Ikzelf geloof in oorzaak-en-gevolg ketens zoals de onderhavige, maar verbind er niet automatisch kettingaansprakelijkheden aan.

          “Japanners iets aanrekenen” is andere koek dan inzien dat hun acties bepaalde reacties hebben ontketend en zelf ook reacties zijn op voorgaande acties.

          Pak Pierre

  4. Surya Atmadja zegt:

    De Japanners hebben het nationalistische gevoel voor onafhankelijkheid bij de Indonesiërs niet alleen aangewakkerd maar ook gerealiseerd. Het is de Japanners aan te rekenen dat Nederlanders en Indo-Europeanen het land onder dwang hebben
    moeten verlaten.
    —————————————————————————————
    Zo zwart wit durf ik niet te zeggen.

  5. Ed Vos zegt:

    De politionele acties waren een antwoord op de Bersiap-tijd, de Indonesische vrijheidsstrijd

    • Jan A. Somers zegt:

      Niet helemaal waar! Het ging om het al dan niet goedkeuren van de concepttekst voor het Lingadjati-akkoord. Zowel Den Haag als Djokja waren in chaos. Dus kregen de militaire krachten vrij spel. Van Mook/Sjahrir hadden al maanden van te voren hiervoor gewaarschuwd.
      De Nederlanders waren niet geinteresseerd in de bersiap! Nu nog niet!

      • Surya Atmadja zegt:

        Niet helemaal waar of Helemaal niet waar ?
        Zowel Den Haag en Djokja waren in chaos ?
        —————————————————————————————-
        Als je over oorzaak en gevolg hebt , dan kwam die chaos door :
        1.Den Haag ,
        Het eenzijdig “aankleden” van de “naakte” overeenkomst.
        Toen was Den Haag in chaos . Zie Dagboek van Schermerhorn.2 delen
        Wetende dat de Indonesiers het niet zullen pikken.(blz 193 ?)
        Vandaar de Agresi Militer 1 , nadat de Linggardjati overeenkomst geschonden werd door Van Mook .
        Van Mook ging verder deelstaatjes oprichten . Zie zijn boek.
        (In strijd met art.1 Linggardjati)
        Dat was ook de reden dat Syahrir ondanks de steun van Soekarno-Hatta uiteindelijk het veld moet ruimen .

        2.Zie verder Renville akkoord , Agresi Militer II , de bezetting van Yogya , Indonesische leiders opgepakt
        Machtsvacuum op Java ( De R.I regering in ballingschap in Sumatra kon niks doen ) .

        Dus de veroorzaker was Den Haag !! .
        Dat is wat ik kan concluderen na het doorbladeren van Nederlandse bronnen.

        Ben wel eens dat Den Haag/Nederland niet zo happy was als er te veel naar buiten kwam over gevoerde beleid.
        Toen niet , en nu nog steeds niet.
        Behalve de slachtoffers en hun nakomelingen.

      • Jan A. Somers zegt:

        Maar ook het in Djokja uitkleden tot een pèndèk. En het naar huis sturen van de regering. Het beleid (als je dat tenminste zo zou mogen noemen) in Den Haag is volledig terug te vinden in o.a. de Handelingen. Daar heb ik voor mijn boek veel aan gehad, ook via een sneeuwbaleffect van de vele beschikbare literatuur. Ik had als amateur niet veel mogelijkheden de Indonesische bronnen in te duiken, het meeste heb ik gehaald uit de gesprekken tussen Sjahrir en Van Mook.
        Het gaat er bij mij om dat vanwege de politieke besluitloosheid zowel in Den Haag als Djokja de militaire krachten (en strijdgroepen) de vrije hand kregen. Daar hadden Van Mook/Sjahrir al van te voren voor gewaarschuwd. Maar zij zijn beiden op een misselijke manier afgeserveerd.
        De deelstaten was een correcte ontwikkeling, de afspraak was toch: Verenigde Staten van Indonesië.

  6. Ed Vos zegt:

    Ik ben nu de mening toegedaan dat diplomatie EN strijd noodzakelijk waren om eea tot een (goed?) einde te brengen. Misschien heb ik te veel indianen verhalen gelezen, maar wanneer de raadoudsten (die het vechten moe waren) een geschil wilden oplossen via diplomatieke weg, waren daar de strijders die het daar niet mee eens waren. Merdeka atau mati!
    In Indonesie waren daar bijvb de communisten die vonden dat Sukarno teveel aan de leiband liep van de nederlanders. Het resultaat was een communistische coup. Er waren in nederland (politieke parijen) als in Indonesie groeperingen die het allemaal veel beter wisten, dat er inderdaad sprake was van verlamming en besluiteloosheid. Uiteindelijk zei Bot dat nederland aan de verkeerde kant van van de streep stond (bedoelde hij daarmee de aangeklede versie van Linggadjati?).
    Hoe het ook zijn kijk nu maar naar SBY, velen vinden hem een twijfelaar, een zwakke president. Neem nu Suharto, dat was een echte militair. Gewoon de beuk erin.

    SA wat heb ik nu aan al die feiten en feitjes uit geschiedenisboeken? Ik begrijp het:” Indonesia, its, my home, its my country”.

  7. Ed Vos zegt:

    Ik wilde even terugkomen op Durus Sed Justus bewering over de Japanse kampen: Het was niet overal slecht; het varieerde, afhankelijk van de commandant en plaats.

    Mijn vader hoorde ik ooit eens zeggen dat die Noordkoranen (?) wel heel wreed waren, wreder dan de Japanners (voor zover Jappen per definitie wreed zijn) . Men vergeet wel eens dat het japanse leger niet alleen bestond uit eenvoudige Japanse boerenjongens..

    Wie kan me iets vertellen over het boek:
    Joop Al – Ambarawa, Bandoengan En De Belg Refuge. Mythe En Werkelijkheid Over Twee Japanse Kampen.

    Lijkt me interessant als leek om dit te lezen, nu ik daar straks toch in de buurt ben..

    • Jan A. Somers zegt:

      Bij de Kenpeitai kreeg ik ook te maken met Indonesiërs van de vroegere PID als ondervragers. Zij konden harder meppen dan de Japanners! Alleen konden ze niet goed overweg met de karwatsen, zij sloegen met het harde handvat. Je kreeg daar wel blauwe plekken van en sommigen kregen botbreuken, maar geen striemen die konden ontsteken. Nadat de Japanners kennelijk geen interesse meer in mij hadden, gingen die PID’ers steeds door. Waarschijnlijk moesten ze quota halen net als tegenwoordig de parkeerwachters. In tegenstelling tot de Japanners droegen ze altijd een zonnebril. Daarom heb ik nu zo’n hekel aan mensen die tijdens een gesprek hun zonnebril niet afzetten. Maar dat is het enige trauma dat ik aan de Kenpeitai heb overgehouden. Denk ik.

    • bokeller zegt:

      Heel prettig te vernemen van de hele goede Japanse commandanten en die akelige N-Koreanen waren wreder dan Japanners,die sloegen je lens en de beschaafde Japanse boer sloeg je halfdood,voor je eigen best wil ,natuurlijk.!
      Mss.zijn de namen[plaats] bekend,zodat Staf Museum”Bronbeek” deze gegevens als aanvulling kunnen plaatsen bij ”Gered door de Kempei Tai”.
      O ja,het duurde maar enkele jaartjes tov van onze Koloniale tijd.

      • Gered door de kempeitai: honderden Nederlanders die op het punt stonden te worden vermoord door Indonesiërs in de Bulu gevangenis te Semarang, 16 oktober 1945 om 4:30 ’s middags door de Morimoto butai o.l.v. kempeitai kapitein Wada Kunishige. De deur werd geforceerd door kempeitai sergeant Kawano Toshiharu. De actie was op bevel van majoor Kido Shinichi (niet van de kempeitai). Controleer de spelling van de namen voordat men het vast laat leggen in Bronbeek.

        Ik vind het overigens knap dat men toenertijd vast kon stellen dat men met Koreanen uit het noorden van doen had. Het lijkt me ook een hele toer voor de Japanners om uit het noorden van Korea mensen te rekruteren, aangezien daar de meeste guerilla activiteiten tegen hen werden uitgevoerd. Of probeert men hier soort anachronisme te bewerkstelligen: wrede Noord Koreanen die via een tijdmachine terug in de tijd gaan? Een sf variatie op Brouwers ‘Bezonken rood’.

    • durussedjustus zegt:

      Hier is een voorbeeld van een ander soort kamp waar veel griezelverhalen over wordt verteld. De waarheid ligt iets genuanceerder:

      http://www.abc.net.au/changi/life/university.htm

    • Over het boek kan ik niet zo veel vertellen buiten dat het o.a. in de bibliotheek van Amsterdam te vinden is:

      1. Ambarawa, Bandoengan en de Belg Refuge
      mythe en werkelijkheid over twee Japanse kampen
      Joop Al
      Diepgaand onderzoek naar de historie van een interneringskamp voor jongens in het Midden-Javaanse Ambarawa tijdens de Japanse bezetting.
      Plaatsingscode:928.9
      Jaar:1994
      Onderwerp: Refuge, César Benjamin François, Interneringskampen, Nederlands Oost-Indië
      Gevonden:Ambarawa (2) en (2) Japanse (2) Refuge (2)

  8. Ed Vos zegt:

    p.s. wat die Koreane betreft reeds gevonden (beetje googlen kan geen kwaad )
    http://mediawiki.arts.kuleuven.be/geschiedenisjapan/index.php/Japanse_concentratiekampen

    • P.Lemon zegt:

      Met de atoombom uiteindelijk als scherprechter , want anders was er van het rijk vd ‘witte koloniaal’ niets meer overgebleven.

      “Liquidatieorder van de Man van het Licht
      De oorlog in Zuid-oost Azië veroorzaakt door Japan heeft met elkaar geduurd van 1931 tot en met 1945. Miljoenen mensen zijn in de bezette gebieden afgemaakt, doodgehongerd of op een andere wijze om het leven gebracht. Schattingen variëren van 20 tot 35 miljoen. Bij al die vervolgingsslachtoffers waren ook zo’n 150.000 mensen met de Nederlandse nationaliteit, militairen, burgers, vrouwen en kinderen in het voormalig Nederlands Rijksdeel in de Oost. Daarvan is tussen 1942 en 1945 naar schatting gemiddeld 20% om het leven gekomen. Wanneer de capitulatie van Japan niet door de Amerikanen met de A-bommen op Nagasaki en Hiroshima was afgedwongen, hadden deze percentages kunnen oplopen tot 100%. De plannen lagen klaar en de voorbereidingen om alle gevangenen te liquideren waren in februari 1945 al door de Japanners opgestart.
      Een van de grootste massamoorden waren de dodenmarsen van het kamp Sandakan, op Borneo. Vanaf februari 1945 werden 2.500 man in groepen van 500 de jungle ingestuurd. Ziek of niet ziek. De mannen die achter moesten blijven omdat ze niet meer konden staan of lopen werden met de kogel gedood. In juli 1945 was het kamp leeg. http://www.svjappenkamp.nl/geschiedenis/tenno-showa.html

      • Leo tho Neijenhuijs, voorzitter BEGO. zegt:

        Lees het boek van dr. Linda Goetz Holmes “The Other Holocaust”. Een Amerikaanse historica en prominent deskundige op het gebied van de oorlog in de Grote Oceaan. Zij vond in het nationaal archief in Washington de geheime documenten van de Amerikaanse Militaire Inlichtingendienst waarin de betrokkenheid van keizer Hirohito onomstotelijk werd bewezen.
        In een door hem persoonlijk ondertekende legerorder uit april 1944 waarin “in het diepste geheim” aan alle kampcommandanten werd opgedragen om bij een invasie van Amerikanen of Britten alle geallieerde gevangen, inclusief vrouwen en kinderen om het leven te brengen. De kampcommandanten kregen de vrije hand of zij hun gevangenen individueel of in groepen zouden executeren. Ook de manier waarop ze dat deden, mochten zij zelf bepalen.
        Dit plan werd ontdekt door de Amerikanen die in de zomer van 1945 een aantal codeberichten wisten te ontcijferen. Zelfs de datum voor deze massamoord wred genoemd, n.l. 26 augustus 1945.
        Daarom hebben de Amerikanen besloten om op 6 augustus van dat jaar de eerste atoombom te gooien.
        Deze map met topgeheimen werd wegens de aantoonbare betrokkenheid van Hirohito buiten het proces van Tokio gehouden (de zoveelste smerige politieke beslissing dus).
        Maar zonder deze atoomaanvallen zou ik nu dit stukje nooit geschreven kunnen hebben.
        En wat JES aangaat, zij hebben zonder meer alle gelijk aan hun zijde. Nooit hebben de Japanners enige vergoeding vertstrekt aan de door hen veroorzaakte slachtoffers. Ondanks het feit dat zij de agressors waren en op een laffe wijze, zonder enige oorlogsverklaring de Amerikanen en Britten in de rug aanvielen. Dit in tegenstelling tot Duitsland en Oostenrijk die miljarden dollars schadevergoeding hebben betaald en nog betalen aan de nabestaanden die gedwongen arbeid moesten verrichten in Duitsland.
        En verder dit; moeten foto’s of films (die er wel degelijk zijn gemaakt, maar grotendeels door het “dappere” Japanse volk inmiddels zijn vernietigd) als bewijslast geleverd worden om de ontstellende wreedheden van de Japanners te openbaren? Zijn de ooggetuigenverklaringen van de nog steed levende slachtoffers – waaronder ikzelf – niet voldoende? Of de vele, vele verslagen die in de loop van decennia in boekvorm zijn verschenen over de gruwelen die werden begaan in de Japanse concentratiekampen? Hieruit blijkt dat het volledig ontbreekt aan inlevingsvermogen waardoor mededogen volledig ontbreekt.

      • Boeroeng zegt:

        Beste Leo,
        Er is ooit een artikeltje in de Telegraaf geweest dat dit boek van dr. Linda Goetz Holmes “The Other Holocaust”. in voorbereiding was, maar zover ik weet is het nooit verschenen.

    • durussedjustus zegt:

      Googlen is reuze handig, maar het levert ook rijp en groen op. Het is duidelijk dat dit geschreven is door iemand die geen verstand heeft van Japan en de Japanse taal (of heeft zitten suffen tijdens college). Wat betreft een beter en first hand verslag van Koreaanse bewakers adviseer ik het boek ‘Tolk achter prikkeldraad’ van Rookmaker.

      Bij mijn weten is Linda Goetz Holmes geen dr. Ze heeft ooit op school gezeten bij Hillary Clinton; misschien mocht ze daarom helpen de archieven te inventariseren van Bill toen de laatste nog president was en iets met oorlogsmisdaden wilde doen. Als historica is ze een beetje te licht, om het maar eens zwakjes uit te drukken. Ze baseert een samenzweringstheorie à la de Wannsee conferentie op basis van 2 documenten, die ze niet kan lezen – het is in het Japans – en de vertaling niet, in ieder geval niet goed heeft gelezen. Het ene zijn 2 bladzijdes uit een kampjournaal van een krijgsgevangenen kamp in Taiwan. Het ander is een dringend advies van de Centrale Administratie voor krijgsgevangenen en geïnterneerden gericht aan de bevelhebber(s) in Taiwan. Het zijn geen documenten die de keizer ooit gezien zal hebben, laat staan getekend. De documenten zijn niet geheim; ze werden op de IMFTE (Tokyo tribunaal) met vertaling als bewijs ingediend. Een beetje student had dat in een half uurtje vast kunnen stellen.

      Er is geen enkele aanwijzing, laat staan bewijs, dat er vanuit de top een bevel tot het vermoorden van gevangenen is gegeven. Zou de regering of leger autoriteiten een dergelijk bevel geven dan is het twijfelachtig of het gehoorzaamd zou worden gezien de semi-autonomie van de officieren in het veld die regelmatig bevelen negeerden als het hen niet uitkwam. Er zijn bevelen en richtlijnen gegeven vanuit de war ministry (zie Van Velden, bijlage 3, p. 551) om de gevangenen goed te behandelen. De ervaring leert dat die instructie regelmatig is genegeerd. Twee voorbeelden van ongehoorzaamheid die de krantenkoppen hier niet snel zullen halen zijn generaal majoor Higuchi Kiichiro, hoofd van de leger inlichtingendienst in Harbin, de instructies van het ministerie van buitenlandse zaken negerend, 20.000 joden die op de vlucht waren voor de nazi’s, toegang gaf tot Mansjoerije. De diplomaat Sugihara Chiune, gestationeerd in Letland toen de nazi’s binnen vielen, gaf, tegen de orders van Tokyo, duizenden visa’s uit aan joden en wist de Soviets te overtuigen hen via Rusland naar Japan te laten reizen. For the record: de rest van de aanwezige diplomatieke vertegenwoordigingen, die van de VS incluis, weigerde de joden aldaar te helpen.

      Het wordt tijd te stoppen met Japan als de Aziatische versie van het Dritte Reich neer te zetten en zijn verleden te zien in het kader van het imperialisme van de 19e en 20e eeuw. Er is al zo vaak en tot in het absurde geprobeerd om Japan als het filiaal van nazi-Duitsland te portretteren dat het meer zegt over hen die telkens weer met een verhaal over Auschwitz lookalike jappenkampen komen dan over Japan in de Tweede Wereldoorlog.

      Japan was in die tijd een imperialistische macht, net zoals Nederland dat was. De verschillen zijn dat Japan, i.t.t. Nederland, cultureel verwante volkeren en landen veroverde en koloniseerde; verder probeerde het die gebieden te assimileren met Japan zelf. Zoals het met Okinawa heeft gedaan. De oorlog is er een om invloedssferen, zoals de eerder Sino-Japanse en Russisch-Japanse oorlogen.

      Er zijn genoeg andere, en meer realistische samenzweringstheorieën die interessant zijn. B.v. Roosevelt lokte de oorlog met Japan uit zodat Amerika mee zou kunnen doen.

      • Boeroeng zegt:

        Het Japan van toen was de eigen versie van het Grote Rijk,( Aziatische welvaartsfeer was de vertaling, toch ?) zoiets dus wat het Derde Rijk ook probeerde te zijn. Gelukkig maar dat die Japanse fascisten niet een heel volk wilde uitroeien. Maar als je hoort wat ze in China uitspookten, te Nanking o.a. , dan is het ook erg eng.
        Verder waren de Japanse concentratiekampen voor pow’s stukken dodelijker dan de Nazi-kampen voor westerse soldaten.
        De nazi-kampen voor Russische pow’s schijnen weer een hel geweest te zijn.

        Over uitroeien begonnen: zeker waren de meeste westerse pow’s omgekomen in de slavenkampen als de oorlog nog een paar jaar had geduurd.
        En als de voedselsituatie in Indië niet rap verbeterde plus de onwil van het Japanse leger de burgergeinterneerden van voldoende voedsel en medische behandeling te voorzien dan zou het dodenaantal met procenten per jaar, voor elk jaar dat de oorlog langer zou duren, oplopen.
        En dat komt er een punt dat de interneringskampen vernietigingskampen geworden zou zijn.

      • bokeller zegt:

        Waarvoor hadden wij de van honger scheelkijkende geinterneerden in het open veld kuilen gegraven,die tevens bestemd waren voor Nederlandse vrouwen /kinderen wonende in de rimbu km.verderop.
        mss.voor gezinshereniging,je kan maar nooit weten met de vele goede
        Japansekamplijders.
        Om aan de Staf Museum wat aan te bieden,gaat niet over het naoorlogse Japans optreden.Dat is een ander verhaal.
        Over deze rustoorden kan ik het beamen,wij werden met glimlachjes het rustoord ingedreven,wat hardhandig de regels ingeprent gekregen.
        Dan weten wij ook ”ns wat de arme Javanen hadden ondervonden .
        Kregen zakgeld en hoefden verder niets te doen dan rondkijken,mooi toch.Terwijl het Keizerlijk Japans Leger orde op zaken stelde zaten we te rusten zelfs zodanig dat velen voor eeuwig in rustte gingen.
        Japanse Keizer besloot in al z’n wijsheid om de mensheid te redden van de totale ondergang de oorlog te beeindigen.
        sJa,toen kwamen de uitgerustte Nederlanders terug om hun gematste banen in te nemen (het recht van de eerste, na zoveel jaren onthouding)
        De rest is nmi zo langzamerhand wel bekend.

      • durussedjustus zegt:

        bokeller, op 29 juli 2012 om 09:39 zei:
        […].
Om aan de Staf Museum wat aan te bieden,gaat niet over het naoorlogse Japans optreden.Dat is een ander verhaal.
[…]
        =========

        Opvallend hoe na de oorlog het altijd een ander verhaal is: hier de bevrijding door de kempeitai kunnen we niet rekenen. Is na de oorlog. Aanspraken op opgebouwde pensioenen? Bij de Indonesische regering halen. Nederlanderschap van mijn ouders? Na de oorlog: ander verhaal. Geldt dus niet. Oorlogsmisdaden? Welnee, het was politioneel optreden en na de oorlog. Maar dat van de harde werrrukers in den Oost, kijk, dat is nog eens een goed verhaal. Die jongens maakten er wat van. Als je het aan die ploppers overlaat dan gaat het niet goed. Kijk maar wat er gebeurde toen de jongens van stavast het land moesten verlaten: een zooitje. We moesten die inlanders af en toe meppen anders deden ze gewoon niks. En laten we wel zijn, hun eigen hoofden waren veel harder voor hen. Zo gaat dat nu eenmaal in die cultuur. Ze zijn anders, hè?

        En die Chinezen, liepen voortdurend met elkaar te rotzooien en ruzie te maken over schandknaapjes. Dus ja, je moest er wel meisjes bij zetten anders komt de produktie in gevaar. Maar da’s wat anders dan wat die jappen deden natuurlijk: dit waren inlandse meisjes, geen westerse vrouwen. En ze zijn daar nu eenmaal veel vroeger rijp. Bovendien denken ze daar anders over seksualiteit; zoals in al die landen. Hebben daar dus geen last van, zeg maar. 13 is al een vrouw, hoor. Bovendien vonden ze het een eer om het een keer met de tuan besar te doen. Le droit du seigneur, zeg maar. En het waren toch prosti’s. Nee die jappen, die waren erg. Lieten blanken koelie werk doen. En je moest nog voor ze buigen ook. En ze sloegen. Of ze lieten je slaan door, godbetert, inlanders! Wie denken ze wel dat ze zijn? Ze waren erger dan de Duitsers. Die hadden ook hun goede kanten. Kijk maar die autobahenen. Die jappen propten de administrateurs en ambtenaren zo maar in koelieverblijven. Het is hemeltergend. Onvergeeflijk. Het ergste is wel dat ze op een gegeven moment ook indo’s bij de blanken stopten. Vervolgens hebben ze die inlanders ook nog opgejut zodat we ons Indië kwijtraakten. Nee, als we er nog hadden gezeten dan was het wat geworden met dat land.

      • Ed Vos zegt:

        Ik heb, alweer in mijn boekenkast, een boekje gevonden van Ian Buruma, met de titel De uitvinding van Japan 2008 Bezige Bij amsterdam.

        Hieriin gaat de schrijver in op de slachting bij Nangkin (China) . De vraag die aan de orde kwam was: Wat zorgde voor die totale ineenstorting van de discpline in een leger dat in eerdere oorlogen bekend had gestaan om zijn ordelijk gedrag?”

        Dat de slachting een opdracht was van de regeing in Tokyo leek onwaarschijnlijk De keizer en zijn adviseurs waren nog altijd gevoelig voor de internationale opinie. Immers Japan had nog steeds dringende behoefte aan regelmatige toevoer van grondstoffen en aan industriegoederen uit het Westen (GB, VS).
        De slachting leek meer op wat men de Bosnische (moslim) Serviers aandeed en wat de nazi’s de Joden aandeden. De Chinezen waren inferieur aan de Jappeners die zichzelf beschouwden als behorend tot een goddelijk ras.
        Doden allen was niet genoeg, de slachtoffers moesten eerst ontmenselijk worden en vernederd.

        Op pagina 111 (over massamoord): Massamoord was een uitvloeisel van het ander Japans beleid om geen gevangenen te nemen. Vanaf het moment dat de Japanse troepen waren geland , kregen zij van hun officieren te horen gevangen genomen soldaten op te ruimen terwijl ze een weg vochten naar Nanking.

        Reeds onmenselijkt als gevolg van de slechte behandeling door hun eigen hogere officieren, verruwden de Japanse soldaten nog meer door de wrede gevechten die zij leverden in een vreemd land. In hun ogen waren alle Chinezen vijanden, ook de vrouwen en kinderen. Het was eenvoudiger om hen domweg te doden dan om hen te voeden.

        Wat een constatering, en wat de laatste alinea’s betreft: voldoende stof om een vernietigingstheorie op te bouwen voor Nederlands-Indie.

    • durussedjustus zegt:

      @Burung
      Het Groot Aziatische Welvaartssfeer is niet te vergelijken met het Derde Rijk, meer met het daar-wordt-wat-groots-verricht van onze eigen jongens in den Oost.

      En wat betreft Nanking, daar is het laatste woord nog niet over gezegd
      http://www.japanfocus.org/-David-Askew/1729. Er is in ieder geval reden om niet alles zonder meer over aan te nemen.

      De mortaliteitscijfers die u geeft zijn appels en peren. Laten we het hebben over de intentie tot uitroeien. In Treblinka stierven 23.000 mensen per dag, Majdanek 18.000, Auschwitz 279.000. D.w.z. dat er d a g e l i j k s meer mensen stierven dan er in Indië gedurende de Japanse bezetting. Voor een eerlijk beeld moet men de mortaliteit van alle krijgsgevangenen nemen, dat is dus inclusief de Russen en de Polen. Ik ga dat rekensommetje niet maken, maar ik ben er zeker van dat dan de mortaliteitscijfers niet ver uiteen lopen wat betreft de krijgsgevangenen. Bij de totale mortaliteit in Indië zit ook de 10,5 % dat te wijten is aan torpederingen. Ter referentie, ik meen dat er gedurende de zgn pacificatie van Atjeh zo’n kleine 100.000 koelies zijn ‘op gebruikt’.

      Aangaande de ‘als’ argumentatie, ook wel ‘what if’ genoemd, daarvan zei Walter Clemons in Newsweek (in verband met het boek Japan’s Imperial Conspiracy): ‘Under this methode of doublethink, anything goes.’

      • Boeroeng zegt:

        Ik zei ook niet dat japans fascisme=duits fascisme= gelijke aantal mortaliteitscijfers. Dat is jouw fantasie dat ik dat vind.
        Ik noemde cijfers van sovjetkampen die net als de Japanse kampen ook niet aanvankelijk opgezet werden als vernietigingskampen.
        En toch eindigden zij zo…
        Jij wilt dat verbloemen door te wijzen op andere wantoestanden.
        Fris is dat niet.

        Natuurlijk zijn er veel overeenkomsten in de beide fascistische praktijken.
        Bruutheid, machtshonger. superioriteitswaan, totalitairisme, extreemnationalisme…. gebieden veroveren, volkeren willen onderdrukken.
        Een groot rijk stichten voor de eigen soort.
        De een had het over germanen, de ander over nobel willen zijn voor zuidoost- aziaten.
        Nee… die gelijkstellling ligt zeker niet 1 op 1.
        Laten we blij zijn toch?
        Maar dat geeft jou niet het morele recht om die overeenkomsten te verdoezelen.

    • durussedjustus zegt:

      Boeroeng, op 29 juli 2012 om 02:06 zei:

      Ik zei ook niet dat japans fascisme=duits fascisme= gelijke aantal mortaliteitscijfers. Dat is jouw fantasie dat ik dat vind.
Ik noemde cijfers van sovjetkampen die net als de Japanse kampen ook niet aanvankelijk opgezet werden als vernietigingskampen.
En toch eindigden zij zo…
Jij wilt dat verbloemen door te wijzen op andere wantoestanden.
Fris is dat niet.
      Natuurlijk zijn er veel overeenkomsten in de beide fascistische praktijken.
Bruutheid, machtshonger. superioriteitswaan, totalitairisme, extreemnationalisme…. gebieden veroveren, volkeren willen onderdrukken.
Een groot rijk stichten voor de eigen soort.
De een had het over germanen, de ander over nobel willen zijn voor zuidoost- aziaten.
Nee… die gelijkstellling ligt zeker niet 1 op 1.
Laten we blij zijn toch?
Maar dat geeft jou niet het morele recht om die overeenkomsten te verdoezelen.
      ============================================

      Als ik hierover iets wil verbloemen is het wel op een erg knullige manier; de informatie hierover is overal te verkrijgen. Feiten zijn feiten, het is in de interpretatie waar het verschil ligt. Het Japans fascisme, of liever de aanhangers van die ideologie, waren een partij in de ongemakkelijke consensus, die de Japanse machtsverdeling – nu en toen – in feite is. In tegenstelling tot nazi Duitsland, waar het facisme, of liever de Duitse variant, het nationaal socialisme, alles bepalend was. Dat betekent dat het facisme in Japan een beperkte invloed had. Dat is niet mijn fantasie voor alle duidelijkheid, maar ieder gezaghebbend werk op het gebied van de moderne Japanse geschiedenis zal dat, veel beter dan ik dat kan, bevestigen.

      Het verschil tussen vernietigingskampen en kampen voor geïnternerdeerden en krijgsgevangenen zit hem in de intentie, ongeacht de gevolgen*, d.w.z. de mortaliteit, waarmee een kamp is opgezet. De Duitse vernietigingskampen zijn uniek omdat ze speciaal zijn ontworpen om te vermoorden. Zie mijn vergelijking tussen doodslag en moord.

      Bruutheid, machtshonger, superioriteitswaan, ultra nationalisme, gebieden willen veroveren zijn menselijke kenmerken die onverkort ook op het Nederlandse regime in Indië van toepassing zijn. Ik wijs op ‘andere wantoestanden’ niet om, in dit geval de misdaden van het Japanse keizerrijk, te willen verbloemen, maar om mijn mening en de daarbij horende argumenten te onderbouwen; dat het geen variant is van het Dritte Reich, maar van het imperialisme in de 19e en 20e eeuw.

      ——————–
      *gezien het feit dat de moratliteit van de vernietigingskampen vele malen hoger ligt, wat niet verwonderlijk ik, is dit argument academisch

  9. Surya Atmadja zegt:

    Jan A. Somers, op 28 juli 2012 om 12:08 zei:
    De deelstaten was een correcte ontwikkeling, de afspraak was toch: Verenigde Staten van Indonesië.
    ——————————————————————————–
    Een correcte ontwikkeling ?
    Even de time line:
    1.Hoge Veluwe
    2.Linggardjati ( zie art.)
    3. Renville
    4.Soevereiniteitsoverdracht 1949
    5. APRA-Negara Pasundan .

    Tussen 2 en 5 ging Van Mook zijn deelstaten droom doorvoeren.

    Anak Agung Gde Agung , dacht schrijver van Renville:

    Anak Agung is ervan overtuigd dat Van Mook, de geestelijke vader van de federalistische gedachte, na de Eerste Politionele Actie een cru¬ciale fout heeft gemaakt. Hij heeft toen namelijk in die gebieden, die tot dan toe onder het gezag van de Republiek hadden gestaan, kleine federatieve staten gesticht. Zo ontstonden er een deelstaat Oost-Java, West-Java, Zuid-Sumatra, Oost-Sumatra etc. Anak Agung4: ‘Dat was niet alleen in strijd met zijn eigen plan, de verwezenlijking van een federatief Indonesië met grote deelstaten, maar bovendien ook niet in overeenstemming met het akkoord van Linggadjati. Van Mook is toen het federalisme gaan gebruiken als wapen tegen de Republiek. Dat was een fatale politieke fout. Vanaf dat moment kreeg het fede¬ralisme, dat door velen toch al werd gezien als een bedenkelijk product van Neder¬landse makelij, helemaal een slechte reputatie.
    .

    De naakte Liggardjati overeenkomst :
    De VSI zou worden opgebouwd uit drie grote deelstaten, te weten de Republiek (die werd erkend als de facto het gezag uit¬oefenende over Java, Sumatra en Madoera), Borneo en Oost-Indonesië (Indonesia Timur)

    Dat Van der Goes van Naters veertig jaar na dato erkent dat hij zich heeft vergist, is zeer prijzenswaardig, maar daardoor is zijn
    medeverantwoordelijkheid voor het verdere verloop van het drama, dat van de aankleding van Linggadjati het gevolg was, niet minder groot.

    Eigenlijk moeten de Indonesiers dankbaar zijn dat de 2de kamer de naakte Linggardjati hadden aangekleedt , en later door Van Mook opgezegd .
    Ook was de APRA-Negara Pasundan affaire ( Notabene in West Java) een bewijs dat Den Haag/Van Mook dubbele agenda hadden.

    • Jan A. Somers zegt:

      De deelstaten zijn alle al op de conferentie van Malino van 16 juli 1946 aan de orde geweest, daarna zijn er geen meer aan toegevoegd. De genoemde kleine deelstaten zijn nooit als deelstaat aangemerkt, zij hebben wel in Malino als delegatie meegepraat. (en van te voren in Pangkalpinang en in Den Pasar waren er nog meer delegaties van minderheden, geen deelstaten). Deze structuur is onveranderd in het conceptakkoord van Linggadjati (Van Mook, samen met Sjahrir en Soekarno!) terecht gekomen, en via de Rondetafelconferentie in de akte van Soevereiniteitsoverdracht. Ik dacht dat die deelstaten ook in Amsterdam veregenwoordigd waren. Mede akkoord en ondertekend door de Indonesische delegatie! Ik snap het wel, Indonesië wilde opschieten, maar een handtekening onder een volkenrechtelijk verdrag blijft een harde afspraak. Je kan er natuurlijk van af, normale staten sluiten dan een nieuw verdrag, maar Indonesië besloot tot schending van dat verdrag. Nederland heeft daar geen probleem van gemaakt, eigenlijk waren ze blij er vanaf te zijn. Ik wil er verder geen woorden aan vuil maken. Anak Agung of Van der Goes van Naters hebben fraaie woorden gesproken maar de enige bronnen van waarde zijn de de bij de VN bewaarde stukken over de Rondetafelconferentie en de soevereiniteitsoverdracht. En in Nederland gaan volkenrechtelijke verdragen boven nationale wetten: Grondwet, art. 94.

      • Surya Atmadja zegt:

        Jan A. Somers, op 29 juli 2012 om 17:26 zei:
        Anak Agung of Van der Goes van Naters hebben fraaie woorden gesproken maar de enige bronnen van waarde zijn de de bij de VN bewaarde stukken over de Rondetafelconferentie en de soevereiniteitsoverdracht. En in Nederland gaan volkenrechtelijke verdragen boven nationale wetten: Grondwet, art. 94.
        ————————————————————————————
        (Bijna) Iedereen in Nederland weet over de aangeklede naakte Linggardjati.
        En ze weten ook welke reactie de Indonesiers zullen geven.
        Zie Dagboek Schermerhorn, 2de kamershandelingen, Renville accoord van Anak Agung Gde Agung ( ex Minister President van N.I.T ).
        En over Nederlandse grondwet, tya ik dacht dat ze geen dienstplichtigen mogen uitzenden , en toen had men iets veranderd.
        Het is voor mij gewoon na praten over froeher , de geschiedenis heeft gewoon laten zien dat de Nederlanders door de VN en andere landen werd veroordeeld en Indonesia is gewoon tot stand gekomen zoals de founding fathers het gewild hadden.
        Ook het feit dat bij de boedelscheiding Nederland nog extra buit had gekregen is op zijn minst merkwaardig.
        De rest is geschiedenis.

      • Jan A. Somers zegt:

        citaat: “En over Nederlandse grondwet, tya ik dacht dat ze geen dienstplichtigen mogen uitzenden , en toen had men iets veranderd.” Gelukkig het land dat de grondwet kan veranderen als de situatie verandert. Anders hadden we nog een koning die de baas was, geen vrouwenkiesrecht, maar wel nog bezittingen in Azië (= Nederlandsch-Indië). Dat veranderen is overigens niet eenvoudig, zie Grondwet art. 137 t/m 142, in twee lezingen, met tussentijdse verkiezingen, en een tweederde meerderheid. Maar we kennen in ieder geval geen presidentieel decreet. In de VS kan de grondwet niet worden veranderd, daar doen ze het met amandementen waar advocaten goud geld aan verdienen. In Engeland hebben ze helemaal geen grondwet, daar heerst de ‘volmaakte’ democratie, het parlement.

  10. Ed Vos zegt:

    Leo tho Neijenhuijs, voorzitter BEGO., op 28 juli 2012 om 17:28

    Mener Neijenhuijs ik heb niet de indruk dat de amerikanen die atoombommen gooiden om mijn vader en andere geinterneerden te bevrijden en te behoeden voor die holocaust

    http://www.spreekbeurtenstartpagina.nl/spreekbeurt/atoombom/atoombomfr.htm

  11. Surya Atmadja zegt:

    durussedjustus, op 28 juli 2012 om 23:20 zei:
    Of probeert men hier soort anachronisme te bewerkstelligen: wrede Noord Koreanen die via een tijdmachine terug in de tijd gaan? Een sf variatie op Brouwers ‘Bezonken rood’
    ————————————————————————————-
    Of ze toen in het Noorden of Zuiden van Korea woont , maakt het niet zo veel uit.

    Als ik Bezonken Rood lees , denk ik gelijk aan de polemiek tussen Pak Jeroen B en Pak Kousbroek schrijver van Het Oost Indisch Kampsyndroom

    • durussedjustus zegt:

      Dat maakt heel veel uit. Er is van oudsher al een verschil en tegenstelling tussen het noorden en het zuiden. Maar in die tijd zeker van betekenis, omdat Kim Il-sung, de grootvader van, daar partizanen leider was, en Park Jeong-hee, afkomstig uit het zuiden (Taegu), en later president van Zuid Korea, daar als officier van het keizerlijk Japanse leger, jacht op hem maakte.

    • Ed Vos zegt:

      Die Noordkoreanen dat heb ik er van gemaakt.
      Dat dhr Bo Keller daarop inhaakte al dan niet per ongeluk maakt evenmin iets uit. Het waren in ieder geval anderen dan japanners die in dat bewuste kamp wreder waren is de constatering.

      Overigens maakt het ook niets uit wie er wreder waren, maar dat die die japanse kampen er wel waren, en men nu niet plots gaat beweren (zoals bepaalde neo-nazi’s de aanwezigheid van concentratiekampen ontkenden) dat het rustoorden waren en het allemaal best meeviel, staat ook vast.

      • durussedjustus zegt:

        Ik heb niet beweerd dat het rustoorden waren, maar het waren ook geen vernietigingskampen en dat ze niet allemaal hetzelfde waren – wat hier wel de suggestie is – staat ook vast. Ik verwijs hiervoor naar het nog altijd gezaghebbend werk van Van Velden, De Japanse burgerkampen. Daarvan moet ik zeggen dat ik daar veel minder over hoort dan over het ‘kill them all’ broodje-aap verhaal.

        Mensen die zelf in een kamp hebben gezeten hebben het recht om ongenuanceerd te zijn, maar het valt me op dat juist zij die het aan de lijve hebben ondervonden, daar juist heel genuanceerd over kunnen praten. Zoals Van Velden, Rookmaker en mijn, reeds lang overleden, vader. Dat is dusdanig opvallend dat het bijna een toetssteen is: hoe extremer het verhaal, hoe lager het waarheidsgehalte.

        Voor de verandering:

        http://www.smh.com.au/entertainment/books/the-gamest-of-war-prisoners-20120404-1wbfv.html?skin=text-only

        “Wreder dan” is onzin gezien de geschiedenis van de mensheid. Als ik het Rhemrev rapport lees dan zou ik kunnen concluderen dat die Nederlanders wreder waren dan de Koreanen die ik ken. Ik ken de verhalen ook uit eigen kring, maar als ik het relaas van Rookmaker, die als krijgsgevangene met Koreanen te maken had, lees dan rijst bij mij het sterke vermoeden dat er nogal wat broodje-aap verhalen bij zitten.

        Voordat men weer komt met het gratuite “neo-nazi” ontkenning argument: ook in Japan weet men dat er van alles is gebeurd, De discussie over Nanking begon daar in de jaren zeventig. Dat was ver voordat het internationaal in de belangstelling werd gezet. Er is daar bij de historici meer belangstelling voor de ‘atrocities’ dan hier voor de donkere kanten van ons eigen koloniale verleden.

        http://www.geocities.jp/hhhirofumi/13eng.htm

        Toen Breman met zijn boek over de Sumatraanse koelies kwam werd hem verweten dat hij te emotioneel was en dat het allemaal niet zo erg kon zijn geweest. Als men dat zou doen m.b.t. de Japanse kampen dan krijgt men het ‘neo-nazi ontkenning’ naar het hoofd. Dat is niet alleen ironisch, het is ook diep triest.

      • Boeroeng zegt:

        Nou durussedjustus,

        Gelukkig zat ik niet in een kamp.

        De sovjetkampen 1917-1953 waren ook niet opgezet als vernietigingskampen , maar 10 miljoen doden van de 20 miljoen geinterneerden is voldoende om te constateren dat het vernietigingskampen werden…. wérden.
        Zo zou het ook gegaan zijn met de Japanse interneringskampen als de oorlog langer geduurd zou hebben.
        Daar kun je het niet mee eens zijn. Maar het is geen ongenuanceerde mening.

      • durussedjustus zegt:

        … en was ik geen dwangarbeider in Indië. Het verschil is die van doodslag en moord, als je het hebt over de interneringskampen en de vernietigingskampen. Als ik in woede iemand een klap geeft aan de gevolgen waarvan hij overlijdt dan wordt mij doodslag ten laste gelegd. Doe ik dat bewust om hem van het leven te beroven dan is het moord als het OM kan bewijzen dat het mijn bedoeling was te doden. We kunnen bewijzen (volgens mij is het zelfs een heterdaadje) dat Hitler c.s.moord met voorbedachte rade hebben gepleegd. In het geval van de Japanse kampen is het doodslag of dood door schuld. Er is geen bewijs of zelfs een aanwijzing dat er van voorbedachte rade sprake is. Het recht maakt (gelukkig) dat onderscheid. Het hoort bij de basis van onze rechtstaat. Japan is veroordeeld en gestraft, Nederland en de andere koloniale machten zijn niet eens in het beklaagdenbankje geweest.

  12. Ed Vos zegt:

    Even terzijde
    http://www.facebook.com/#!/Indischmaandblad.Moesson

    Daar staat een foto met als onderschrift (of bovenschrift)
    Truth is stranger than fiction: Japanse krijgsgevangen militairen zoeken een massagraf van bersiapslachtoffers van Indisch Bronbeek (foto: archief Moesson). Komende maand in Moesson

  13. Ed Vos zegt:

    durussedjustus, op 29 juli 2012 om 01:05 zei:
    “…Ik heb niet beweerd dat het rustoorden waren, maar het waren ook geen vernietigingskampen en dat ze niet allemaal hetzelfde waren – wat hier wel de suggestie is – staat ook vast….”

    Ik begrijp dat het in uw bedoeling ligt om de zaken (en feiten) wat nuchterder te onderzoeken en daarover wat genuanceerder te denken (en te schrijven). Puur als wetenschapper.
    Daar is niets mis mee.

    Het valt mij bijvoorbeeld op dat nav het komend historisch onderzoek naar het (wan)gedrag van Nederlandse militairen — dus niet naar die van Indonesische militairen en andere Indonesische groeperingen — de emoties zo omhoog oplaaien (en er van alles en nog wat erbij gesleept)
    dat ik ook denk, laat maar komen dan zijn we daar voorgoed vanaf.

    Voorts beweerde ooit iemand eens dat juist door de bersiap de indo’s besloten om als 1 volk met saamhorigheidsgevoel en zelfbewustzijn besloten om Indonesie te verlaten (of woorden van die strekking) , terwijl ik toch bij zo’n bewering een vraacgteken kan plaatsen
    En zelfs na Zwarte Sinterklaas (1957) – de tijd dat Nederlanders als staatsgevaarlijk werden aangezien – bleven nog Nederlanders achter die bepaalde sleutelposities bekleedden (in het bedrijfsleven oid).

    Het is gebruikelijk dat er soms meningen naar voren worden geschoven tav een bepaald gebeuren of zaak en dat die meningen als de enige en juiste worden beschouwd.
    Wanneer je er kritischer naar kijkt en je aan zo’n mening begint te wrikken neemt men het je dat ook niet in dank af.
    Voorbeelden zijn hiervan wel te noemen: het geval Westerling (hij was een held), Poncke Princen (hij was een landverrader), Sukarno (een landverrader annex vuile collaborateur) en de Japanse interneringskampen

    Nou weet ik van het geval van de Belg Refuge, dat daarover nog heel veel te doen was geweest (wat ,weet ik niet meer): vandaar nogmaals mijn vraag over het boek van Joop Al – Ambarawa, Bandoengan En De Belg Refuge. Mythe En Werkelijkheid Over Twee Japanse Kampen.

  14. Surya Atmadja zegt:

    Waarom houden jullie niet aan de ervaringen van de binnenkampers in Ned Oost Indie ?
    Zijn er geen artikelen/boeken over wat daar (ongeveer) gebeurde die niet discutabel is ?

    Dat er ziektes waren, honger , doden en andere ellendige dingen geboren zal niemand ontkennen.
    Tenslotte zoals ergens gezegd werd , het waren gevangenen kampen, voor soldaten en burgers.

    Bij mij zit nog steeds blijven hangen de polemiek tussen R’Kousbroek en Jeroen Brouwer .
    Ook heb ik de Oost Indisch Kampsyndroom gelezen en Bezonken Rood.
    Dat kwam omdat ik in de oude Kamp Tjideng heb gewoond (Laan Trivelli), vandaar mijn interesse .Hoe groot de huizen zijn, de kamers en percelen.
    Had gelezen dat in het begin “meevalt” en pas bij het naderen van het einde ging het pas slechter .

    En dan ben ik benieuwd over het lot van de buitenkampers , omdat ik ergens las dat ze door de pemuda’s (?) of rampokers etc stelselmatig werden aangevallen.
    En hoe zit het met de belevenissen van de bijna 40.000 Nederlanders (Ind.Ned.) die in de Republiekskampen werden “vastgehouden”.
    Daar lees je ook tegenstrijdige verhalen.
    Over de Koreanen zijn wel verhalen in omloop, mijn ouders (Indonesiers) ervaren hun als grof .
    Kennelijk kunnen ze toen het verschil van Japanners en Koreanen wel zien of horen .
    Ik zou een vergelijking kunnen maken tussen Russische Wit soldaten en andere hulptroepen.
    Het schijnt dat er een verschil is.
    Maar voorlopig moeten we proberen om bij N.O.I te blijven.

    • durussedjustus zegt:

      Koreanen zijn over het algemeen direct en meer open, i.t.t. Japanners. Wat dat betreft kunnen het soms Nederlanders zijn. Dat er verhalen zijn over Koreanen is verklaarbaar omdat ze vaak de enige bewakers waren. Japanners werden daar niet of nauwelijks voor ingezet. Bewaken van gevangenen had een zeer lage status. Zoiets als die van schoonmakers nu. Japanners kwamen daarom ook liever niet in de kampen. De enige uitzondering was Sonei, die bij het kamp woonde. Maar die spoorde niet.

      • bokeller zegt:

        De Japannees heb ik voor,gedurende na de oorlog en en jaren later bekeken,zodat dat de inhoud van ”een ander verhaal” alleen betrekking had op de ZAAL indeling in ’t Museum.( zaal 4)
        En waar dappere Japanse Dodo een deur inramde, beter tot z’n recht zou komen,dan in zaal (3) die van de reddende Kenpei Taii.
        Dan blij terugkijkend naar m’n 3jarige gevangenschap in Gods vrije natuur omringd door gelijk denkende hongerlijers,dat de menings verschillen door pure(?) japanezen werden beslist met het bekende smijt en trapwerk. Succes was verzekerd.
        Een kleine tip Sonei was niet de enige…. die bij het kamp woonde.
        .

  15. Ed Vos zegt:

    Het probleem met de kwestie van de Japanse kampen is de opvatting dat het beleid gericht was op de vernietiging door stelselmatige uithongering en waterrantsoenering
    Bij de Duitse concentratiekampen daarentegen was het beleid gericht op vernietiging door middel van gaskamers

    Overigens was het zo dat Japan veel landbouwproducten (en daarnaast ook mijnbouwbroducten zoals ijzer(erts))overbracht naar het eigen land zelf en door deze gang van zaken er hongersnood (voedseltekort) was op Java zodat eea rantsoenering noodzakelijk maakte.
    Je kunt met dit gegeven slechts zeggen dat Japan het land aan het beroven was maar dat men stelselmatig bezig was met vernietiging lijkt me niet waarschijnlijk.

    Voorts speelt het feit mee dat Japan deed aan rassenhaat, blankenhaat en de Duitsers aan Jodenhaat.

    Als indo – en als leek die de oorlog niet heeft meegemaakt – kan ik alleen zeggen dat ik in die tijd toch wel veel te lijden zou hebben gehad van uithongering en watertekort, maar niet van rassenhaat.

    • Ed Vos zegt:

      Na de oorlog was er nog steeds geen rassenhaat tegen indo’s. Indo’s werden door de Indonesiers gezien als de instanhouders van het koloniaal regiem. Veel indo’s hadden een grote aversie tegen de Nationalisten, en deze aversie was mi ook wederzijds. Het ging dus niet om het ras, maar om de opvatting.
      Overigens zou ik voorzichtig willen zeggen dat juist Nederlanders zich al geruime tijd bezig waren van de kolonie een exploitatiekolonie te maken en dat indo’s, men vult maar men zelf in hoe totoks over indo’s dachten.

    • durussedjustus zegt:

      men kan niet stellen dat de voedsel tekorten in veel kampen aan het eind van de oorlog beleid was gericht op vernietiging. Van Velden opperde dat op Java sprake was van doelgericht uithongering, verzwakking van de geïnterneerden om een eventuele geallieerde invasie te hinderen. Die moeten zich immers om de gevangenen bekommeren. Gezien de Japanse bevelstructuur is dat hoogst waarschijnlijk een idee van lokale bevelhebbers.

      Wat betreft rassenhaat. Iets wat vrijwel niet wordt genoemd en in alle mooie nostalgische verhalen over het schone Insulinde uit het zicht verdwenen is, is het structurele racisme kenmerkend voor de koloniale samenleving. Dat was de geest van de tijd: sociaal Darwinisme gepaard met minachting voor andere volkeren. Japan keerde zich tegen de blanke kolonialen in Azië en ging mee in de tijdgeest. Maar van een rassenscheiding of vervolging op basis van etniciteit is nooit sprake geweest. Japan heeft in de jaren 30 b.v. veel joden toegelaten die elders vervolgd werden.

      Kijkend naar foto’s van Tjideng aan het eind van de oorlog is er een aanmerkelijk verschil tussen hoe de vrouwen en kinderen eruit zien met die van Buchenwald of Auschwitz. En ja, er zijn foto’s van uitgemergelde POW’s. Wat mijn punt, dat de Japanse kampen onderling grote verschillen kenden, onderstreept.

      • Jan A. Somers zegt:

        Maar vergeet ook niet dat die foto’s na de oorlog zijn gemaakt.

      • Ed Vos zegt:

        Een ander argument om de vernietigingstheorite staven is het onthouden aan de kampbewoners van medicijnen tegen bijvoorbeld beri beri en malaria.

        Op de eerste plaats stond het Japans belang boven het belang van de indonesische (indische) bevolking, of het nou voedsel betrof of medicijnen of transportmiddelen.

        Door de internering van Nederlanders verdween uiteraard veel expertise naar de kampen.
        De Japanners kenden volgens mij geen andere taal dan japans en je kon van hen ook niet verwachten dat zij de opengevallen plaatsen stante pede konden opvullen.
        Het pleit voor Pak Jan Somers dat hij onder oogluikend Japans toezicht heeft mogen werken aan de productie van vitamine-B.
        Een argeloze lezer zou denken dat Pak Jan had gecollaboreerd met de Jappen 😉 🙂

        http://javapost.nl/2012/02/17/%C2%B4innovation-for-life%C2%B4/

        Innovation for life – Javapost

      • bokeller zegt:

        Waarom kan ik me de in lompen gehulde terugkerende romucha’s wel herinneren ,die tot op ’t bot vermagerd strompelend langs de volgevre- ten godenzonen,die deze ellendelingen nmi. helemaal niet zagen.
        Ter herinnering deze mensen waren jonge Indonesiërs,die om wat voor redenen dan ook het Groot Azië droom na streefden.Wie had het bevel over deze arbeiders?Wie had hun in de steek gelaten? Geen rassenhaat hoe noemt men dit. Zomaar een vraag?

      • durussedjustus zegt:

        @bokeller

        Nu heeft u me toch nieuwsgierig gemaakt. Uit uw bewoordingen maak ik op dat u als bijna volwassene of jong volwassene in een kamp heeft gezeten. Het is niet aannemelijk dat de bewoordingen de herinneringen van een kind weergeven. Uitgaande van 1942, het begin van de Japanse bezetting, leidt een snelle rekensom tot de conclusie dat u tussen de 80 en 90 jaar oud bent. Als dat zo is dan moet ik in de eerste plaats zeggen dat ik onder de indruk ben van uw ijzeren gezondheid. Als ik naar mijn familie kijk waarvan de mannen gemiddeld tussen de 60 en 70 zijn overleden. De gevolgen van het verblijf in de interneringskampen heeft ongetwijfeld een invloed gehad op hun verscheiden op een relatief jonge leeftijd. Bovendien maak ik u mijn complimenten voor uw handigheid in het hanteren van de moderne sociale media, gezien de ervaring met ouderen en computers in het algemeen. Ik ken personen van rond de 70 die al problemen hebben met het openen van een laptop, laat staan dat ze in staat zijn aan een internetforum discussie mee te doen.

        Nu plaatst u ook een opmerking die tegenstrijdig is met wat ik uit – naar ik meen – gezaghebbende bron heb vernomen. U suggereert dat er in Indië, behalve Sonei, meer J a pa n s e commandanten in of bij het kamp woonden. Ik ben toch benieuwd wie nog meer zo – naar Japanse begrippen – masochistisch was. Ik zo ook graag willen weten in welk kamp u heeft gezeten en waar. En als u dat weet: wie was de commandant?

  16. Ed Vos zegt:

    Nu ver na deze tragische periode was er een 400 jarige relatie Nederland-Japan te vieren en is het pais en vree tussen de voormalige doodsvijanden. Straks ga ik gewapend met een Nikon (anderen weer met een Canon) en een Panasonic naar Indonesie toe om wat shots te maken..

    • bokeller zegt:

      Kura! Kant en klaar aangeleverd,uit diverse bronnen data’s -plaats etc. inz.;eén Keizerlijke Japanse kamplijder .
      Zie Javapost dd. 1 aug. 2012.
      Rawaseneng; een boerenstand in wording.
      Nu rest de vraag,waar zou hij gebleven zijn ,haharakiri misschien.?

  17. Surya Atmadja zegt:

    http://deoorlog.nps.nl/page/mappen/780443/Kamp+Tjideng+en+kampcommandant+Sonei?afl=7&d=780442

    Er is sprake van gebrek, aan eieren en suiker .
    Ik las ergend over gebrek aan ruimte.

  18. Ed Vos zegt:

    Het is uiteraard niet mijn bedoeling geweest om de Jappen te verdedigen en badinerend te doen over de gebeurtenissenin indie.

    Japan gedroeg zich als een kat in het nauw omdat zij een tekort had aan olie, voedsel e.d. Het had China niet moeten aanvallen, hetgeen leidde tot een handelsblokkade tegen dat land. De Jappen zagen dat uiteraard als een provocatie en een vrijbrief om het het samuraizwaard omhoog te heffen

    Was die handelsblokkade er niet dan hadden Nederland en Japan geen oorlog met elkaar gevoerd, maar handel met elkaar gedreven. Dat hadden ze voorhen toch ook al gedaan.
    De kolonialen bijelkaar om het zo maar uit te drukken.

    Voor het overige is eea mijn simpele voorstelling van zaken en er zijn op dit forum beslist personen die deskundiger zijn dan ik om dit beeld aan flarden te schieten

  19. Peter zegt:

    Japan is eigenlijk al vanaf 1905 bezig geweest haar droom van een Groot Aziatisch Rijk te realiseren, met of zonder handelsblokkade.

    Ik wil geen vergelijking maken tussen vernietigingskampen, dat laat ik aan de boekhouders over. Ik wil het karakter van het Japans militair optreden beoordelen in het verlengde van de kampen..

    1) Een Japans parlementslid ze over China: Wat betreft degenen die niet in slagen te begrijpen, hebben we geen alternatief dan hen te vernietigen. Zo werd het incident van Nanking goedgepraat waarbij 200.000 burgers inclusief kinderen werden afgemaakt.
    2) eenheid 731, die in Mantjoerije vivisectie op menselijke proefkonijnen uitvoerde
    3) Birma spoorweg waarbij meer dan 40% der krijgsgevangen de dood vonden
    4) slachtpartij in het ziekenhuis van Singapore waarbij 170 burgers werden afgeslacht
    5) de dodenmars van de krijgsgevangenen van de Bantaan
    Daar komt bij dat een groot aantal Japanse militairen (denk aan Sonei)voor oorlogsmisdaden werden veroordeeld

    Niet duidelijk is wat de Japanners met de Nederlanders in de gevangenkampen wilden doen. Je kan ze toch niet eeuwig achter slot en grendell zetten. Er gaat een gerucht rond dat de Japanners de gevangenen bij een geallieerde landing wilden doden, maar dat is een niet bevestigd gerucht.

    Vraag is hoe je dan de Japanse kampen dient te beoordelen.

    • Ed Vos zegt:

      Degene die het in mijn nabijheid kon beoordelen, tenminste in zijn kamp (in Birma) was mijn vader. Hij had er geen trauma aan overgehouden. Dit kwam waarschijnlijk omdat hij in de keuken had gewerkt (als kok). Degenen die echt aan de spoorlijn moesten werken hadden het zwaarder.
      zo hij geen trauma had overgehouden aan de tijd in het jappenkamp – dit was dus geen burgerkamp – was zijn voorliefde voor koken. Dat kon hij als de beste.

      Hier een linkje met een verhaal van een ander persoon uit een jappenkamp

      http://jappenkamp.blogspot.nl/p/riek-schat.html

    • Jan A. Somers zegt:

      De meest gangbare theorie, gebaseerd op diverse bronnen:
      In de plannen voor de Nanyo, de expansie in zuidelijk Azië, was er sprake van een blijvende bezetting en japanisering van Nederlands-Indië dat, bevrijd van het westerse kolonialisme, deel diende te nemen aan de Japanse oorlogsinspanning om de eindoverwinning mogelijk te maken. Dit hield in de levering van arbeid, landbouwproducten en mijnbouwproducten. Borneo, Celebes, de Molukken, Nieuw-Guinea en de Kleine Soenda-eilanden, onder bestuur van de Keizerlijke Marine, zouden direct bij het Japanse keizerrijk moeten worden ingelijfd; over de status van Java en Sumatra, bestuurd door het leger, zou binnen de Nieuwe Orde, de Gemeenschappelijke Welvaartssfeer in Groot-Oost-Azië, in een later stadium worden beslist. In afwachting van een definitieve verwijdering uit de Aziatische samenleving werden niet alleen de Nederlandse bestuursambtenaren en militairen geïnterneerd, maar werden ook Nederlandse burgers in kampen ondergebracht, als consequentie van de bevrijding van het westerse kolonialisme.
      De politisering van de Indonesische samenleving tot op dorpsniveau zou de bezettingstijd tot een van de meest cruciale perioden in de geschiedenis van Indonesië maken. De meeste aandacht ging hierbij (weer) uit naar Java als de in politieke zin meest ontwikkelde regio. Sumatra en de andere buitengewesten waren voor Japan weliswaar van groter belang met het oog op de grondstoffen, maar werden als politiek primitief gezien.
      Let wel, onder Nederlanders moeten de totoks worden verstaan. De Indo’s werden gezien als landskinderen, die mochten blijven in de Nieuwe Orde. Ook Sjahrir zag die landskinderen als horend bij de bevolking van Indonesië. In de praktijk was het niet zo eenvoudig!
      Wel oppassen met geruchten over het uitmoorden van de kampen. Ook in de bersiap gingen zulke geruchten (o.a. over ons in de Werfstraatgevangenis in Soerabaja). Je mag mensen niet beoordelen op geruchten.

  20. Ed Vos zegt:

    p.ss

    “zo hij geen trauma had overgehouden aan zijn verblijf in dat kamp, hield hij er toch iets aan over: zijn voorliefde voor koken”
    Na zijn dienst bij de Gadja Merah werd hij teamleider bij het Departement Sociale zaken van de Republik indonesia”.(Surabaya, Tulungagung)

    • Surya Atmadja zegt:

      Ed Vos, op 30 juli 2012 om 16:52 zei:

      Na zijn dienst bij de Gadja Merah werd hij teamleider bij het Departement Sociale zaken van de Republik indonesia”.(Surabaya, Tulungagung)
      ——————————————
      En hoe ken dan dat sommigen beweerden dat alles wat met Nederland mee te maken hadden werden gehaat ?
      Coba, kan iemand hier uitleg geven ?

  21. Peter zegt:

    @ durussedjustus
    U schrijft dat Lindo Goetz Holmes als historica een beetje te licht is , om het maar eens zwakjes uit te drukken. Ze baseert een samenzweringstheorie à la de Wannsee conferentie op basis van 2 documenten

    Dus U beweert dat de Wannseekonferenz een samenzweringstheorie (Verschwoerungstheorie) is of heb ik dat niet goed gelezen

    Laat ik nou net vorig jaar naar Berlijn ben geweest om de wel heel beroemde villa te bezoeken. Ik heb daar ook das Protokoll in original Fassung gelesen Volgens U kan men niet spreken over het bestaan van de Wannseekonferenz zich daarmee baserend op louter 1 document.

    Ik heb begrepen dat men het bestaan van God baseert op 1 document de bijbel, dus dat is in Uw ogen ook een samenzweringscomplot om het maar eens zwakzinnig uit te drukken.

    De documenten in het Duits kan ik wel lezen want mijn Duits (vanwege langdurig buitenlands verblijf) doet niet onder voor mijn Nederlands (wordt trouwens steeds slechter)

    • durussedjustus zegt:

      @Peter

      ik moet u corrigeren: het gaat niet om het aantal documenten, het gaat om wat er in de documenten staat en de geschiedenis daarvan. De documenten waren – in tegenstelling tot wat mevrouw Goetz Holmes beweerde – niet geheim en niet – zoals mevrouw Rinzema beweerde – door de Japanse regering vrij gegeven. Een document werd op het IMFTE (exh. 2015) gepresenteerd en de rechtbank vertaling als bijlage 17 opgenomen in het werk van Van Velden (1963). Ze komen ook niet van het War Ministry.

      De documenten in kwestie zijn 2 bladzijden uit het journaal van een krijgsgevangenen kamp in Taiwan. Daar staat, naast wat details over geld en de indeling van de bewakers, het antwoord op een waarschijnlijk eerder gestelde vraag van -naar ik aanneem – iemand verantwoordelijk voor het kamp wat te doen met de gevangenen in geval van calamiteiten of een opstand. Allen doden was het advies plus wat tips. Waarschijnlijk met het oog op de naderende geallieerde invasie wordt ook bevolen geen sporen achter te laten. Het document is gedateerd 1 augustus (geen jaarvermelding)

      Het andere document is een advies van de centrale administratie voor krijgsgevangenen en geïnterneerden gericht aan de bevelhebber in Taiwan (geen naam) om bewakers die zich de vijandschap van de gevangenen op de hals hebben gehaald te laten vertrekken. Op het document op de plek van de dienstdoende officier de naamzegel van Harada (geen voornaam) en op de plek van de klerk de naamzegel van Endo (geen voornaam). Het document is gedateerd 20(?) augustus 1945.

      Mijn Japans is bijna net zo goed als mijn Duits en heb de fascimiles van de originelen gelezen. Maar de resolutie van de plaatjes zijn van een lage kwaliteit zodat niet alle details goed te zien zijn.

      Beide documenten zijn immoreel te noemen en verschillen in dat opzicht niet met de brief van procureur-generaal Felderhof aan generaal Spoor om de daders van de Rawagadeh moordpartij niet te vervolgen. Maar ze n vormen geen bewijs dat de Japanse regering of legerautoriteiten een genocide hebben gepland en bevolen.

      Ik noem mevrouw Goetz Holmes een lichtgewicht – en dat is een understatement – als zij zich profilerend als een expert op het gebied van de Japanse misdaden, dit heeft gemist. Zij heeft of op een gigantische wijze gefaald als historica, of ze zit de boel vreselijk te flessen. Een advies voor historici die zich serieus met het onderwerp willen bezig houden: gebruik de expertise van een japanoloog of leer Japans. Dat voorkomt nogal wat blunders.

      • durussedjustus zegt:

        Bij nader inzien zou ik de historici toch het leren van Japans aanbevelen. Het geeft toegang tot de discussie in Japan over deze zaken. In tegenstelling tot wat gesteld of gesuggereerd wordt is men in Japan heel goed op de hoogte met die geschiedenis en primaire bronnen zijn daar beschikbaar. Maar dan alleen in het Japans.

  22. Ed Vos zegt:

    Even een korte recensie van inaangehaald boek van Ian Buruma, De uitvindg van Japan 1853-1964 (geplukt van bol.com) .

    Over Japan zijn in het Westen vooral veel clichés in omloop. De briljante journalist en Azië-kenner Ian Buruma kent Japan als geen ander en schetst in De uitvinding van Japan een uniek portret van een onbekende wereld. Spitsvondig en met kennis van zaken vertelt hij hoe het land zich losmaakte uit zijn zelfverkozen afzondering, tijdens de Tweede Wereldoorlog de zwartste bladzijden uit zijn geschiedenis beleefde en ten slotte als herboren uit de puinhopen van de oorlog herrees. In 1853 verschaften Amerikaanse oorlogsschepen zich met geweld toegang tot de Japanse havens. De samenleving die zij aantroffen was gesloten en niet geïndustrialiseerd. Het bestuur was in handen van plaatselijke krijgsheren. Niettemin ontwikkelde Japan zich tot een grootmacht met een leger dat de Stille Oceaan domineerde. De bloei van het keizerrijk duurde tot de Tweede Wereldoorlog, waarin Japan zich in de ondergang stortte om vervolgens een tweede leven te beginnen als economische supermacht en eerste democratische samenleving van Azië. De voltooiing van deze opzienbarende transformatie kwam op symbolische wijze tot uitdrukking in de Olympische Spelen van 1964 in Tokio.

  23. Ed Vos zegt:

    p’sje Sorry

    Ian Buruma (Den Haag, 28 december 1951) is een Nederlandse sinoloog, japanoloog, journalist en publicist. Veel van zijn werk focust op de Aziatische cultuur, met name die van Japan in de 20e eeuw

  24. Peter zegt:

    PS Ian Buruma is ook bekend van het boek “Murder in Amsterdam, the death of Theo van Gogh and the limits of Tolerance” of hoe wordt je vreemdeling in eigen land.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.