Toevallig zag ik jullie Facebook pagina en dit weekend was ik een beetje sentimenteel en als ik sentimenteel ben dan komen meteen mijn Indo roots naar boven en heb ik dit stukje geschreven.

 Indische Nederlanders.

Indische Nederlanders zoals wij genoemd worden, mensen met zowel Indonesisch als Europees bloed. Maar waar horen we thuis? Niet in Indonesië , niet in Europa, niet in Amerika, of waar dan ook.
Wij zijn een volk een natie eigenlijk met zoveel trots en zoveel mooie dingen in ons en dat mogen we ook NOOIT vergeten en NOOIT verloochenen. We moeten trots blijven op onze roots en ons verleden. Toch zijn we een bevolkingsgroep die erg onderkent zijn.
Na de 2^e wereld oorlog waren we niet meer welkom in ons moederland, we moesten vertrekken naar een heel vreemd oord Nederland. We hadden ervan gehoord en  moesten het leren op school in Aardrijkskunde en geschiedenis en we hadden een koningin die VER weg was van ons. Maar we hadden ook onze eigen vorsten, Radja’s  etc en ons eigen bestuur en gewoontes, onze Adat.

Onze Adat is ons heiligdom iets wat je generaties mee krijgt en gewoon is en niet vreemd is. Ook onze Dapur is ons heiligdom, onze keuken waar de lekkerste gerechten gemaakt worden, Gado Gado, Soto, Rendang, Sate etc etc etc Iets wat niet meer weg te denken is uit het Nederland van vandaag.

Maar veel mensen beseffen niet waar dit vandaan komt, oja het is zo lekker en we genieten er zo van. We gaan naar de Pasar Malam en ojee wat is het gezellig daar en wat zien we mooie dingen en kunnen we lekker eten.
Maar wat steekt hierachter, waar komt het vandaan?
Hebben we ons dat wel eens afgevraagd, ik denk maar erg weinig mensen van weten en beseffen hoe het precies in elkaar steekt.
De zogenaamde Indische Nederlanders zijn geruisloos geïntegreerd in de Nederlandse maatschappij
We zijn hier gekomen na de 2^e wereldoorlog, Nederland ook een land met veel schade door de oorlog en moesten het land weer gaan opbouwen.

En er kwamen zoveel mensen uit  Indië zoals het toen genoemd werd het of Insulinde.

Nederland was zo bezig met zijn eigen sores, want moesten de Nederlanders toch met de mensen uit Indië, tja, lekker eten en gastvrijheid en altijd vriendelijke gezichten.
Maar wat er achter die gezichten schuilden wist men niet
In Nederland had men net de concentratie kampen net gehad, zoveeeeeeel mensen die nooit meer terug zouden keren.
Wat wisten ze hier ook van de gruwel daden van de Jappen Kampen, daar konden ze zich niet ook in gaan verdiepen, ze hadden genoeg aan zichzelf.
Wij kwamen ook van zon in kou, van rijst in hutspot , van cebok in WC-papier, en dat is maar een klein gedeelte.
Een volk, want de Indische Nederlanders zijn een volk met hun gebruiken en hun gewoontes, we kwamen terecht in pensions, hutje mutje op elkaar.
En toch hoorde je ons niet, want zoals wij zijn, we laten niet snel van ons horen, we laten veel over ons heen gaan.
Maar toch hadden we onze feestjes, onze selematans en we hielden onze tradities hoog en dat is iets wat we echt NOOIT maar dan ook NOOIT mogen gaan vergeten.

Wij Indo’s  MOETEN trots blijven op onze roots, op onze tradities, op onze folklore , op ons Terang Bulang en Keroncong, op onze Makanang, op onze  krupuk, sate, lontong etc etc
Op Tjo de Fretes, Rudi van Dalm, Wieteke van dort alias Tante Lien, Sandra Reemer, Willem Nijhold, Andy Tielman en vele vele anderen
Al zie ik er niet zo Indisch uit, al ben ik lang en niet zo kecil, maar in hart en nieren ben ik Indo en ben er zo TROTS op en ik hoop ook door dit dat wij Indo’s weer wakker zullen worden en er voor gaan staan, voor je afkomst en je roots en laten blijken dat ook wij een volk zijn, ook al zijn we nog zo vermengd.
We hebben het bloed uit die mooie gordel van Smaragd en daar moeten we enorm TROTS op zijn en het blijven overdragen in alles hoe klein het ook moge zijn.
Liedjes, recepten, gewoontes, hoe in het leven te staan, en vooral liefde naar elkaar toe, want daar staan wij Indo’s voor.
Ik ben SUPER trots dat ik me Indo kan en mag noemen en dat zal ik blijven tot ik er niet meer ben en dan denk ik aan mijn favoriete nummer “Selalu untuk Selamaya”   wat betekend, voor Altijd en voor Eeuwig!!!

Amsterdam, 24 maart 2012 Efa.