Bij de dood van Anil Ramdas

Ik denk wel eens dat er zo iets bestaat als een soort ‘culturele verlorenheid’. Het land van herkomst ligt achter je en bestaat niet meer zoals je er ooit opgroeide en het nieuwe land waarin je je bevind voelt niet als vertrouwd, niet als een land wat je hart sneller doet kloppen, waar je je thuis voelt. Je blijft ervan vervreemd en hebt een soort heimwee naar iets van vroeger dat niet meer bestaat. Je voelt je overal verloren, vervreemd en geamputeerd.

Ik herken dat ook wel in de indische gemeenschap

Bij de dood van Anil Ramdas. Een mijmering van Rick van den Broeke.

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

30 reacties op Bij de dood van Anil Ramdas

  1. Wouter zegt:

    Ben geschokt door zijn overlijden. Ramdas was niet alleen een scherpe waarnemer en filosoof, die ook opviel door zijn donkere verschijning in televisie-land dat in die tijd slechts gedomineerd werd door blanke mensen die iets te zeggen hadden. Anil had gewoon wat te zeggen. Ik heb hem altijd gevolgd om zijn bijna voorzichtige intellectuele hoogstandjes als volstrekte nieuwkomer. Was het niet altijd met hem eens maar ergens begreep ik hem wel……
    Zijn geplande dood deed me dezer dagen weer in diep gepeins verzinken wat mensen er zo toe brengt zulks te verkiezen.

    In Japan geldt b.v.de overtuiging dat het individu opzich niks voorstelt, daar is alleen de groep zinvol, waar het individu alszodanig slechts kan bestaan als die ondergeschikt is aan het collectief.
    In de Westerse samenleving wordt cultuur anders gewaardeerd, in sommige opzichten in onze huidige egocratie zelfs als sociale franje gezien, en dus van ondergeschikt belang.

    In mijn ogen hoef je geen culturele antropologie te hebben gestudeerd om in tijden van persoonlijke onmacht of verdriet die behoefte aan (culturele)verbondenheid te voelen. Het is een vorm van familieband binnen je eigen culturele groep, die bijdraagt aan de balans in je leven. Dat weet de Indische gemeenschap uit die vroegere dagen van het kolonialisme als geen ander. Gedwongen keus voelde als verraad. Die ‘culturele verlorenheid’ heeft me met het verstrijken van jaren in NL vaak bezorgd gemaakt i.t.t. de steeds verdergaande integratie.
    Want wat is een mens eigenlijk zonder die belangrijke oorspronkelijke setting of achtergrond waarin hij/zij leeft ?….inderdaad, eenzaamheid en unheimisch ronddwalen in niemandsland is dan slechts zijn/haar deel. Deze trieste vorm van mentale onbalans is voor zeer gevoelige geesten als Anil wellicht te veel geworden.

  2. Mooi verwoord, beste Wouter!

    • Wouter zegt:

      Dank je wel Rick, ik probeerde slechts deze tragiek in woorden te vatten. Hij was integer en zocht naar de essentie van onze Westerse samenleving. In zijn bespiegelingen en boekbesprekingen klonk dat regelmatig door, herinner ik me. Ik denk dat hij het gevonden heeft …….

  3. Boeroeng zegt:

    Rick, je schrijft:

    Maar bij menig indo ervaar ik ook ten diepste een vorm van eenzaamheid en verdriet om wat verloren is en zo dierbaar was en nooit meer terugkomt.

    Is dit niet ook een stereotype die de samenleving heeft en het opdringt aan de Indische Nederlanders en Molukkers ?
    Natuurlijk zie je bij ouderen die als volwassen of als tiener het land verlieten een zekere mate van heimwee- de een meer dan de ander- en een zekere mate van verdriet dat geboortegrond te hebben verloren.
    Maar dat is normaal voor immigranten en vluchtelingen (overigens ook nog eens worstelend met vervolgingstrauma’s)
    Dat ‘diepste’ eenzaamheid en verdriet lijkt me voor enkelen wel toepasbaar, maar niet voor de hele groep ouderen…. en nog minder 60 jaar na de exodus nu in 2012. De meeste volwassenen die vertrokken zijn nu overleden. De jongste vertrekkers waren kind, jong volwassen en konden beter meegaan met de nieuwe omgeving .

    Nederland was geen immigratieland. Men was het niet gewend dat mensen de band met een vorig land koesterden. En vanuit Nederlands standpunt gezien was dat “onnodig” Men begreep het niet en het koesteren van die band zelf werd overdreven beschreven en afgekeurd. Men begreep ook niet dat “die band koesteren” ook gewoon iemands culturele identiteit is, iemands normale doen en laten. Als het ware mocht er maar 1 vorm van Nederlandsidentiteitsbeleving zijn… en dat was de uitdekleigetrokken Hollandsheid en niet het soort Nederlandszijn uit de sawahgronden.
    Daarnaast waren die vreemde oosterlingen ook wel iets bedreigend en door die een etketje van gezellig en zielig op te dringen werd die dreiging van xenolieden onschadelijk gemaakt.
    Lizzy van Leeuwen, in haar boek Indisch erfgoed, noemde die etikettering als een poging het hele foute koloniale verleden toe te dekken. En daar zit wat in, wat ze zei

  4. Jan A. Somers zegt:

    citaat: “wat is een mens eigenlijk zonder die belangrijke oorspronkelijke setting of achtergrond waarin hij/zij leeft ?….inderdaad, eenzaamheid en unheimisch ronddwalen in niemandsland is dan slechts zijn/haar deel.”
    Indonesië is mijn moederland, prachtig land, waar vele voorouders liggen. Gevormd door baboe Soep. Maar Nederland is behalve mijn vaderland ook gewoon het land waar ik nu leef, met de mijnen. Het land dat mij kansen heeft geboden, die ik voor een groot deel heb weten te pakken. Ik heb het altijd druk gehad. Geen tijd om mij Indisch te voelen. Ja, ik ben ook ‘licht getint’, en heb ook nog hidung pesek, maar ik heb hier nog nooit in eenzaamheid rondgedwaald.

    • Wouter zegt:

      Er zijn onderhand velen onder ons die langer hier wonen dan in ons beliefde moederland. Ieder heeft zo zijn/haar methoden (keihard werken, wegrationaliseren, vluchten, volstoppen, negeren, etc.) om dat verleden een plekje te geven. Dat kan, het mag en voor sommigen zelfs een methode om verder te gaan. Als ‘publicist’ krijg ik soms brieven en kaarten met reacties die duiden op diepgewortelde gevoelens. Voor mij een duidelijk bewijs dat dat aspect een belangrijke psychische grondslag heeft die grote emoties oproept.
      Zo was er een oudere vrouw (Old lady), waarvan de man inmiddels is overleden, die mij toevertrouwde dat ze al tig jaren hier woont maar zich hier nooit gelukkig heeft gevoeld. En ze is niet de enige.
      Verstild kun je alleen maar in die peilloze ravijnen van gevoelens kijken.

      “Geen tijd om mij Indisch te voelen”, klinkt voor mij meer als een excuus en een vlucht. Prima hoor, er hangt geen rapportcijfer aan.
      Het plekje waar we al die gevoelens hebben geparkeerd is een continuum dat begrenst wordt door de “Somers” aan de ene kant en de “Old ladies” aan de andere kant, als je begrijpt wat ik bedoel…en alles wat er verder tussen ligt.

      Ik kan de paradox alleen niet rijmen als Somers als een van de actiefste posters van deze Indische site en frequent inzender van ingezonden stukjes in NRC en andere media als het onderwerp Indië betreft…….
      Deze inconsequentie is zeer waarschijnlijk voer voor (vaderlandse) psychologen……

      • eppeson marawasin zegt:

        Dag meneer Wouter, Ik heb het idee dat meneer Somers zijn verleden juist een plaats heeft gegeven. Met naar mijn mening voor emoties aparte vakjes voor tropische gevoelens, waar geen psycholoog aan te pas hoeft te komen. Anderen geven daar op hun eigen wijze richting aan. Dat mag, dat kan; dat moet zelfs zo men wil.

        Van meneer Somers, die ik via zijn columns en reacties in De Javapost van Buitenzorg heb leren kennen, vind ik het juist zo mooi dat hij een stem probeert te zijn voor hen die niet meer kunnen spreken. Slachtoffers, van wie sommigen alleen de hemel weet heeft waar ze naamloos zijn achtergelaten. Maar die ook recht hebben op een aandeel van de jaarlijkse hormat.

        ’s Mans rationeel wetenschappelijke carrière veronderstel ik bekend. Dat is inderdaad een heel andere kant. Niettemin, al klinkt ying en yang Chinees het beoogt toch overal en alom evenwichtigheid.

        p.s.
        Uw schrijfstijl intrigeert mij. Zijn uw (beschouwelijke) publicaties internettaal terug te lezen?

    • Ed Vos zegt:

      Opmerkelijk is dat Jan Somers het heeft over Indonesie als zijn moederland. Ja, ik heb het ook altijd over Indonesie, niet vreemd, want daar ben ik geboren (surabaya).

      Gek genoeg hadden mijn ouders het ook altijd over Indonesie, ja daar waren zij immers uit vertrokken, en vervolgens was het voor hen ook passe, immers je kon niet zo maar een betaalbare ticket boeken naar Indonesie….

      • Jan A. Somers zegt:

        Bij de burgerlijke stand is het (natuurlijk!) Soerabaja in Nederlandsch-Indië (sch!). Vandaag de dag moet ik aan zoveel veranderingen denken, Indonesië is dan formeel fout, maar daar heb ik geen probleem mee. Eind goed, al goed.

      • eppeson marawasin zegt:

        Ik ben ietwat oostelijker gericht. Zeg maar voor de kijkers thuis bij Banda en dan naar rechts. Maar ik ben in een boekje van Micha de Vreede (Geen Verleden Tijd) over Ambon aan het lezen, krijg ik op blz 73 een verklaring hoe de naam Surabaya is ontstaan. Daar kan ik dan weer van genieten om het weten. Oeps, tis wel for the record, maar off topic geloof ik.

  5. P.Lemon zegt:

    @Boeroeng:”mocht er maar 1 vorm van Nederlandsidentiteitsbeleving zijn… en dat was de uitdekleigetrokken Hollandsheid en niet het soort Nederlandszijn uit de sawahgronden”….Blijkbaar is de indo door z’n genetische en culturele meervoudige identiteit , die extreme vervreemding waaronder Ramdas en andere uit ‘onvermengde bevolkingsgroepen’ afkomstige personen hebben geleden, bespaard gebleven. In bepaalde afleveringen van de tv-serie “Ik vertrek” kan men ook zien dat zelfs een vrijwillige verlating vd geboortegrond niet altijd succesvol hoeft te verlopen. Doet meteen de vraag rijzen of ‘onze arbeidsmigranten- westers en niet-westers’ die zich hier vestigen later niet tegen dezelfde muur zullen oplopen.

    • Wouter zegt:

      Dag heer Eppeson, een beetje flauw had ik willen reageren met de opmerking dat ik blijkbaar weer een woordvoerder van Somers aan de lijn had. Zal daarom niet inhoudelijk reageren.
      Hij heeft natuurlijk recht op zijn eigen waarheid, al is het voor mij te gezocht en gezien de contradictie (tegenspraak) weinig overtuigend.

      ps. dank voor de vriendelijke woorden. Kan op deze plek niet aan uw verzoek voldoen.

      • eppeson marawasin zegt:

        Dag heer Wouter, ik herken niet direct het stijlmiddel dat u toepast, maar het zou inderdaad flauw zijn geweest om mij weg te zetten als ‘weer’ een woordvoerder van meneer Somers. Gelukkig hebt u dat dan ook niet gedaan(!). Gelet op uw ps-je is het voor mij des te jammrrdrrdrr dat u niet wat uitgebreider casu quo inhoudelijker hebt willen reageren; ’t was ook al laat misschien.

        Dit laat evenwel onverlet, dat in elk ander geval -met alle respect- u en ik van mening zouden blijven verschillen. Hetgeen ik op z’n oosters ying en yang noem, heet bij u op z’n westers contradictie.

        Wel ben ik het met u eens dat we ieder recht hebben op onze eigen waarheid. Hoe bizar ook. Ik bemerk nu, terwijl ik een heel andere wending voor ogen had, dat ik on topic ben. Zomaar dan. Hoe pijnlijk en verdrietig ook. RIP Anil Ramdas.

        P.S.
        Dan resteert mij slechts het wat vaker (her)lezen van uw reacties op deze site.

  6. David zegt:

    “….maar ik heb hier nog nooit in eenzaamheid rondgedwaald.” aldus dhr. Somers. En hij zegt ook: “(….) Geen tijd om mij Indisch te voelen”. Ik ben blij voor hem dat hij een gelukkig mens is geweest. Maar misschien kan hij bij zichzelf nagaan of hij zich ondanks alle (Nederlandse?) mensen om zich heen nooit alleen heeft gevoeld? En misschien kan hij zeggen of hij het achteraf niet jammer vindt geen tijd te hebben GENOMEN om zich Indisch te voelen. Om Indisch te zijn, te denken, te voelen. Het lijkt mij zo vermoeiend om je hele leven op de vlucht te zijn voor jezelf.

    • Ed Vos zegt:

      Nou David, niet te hard oordelen over Jan Somers 😉 Laten we zeggen : een indischman bestaat bij de gratie van een andere indischman, en een atheist bestaat bij de aanwezigheid van God (lees een atheist heeft God nodig om atheist te kunnen zijn).
      Er zullen bij Jan Somers beslist momenten van ontmoetingen zijn met de ander. We zijn zoals we zijn, en doen we vaak de dingen zoals we ze doen, met de daaraan verbonden gevoelens. Daar hoeven we vaak ook niet bij na te denken.

      • Jan A. Somers zegt:

        Wat word ik veel genoemd, BN-er?, ik word er verlegen van. Van Indische mensen wordt gezegd dat zij niet zo bekrompen zijn, dat zij zich zo vrij kunnen bewegen in de hele wereld. Mijn wereld is niet zo groot, alleen Indië/Indonesië en Nederland. Mijn motto is gewoon: Hier ben ik thuis, maar daar voel ik mij thuis. Zowel als ik in Nederland ben, als in Indonesië. Dat laatste is jammer genoeg verleden tijd, te oud en een beetje krakkemikkig. Liever geen psycholoog! Daar krijg ik een posttraumatisch stress syndroom van. Liever op twee plaatsen thuis met vele geliefden om mij heen.

  7. Ed Vos zegt:

    @ eppeson marawasin

    Hetgeen ik op z’n oosters ying en yang noem, heet bij u op z’n westers contradictie.

    Nou Pak Eppeson, is dat wel zo? 😉

    Een contradictie is bijvoorbeeld dit gezegde

    “Als een boom valt in het woud, en er is niemand om hem te horen, maakt hij dan een geluid?”

    Kijk ik “verstild in die peilloze ravijnen van gevoelens”, dan voel ik niks, er is slechts leegte.
    Kijk ik “verstild in die peilloze ravijnen van mijn denken dan is er ook leegte, want dan is mijn denken stil.

    Voelen heeft vaak te maken met het verleden. Ooit crashe mijn HD en ik voelde me kl…Mijn “wetenschappelijk’ denken bracht me terug naar de realiteit van het nu. Zo dat was dat. Niet getreurd we kopen wel een nieuwe en beginnen van voren af aan. Niets blijft, alles stroomt en is vergankelijk. Dit klinkt rationeel Westers, maar een Javaan denkt er ook zo over. Itu sejarah.

    Mijn motto is gewoon: Hier ben ik thuis, maar daar voel ik mij thuis. Zowel wanneer ik in Nederland ben, als in Indonesië. Wherever I lay my hat is my home. Het hier en nu.

    • eppeson marawasin zegt:

      Dag meneer Vos, ik wilde met die vergelijking slechts het onderscheid tussen de waarheid van meneer Wouter en mijn waarheid duiden. Ben van mening dat je op geheel eigen wijze het verleden een plaats moet kunnen geven; vul de van toepassing zijnde ‘werkwoorden’ maar in.

      Maar ook respect voor degenen, die om welke reden dan ook niet in staat zijn een bezwaard of gekweld verleden een plaats te kunnen geven en al dan niet op enig moment niet meer bij machte zijn met of ondanks hun ‘wetenschappelijk denken’ terug te keren naar de realiteit. Ook degene, die dat zelfs niet (meer) wil en er op het ultieme moment voor kiest zijn eigen verlosser te zijn.

      Maar als je ieder zijn of haar eigen wijze van verwerken gunt, noem het dan later geen vlucht(gedrag). Dat is niet consequent.

  8. eppeson marawasin zegt:

    Dag meneer Vos, een eerdere poging is blijkbaar een eigen leven gaan leiden op wereldwijdeweb. Hopelijk heeft take two meer succes.

    Ik wilde met die vergelijking slechts het onderscheid duiden tussen de waarheid van meneer Wouter en mijn waarheid. Ben van mening dat je op geheel eigen wijze het verleden een plaats moet kunnen geven; vul de van toepassing zijnde ‘werkwoorden’ maar in.

    Maar ook respect voor diegenen, die om welke reden dan ook niet in staat zijn om een bezwaard of gekweld verleden een plaats te kunnen geven en al dan niet op enig moment niet meer bij machte zijn met of ondanks hun ‘wetenschappelijk denken’ terug te keren naar de realiteit.

    • Wouter zegt:

      O.k. voor deze keer dan toch mijn reactie, omdat hr. Eppeson Marawasin (bijzondere naam) blijkbaar anders met zijn vragen blijft zitten, het volgende:

      Er zijn postings waar ik niet op in ga. Dat zijn postings die off topic zijn en waar mensen voor anderen het woord voeren, alsof betrokkene zelf niet mondig genoeg is; een antwoord vergt dat niet kort is samen te vatten of gewoon onbeschoft (respectloos) zijn uit een vorm van een groot persoonlijk ongenoegen en daardoor alleen obstructie bedrijven omwille van een woordenstrijd, etc.etc..zie daar een handvol argumenten op mijn verbale menu

      Mijn opmerkingen hebben zich beperkt tot de gebezigde contradictie: “geen tijd hebben om Indisch te zijn”, maar in feitelijk gedrag van betrokkene het tegendeel laten zien…..(?)
      Contradictie betekent tegenspraak; het niet met elkaar in overeenstemming zijn van een bewering of gezegde.
      Een paradox is een feitelijke tegenstelling, hetgeen niet persé in tegenspraak hoeft te zijn. Er wordt me nu in de mond gelegd dat contradictie een westerse variant zou zijn van het oosterse Jin Yang. Hier heb je weer zoiets: Grote onzin en is nooit beweerd.

      Yin Yang is een Chinese filosofie die de schepping in balans ziet en balansverstoringen probeert te corrigeren i.c. de mens als onderdeel van die schepping. Men noemt dat een contraire filosofie. Deze filosofie zegt dat dus alle tegenstellingen in de mens altijd van nature aanwezig zijn. Wij bestaan uit innerlijke tegenstellingen. Wij bestaan uit goed en kwaad. (plastisch worden de tegenpolen genoemd: vuur-water; licht-donker; goed versus kwaad; koude-warmte, etc. en wordt als een natuurlijke twee-eenheid gezien, waarbij het een niet buiten het andere kan bestaan). En dat is heel wat anders dan een contradictie, een tegenspraak.

      Met rationalisering bedoel ik dat gevoelens door sommigen cognitief worden vertaald en opgeteld in een intellectuele poging om het ingewikkelde proces van emotiebeleving te begrijpen en daardoor tot vreemde beschrijvingen en conclusies komen. Resultaten zijn dan vaak absurd en missen de menselijke maat. Misschien te vergelijken met de bewering dat democratie de helft + 1 is, terwijl democratie een minderheidsstandpunt vertegenwoordigt.

      Ik hoop hr. Eppeson, dat ik toch iets heb duidelijk gemaakt en dat ik een aanzet heb gegeven tot (anders) (na)denken. Verlang dus niet van mij dat ik simplificaties als Javanen en hun sejarah (geschiedenis) als sluitend bewijs zie voor het ongerijmde. Deze Oosterse wijsheid zie ik in een andere context.
      Heb verder geen behoefte aan een polemiek, want ieder heeft recht op zijn eigen waarheid en afwijking, zeg ik maar. Toch?

      • eppeson marawasin zegt:

        Dag meneer Wouter, ik ben er maar vanuit gegaan dat het ‘bijwoord’ dat u op eind van uw betoog vragend maakt niet retorisch is bedoeld. Ik sluit me aan bij uw anti-polemiek behoefte met de aantekening dat alleen standvastige meningen en onwrikbare standpunten de kiemen in zich dragen voor polemiek. Ik wil hierbij slechts recht doen aan uw aandacht voor mijn reacties. De etymologie van Marawasin zal ik naar het einde toe nader toelichten. Daar gaan we dan:

        1. Ik zie in de tweede alinea geen argument dat op mij van toepassing zou kunnen zijn om welke reden ik geen recht zou hebben op deze (uw) uitgebreide reactie. Dank daarvoor.
        2. ’t Is weliswaar inherent aan dit medium en deze opzet, maar (te) beknopte weergave van denkmomenten kunnen ten grondslag liggen aan vormen van miscommunicatie. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ook in onze Gedankenaustausch daarvan sprake is. Ik heb u dus niet bewust woorden in de mond willen leggen.
        3. Uw antwoord met relevantie voor mijn manier van denken zit opgesloten in het eerste gedeelte van de derde alinea. Dat is voor mij verduidelijkend. Helder.
        4. Uw academisch exposé daaropvolgend kan ik net aan, maar stemt (nog) niet tot verder nadenken en dat deden uw vorige reacties nu juist wel, want daar was ik het dus op onderdelen gevoelsmatig niet mee eens en heb dat op mijn cognitief niveau trachten te verwoorden. Maar wat niet is kan nog komen.
        5. Ook uw bovenstaande reactie valt in de categorie lezen en herlezen, want ik leer en wil leren van auteurs/publicisten die op -voor mij- bijzondere wijze (stijl) hun gedachten onder woorden kunnen brengen. Ongeacht of ik het nu wel of niet met ze eens ben. Die cesuur kan ik gelukkig nog wel aanbrengen.
        6. Marawasin stamt van een verre Alfoerse voorouder, die de oversteek al dan niet gedwongen waagde van het moedereiland Ceram (Nusa Ina) naar het bezuiden gelegen Lease-eiland Oma (Haruku) om in negorij Aboru verder succesvol wortel te schieten. In de loop der tijd is naar vermoeden aan vader’s kant Europees bloed ingestroomd. Nader stamboomonderzoek moet dat verder uitwijzen. Geen tijd … 😉
        7. Ik stel voor onze correspondentie ‘ten deze’ hiermede voor geëindigd te beschouwen.

  9. eppeson marawasin zegt:

    Excuus, voor de tweede reactie, die wat mij betreft mag worden gewist. Ik heb helaas geen rekening gehouden met een mogelijke vertraging. ’t Ziet er nu enigszins onnet uit. Panta rhei! Dan ga ik nu het advies van Colijn opvolgen.

    • Ed Vos zegt:

      Duidelijk Pak Eppeson, we moeten nu exact zijn in onze uitlatingen en bij het gebruik van terminologieen. Als denkers wier Indisch gevoel teveel yang bezit kan dat alleen maar leiden tot misverstanden.

      Maar ik begrijp u wel, zonder veel omhaal van woorden, of uitleg. He kijk me nou, zonder woorden!

      Dat is Javaans. Oei, naar mijn gevoel kan ik ook dat niet bewijzen.
      Ik hou het maar hierbij, we begrijpen elkaar wel 😉

    • Wouter zegt:

      We heffen het glas op alles wat eens was…en gaan over tot de orde van de dag.

  10. Ed Vos zegt:

    p.s. Pak Eppeson, ik paste volgens mij hier zowel uw Pantha Rhei idee van Colijn als het ‘Vanitas vanitatum, omnia vanitas” thema doorelkaar. Dat is een kreet die ik jaren geleden ooit hoorde tijdens mijn westerse middelbare schoolopleiding. Volgens mij klopt hier iets dan niet ……
    Ach sudah laat maar, u begrijpt me wel, denk ik…

  11. Jan A. Somers zegt:

    Je zou zo zeggen, het heeft niets meer met Anil Ramdas te maken. Maar: de materie zit toch wel diep bij velen. Het grootste probleem: het zijn persoonliojke gevoelens.

  12. Jan A. Somers zegt:

    Je zou zo zeggen, het heeft niets meer met Anil Ramdas te maken. Maar: de materie zit toch wel diep bij velen. Het grootste probleem: het zijn persoonlijke gevoelens.

  13. Ed Vos zegt:

    Persoonlijke gevoelens, maar het zelfgekozen/verkozen vertrek van Ramdas deed mee denken aan het vertrek van mijn ouders uit Indonesie.
    De waarheid lag tussen noodgedwongen en zelfverkozen, waarmee ze moesten leren leven, Ze slaagden daarin wonderwel(?) wel. Mijn vader was het type van niet lullen maar vullen.

  14. Ed Vos zegt:

    @ eppeson marawasin

    Minstens for the record, maar off topic vond ik onderstaande link terwijl ik naar iets anders zocht. Nu we toch bezig zijn:

    http://www.dodenakkers.nl/artikelen/buitenland/733-peneleh.html

    • eppeson marawasin zegt:

      Dank u voor het meedenken meneer Vos. Wat is het toch veeeel waar ik feitelijk nog geen weet van heb. En dan te bedenken, dat ik me weleens afvraag, wat als we het eiland Run de Engelsen hadden gelaten en Manhattan hadden weten te behouden. Oops! Houston is calling. Nou, over en uit dan maar. Roger. Okay.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.