12 Responses to Indische holocaust

1. Arthur Olive schreef:

   13 januari 2012 om 19:27

   Heel goed geschreven Wouter!

   Beantwoorden
2. Bo Keller schreef:

   13 januari 2012 om 13:57

   De mannelijke gevangenen, hadden tegen het eind vd. oorlog van onze zeer weinige eten de rijstrantsoenen naar het vrouwenkamp iets verderop gestuurd. Daarbij dempten wij ons hongergevoel met wat dunnere sagopap.
   De verhalen,dat hongersnood niet door gedrongen waren bij de nederlanders is pertinent ONWAAR ! Wij ,ik en de nog in leven zijnde personen hadden dit aan de lijve meegemaakt. De oorlog had echt niet langer moeten duren.
   Tot wel in 1947 troffen wij [ik] totaal verpauperde mensen aan en daar zijn foto’s en verslagen van.

   Beantwoorden
   • Wouter schreef:

     13 januari 2012 om 16:37

     Er is een groot verschil in perceptie (kijken naar de dingen) en empathie (inlevingsvermogen) van de mensen die dat beleefd hebben, er heel dichtbij stonden of van de latere generaties, Bo Keller.
     Ik begrijp precies wat je bedoelt en voelt. Helaas is dat zo. Ik merk dat aan de soms ongenuanceerde reacties van mensen die de beleving uit boeken halen en dan op een stuitende manier hun ongenoegen en hun ‘beter weten’ etaleren. Ze eisen op hoge toon allerlei definities en wetenschappelijke argumentatie om vanuit de makkelijke leunstoel hun visie te ventileren. We zullen er helaas mee moeten leven dat ieder een eigen “werkelijkheid” heeft. Het is alleen schrijnend als slachtoffers die de hel hebben beleefd dit gekeuvel moeten aanhoren.

     Ik heb verleden jaar meegewerkt aan de voorbereiding van een docu die dit jaar zal worden uitgezonden. Het zijn interviews van werkslaven die naar Japan zijn weggevoerd. De verhalen zijn ontstellend.
     Zo is er een man die al die jaren in Japan/Fukuoka zo is mishandeld dat hij bij de bevrijding van de Amerikanen nog maar 36 Kg woog en maanden moest revalideren op de Filipijnen. De haat zat zo diep, dat hij zich vrijwillig opgaf voor het vuurpeloton om al die smerige misdadigers het leven uit te schieten. Ik heb de betreffende foto’s gezien….. Bij de executie krijgen die Jappen een lapje als doel op de borst opgespeld en kunnen de Japanse beulen naar believen een blinddoek omkrijgen. Het is bv. nooit bekend geworden dat voor de ergste beul tegen de gewoonte en bevel in, in het geheim dum-dumkogels werden gebruikt. Je hoorde dan de bevelvoerende officier vloeken als zo’n lichaam ontploft en de resten bijelkaar moesten worden geveegd…..
     En zo zijn er talloze voorbeelden van publieke onthoofdingen, bajonetteringen of dodelijke martelingen. Zelfs als getuige blijft dat je leven bij. Een familielid heeft na maanden van verhoor door de Kempetei zijn eigen graf moeten graven voor zijn onthoofding.

     Ik ben dat boek van Willem Nijholt aan het lezen: Het kloppend hart. Hier zie je dat dat gebeuren je hele leven blijft domineren en verkloten (excusez le mot).
     Ergens ben ik toch bang dat de zoveelste generatie dat verleden meer ziet als een spannend horror-verhaal in 3 D.

     Dat verwerkingsproces gaat nog steeds door, maar ik hoop toch dat ze nog de eerbied kunnen opbrengen de nog levende generatie te ontzien met hun ongenuanceerde geleerdheid. Het stoort dat proces. Het stoort mensen die nog steeds in hun geest gewond zijn.

     Beantwoorden
3. Elizabeth van Kampen schreef:

   13 januari 2012 om 11:31

   Was 19 jaar toen ik in Nederland aankwam. Ik heb goed naar de Nederlandse verhalen geluisterd. Een jaar later kwamen er boeken, kranten, tijdschriften met verhalen over het leed dat de Joden in Europa trof. Wat ontzettend, wat verschrikkelijk!
   Mijn vader werd door de Kempeitai te Malang vermoord en vaders broer door de Kempeitai te Batavia. Ikzelf zat in Banjoe Biroe 10, de gevangenis.

   Wij waren allemaal Nederlandse onderdanen, toen … woonden wij op Nederlands grondgebied.
   De Nederlandse regering in Londen verklaarde de oorlog aan Japan en lieten ons allemaal in de steek, maar zelden of nooit dringt dit door tot de Nederlandse media.

   Beantwoorden
4. buitenzorg schreef:

   12 januari 2012 om 22:10

   Waarom zo fel gereageerd?
   Dit stukje in Wikipedia is duidelijk geschreven door iemand die minder op de details let en af en toe graag zijn pen laat uitglijden. Zoiets mag in Wikipedia, maar dan wel om anderen uit te nodigen dat weer te verbeteren. Die reactie is echter nogal pover geweest tot dusverre:
   http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Indische_holocaust&action=history
   Uiteindelijk komt het wel goed. Is het niet, Boeroeng?

   Beantwoorden
5. Ted Hartman schreef:

   12 januari 2012 om 18:42

   Mijn grootouders zijn vlak voor de capitulatie in 1945 de een na de ander door honger bezweken in het beruchte kamp Halmaheira in Semarang. Daarom demonstreer ik met de Indische Gemeenschap als nabestaande al jaren om erkenning. Graag zou ik van andere Halmaheira kampoverlevenden meer over deze laatste dagen daar willen weten.
   Overall hebben zowel binnen- maar ook buitenkampers trauma’s opgelopen: [“Echter ze waren uit het kamp, het kamp nooit uit hun.” Voorgaande reactie Th.Willemsen.]
   Bij het SanFrancisco vredesakkoord 1951-1956 is nooit rekening gehouden met oorlogsmisdaden en de trauma’s van de slachtoffers die nu nog spelen, jaren later. Nederland heeft toen zoals bekend onder Amerikaanse druk getekend en daarbij onze rechten verkwanseld.
   Eventueel mag u mij ook rechtstreeks antwoorden: theodoor7@kpnmail.nl Bijvoorbaat hartelijk dank. Ted Hartman

   Beantwoorden
6. Thérèse willemsen schreef:

   12 januari 2012 om 05:10

   Mijn moeder en haar broer en mijn oma hebben het kamp en de nare tijd erna overleefd.
   Echter ze waren uit het kamp, het kamp nooit uit hun.
   Tweederde van mijn familie heeft het kamp, of de periode erna niet overleefd.
   Het maakt mij nog steeds erg triest, geen geschiedenisles hierover op de scholen.
   De naam die ik hier lees dat vind ik persoonlijk niet prettig.
   Harte groet,
   Th. Willemsen

   Beantwoorden
7. Peter van den Broek schreef:

   11 januari 2012 om 17:31

   Degene die de term “Indische Holocaust” heeft verzonnen moet wel een heel zeldzame zwakbegaafde Onbenul zijn. Hij toont alleen maar aan dat hij geen jota van de Holocaust begrijpt noch zijn Geschiedenis kent. Holocaust betekent Sobibor, Zyklon-B, Babi Yar en Sonderkommando’s

   Daarom zou ik het woord Holocaust schielijk achterwege laten want je kan maar 1 maal je gezicht verliezen.

   Een betere titel lijkt me “Indische Nanking”

   Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     12 januari 2012 om 15:40

     Helemaal mee eens! Maar ook geen Nanking. Volgens mij is er alleen maar van de romusha het een en ander bekend (o.a. Winnie Rinzema), over het overig lijden van de Indonesische bevolking praktisch niets. Een overkoepelende naam mag je eigenlijk niet verzinnen. Die naam moet vanzelf opkomen, of niet.

     Beantwoorden
8. Jan A. Somers schreef:

   11 januari 2012 om 15:36

   Mijn moeder had nog één portie katjang idjo voor als er iemand ziek zou worden. Die portie ging naar de vroegere tuinman, toen die terug kwam uit de romusha. Een schim die niets vroeg, alleen maar naar ons keek. Na het eten bedankte hij en verdween in de chaos van de bersiap.

   Beantwoorden
9. Boeroeng schreef:

   11 januari 2012 om 12:02

   Inderdaad is de hongersnood te Indonesië in 1944-1945 nooit doorgedrongen tot Nederland, maar de term ‘Indische holocaust’ is in 2010 door iemand verzonnen en verder werd het niet gebruikt.
   Enfin… ik reageerde er toen al op: de indo als zondebok

   Ik kwam de site gisteren tegen met een paragraafje helemaal aan het eind onder de kop ‘Indische kampslachtoffers’
   Dit heb ik verwijderd en vervangen door de huidige tekst :

   De Indische kampslachtoffers zijn zelf zwaar getroffen – van hen overleefde rond 15% de kampen niet. Opvallend is wel dat onder hen en hun nabestaanden weinig belangstelling bestaat voor het lot van het toebnmalige landgenoten.

   Beantwoorden
   • Bo Keller schreef:

     11 januari 2012 om 13:52

     Boeroeng,wij [ik] hadden toen bijna geen eten,maar naar m’n weten werd kleding /japans geld,engelse. rantsoenen in onze directe omgeving verstrekt. Ik denk hier aan de de terugkerende Rumoesha’s,die vervuild verziekt ons om hulp smeekten .Ik heb ’t dan wel over de eerste dagen van de jap capitulatie.
     Daarna belanden wij in een verschrikkelijke chaos.Bij u allen bekend.

     Beantwoorden