3 Responses to Radio1 20.00u 29 dec: Nikolaos van Dam

1. Boeroeng schreef:

   29 december 2011 om 21:10

   Ik luister nu naar het interview.
   Wat ik de laatste jaren over Koos van Dam begreep is dat hij serieuse interesse had in Indonesië en in de bevolking als ambassadeur
   Hij leerde de taal bijv. Het was geen verplicht standje omdat hij het eenmaal moest van zijn baas ‘buitenlandse zaken’ .
   Terwijl in Nederland de stemming grimmiger anti-islamieten werd deed hij zijn werk tussen 220 miljoenen islamieten.
   Een speech die hij hield werd afgekeurd door de PVV die kamervragen ging stellen daarover: Hij mocht niet zo vriendelijk zijn voor islamieten. Hij moest meer het vingertje heffen van de PVV:
   jullie zijn slecht, wij westerlingen zijn verlicht.

   Hoezo is moreel kolonialisme voorbij ?

   Beantwoorden
   • wouter schreef:

     30 december 2011 om 17:21

     De politieke handelingsvrijheid van een Ambassadeur is gering; binnen de bandbreedte van het te voeren beleid zijn er enige vrijheidsgraden, meer niet. Je draagt het staande beleid uit, verdedigt het en meldt de zaken die wringen uit landsbelang. Ik denk dat daar vaak het probleem zit. Je eigen opvattingen blijven lekker privé…..
     Wel is het altijd uitkijken of je al dan niet onbewust tegen de haren in strijkt. Volgend voorbeeldje, Boeroeng. kan ik nu wel vertellen.

     We zaten dus met zijn vieren naast elkaar op dat podium. Koos aan het eind en ik naast zijn vrouw.
     Het was warm en het duurde erg lang. Mijn tong was zo droog als mijn schoenzool. Karin boog zich naar me toe en fluisterde:
     “heb je ook zo’n dorst?”. Ik knikte.
     “ik laat wat whisky halen” zei ze
     “niet doen” zei ik en schudde mijn hoofd
     “ik doe het in een theekopje”, drong ze aan
     “niet doen”, fluisterde ik terug, “er wordt altijd gepraat onderling, het is een gebedsbijeenkomst, het kan als belediging of gebrek aan eerbied worden beschouwd…alcohol is officieel taboe”
     Ze knikte, maar was toch blij dat ik die tip gaf, ze sprak overigens redelijk goed Indonesisch. Zoals eerder gezegd hebben we later met ons vieren de schade ingehaald.
     Zo’n voorbeeld kan al tot een rel leiden of een artikeltje in een of ander gossip…en je bevestigt weer het stereotype beeld van de
     onbeschofte Hollander met minachting van hun geloof. Ook al is het je spontane jonge echtgenote die daar geen erg in had. Het is altijd oppassen, zelfs in privé situaties.

     Beantwoorden
2. wouter schreef:

   29 december 2011 om 17:16

   Zal dat zeker beluisteren. Ken Koos van Dam als Ambassadeur te Jkt persoonlijk, ook zijn jonge vrouw Karin (2 kindjes). Kan uit privacy-overweging hier niet verder op ingaan maar wil toch de volgende anecdote vertellen. Was in die tijd ook actief in het CD aldaar.

   Iedere keer als hij voor verlof naar NL moest terugkeren gebeurde er iets met zijn staff of met het personeel. Dan brak iemand een been, rolde van het dak, stierf er iemand of brak er een ernstige ziekte uit.
   Zo ook deze keer, hij vertelde dat hij naar NL terugmoest voor overleg, waarna zo’n beetje de paniek onder het personeel uitbrak.
   Er werd een modus gevonden: er moest een selamatan worden georganiseerd om de kwade geesten te bezweren. Maar Karin was een jonge blonde Hollandse vrouw die niet goed wist dat te organiseren. Dus belde ze mijn nicht op als ambassadeursvrouwen onderling en vroeg haar hiermee te helpen. En ik zou ook meekomen naar de residentie. Blijkbaar was de spanning al voelbaar, want ze deed zelf open en dacht dat de bezwering al begonnen was omdat ze mijn nicht zag prevelen, dacht ze. Maar ze sprak alleen nog wat instructies in haar mobieltje voor het thuisfront….

   De selamatan werd in een grote ruimte gehouden met vloerkleden, sigaretten en aanwezige Islamitische geestelijken. Ik schat zo’n 30 mensen. Ze zaten allemaal op de grond en wij (ik zat naast Karin) op een soort podium.
   Het ritueel duurde erg lang en we kregen een vreselijke dorst. Er werd lang en uitgebreid gebeden en uiteindelijk heb ik ook geholpen om alle aanwezigen een berkat (doos met allerlei eten, geld en sigaretten) mee te geven en uitgeleide te doen. Ik zag aan de gezichten een zekere opluchting. Na afloop hebben we samen de fles goed geraakt en dizzy stapten we weer in de dienstwagen opweg naar een andere bijeenkomst. En dat had weer een grappig staartje…. wat ik graag persoonlijk wil houden. Koos van Dam een topdiplomaat met een warm hart voor het land.

   Beantwoorden