weblog Tineke Bennema

In de NRC van 12 december schrijft Jan A. Somers dat het nu de beurt is aan Indonesie om zich openlijk te verontschuldigen voor de Bersiap-periode direct na de Nederlandse Japanse capitulatie in Nederlands Indie verder…

Klik op het plaatje voor de ingezonden brief van Jan. A. Somers

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

35 reacties op weblog Tineke Bennema

  1. Boeroeng zegt:

    Het vergeten van Rawagede, het vergeten van de bersiap … dat is toch hetzelfde thema?
    Het vergeten van de koloniale geschiedenis, het vergeten en wegdringen van mensen uit de kolonies.
    Ook het standbeeld van JP Coen en de Indische kwestie zit in dit thema.

  2. Jan A. Somers zegt:

    Mw. Bennema ontleent mijn mening over excuses aan het kopje boven mijn ingezonden brief. Maar dat kopje is van de redactie, evenals de geschrapte alinea’s, en dekt niet mijn gedachten over de in het geding zijnde excuses. Dit soort excuses, afgedwongen door een advocaat via een rechtzaak, en vergezeld van de geëiste zak geld hebben voor mij totaal geen waarde. Excuses maak je gewoon, en kan je gewoon aanvaarden. Een handdruk is voldoende. Al het andere behoort tot het juridisch proces: excuses = schuld = geld.
    Mijn mening is te lezen in de laatste alinea van mijn ingezonden brief. Hierin kunt u lezen dat ik helemaal niet uit ben op excuses. Het gaat mij enkel en alleen om kennismaking met de slachtoffers van de bersiap. Bersiap is voor mij voorbij, het gaat mij om de mensen die op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats waren. Ik ben niet zoals Mw. Bennema via familie gelieerd aan de bersiap, ik ben zelf betrokken geweest met het bergen van lijken, ongeacht huidskleur.
    Mw.Bennema schrijft dat de nadruk op de bersiaptijd de bewustwording van wreedheden in de weg staat, en dat overlevenden vooral hun eigen leed voor het voetlicht willen halen. Ik heb niet het idee dat in Nederland enige nadruk op de bersiaptijd wordt gelegd. En het aantal overlevenden wordt snel minder, in mijn directe omgeving heb ik geen collega’s meer. Probeer de bersiaptijd eens in de kranten terug te vinden! Zelfs de nationale herdenking van de periode tot 15 augustus 1945 is niet in de kwaliteitskrant NRC terug te vinden, laat staan de bersiap. Ja, het gaat om eigen leed, het leed voor de Indonesiërs wordt elk jaar op 10 november herdacht, die doen dat beter.
    Als jurist met kennis van staatkunde en volkenrecht weet ik dat het besluiten tot (juridische) verantwoordelijkheid in tijden van revolutie en chaos praktisch onmogelijk is. Het is hooguit een interessant intellectueel debat waar normale mensen niets aan hebben. Op elk moment, en op elke plaats is de situatie anders. Nederland staat in ieder geval volledig buiten de bersiap, de Nederlandse troepen kwamen pas ongeveer half maart in Indië. De bersiap was toen al voorbij, de moordpartij in Rawagede valt daar dus ook buiten.
    Je kan wel proberen gebeurtenissen in een tijdlijn te plaatsen, dan heb je enig idee van de volgorde. Ik weet het alleen van Soerabaja.
    Het formele gezag was vanaf 15 augustus 1945 in handen van SEAC, volkenrechtelijk niet correct, maar heel handig in deze situatie. SEAC had dat gezag voorlopig gedelegeerd aan het Japanse leger. In Soerabaja heeft dit maar kort geduurd, de opstand was daar zo massaal dat de Japanners vreesden voor een bloedbad. Na hun terugtrekking hebben enkele commandanten zelfmoord gepleegd.
    Na het uitroepen van de onafhankelijkheid had de Indonesische regering in Batavia volledige bewegingsvrijheid en beslissingsvrijheid. In Soerabaja was er een Indonesisch bestuur: Pemerintah Republik Indonesia Daerah Soerabaja, ook met volledige bewegingsvrijheid en beslissingsvrijheid. Pas op 25 oktober, de bersiap woedde in volle hevigheid, kwamen ca. 4000 man van de 49e Indian Infantery Brigade, dat stelde weinig voor. Hun opdracht had niets met gezag te maken, alleen het in veiligheid brengen van de Europese bevolking. Voor deze troepenmacht was toestemming verleend door de Indonesische regering in Batavia en het gemeentebestuur. De Engelsen wisten drommels goed welk gezag zij moesten benaderen!
    De Brits-Indische militairen wisten aanvankelijk hun taak goed uit te voeren, in overleg met het gemeentebestuur en diverse pemoedagroepen. Met de moord op een transport burgers van het Goebengkamp naar het Darmokamp werd het ineens anders, de situatie werd onhoudbaar. Samen met Indonesische onderhandelaars op weg naar een nieuwe bespreking werd de Britse commandant vermoord, waarop de troepen hun beschermende taken moesten opgeven, en zich terugtrokken in het havengebied. Soekarno en Hatta zijn door de Engelsen naar Soerabaja gebracht om orde en rust te bereiken, maar dat is hun niet gelukt. Na de op 10 november begonnen slag om Soerabaja, met onze bevrijding uit de Werfstraatgevangenis, begon hier de bersiap te verlopen. De bersiap vond dus plaats tijdens het gezag van de Indonesische regering. Dat deze te zwak was voor het uitoefenen van gezag, is natuurlijk een ander verhaal. Ik denk dat de bersiap zo ongeveer februari 1946 helemaal voorbij was, op basis van de data op de kruisen van vermoorde tantes op Kembang Kuning, en uit mijn verre, verbrokkelde herinnering als ambulancechauffeur bij het Rode Kruis.
    Ik reageer niet in de NRC, dat zal wel niet gepubliceerd worden. Rawagede is betaald, probleem voor de krant opgelost.

  3. Peter van den Broek zegt:

    Dat de Republiek Indonesie excuses dient aan te bieden nadat Nederland dat heeft gedaan lijkt mij niet logisch en juridisch onhoudbaar, Nederland is aansprakelijk gesteld voor de oorlogsmisdaden in Rawagede, die nooit verjaren en dat zij daarvoor excuses aanbiedt is niet door de rechtbank geeist maar heeft totaal andere redenen en internationale repercusies. Somers dient dat te weten. De Republiek Indonesie heeft in het geval Soerabaja een bijzondere rol gespeeld. Toen het Britse leger daar in het nauw geraakte, werden Soekarno, Hatta en de minister van Informatie gevraagd te bemiddelen. het kwam tot een wapenstilstand maar die werd korte tijd later door de pemoeda’s verbroken. Dit geeft aan dat de Republiek niets te verwijten is.Als volgens Somers de Republiek de jurisdictie had over het gebied dan was zij partij maar dan had zij nooit de bemiddelingsrol kunnen vervullen. Somers geeft niet met redenen omkleed aan dat de Republiek enig zeggingsschap over Soerabaja had. Ook geeft hij niet aan hoe dat te rijmen valt met de kampen voor Indische Nederlanders die onder bescherming stonden van de Republiek.

    Er is kort geleden een proefschrift hierover verschenen en ik meen dat dit door hem als bevooroordeeld wordt beschouwd zonder het eerst te lezen. Als Somers wil dat de Republiek excuses aanbiedt dan moet hij wel de Republiek voor de rechter halen en een beredeneerde klacht geven. Strafrechtelijk maar ook met mijn beperkte kennis van het volkenrecht lijkt het betoog van Somers meer een kasteel op drijfzand gebouwd, hij heeft dat ondanks zijn juridische kennis niet aangegeven.. Al met al kan ik me niet van de mening onttrekken dat Somers enigszins vooringenomen en wel zeer beperkt de Bersiapperiode beschouwt.

    In deze periode zijn veel Indische Nederlanders door pemoeda’s opgepakt en sindsdien vermist. Ik verondertsel dat tot 1949 is voorgekomen en ik ben van mening dat de Nederlandse Staat in gebreke is gebleven, nalatig is geweest en niet alle moeite heeft gedaan de verblijfplaats dezer vermisten te achterhalen. Ik kan mij niet herinneren dat er voor deze vermisten een monument is opgericht, een soort graf voor de onbekende Indische Nederlander/Burger, zodat de nabestaanden toch een plaats hebben de vermisten te gedenken.

    Ik vind dat wij de oorlogsperiode in een breder perspectief dienen te bezien om enigermate begrijpen wat daar gebeurd is.Dat Japanners .Indie bezette maakte een eind niet allen aan de heerschappij van de Nederlandse kolonialen, maar ook het gehel bouwwerk van normen en waarden viel in duigen.

    Wij hebben zo’n prachtig Indisch monument. Dit geeft de oorlogsperiode 1941-1945 aan. maar voor de Indische Nedrlanders hield de oorlog niet op 15 Augustus op maar ging naadloos over in een andere oorlog. Er wordt gesproken over Bersiap, politionele acties en dan ook de soevereiniteitsoverdracht. Dat zijn wel belangrijke ijkpunten maar geven niet de oorlog als geschiedenis weer waar burgerslachtoffers de hoogste prijs betaalden, de vergeetachtigheid..

    Ik vind dat een Nederlandse staat de morele plicht heeft om na te gaan waar haar burgerslachtoffers in die periode zijn gebleven en dat voor hun een laatste rustplaats wordt geschapen naast het Indisch monument.

    Misschien komen wij op deze manier in het reine met onze koloniale geschiedenis en met onze doden.

    Ik denk dat de Nederlands Staat in eerste instantie excuses dient aan te bieden aan de vermiste burgerslachtoffers en hun nabestaanden. Dat is de boodschap van Rawagede

  4. Jan A. Somers zegt:

    Vreemde opmerkingen gelezen over mijn mening m.b.t. excuses voor de bersiapslachtoffers. Zelfs na mijn reactie dat deze insteek voor mijn ingezonden brief van de redactie NRC afkomstig was.
    De verantwoordelijkheid voor de bersiap interesseert mij eigenlijk al lang niet meer. Indonesië voor de rechter dagen? De Nederlandse staat voor de rechter dagen? Bersiapslachtoffers inruilen voor een zak geld? Een advocaat daarvoor inhuren? Ik zou mij diep schamen! Het gaat mij enkel en alleen over hormat aan die slachtoffers.
    Het wordt Kerstmis en ik zal niet reageren, ik ben tenslotte ook maar te gast op deze weblog.
    Voor hen die zich mochten vervelen in de Kerstdagen een kleine breinbreker: Het actuele gezag in de bersiapperiode lag bij het SEAC, geaccepteerd door de soeverein van dat moment, het Koninkrijk der Nederlanden. (Door de Japanse bezetting was geen eind gekomen aan die soevereiniteit!). Je kan het SEAC niet meer verantwoordelijk stellen, dat bestaat niet meer. Je kan proberen de verantwoordelijkheid voor de slachtoffers neer te leggen bij zijn directe (en hoogste) baas, de ‘Combined Chiefs of Staff’ te Washington, d.w.z. Roosevelt>Truman en Churchill. Mocht u hen niet kunnen bereiken, probeer het dan bij hun rechtsopvolgers, de heren Obama en Cameron. Vindt u dit ook zo’n vreemd verhaal? Dan hebt u groot gelijk. Wat ik heb gelezen over mijn insteek in het debat is net zo vreemd.
    Voor de baas en bazin van indisch4ever en alle gebruikers voor 2012 gestolen bij Sint Franciscus: Vrede en alle goeds!

  5. Pierre de la Croix zegt:

    Ik kan mij geheel vinden in de bijdragen van Pak Somers van 19 en 22 dezer. Ik deel met heel mijn hart zijn visie op “excuses”, o.m. verwoord in de 1ste alinea van zijn 1ste stukje. Wat zijn excuses immers waard als je die krijgt (of aanbiedt) na jaren van bedelen en drammen of als die zijn afgedwongen door een of ander rechtsorgaan? “Orak payu setengik” (“geen halve cent waard”), riepen mijn vriendjes en ik in Semarang toen een jongetje excuus aan ons MOEST vragen voor het jatten van onze wajangplaatjes. Wij draaiden hem waardig onze rug toe.

    Onder dit topic en nog nadrukkelijker onder een van de vorige thema’s “Oorzaken van de bersiap” werd (bijna) uitsluitend gerefereerd aan de gebeurtenissen in Surabaya, al dan niet ingeluid door de hitserijen van Bung Tomo.

    Over de Bersiapperiode in mijn stadje Semarang zullen ook boeken en artikelen zijn volgeschreven. Het boekje “Geschiedenis van de vijfdaagse strijd in Semarang 14 – 19 october 1945” oftewel “De slag om Semarang” heeft voor mij veel verklaard van wat ik als kind van 7 jaar om mij heen zag en hoorde gebeuren.
    Het is een uitgave van de Stichting Reünisten HBS Semarang, october 1995 en behandelt het voorspel en de actuele gebeurtenissen in de strijd. Het bevat ook authentieke verslagen van vertegenwoordigers van de betrokken partijen zoals RAPWI (Recovery of Allied Prisoners of War and Internees) en de Japanse garnizoenscommandant majoor Kido Shinichiro.

    In de door alle partijen als “bloedig” omschreven slag ontpopten de Japanners zich als bevrijders van de (Indo) Europeanen, Chinezen en ook vele Indonesiërs die als “verrader” werden beschouwd. Het kon verkeren ……..

    Overigens lees ik in het dagboekje van mijn moeder dat het tot ver in 1946 overal in Semarang onrustig en gevaarlijk bleef. Ik ging pas medio van dat jaar naar school, bijna 3 jaar te laat, en ik slaap nog steeds met een pentung achter mijn hoofdkussen, uit angst voor rampokkers. Wie mag ik om excuus vragen?

    Pak Pierre

  6. Boeroeng zegt:

    Jan Somers en de NRC worden genoemd in dit artikel: kijk hier

  7. Wouter zegt:

    Excuses over en weer……ik zou het niet weten. Excuses doe je ook met je hart: “vergeef me dat ik je zoveel ellende heb bezorgd en kunnen we die periode afsluiten?”. Dat is de essentie van excuus; het nieuwe beginpunt creëren. In gewoon mensentaal heet dat vrede sluiten. Het probleem hierbij is altijd voor alle direct betrokkenen (b.v. mensen die hun dierbaren in stukjes op het erf terugvonden): hoe pas je vrede in godsnaam toe? Hier heeft vrede geen bestaansrecht. Het is alsof je met een ronde sleutel een vierkant slot moet openen. Hier moet een generatie eerst verdwijnen voordat die verschrikkelijke gevoelens en beelden verdwenen zijn. Ik ken iemand in de 90, die alles heeft meegemaakt van Birmaspoorweg tot slavenarbeid in Japan. Die man zei tegen mij: “ik heb het hun vergeven…”
    Ik schrok er gewoon van, heb er dagen mee rondgelopen, omdat ik dat nooit in die situatie heb verwacht. Weken later kwam echter het andere gevoel bij me boven, dat dàt vermogen misschien het goddelijke in de mens moet zijn om die ander ondanks alles die vergeving (het excuus) te schenken.
    Dat is duidelijk wat anders dan vanaf de kansel of zijlijn roepen dat we elkaar vergeving of excuses moeten schenken…..

    Het probleem kun je op technocratische manier benaderen met daders en slachtoffers, rechtsopvolging en oorlogsrecht, maar betwijfel die juridische insteek. Het is n.l. geen kwestie van louter aansprakelijkheid omdat het tevens een moreel dilemma is. Zie in Turkije de amorele ontkenning van de Armeense massamoord als onderdeel van hun staatsfilosofie. Deze geschiedvervalsing zorgt ervoor dat die onvrede altijd zal blijven voortwoekeren; generaties en generaties lang.

    Ik hoorde trouwens dat de uitkering van 20.000 euri’s per slachtoffer, heeft geleid tot grote onderlinge onrust, onenigheid en jaloezie; weg alle saamhorigheid in die kleine arme gemeenschap. Jammer als dat de bonus is bovenop de moeizame excuses……weg ook vredige samenleving.

    • Jan A. Somers zegt:

      Excuses over en weer? Ik heb geen probleem. Ik heb zo het idee dat ik Indonesië en de Indonesiërs geen kwaad heb aangedaan. Ik zou dus ook geen excuses hoeven aan te bieden. Moet ik excuses vragen van de PID-ondervragers bij de Kenpeitai met hun karwatsen? Moet ik excuses vragen voor mijn ervaringen in de Simpangclub en de Werfstraatgevangenis? Moet ik excuses vragen voor mijn vermoorde tantes? Moet ik excuses vragen voor mijn vermoorde grootmoeder? Toe nou, excuses vraag je niet, dat was iets bij het vechten op het schoolplein, als je onder lag. Excuses hoor je ongevraagd te geven. Excuses vragen is alleen nuttig in een juridisch proces om een zak geld te vangen zoals we dat pas hebben gezien bij Rawagede: excuses = schuld = geld. Ikzelf, jurist, geld vragen voor dode mensen? Nogmaals, ik zou mij doodschamen. Zoals ik al vaker heb gezegd: op Kembang Kuning of bij het Indisch Monument af en toe stil luisteren naar de wind.

      • Wouter zegt:

        Ik geloof niet dat je mijn reactie begrepen hebt. Ik pleit nergens voor. Vroeg me alleen af of “we” in deze discussie die vergeving cq genoegdoening over en weer (van de voor- cq tegenstanders), dat wel aan het individu kunnen vragen? Het lijkt me ook weinig zinvol om steeds individueel elke gram onnoemelijk leed in de grote weegschaal te leggen….

        Ook die zak met geld is een gepasseerd station; dit gebaar wordt nationaal en internationaal immers reeds erkend als materiële genoegdoening. Wij hebben toch ook onze uitkeringswetten die met oorlogsgevolgen te maken hebben? De een krijgt een lintje, de ander slechts een warme hand en de volgende weer een toelage of pensioenuitkering (WUV/WUBO, etc.) als blijk van erkenning van het doorstane leed van oorlogsgetroffenen. Met deze uitvoeringswetgeving erkent de Staat impliciet haar verantwoordelijkheid voor het doorstane leed a.g.v. een staat van oorlog.

        Wat ik betoog is dat we van een individuele beleving/erkenning/genoegdoening nu moeten opschalen naar een nationaal bewustzijn, nu het stof zoetjes aan is neergedaald met het verdwijnen van de doelgroep. Met een nationale erkenning van geleden onrecht door oorlogvoering sluit men n.l. een historische periode af. Maar niet eerder dan dat er voldoende afstand kan worden genomen door de nieuwe generaties.

        Het oorlogsverhaal en de getrokken lessen voor de toekomst voor de volgende generaties moeten natuurlijk niet worden vergeten, inclusief het luisteren naar de wind op al die begraaf- en herdenkingsplaatsen.
        Dat is en blijft met alle respect een individuele beleving van dat verschrikkelijke drama……

  8. Jan A. Somers zegt:

    Mijn allergie voor excuses groeit met de dag. Vandaar dat ik soms wat overdrijf in mijn reacties. Vergelijk het maar met niezen door de hooikoorts. Mijn vrouw (moeder in 1944 verloren, geen uitkering aangevraagd) zegt dan: kalm aan!
    ik weet niet of de uitkeringswetten te maken hebben met een erkenning van doorstaan leed. Ik dacht dat het een compensatie betrof voor een zekere mate van arbeidsongeschiktheid vanwege dat leed.
    Ik ben enkele keren gevraagd of ik wilde optreden als getuige bij een aanvraag voor een uitkering. Iedere keer werd mij ook verteld dat die instanties zo verschrikkelijk streng waren. Als ik dan zei dat ik dit heel normaal vond, dat het toch ging om (mijn) belastinggeld, werd snel afgehaakt. Ik ben heel wat hebberigheid tegengekomen. Dit is ook mijn weerzin tegen die zak met geld. Het gaat om dat geld en excuses zijn alleen maar een tussenstation in de juridische procedure, een makkelijk bewijs voor schuld. We kennen in Nederland procedures voor smartegeld, excuses spelen daar geen rol in. Als er sprake is van armoede, zoals in Rawagede, zijn daar ook mogelijkheden voor. Maar ga geen doden inruilen voor geld (+ honorarium advocaat). Ik besef dat ik nu leef in een luxe-situatie. Maar ik werd door mijn ouders met mijn neus gedrukt op wat ik allemaal zou kunnen, en heb daar dan ook mijn best voor gedaan. Ik voelde mij niet arbeidsongeschikt door mijn Kenpeitai-verleden (en een paar andere zaken), dus geen uitkering aangevraagd. Hoef ik ook geen dank-je-wel te zeggen, daar ben ik te trots voor.

    • Wouter zegt:

      Bij de beoordeling over deze uitkeringen moeten we de emotie even vergeten. Het is een compensatieregeling voor oorlogsgetroffenen.
      Het is dus een RECHT en geen gunst om daarvoor in aanmerking te komen. Dat je dat zomaar krijgt is echt een fabeltje.
      Je gaat door een medische en ambtelijke molen met uitgebreide verslaglegging en getuigenissen (die veelal allemaal al dood zijn…). Het is een zeer pijnlijk proces die sommigen niet meer aankunnen en daardoor ervan afzien. Als je dan uiteindelijk onder die doelgroep valt (erkenning=rechthebbende), dan wordt via een rekenmethode bekeken in welke categorie van vergoedingen betrokkene valt. Zijn de inkomsten (b.v pensioenen, etc.) hoger dan de wettelijke vastgestelde vergoeding dan krijg je een nihil-uitkering. Voor de meesten geldt echter vnl. de ERKENNING, en die moet je als belanghebbende echt voor de poorten van de hel wegslepen en dat stelt deze mensen vaak voor grote emotionele problemen door pijnlijke herbeleving. Uiteraard is er naast deze bestuurskolom nog een beroepsmogelijkheid. Natuurlijk kun je soms je in bepaalde gevallen vraagtekens zetten maar kent uiteraard niet alle aspecten van die ondergane gruwelijke periode van betrokkenen.

      Wat ik wel pijnlijk en onrechtvaardig vind is dat velen van die tweede generatie alvast worden afgewezen met het argument dat betrokkenen te jong waren om bewuste (kamp)herinneringen te hebben (..).
      Een regelrechte kulredenering om de boot af te houden en n.m.m. achterhaald door de huidige wetenschappelijke inzichten die emotionele schade weldegelijk heel waarschijnlijk achten. De vele hulpverleningsinstanties in div. centra staan vol van al die (post)traumagangers met depressies, gedragsstoornissen en psychische problemen……en echt niet omdat er wat te halen valt.
      Ik ken mensen MET een uitkering die daar nog steeds behandeld worden, ook ken ik mensen die het niet breed hebben en nu in materiele zin een redelijke oude dag hebben. Het leed blijft echter totdat het deksel op de kist gaat.

    • Jos Crawfurd zegt:

      Wat een hautaine houding wordt er Ten toon gesteld: Ik dit en Ik zus.
      Ik ben mezelf en kijkt niet naar een andere als hij opteert voor Oorlogsslachtoffer,de een heeft meer te verduren gehad dan een andere.Thanks God for the good morning.
      M.v.g. Jos Crawfurd.

  9. Bo Keller zegt:

    Geachte Hr.Somers,nmi. komt voor een eventuele [wuf/wubo] uit te keren geld bedrag ,eerst de Erkenning van toestand/gebeuren van deze persoon. Pas daarna, dacht ik ,kon je een beroep doen op die zak met geld”. Maar regelmatig ,hoor ik,dat je er alles bij moet slepen alleen voor deze Erkenning en de lompheid dat hiermede gepaard gaat. Dit wou ik even hierover kwijt.

  10. eppeson marawasin zegt:

    Hierboven ook SPAM!!!

    e.m.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Oeps Pak Eppeson,

      Ik zag onder het thema “Moesson dec 2011” ook al uw wanhoops- of waarschuwingskreet “SPAM” staan.

      Indachtig mijn nieuw door u aangegeven recht als ontvanger van een boodschap op toelichting en verklaring, uit ik mijn nieuwsgierigheid naar de reden van uw boodschappen.

      Voor zover ik weet is “Spam”, de gangbare uitdrukking voor vervuiling van boodschappen op internet, “troep” dus in goed Hollands, afgeleid van het multi functionele vleselijke heerlijks uit een blikje (je kan het zo maar uit het geopende blikje snoepen, dik op de boterham doen, gorèngen met uitjes en sambal ter opleuking van welk gerecht dan ook, verwerken in bami- of nasi gorèng belazer, enz. enz.).

      Saja toenggoe in terlaloe spanning.

      Pak Pierre

      • Boeroeng zegt:

        Pierre,
        Er was een reclameposting met linkjes en die haal ik altijd direct weg.
        De waarschuwing van e.m. komt dan in het luchtledige te hangen. Dat is jammer voor hem.
        Daarom….
        djempol e.m. veel dank

        • Pierre de la Croix zegt:

          Bedankt voor de info, Boeroeng.

          Met vriend Eppeson kan je het nooit weten. Soms tralala en hatsekiedee en soms diep filosofische verhandelingen in oud Grieks.

          Jammer dat zijn welgemeende waarschuwingen zo maar in het luchtledige zijn komen te hangen.

          Pak Pierre

        • eppeson marawasin zegt:

          @Pak Pierre de la Croix, op 22 november 2013 om 17:20 zei: Bedankt voor de info, Boeroeng. / … /Jammer dat zijn welgemeende waarschuwingen zo maar in het luchtledige zijn komen te hangen.@

          — Dag meneer De la Croix, oh excuus … zo terug na de volgende boodschap:

          e.m.

        • Pierre de la Croix zegt:

          Dat bedoelde ik nou met Spam, uit het blikje. Opening met het bijgeleverde sleuteltje vereist enige oefening.

          Even multi inzetbaar in de keuken en op de primus in het veld als kornèt bief, ook geleverd in blik met sleuteltje, handig voor wie geen reguliere blikopener heeft.

          Producten waarmee ik direct na Japanse bezetting en bersiap kennis maakte. Voorboden van een nieuwe tijd en een veranderende wereld. Nu nog altijd op voorraad in de goedang met een zak beras, voor het geval een tornado ons overvalt of de Talibaan de buurtsuup heeft opgeblazen.

          Iedereen heeft recht op zijn eigen oorlogssyndroom.

          Pak Pierre

  11. Boeroeng. Is het mogelijk om de exacte ingezonden brief van pak Somers aan de NRC hier te plaatsen en de discussie voort te zetten op basis van wat hij precies heeft geschreven?

    Het patroon dat door Dr. Scagliola in het topic ‘genocide’ is aangekaart begint me te irriteren: het moedwillig manipuleren van informatie door redacteuren. Ik geef een paar voorbeelden:

    1) ‘bersiap=genocide’ en de reactie van Frederick
    2) ‘Indonesie hoeft geen excuses’ en de werkelijke uitspraak van ambassadeur Marsudi: ‘Indonesie kijkt liever naar de toekomst’
    3) En dus nu deze ingezonden brief.

    • Jos Crawfurd zegt:

      Ik geef U gelijk heer van der Werff,mensen denken vaak dat hun bevindingen waarheidsgetrouw zijn,maar ieder individu heeft zijn eigen waarnemingen en gevoelens tijdens die erbarmelijke tijd vol onbegrip en pijn. Mijn advies heb ik zo vaak proberen uit te leggen:je hebt niets aan al die historici,de praktijk is de waarheid en die krijgt Men mee van Opa of Oma en Ouderen.Datgene wat zij beweren als intellectuelen,moet je naast de info houden die Men meekrijgt.Zoals werd gesuggereerd Orang Bohong,vaak weten ze niet eens de locatie etc en hebben het uit documentaties en andere bronnen. Ik word er gek van als ik op tv zie dat degene Hoogleraar is,gewoon Bullshit. Ik weet wat een Hoogwerker is,tot vervelends aan toe.
      Mvg Jos Crawfurd.

    • Boeroeng zegt:

      Max, zie het topic . De brief van Jan Somers staat er al sinds 2011.
      Altijd kritisch blijven met de schrijfsels van echte journalisten en moderne internetwannabeejournaille, zoals mijzelf.
      Het is vaak geen onwil, maar menselijk onvermogen.
      Mensen zijn onwetend ergens over en schrijven een verhaal op.
      De gaten vult men op, met hoe men het begrepen heeft en kan begrijpen.
      Het gebeurt mij ook regelmatig dat ik een soort verslag doet in eigen woorden en de betrokken personen reageren dan en wijzen me erop dat ik het iets anders vertel dan het eigenlijk was, of zelfs de plank missloeg met invullen van de gaten. En meer dan eens heeft men gelijk.
      Fouten zie je ook door haastig,slordig en ongeconcentreerd werken.
      Natuurlijk speelt mee de voorkeuren en visies van een journalist.

      De factor onwetendheid en dan maar zelf invullen zag je met die 2.500 van Altijd Wat.
      Hooguit kun je hier vermoeden dat het te maken heeft met de mening dat Nederland de bad guy was en dat uitvergroten van de ‘verhouding’ 2.5000 versus 150.000 een goed statement is.
      Nu vind ik de Nederlandse regering met haar beleid van toen best wel de bad guy, daar niet van.

    • Huib zegt:

      @Pak Pierre,

      In de eerste jaren van mijn huwelijk begin 1960, woonden wij op de eerste etage van zo’n nieuwbouw flattenwijk in Asd Noord, met voor die tijd een respectabele huurprijs voor een beginnend huisvader. Mijn schoonmoeder verklaarde ons voor gek en zag waarschijnlijk liever dat
      we nog langer bij haar bleven inwonen.

      Maar wat ik eigenlijk zeggen wou is dat we in die tijd al in wat bedoeld is als drooghok voor de was en zo, ik planken aan de muren bevestigd heb waar op wij altijd een noodvoorraad o.m. beras en blikjes cornet bief en zo voor noodgevallen hadden. Want mijn vrouw had dus de hongerwinter meegemaakt met een vader die het platteland afstruinde
      met een handkar om aan iets eetbaars te komen. Nu nog steeds kan ze het niet laten.

      • Pierre de la Croix zegt:

        Tja … Pak Huib,

        Tijd om een vereniging op te richten voor mensen met dit zelfde oorlogssyndroom. Een naam heb ik al: “De hamsters”.

        Kan jij subsidie aanvragen?

        Pak Pierre

        • Huib zegt:

          Ja Pak Pierre,

          Ik kan er ook niets aan doen. Syndromen en Trauma’s zijn niet mijn specialiteit. Ze overkomen je gewoon. Maar eenzijdige geschiedvervalsing al dan niet politiek korrekt, kan ik niet tegen.Maar het moest me even van het hart die hamsterwoede voor slechte tijden.
          Ik ben niet zo sterk in subsidie aanvragen. Probeer nog steeds het verbond van zwijgen van so-called voorname Indo’s te doorbreken voor de goede (Indo)zaak. Gelukkig word ik nu al bijgestaan door enkele achtenswaardige en te respecteren dame en heren.

  12. Surya Atmadja zegt:

    Persoonlijk voel ik me betrokken en vind het verschrikkelijk dat er “excessen” plaatsvonden in Indonesia in de bersiaptijd vanaf oktober(?) 1945 t/m december 1949.
    In het begin was het gericht tegen de Engelsen/Nederlanders(in Surabaya) en later tegen de Nederlanders.

    Wat de aansprakelijkheid betreft over de gebeurtenissen of het eisen (!)van Excuus , zelfs compensatie van de Indonesische regering is ook een moeilijke zaak als men niet kan bewijzen dat de Indonesische Regering of de nationalisten fout waren geweest.

    Ben ook eens met mede schrijvers dat Excuus niet gedwongen moet worden, moet uit je hart komen .
    Niet als BASA-BASI zoals we Indonesiers het zeggen.

    • Huib zegt:

      Pak Surya,

      Het siert je dat je je persoonlijk betrokken voelt. Maar schuldig moet je je niet voelen. Net zo min als wij Indischen ons schuldig kunnen voelen
      voor die vuile oorlog.
      Ondanks die traumatische ervaringen respecteer ik het Indonesische volk en heb met ze mee geleefd. Hoewel geen fan van de Ned. ongebreidelde zucht te pas en te onpas ontwikkelingshulp uit te delen zonder te weten of zeker te stellen dat die niet in de verkeerde zakken terecht komt, was ik het indertijd mee eens dat ze Jan Pronk met zijn opgeheven linkse vingertje de deur hebben gewezen.

      Waar ik dus me door dik en dun tegen verweer is de eenzijdige beschuldigingen van begane excessen alleen door Nederland. Sterker nog nu gaat de zwarte piet blijkbaar uitsluitend naar het KNIL in de ogen van sommige geleerden die blijkbaar goed uit de weg kunnen met googel gegoochel. De KNIL als een staat in de staat die zelfs de KL aanstuurde. De Skapegoat, ook alle inheemse groepen in het KNIL.

      De feiten liegen er niet om dat de aanval op onbeschermde burgers nagenoeg direct kwam na de Jap. capitulatie 15-8-1945 al dan niet eerst gericht tegen de Britten.

      Dat de revolutionairen vrijwel direct hun toevlucht zochten in de guerilla oorlog en terreur, waardoor ze zich onherkenbaar probeerden te maken voor hun tegenstanders en kozen voor aanvallen vanuit hinderlagen.
      Waardoor hun tegenstanders op hun beurt hun toevlucht moesten zoeken tot contra-terreur. Zie Vietnam, Cambodja, Israel en Syrie. Dat daarbij ook onschuldige slachtoffers vielen is navenant.

      Dus blijft mijn stelling overeind dat het beter zou zijn geweest de onderhandelingen ook na de proklamasi te blijven voeren.

      Maar ja “as is verbrande turf “zoals idd. een Ned. gezegde is.

      Excuses worden niet gevraagd, maar wel erkenning zodat er eindelijk een punt gezet kan worden achter deze zwarte bladzijde en beide volkeren in vriendschap kunnen optrekken voor een betere toekomst.

      • Surya Atmadja zegt:

        Huib, op 23 november 2013 om 13:13 zei:

        Pak Surya,

        Het siert je dat je je persoonlijk betrokken voelt. Maar schuldig moet je je niet voelen. Net zo min als wij Indischen ons schuldig kunnen voelen
        voor die vuile oorlog.
        ———————————————————————
        Als een jonge Indonesier die de bersiap oorlog niet persoonlijk had mee gemaakt en zijn geschiedenislessen braaf op school had geleerd had ik in het begin bepaalde negatieve mening over de Belanda’s en de Indo Belandas.
        Dat kwam door de soms eenzijdige geschiedenislessen opgezet voor nation building doeleinden.
        Terwijl ik andere verhalen hoorde ba n mijn ouders /ooms en tantes.
        Ondanks dat ze uit min of meer nationalistische nest kwamen had ik nooit slechte dingen gehoord over de Belandas.
        Het was ook niet te wijten omdat onze families al generaties lang “ambtenaren”/of verbonden waren met de Nederlands Indische regering.
        In mijn kinder jaren in en later vanaf 1968 kwam ik in aanraking met Indische mensen, Ambonezen, sommigen zijn Knil-ers etc.
        Ik had ontdekt dat ze belazerd werden , en daar door zaten ze tussen 2 vuren , vaak ongewild.
        Dat is de basis van mijn sympathie en betrokkenheid.

        Aan de andere kant zie ik van af 1968 veel te veel Indianen /kabar angin verhalen als men in Nederland over toen/froeher in Indie gingen discussieren.
        Sommigen uit de grote jempol/duim ge-sedot / gezogen werden.
        Ik probeer voor zo ver mogelijk een kleine bijdrage leveren , gezien van uit de perspectief van een Indonesier.
        Dat om een beter begrip te kweken, meer niet.

        • Huib zegt:

          Pak Surya,

          Dat begrijp ik. Maar feiten verdraaien in de media draagt niet bij tot een beter wederzijds begrip. Hou me ten goede dat is niet wat ik je in de
          schoenen schuif. Je hebt het nou eenmaal meegekregen. Ik probeer alleen te putten uit persoonlijke ervaringen en die van mijn omgeving
          die die barre tijd aan den lijve ondervonden hebben en niet doen aan indianenverhalen. Maar de indianenverhalen moeten wel recht gezet worden als het in mijn vermogen ligt.

  13. Boeroeng zegt:

    Ik was dit topic allang weer vergeten, eigenlijk.
    Tineke Bennema heeft onlangs een nieuw opiniestuk gezet op joop.nl
    http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/23958_nederland_moet_oorlogsmisdaden_onder_ogen_durven_zien/
    Haar grootouders gingen naar Indië . Haar vader werd er geboren,groeide op en overleefde het jappenkamp.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Ik meen dat er een paar dagen geleden een ingezonden stukje van haar stond in de NRC.

      Singing the same old song …

      Pak Pierre

  14. Jan A. Somers zegt:

    citaat: “Singing the same old song “. Dat geldt voor mij ook hoor, twee jaar later: “Het gaat mij eigenlijk niet om excuus, het gaat mij om erkenning, het kennen van die slachtoffers.”

  15. Jos H Crawfurd zegt:

    Ik lees hier twee reacties van de heren:Somers en van de Broek.
    Ik wil en kan er geen oordeel overgeven,deels vanwege dat ik toen te jong voor was,deels dat mijn kennis onvoldoende is en ik de situatie uit andere oogpunt zie.
    Mijn geschiedenis is de mijne,ik heb het toen zelf persoonlijk moeten ervaren.
    Niets meer en niets minder en stoor mij nergens aan,ik heb het ervaren en mijn gevoel komt diep uit m’n innerlijke.
    Vanaf afgelopen zaterdag ben ik begonnen om op 17 Augustus 2015 aanwezig te zijn in Jakarta en alles te beleven en ruimhartig de gevoelens te eerbiedigen van de bevolking,waar ik eveneens mee verbonden ben.
    Menig keer de 15de Augustus bij het Indisch monument in Den Haag bijgewoond,helaas 😔 bij het einde mis ik telkens iets persoonlijk en ga dan met een onvoldaan gevoel naar huis.
    Lees dan menig reactie op deze site Indisch4ever en kom in verweer en voel dan de kritiek over mij heen komen waardoor ik een teleurstelling van krijg.
    Weer niet begrepen te worden en nog wel van je eigen bangsa,maar niet met dezelfde mening of ervaring.
    Ons land(Indie) was er te groot en te veelzijdig om met elkander eens mee te zijn.
    Geschiedenis is niet gebaseerd op iemands gevoel of mening,het is slechts een vaag begrip vol met fouten.
    Gevoel is een persoonlijke ervaring die je hebt mogen meemaken;schluss.
    Mvg Jos H Crawfurd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.