1 Response to Opening IHC Bronbeek

1. henk miedema schreef:

   28 augustus 2010 om 08:27

   Eerbetoon aan Bas ende andere Indo Jongeren vermoord in indisch Bronbeek , in het najaar van 1945.
   Direkt na de capitulatie van het KNIL tov Jappan , was Indisch Bronbeek een verzamelkamp, het was een beschermd buurtje in Bandoeng ,voor oudere Knil mensen, in de literatuur staat officieren, maar dat is kletskoek, er zaten ook ex soldaten, met hun gezinnen.
   Dus dat verzamelen was nogal makkelijk, menzat er al(grotendeels) Zo ook Sophia Verstraate met haar moe en pleegpa Jacobus Verstraate.
   Vandaar af zijn ze overgegaan naar Chihapit(Tjihapit)
   Het dispuut was, of Sophia als geadopteerd kind nu Soendanees was of Hollands.
   De Jappanners , hanteerden bij gemengbloed een persentage, was je 50% hollands dan moest er in , was je kwart, dan kon je er uit blijven
   Affein met wat verbale overtuiging gingen Sophia en haar mams MEE , naar Chihapit.
   aanvankelijkwaren de ensen die niet geinterneerd werden BLIJ. ze waren vrij!!
   Echter na een poosje,werd het anders, ze waren niet vrij, als ze niet met de republikeinen mee wilden doen.
   Velen liepen dan ook door omstandigheid geholpen, na 15-8-45, precies aan de andere kant te marcheren.
   Ik heb het over de Indo’s en Indonesche maar europees georienteerdemensen die aanvankelijk dachten de dans te kunnen ontspringen.
   Maar ja, zat bijvoorbeeld je Moeder of zus, dan wel Pa in het kamp, dan was het voor die lui helemaal lastig.
   Nadat de “echte”europeanen en indo mensen werden geinterneerd, bleef Bronbeek (bronbeck) grotendeels bewoond door hen, die er eerder ook woonden,maar minder dande helft blankwaren, of beweerdendat ze dat waren. aangevuld met nieuwkomers, vaak mensen die de jappaners hielpen.
   Echter na de capitulatie van jappan, werden ze wel allemaal gevangen door de republiekeinse politie, en het buurtje werd Indonesich kamp.
   Volgens de papieren zijn er 33 mensen vermoord, ook vermelden ze dat het werd ontzet opeen bepaald moment door nederlanders en Britse troepen.
   Echter dat gebeude pas na een dag en nacht slachten en beulen, dus bevrijden? hoe zo? ze waren allang DOOD.
   Ze hebben ze wel horen schreewen van pijn, maar men durfde er niet heen te gaan, Tja de nederlanders en geallieerden zaten tot bij het ziekenhuis, maar 200 meter verderop was het rood wit.
   Zo herkende Sophia haar buurjongen Bas, hij was ingegraven in de grond, met alleen zijn hoofd bovende grond.
   Zijn beulen hebbe hem zo net zo lang gemept en geschopt, tot hij zijn mond hield.
   En kennelijk was het een volhouder geweest.
   Hoe ze hem herkende weet ze ook niet meer, maar ze wist het wel,maar van zijn gezicht was weinig meer heel.
   Ik heb die buurt nog eens opgezocht, op dat moment kende ik die feiten nog niet, maar er bekroop me sinister gevoel. Achteraf misschien te beschouwen als een nonverbale mededeling, van ellende.
   Er is zoveel niet verteld , en zoveel niet erkend, zoveel glogen over ons verleden ,dat ik er nu nog misselijk van kan worden, al ben ik geboren in Ermelo.

   Beantwoorden