Indisch in Beeld

magado2 …………...magado1
Emma Lehmann, dochter van Djoeminah en Emile Otto Lehmann (rechts)

quote inzender:

Toen wij pas in Nederland waren, – dat was in 1958 – was het gebruikelijk dat wij het einde van de WWOII herdachten in de maand mei. Stilstaan en Feestvieren. Ik heb dat altijd raar gevonden, die 2 dagen zo pal achter elkaar. “Eens”, zo dacht ik, “zal er meer worden feestgevierd, dan herdacht”. Gelukkig ontwikkelde zich in de loop van de jaren een bewustzijn bij Indische groeperingen, met name de volwassen slachtoffers van de Japanse bezetting, dat voor hen, het einde van de oorlog eigenlijk pas op 15 augustus begon. Niet dat er direct Vrede kwam. Die kwam pas later. Het heeft een hele tijd geduurd voordat mijn moeder de stap naar 15 augustus zette. Zij bleef heel lang hangen aan de datum van 4 mei. En vooral het Klokkengebeier op de Waalsdorp-vlakte, emotioneerde haar tot tranens toe. In die tijd woonde ik allang in Amsterdam, en het was dan vaste gewoonte dat ik haar die dag belde. Ik wist dat zij dan verdrietig was, en behoefte had aan kontakt. Veel later, nadat ik betrokken was bij het ontstaan van de Vereniging voor Kinderen uit de Japanse Bezetting en de Bersiap en uit dien hoofde een paar Herdenkingen bij het (toen nog nieuwe) Indisch Monument had meegemaakt, is zij schoorvoetend ‘overgegaan’. Op een warme zomerdag zijn we een keer naar Den Haag gereden, en ben ik met haar naar het Monument gewandeld. Zij vond het heel indrukwekkend. Ook dat er op een gewone, door-de-weekse dag nog steeds verse bloemen lagen. Het toeval wilde, dat er wat verderop een aantal Japanners rondliepen met foto-camera’s. Ik schrok daar een beetje van. Ik was bang dat mijn moeder bij het zien van die mannen emotioneel zou worden. Maar er gebeurde niets. Ze zei er op dat moment niets over. Het was net alsof zij hen ook niet had gezien. Maar uit haar hele ‘lichaams-taal’ kon ik haarfijn aanvoelen, dat zij hen wel degelijk gezien had en in de gaten hield. Pas toen we even later weer terug wandelden naar de auto, zei ze:” Zouden ze nou gewoon nieuwsgierig zijn geweest, of kwamen ze ook om respect te betuigen?” Het antwoord ben ik haar schuldig moeten blijven. Daarna werd het vaste gewoonte dat ik haar op 15 augustus belde. Inmidddels waren mijn halfzus en -broer ook al volwassen geworden, en had ik hen beiden zover gekregen, dat ook zij even met mijn moeder belden. Dit hebben we dan volgehouden totdat zij in het ziekenhuis was opgenomen.

De vreemde speling van het lot wilde, dat haar geboortedag op 16 augustus viel. Net als vroeger 4 en 5 mei, was er eerst – op 15 augustus – een dag van Verdriet, en daarna – op haar verjaardag – gezelligheid en lekker eten. Eigenlijk had mijn moeder daar minder moeite mee, dan met het andere feit dat op 17 augustus in Indonesi de Onafhankelijkheid werd gevierd. Daar had zij altijd een hekel aan gehad. “Hadden zij geen andere datum kunnen kiezen”, mopperde zij altijd.

Dag Ibuutje. Ik hoef je niet meer te bellen, want je bestaat nu nog alleen maar in mijn herinnering. Voor jou de eerste 2 coupletten van een gedicht van Ed Hoornik, die ik op het Indische Net heb gevonden.

Tot de doden
Wij kunnen u niet meer bereiken
wij komen een zintuig te kort,
wij leggen ons neer bij de feiten
dat gij minder en minder wordt.

De enkele keren dat ge
In dromen ons nog verschijnt,
Wordt ge ijler en ijler
tot ge voor altijd verdwijnt.

Dit bericht werd geplaatst in Indisch in Beeld. Bookmark de permalink .

4 reacties op Indisch in Beeld

  1. naamloos zegt:

    Mooi geschreven.

  2. LL zegt:

    Mooie herinneringen zullen altijd blijven!

  3. Wouter Pieplenbosch zegt:

    Mijn moeder was een Lehmann. (Albertine Augustine). Haar ouders waren Carl Eduard Lehmann geboren 4 november 1876 in Jogjakarta en Emma Parti geboren in 1 april 1882 te Magelang, dochter van een regent.
    Mijn moeder is getrouwd met Maurits Adrianus Pieplenbosch.
    Zijn we familie?
    Als ik je mooie verhaal lees zie en hoor ik mijn moeder

    • Amber K zegt:

      Hi Wouter,

      Ik ben de achterkleindochter van Eduard Carl Lehmann, geboren 27 september 1902, die de zoon is van Carl Eduard Lehmann en Emma Parti. Ik ben onderzoek aan het doen over Emma Parti, en hoopte dat u meer informatie heeft over haar… Ik heb van mijn tante gehoord dat haar vader Mangkoenegara V was, maar mijn familie loopt dood in het onderzoek naar haar interessante geschiedenis.
      Hoop dat u hier meer antwoord op heeft!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.