Net nu niemand het meer had verwacht: De derde editie van INDOmania…komt eraan.

Op veler verzoek hebben de Indomaniakken van het eerste uur weer toegeslagen. De derde versie van INDOmania staat in de steigers en het programma wordt op zijn minst verrassend maar toch senang. Dit keer is een van de hoofdthema’s Hoe serieus is de Indo te nemen? Serieus te nemen? Door wie en waardoor? We beginnen natuurlijk zoals het betaamt bij ons zelf dat kan alvast de meeste wind uit de zelen nemen. Want wat wil het geval: er staat een karrevracht aan Indische culturele producties aan te komen of zijn inmiddels net verschenen zoals de documentaires Schattenberg en Contractpensions, de speelfilm Ver van familie, de biografie van ons aller Tjallie Robinson, niet te vergeten Ons Indisch Erfgoed en dan hebben we het nog niet eens gehad over de dvd Indo Nu en de nieuwe cd van Sandra Reemer. Zijn al deze kunstzinnige zaken enkel en alleen te danken aan de gulle subsidies van Het Gebaar?

Wie dat wil weten moet zeker naar Indomania 3 komen want daar zal in een zogenaamd postkoloniaal debat opening van zaken gegeven worden waarom bijvoorbeeld Contractpensions gemaakt moest worden. Alle makers worden of zijn inmiddels uitgenodigd te komen. Onder leiding van journalist en ‘young angry actor’ Ricci Scheldwacht en schrijver Herman Keppy wordt cultureel INDOland besproken, gewikt en gewogen. Hopelijk met veel substantieele inbreng van de kritiese bezoekers. Het uitgangspunt wordt natuurlijk of in Indisch een keurmerk van intrensieke waarde schuilt? Is Indisch nou politiek correct of niet? Het lijkt gecompliceerder dan het is want wie valt nu niet als een blok voor het beeldend werk van bijvoorbeeld Fiona Tan of Hadassah Emmerich?
Beide kunstenaars tonen werk tijdens Indomania 3.
Wie dacht dat de Indomaniakken een Ouwe Jongens Krentenbrood Club is wordt op haar wenken bediend door Max Kisman, Peter van Dongen en Maus Slangen. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat hun werk niet om aan te zien zou zijn. Wat buitengewoon interessant zal worden zijn de Zware Koloniale Meubels van de 20e eeuw uit de geheime collectie van Frans Leidelmeijer. Hij is een van eerste gangmakers van Indomania en speelt nu zelfs met de gedachte om een lezing te geven over Homoseksualiteit in het voormalig Nederlands Indie. Bestond dat toen al? Is het geen uitvinding van na de Bersiap? En hoe werd daar toen mee omgegaan of niet. Daar wil ik wel het fijne van weten.
De muzikale leiding heeft Sam Tjioe die de houseband zal samenstellen en in een moeite door alvast zijn eigen Fender uit het vet heeft gepoetst. De grote zangeres wordt altijd een verrassing en Tja, het zal deze keer echt niet weer Anneke Gronloh worden…
De middag begint dus met een stortvloed aan Indische informatie maar zoals het nou eenmaal gaat bij Indo’s zal en moet er ook goed gegeten worden en dit keer komen we er echt niet onderuit om de snacks zoals lemper, pasteitjes, Indische kroketten en saucijsjes uit nota bene Den Haag te laten bezorgen. Het moet maar eens gezegd worden:” Echt lekker Indisch eten kan eigenlijk alleen maar in Den Haag…” Sir Restaurateur en kunstondernemer Frans Helling van De lachende Javaan uit haarlem gaat deze uitspraak logenstraffen met zijn keur aan Favoriete Gerechten die samengesteld is door het bestuur van Indomania. Wat u mag verwachten? Nasi Koening, Peppessan van makreel, Sambal Goreng Boontjes, Frikadel Pan, Oerap, Zwart Zuur, Chateau Africain en/ of Tjendol! Want bij de Indische keuken gaat het niet om het eten maar om het koken. En daar wordt in deze editie behoorlijk wat werk van gemaakt. Frans Helling’s Haute Cuisine de Temps Perdu heeft alles in zich om alvast legendarisch te worden. Dus reserveren is aan te bevelen want de plaatsen zijn dit keer beperkt.
De avond kan niet meer stuk als de discjockey’s Wlly Jolly en Danny de elite van de Indische gemeenschap tracteren op hun Asian Hip Hop en authentieke Jive’s. Samen met Frans leidelmijer en Mary Kien gaan ongetwijfeld de voetjes van de vloer…