quote de Volkskrant
Nooit excuses voor moord in Rawa Gede
RAWA GEDE – In Rawa Gede doodden Nederlandse soldaten 60 jaar terug 431 mannen. Het Indonesische dorp hoopt op compensatie. Het Javaanse dorp Rawa Gede is zo klein dat de mensen er aan n naam meer dan genoeg hebben. Grafstenen dragen de namen van Kandi, Selim, Rasud, Naman, Mail, Sebel, Belan, Ale, Suminta, en ongetwijfeld weet iedereen in Rawa Gede nog altijd wie daarmee worden bedoeld. Zij stierven meer dan zestig jaar geleden, in de vroege ochtend van 9 december 1947, neergemaaid door de machinegeweren van Nederlandse militairen. Nederland heeft nooit zijn excuses gemaakt, nooit heeft het dorp om excuses gevraagd.
Recente reacties
- Cynthia Volkerink op Jappenkamp Kampili
- E scchilder op Sum&Sam , nieuw foodmerk
- Gerard op Indo-spel over cultuur én onderdrukking: ‘Je wordt dwangarbeider, sla een beurt over’ –
- Boeroeng op Indo-spel over cultuur én onderdrukking: ‘Je wordt dwangarbeider, sla een beurt over’ –
- Gerard de Boer op John Luyke Roskott
- Pierre H. de la Croix op Zij waren zeebaboes
- Pierre H. de la Croix op Negentiende-eeuwse schilder Jan Toorop blijkt ‘van kleur’
- Boeroeng op John Luyke Roskott
- Gerard op Negentiende-eeuwse schilder Jan Toorop blijkt ‘van kleur’
- Boeroeng op Negentiende-eeuwse schilder Jan Toorop blijkt ‘van kleur’
- Gerard de Boer op John Luyke Roskott
- Apartheid 4 – van den Broek op Koloniale beeldvorming in de klas
- bungtolol op Koloniale beeldvorming in de klas
- Pierre H. de la Croix op Koloniale beeldvorming in de klas
- Gerard op Koloniale beeldvorming in de klas
Archief
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! Categorieën
Zoeken op deze weblog
Meest recente berichten : Het gebeurde ergens in de Indonesische archipel
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Deze slideshow vereist JavaScript.







































Geachte heer/mevrouw,
De afgelopen tijd heb ik de naam “Rawagede” en het dramatische verhaal daarachter vaak gehoord en gelezen.
Natuurlijk keur ik het doden van mensen niet goed. Maar een verhaal heeft altijd twee kanten.
Ik ben geboren in 1942, in Bandoeng (Java). Ik was acht toen wij vertrokken naar Nederland. Ik heb de tijd voor en na de Bersiapperiode beleefd. Ik ken de gevolgen van de strijd, ik heb mijn vader verloren door de Jappen, ik ben in Indonesie geterneerd geweest 1946-1947 in een afgesloten Indonesich kamp , ik heb in dat kamp honger,ziekte en/of de dood van zeer nabij beleefd en/of aanschouwd. Ik ben opgegroeid met een ouder, die zeer getraumatiseerd was door de Bersiap-periode, tot aan haar dood. De oorlog en de Bersiap heeft vele, vele slachtoffers gemaakt, aan de kant van de Indonesirs en aan de kant van de mensen met de Nederlandse nationaliteit.
Maar ik vind dat we een streep moeten trekken onder die verschrikkelijke tijd. In die tijd zijn er duizenden onschuldige vrouwen, kinderen (zelfs baby’s) afgeslacht, moeders met baby’s vastgebonden aan het lichaam in de kali gegooid. Ik was 4 toen ik in een indonesisch kamp gevangen werd gehouden. Daarvoor had men ons maandenlang in huis gegijzeld, zonder eten en drinken. Een vriend van mijn oom, toen een jongen van 17, kon niet op tijd vluchten. Zijn lichaam werd later teruggevonden, in stukken gehakt.
Hoezo,zielige Indonesirs, ik ken ze anders. Vanaf 1946 boezemde elke Indonesir mij angst in. Ik ben als kind van 6 vaak achterna gezeten door Indonesische kinderen, gewapend met knuppels. Ik heb toen leren rennen voor mijn leven.
Elk verhaal heeft twee kanten. Wanneer we de duizenden slachtoffers aan de kant van de Nederlanders vergeten is dat een grove fout en een klap in het gezicht van de nabestaanden.
Dat men het dorp Rawagede steunt met ontwikkelingshulp juich ik toe, maar excuses, nee. Nederland heeft al enkele malen excuses aangeboden voor alle misdaden. Als wij destijds niet waren beschermd door het Nederlandse leger waren er destijds nog duizenden doden aan Nederlandse kant bijgekomen. Dat mogen wij niet vergeten. Wanneer Nederland wederom zijn excuses aanbied wordt het
misschien tijd dat ik de Indonesische staat aanklaag voor de vrijheidsberoving, het uithongeren, het discrimineren en de doodsangst. Misschien moet de Indonesische staat ook eens terecht staan voor de misdaden tegen de mensen destijd tijdens de Bersiap.
Geef de mensen in Rawagede ontwikkelingshulp, dat is goed. Meer ook niet.
Sla de Indi veteraan ook niet elke keer weer neer, met een uit het verband getrokken verhaal. Ook van hun zijn er velen op afschuwelijke wijze afgeslacht.
Hartelijke groet van een Bersiap-slachtoffer, C.E.Vermeulen