Barbara geeft les in bahasa indonesia .

In de winter net voor de Kerstdagen en de sprong van het Oude naar het Nieuwe jaar blader ik in mijn boek van herinneringen. Zoveel gezichten komen langs, van lang en kort geleden en uit het oog verloren maar ook van mensen die ik deze en volgende week weer zie
Toen ik 11 jaar geleden begon met het geven van cursussen bahasa Indonesia zaten er vooral vakantiegangers in de les die zich door middel van het leren van de taal goed wilden voorbereiden op het grote, exotische avontuur. Maar er heeft een verschuiving plaatsgevonden want de laatste jaren zijn het vooral mensen van Indische afkomst die rond mijn tafel zitten.
Zelf ben ik niet Indisch maar mijn man en schoonfamilie wel geef ik snel als alibi of excuus bij een opgetrokken wenkbrauw waarbij ik vermoed dat men denkt: moet die blonde Totok ons les geven? In de taal van mijn ouders? In de taal die ik zelf ooit gesproken heb?.

Ik herinner me weer de dames en heren die bijna altijd bij de eerste ontmoeting me bezwoeren dat ze geen woord meer wisten van de taal die ze als klein kind,( thuis niet natuurlijk maar wel op straat met vriendjes), gesproken hadden. Geen woord ! Echt niet!
En dan begon de les en na een tijdje, soms bij een bepaald woord of een zinnetje, werden de ogen groot en kwamen er woorden, soms een liedje die ze geleerd hadden van de Babu of de Tukang Kebun. (vroeger : Baboe en Kebon)
De cursist zo verrast, verbaasd en blij dat er nog iets was, iets van vroeger, zo vertrouwd. Wat ver weg leek maar nu plotseling weer dichtbij. En met de woorden kwamen nieuwe herinneringen. Meestal gedeeld met de andere cursisten. Is ons geheugen als een kast met laden die soms verroest zijn omdat we er nooit meer iets uit nodig hebben? Even trekken en wringen en..daar schuift het laadje krakend open !

En dan de jongeren tot ongeveer 50 jaar + (we blijven lang jong tegenwoordig) die nu wel eens willen zien waar vader of moeder vandaan komt. Zoals mijn man en ik dat jaren geleden hebben gedaan. Dat eerste bezoek heeft trouwens geleid tot een bijna jaarlijks terugkeren en een grote interesse in alles wat met Indonesi of Nederlands-Indi te maken heeft.
Maar dat is een ander verhaal en ik wil nu liever vertellen over de Indische families; vader of moeder voorop die in Indonesi met elkaar de sporen van het verleden nazoeken en hun in Nederland geboren kinderen laten zien van daar heb ik gewoond, daar speelde ik in de kali en daar gingen we naar school. En alles, alles laten proeven, voelen en beleven. Zodat hun kinderen voor altijd weten waar de familie vandaan komt.
Er zijn ook jonge Indos die Indonesisch willen leren zonder door thuis te worden aangemoedigd. Omdat ze een lijntje naar Indonesi voelen. Omdat ze zich toch een beetje anders, ja, Indisch voelen en vanuit hun jeugd de typisch Indische dingen hebben meegekregen (kumpulannen met lekker veel eten, b.v.) En zich nu interesseren voor hun afkomst.

Nee, mijn vader vindt het, geloof ik, maar een beetje gek dat ik de taal wil leren en hij wil al helemaal niet over het verleden of over zijn jeugd daar praten. Jammer. Ik zou het graag allemaal willen weten. Die geschiedenis hoort toch ook een beetje bij mij., hoor ik ook wel. Teleurgesteld over de schijnbare onverschilligheid van de vader worden mijn boeken, films en muziek geleend om op die manier dan maar zoveel mogelijk te weten te komen over Indonesi en de geschiedenis van de Indische Nederlanders.
Dan gebeurt het op een avond dat de cursist blij de les binnenkomt: Vader heeft gesproken ! Ja, hij wilde nou wel eens weten of er al vorderingen zijn met het leren van het Indonesisch Heeft zelfs met de zoon of dochter woordjes Indonesisch zitten oefenen en heeft de lessen bekeken. En langzaam, langzaam gaat vader terug in zijn herinneringen en vertelt over hoe het rook, het proefde en voelde en oh ! Hoe leuk het was met die en daar. De Indische cultuur wordt van generatie op generatie doorgegeven en in plaats van te verdwijnen is er een nieuwe generatie opgestaan die het Indisch-zijn op een andere, eigen manier beleeft en daar trots op is. Deze site heet niet voor niets Indisch4ever !
Barbara Zuidema www.cursusindonesisch.nl 

——————–