Mijn schrijfnijd is terug.

5weken Japan…
5weken een andere familie…
5weken een andere taal…
5weken een ander schrift…
5weken vis en rijst…
5weken een andere cultuur…
5weken van zwart haar en uniformen…
5weken je gedeisd houden…
5weken slapen op een futon…
5weken in 40graden celsius…
5weken lang in het middelpunt staan…
5weken lang met stokjes eten…
5weken doodgegooid worden met Samurai-verhalen…
5weken je afvragen in wat voor land je bent…
5weken van op en top beschaafd- en bescheidenheid…
5weken lang in de waan zijn dat NL zo goed is..

En dan na 5weken, bij thuiskomst, toch ontdekken dat NL helemaal niet zo goed is. Twee dagen nadat ik was geland op Schiphol stond ik in de rij voor de frietkraam in Amsterdam, waar spontaan werd voorgedrongen door een vrouwtje van 50. “Hallo Lot, welkom in Nederland”.. Ja, dat zet je wel weer met beide benen op de grond. “Wat doe ik hier, in dit maffe land?” heb ik me vaak afgevraagd in Japan, maar toen ik eenmaal “thuis” was vroeg ik mezelf dat weer af. Waar ben ik nu weer in terecht gekomen?

Ja, dat kun je je misschien niet voorstellen, dat onze cultuur rare dingen heeft -en tot voor kort was ik er ook van overtuigd dat wij in een nagenoeg perfecte cultuur leefden- maar niets is minder waar.

Betekent dat nu dat ik naar Japan zou willen emigreren? Nee, nooit van mijn leven. Er zijn veel aspecten binnen de Japanse cultuur die ik zeer kon en kan waarderen, ook de taal is inmiddels niet meer het probleem, maar Biggest Problem is toch wel de sociale druk die in Japan heerst. Mensen werken 6 of 7 dagen per week, gaan ’s ochtendsvroeg om 7uur naar hun werk en komen ’s avonds na 22u thuis. Mijn gastsje ging 6dagen peer week naar school van 0745u tot 19u. Iedereen doet zijn best om een “gemiddelde Japanner” te zijn. Opvallen is not done -tenzij het op kleding aankomt.

Wat dat betreft is Japan het meest vreemde land, het land van het totale onevenwicht:
Geslotenheid hoog in het vaandel, tenzij ze een buitenlander tegenkomen.
Niet mogen opvallen, tenzij het op kleding aan komt.
Gevoelens en meningen niet uiten, tenzij het over het lichaam van een buitenlander gaat.
En het grootste probleem waar ik tegenaan liep was toch wel de ontkenning van hun daden tijdens de WOII: zij zijn slachtoffers, en niets anders. Dat zij mijn grootvader en een hoop anderen tijdens de wereldoorlog hebben opgesloten in kampen en de halve pacific hebben geterroriseerd, dat zijn ze even vergeten. Jammer vooral, dat de WOII welgeteld 2(!!) bladzijden beslaat in hun geschiedenisboek. (Ter vergelijking, tegenwoordig hebben we op de middelbade school een heel apart vak, een jaar lang, over deze gebeurtenis.)

Ondanks het ontkennen en het niet-praten-over heb ik mij zeer vermaakt in Japan en heb ik veel geleerd. Echt concrete dingen die ik heb geleerd kan ik nog niet veel noemen, behalve dan het meer reespeect hebben voor mensen hier in Nederland. Ik denk dat ik pas over 5 tot 10 jaar echt weet wat ik nou van deze geweldige ervaring heb geleerd. En tot die tijd zal ik nog vaak terug denken aan de ervaring, mijn tijd in Japan en mijn  geweldige gastgezin. Want zo ging ik als enig kind daarheen, ik kan nu zeggen dat ik er een broertje en zusje bij heb!