Een dubbel gevoel bij echte Oranje-liefde

Geplaatst op 19 juni 2006 door Boeroeng

Het Molukse wijkgebouw in Bovensmilde is opvallend vrij van opsmuk in deze tijd van oranje versieringen. Niet dat de Molukkers geen Oranje-gevoel hebben. Ze leven intens mee met de mannen van Van Basten, en in het bijzonder met hun broeders: Giovanni van Bronckhorst en Denny Landzaat. Maar de wedstrijden kijken ze thuis, zonder wuppies en oranje mutsen. En met gemengde gevoelens.
Sam Saptenno mijmert over vroeger, de tijd van Simon. Ja, ik mag Simon zeggen, lacht hij, klein van stuk, enorme witte snor. Simon Tahamata is de grote trots van alle Molukkers, vertelt Saptenno. De enige Molukker die ooit in een wereldelftal speelde. Als hij iets groter was geweest, had hij vast veel meer interlands gespeeld. Artikel…

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

3 Responses to Een dubbel gevoel bij echte Oranje-liefde

ramon schreef:

20 juni 2006 om 22:31

voelen die ”broeders” zich ook verwant met hun broeders? hebben ze een Kabel?die Suri’s klagen over het gebrek aan spelers
met Surinaamse achtergrond. Dat waren de vorige edities de spelbrekers. Maar nu duidelijk dus niet met die Indo’s.. de Indo buigt?? of assimilatie

Beantwoorden
Blauwvogeltje schreef:

20 juni 2006 om 14:18

Zolang het SPEL is, is chauvinisme nog leuk en een goede uitlaatklep (behoudens hooligans-uitzonderingen)
Die oranjegekte ervaar ik ook als dubbel..
Leuk, grappig, maar moet dat nouuuuuuuu….
Go with the flow… ik loop mee met de massa en ik geniet van de collectieve feestvreugde, maar het moet niet t� dol worden..

Beantwoorden
kamperfoelie schreef:

19 juni 2006 om 17:49

Als ik zo om me heen kijk hoe het er met het WK aan toe gaat, heb ik ook een dubbel gevoel. Niet vanwege nationalisme, meer dat als of er niet meer een voetbalSPEL of voetbalSPORT bestaat, maar het evenement op zich een belangrijkheid heeft van weet-ik-wat-voor kaliber.

Beantwoorden