AMSTERDAM – Vrouwen die in sarongs (rokken) rondlopen, een baboe (huishoudster) die werkzaamheden voor anderen verricht, een toko om de hoek, een pasar malam (markt), een Indisch restaurant waar het goed eten is, indorocker Andy Tielman die zijn virtuositeit op de gitaar toont, een gamelan (orkest) dat die typische Indische muziek speelt, een wajang (poppenspel) als amusement en betjaks (fietstaxi’s) die heen en weer rijden. Met deze ingrediënten begint dit al aardig op een Indisch dorp te lijken. Als het aan de Almeerders Lex Burgersdijk en Wally Stahlberg ligt mag zo’n dessa (dorp) er komen.
De sfeer zit er, met een palmboom, typerende kledij en een voorbeeld vanm het hoofdgebouw, al aardig in. Tweede van links staat Wally Stahlberg, rechts Lex Burgersdijk.

De twee zijn beiden geboren op Java en noemen het project Rumah Senang (comfortabel huis). In Almere Poort, een nieuw stadsdeel vlakbij de Hollandse Brug, moet het verrijzen. Daar kunnen mensen met een Indische en Molukse achtergrond – iedereen die affiniteit heeft met de Indische cultuur is eveneens welkom – mijmeren over vroeger, over die goede oude tijd in het voormalig Nederlands-Indië en lekker eten, ofwel: tempo doeloe. De stille kracht in Almere.
Initiatiefnemers van dit voor Nederland unieke plan, Burgersdijk en Stahlberg, vinden dat bovenstaande beschrijving niet volledig waarheid hoeft te worden. Het zou wel mooi zijn natuurlijk, maar het belangrijkste is voorlopig dat het dorp er komt. Een verdere invulling, zo verwachten zij, volgt vanzelf. Van de gemeente mag het Indisch dorp er komen. Het wachten is nu op een aantal formele procedures die gevolgd moeten worden voordat de eerste paal de grond in kan. Het duo hoopt dat de eerste paal voor het project in het najaar van 2006 de grond in kan, waarna bewoning in 2007 mogelijk wordt.

In het dorp moeten bewoners gebruik kunnen maken van een totaalaanbod van wonen, zorg, welzijn en winkels. Uitgangspunt, we hebben het tenslotte over een Indisch dorp, vormt de cultuur en de leefgewoonten uit het voormalig Nederlands-Indië. Binnen die cultuur is het de gewoonte dat familieleden dicht bij elkaar wonen en voor elkaar zorgen.

Centraal punt in het dorp wordt een hoofdgebouw, dat in de Indonesische bouwstijl Minang-Kabau-stijl wordt gebouwd. Het is een vorm van architectuur die met name op het eiland Sumatra wordt gevonden en van oudsher in een dorpse omgeving thuishoort. Het moet een modern gebouw worden, dat voldoet aan de hedendaagse maatstaven voor materiaalgebruik. Of het huis van hout of steen wordt gebruikt is nog niet duidelijk.
In het hoofdgebouw komen 46 appartementen in zowel de sociale sector als vrije sector en tevens vier groepswoningen, met elk zes éénkamerappartementen voor geriatrische ouderverzorging. Burgersdijk: “Daaruit blijkt al dat we willen dat mensen zo lang mogelijk van de voorzieningen gebruik kunnen maken. Ouderen zal het Indische aspect erg aanspreken, maar ook jongeren die van hun ouders en grootouders veel over de Indische cultuur te horen hebben gekregen, zullen zich er thuis voelen.

Participatie
Het dorp krijgt een open structuur en is toegankelijk voor iedereen. Naast het hoofdgebouw worden er 80 koopwoningen en 40 huurwoningen gebouwd. Dit geheel maakt onderdeel uit van een grotere wijk. Het tweetal vindt het niet zo vreemd om een Indisch dorp te bouwen. Er zijn wellicht mensen die, in deze tijd waarin participatie en integratie vaak worden genoemd, de wenkbrauwen fronsen. Waarom dan een aparte gemeenschap?

Stahlberg: “Je hebt mensen die graag aan het water wonen, anderen zoeken elkaar op omdat ze een houtskeletbouwwoning willen, weer anderen vinden ecologische woningen aantrekkelijk. Die krijgen allemaal een kans in Almere. Wij kiezen voor een Indisch dorp waar mensen zich senang (op hun gemak) voelen. Dat moet dan ook kunnen, lijkt me, en dat ziet de gemeente gelukkig ook zo. Dat maakt, al met al, de woningbouw in Almere wel zo afwisselend.”

Burgemeester Annemarie Jorritsma van Almere is blij met de bouw van het Indisch dorp, omdat, zoals ze zegt, Almere met zo’n project aantoont open te staan voor innovatieve en gedurfde woningbouw. “Dat past bij de stad. We hebben daar in het verleden al furore mee gemaakt. Uit de hele wereld komt men hierheen om de bijzondere architectuur van Almere te bekijken. We gaan dat aspect, architectuur, dan ook optimaal promoten om daarmee meer toeristen naar de stad te halen.”

De initiatiefnemers zijn na de lancering van hun plannen overstelpt met aanvragen voor een verblijf in Rumah Senang. Wekelijks komen er vijf aanmeldingen binnen, het totaal is de 330 ruim gepasseerd. Ook uit het buitenland zijn diverse aanmeldingen binnengekomen. Zo heeft mevrouw J. de Groen, die eerder vier jaar in Almere verbleef en nu in Las Vegas woont, te kennen gegeven dolgraag naar Almere terug te keren als het Indische dorp klaar is.

Opzet
Een andere gegadigde, die niet met name genoemd wil worden, liet weten er alles voor over te worden in het dorp een woning te willen bemachtigen. Wat de prijs voor zo’n huis ook mag zijn. Het geeft enigszins aan hoe groot de behoefte is aan de opzet die Burgersdijk en Stahlberg nastreven.
Dat geldt ook voor mevrouw L. Langras uit Lelystad, die van Indische afkomst is. “Indische Nederlanders en Molukse mensen delen een verleden met elkaar, iets wat voor buitenstaanders niet uit te leggen is. We hebben met elkaar maar een half woord of een oogopslag nodig om elkaar te begrijpen en om iets te beschrijven. Dat je je gevoelens met leeftijdsgenoten die dezelfde achtergrond hebben kunt delen, is voor mij heel belangrijk. Nu ik ouder word, verlang ik steeds meer naar mijn roots.”
Meer info op http://www.rumahsenang-almere.nl.