Indische schrijfschool: Het was een beroep: zeebaboe. Er waren vrouwen die op schepen hun dienstreizen maakten. Ze voeren tussen Indië en Nederland, en dan weer terug, ingehuurd op om de kinderen te letten. Jonge vrouwen en oudere vrouwen. Sommige zeebaboes verdienden uitstekend.

Er zijn nog mensen die destijds als kind onder de hoede van een zeebaboe hebben gereisd. Enkelen weten dat nog heel goed: “Ik was bang voor Minah,” vertelde een grote stoere man me eens. Een ex-onderwijzeres vertelde me dat de zeebaboes veel samen waren, in haar jonge ogen van toen waren het oudere vrouwen. De onderwijzeres is er niet meer, maar gelukkig mocht ik een film van ons gesprek maken.  Anders waren haar herinneringen zomaar weg geweest. Zo heb ik wat meer filmopnames. Ik wacht tot er een archief naar me toekomt, dan kan ik een boek over deze vrouwen maken.
Deze week kreeg het wachten een duwtje. Want Riboet Verhalenkunst belde.
Lang verhaal kort, er komt een hele middag over zeebaboes en of ik ook wil komen om wat verdieping te verschaffen. Jawel, zei ik.
Het is op zondagmiddag 8 februari 2026, in Muzee Scheveningen. Klik hier en lees meer.