Herdenken en Vergeten

Inmiddels ruim 80 jaar geleden vindt er op 15 augustus een herdenking plaats bij het Indisch Monument Den Haag en bij het Nationaal Monument op de Dam in Amsterdam. Elk jaar op 15 augustus worden alle slachtoffers van de Japanse bezetting van de voormalige kolonie Nederlands-Indië herdacht.

Als gastdocent WOII in Zuid-Oost Azië gaf ik laatst een gastles aan groep 8 van een basisschool in Wageningen over de “Vergeten oorlog”. 
Een Molukse jongen stelde me vrijwel direct de vraag hoe het kon dat het einde van WOII voor Nederland een Dodenherdenking op 4 mei kende, waarop – zo had hij geleerd van zijn vader – dat het einde van WOII door de capitulatie van Duitsland had plaatsgevonden bij Hotel De Wereld in Wageningen, de plek waar zij woonden.
Maar dat hij eenmaal bij de Indische Herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag links de datum van 8 december 1941 en  rechts de datum van 15 augustus 1945 op het monument zag staan. “Waar en wanneer is de capitulatie van Japan dan ooit getekend? Was dat op 15 augustus, meneer?”
Een wijsneusje in een klas, die me ook zei dat hij het gevoel had dat die oorlog voor hem een soort legpuzzel was. Zijn opa en oma en zijn ouders – toen zelf nog kind – hadden ooit, zo rond 1950 Indonesië verlaten en hij was hier in Nederland geboren.

Ik vertelde hem dat op 15 augustus 1970 de eerste grootschalige herdenking in het Congrescentrum Den Haag had plaatsgevonden en eenmalig bedoeld was. Echter in 1980 wordt de Stichting ‘Herdenking 15 augustus 1945’ opgericht, die besluit om jaarlijks een herdenking te organiseren.
Daardoor ontstaat abusievelijk een herdenking waarin gesproken wordt over 15 augustus als einde van de Tweede Wereldoorlog in Zuid-Oost Azië. 

Door mijn vader – één van de KNIL militairen die krijgsgevangen gemaakt was en aan de Birma-Siam spoorlijn ging werken – weet ik dat voor hem zo rond 18 augustus 1945 pas duidelijk werd dat hij ‘bevrijd’ werd en via via vernam hij dat op 2 september 1945 de capitulatie van Japan op de USS Missouri op de Baai van Tokio getekend werd, in aanwezigheid van een Nederlands afgevaardigde.
Wat er op 15 augustus 1945 gebeurde, was dat Keizer Hirohito van Japan via een radiotoespraak zijn volk liet weten dat Japan ging capituleren; een voornemen dus, maar nog geen officieel einde van de oorlog!

Aan de hand van een aantal slides liet ik de klas dat zien.
“Maar meneer, wat gebeurde er op 17 augustus 1945?” 16 augustus 1945 werden Mohammad Hatta en Soekarno door pemoeda’s (= jongeren) ontvoerd. Zij ontvoerden hen en dwongen aan op Onafhankelijkheid. Zo niet, zouden ze de oorlog rustig voortzetten. Door nachtelijk beraad liet Soekarno op 17 augustus 1945  weten dat Nederlands-Indië niet meer bestond voor hen, maar dat ze onafhankelijk geworden waren door de Onafhankelijkheid uit te roepen.
Nederland vond dit niet leuk, omdat ze haar kolonie niet kwijt wilde en stuurde oorlogsvrijwilligers naar Indië. Oorlogsvrijwilligers namen deel aan de Politionele Acties en twee bataljons werden via de Gadja Merah  – waar ook mijn vader als KNIL-militair deel van uitmaakte – ingezet voor de strijd op Bali en Palembang. 
Dit was nog een ware oorlog, die zo’n 4 jaar ging duren. Pas op 27 december 1949 werd de Soevereiniteitsoverdracht in Amsterdam getekend. Pas daarna konden Nederlanders, Nederlandse ambtenaren, Indische Nederlanders, Molukkers, KNIL-militairen en oorlogsvrijwilligers gedwongen terugkeerden naar Nederland.  Hiermee kwam een einde aan ons koloniale verleden.

“Maar meneer, degenen die de oorlog niet overleefd hebben gedurende de oorlog tussen 1945-1949 ontbreken op het monument? – dit was zijn laatste vraag.
Dat klopt. Waarschijnlijk is dit gekomen, omdat Nederland zich schaamde voor haar koloniale verleden.
Om recht te doen aan allen die gestreden hebben voor de vrijheid van ons land, is het belangrijk om die ‘vergeten oorlog’ niet langer te vergeten en ook hen te blijven herdenken.
Mijn les liep hiermee ten einde en ik was blij dat ik de vragen van die leerling kon beantwoorden. Iets wat voor mijzelf ooit op de basisschool niet mogelijk was, omdat er maar één WOII zou zijn geweest, alleen die in Europa.

Gelukkig was voor hen duidelijk waar 15 augustus vandaan kwam en wat de betekenis historisch gezien van 2 september is. Helaas niet te zien op het monument, maar door de jeugd in hun geheugen nu wel opgeslagen.

Léon Algra  Auteur van “Vergeten verbinding.  De Tweede Wereldoorlog in Zuid-Oost Azië

Japanse minister Mamoru Shigemits ondertekent
de capitulatie 2 sept 1945 a/b de Missouri

Hirohito toespraak
15 augustus 1945
met onderschrift

Dit bericht werd geplaatst in Gast Pikirans. Bookmark de permalink .

7 Responses to Herdenken en Vergeten

  1. ronmertens schreef:

    @Herdenken; ‘de laatste vraag etc.’- Ontbreken op het monument; de slachtoffers van die ‘politionele oorlog 1945- 1949’!

    • Pierre de la Croix schreef:

      Ach meneer Mertens, daar bent u toch voor om de herinnering aan de boze daden van de Belanda Boesoek levendig te houden. Waar zou u anders over moeten en kunnen schrijven?

      • ronmertens schreef:

        @PierredelaCroix;’herinnering etc.’- Toch opvallend, dat men op het Indië monument niet de nasleep van de Japanse overgave heeft aangemerkt…..terwijl die Indonesische revolutie periode juist zo kenmerkend is….nl. het einde van Indië!

      • Pierre de la Croix schreef:

        ronmertens zegt 14 augustus 2024 om 09:55: “Toch opvallend, dat men op het Indië monument niet de nasleep van de Japanse overgave heeft aangemerkt…..”.

        Ach meneer Mertens, het is niet zo opvallend dat het u in uw wel bekende tunnelvisie niet is opgevallen dat het Indië Monument is opgericht ter nagedachtenis aan allen die het slachtoffer zijn geworden van de Japanse bezetting van Nederlands Indië. Aan allen, dus ook aan Indonesische slachtoffers, zoals de Remoesja’s, die overigens door hun eigen leider Soekarno er met mooie praatjes in werden geluisd.

        Het staat u natuurlijk vrij om de nasleep van de Japanse overgave, volgens u de Indonesische revolutie, middels de oprichting van een ander monument glorieus te (doen) gedenken. Handjes uit de mouwen dus en ophouden met voortdurend hakketakken op die Belanda Boesoek, die u om onbekende redenen zo diepgaand haat. Haat is negatieve energie. Die kan zich nog wel eens tegen uzelf keren.

      • ronmertens schreef:

        @PierredelaCroix; ‘tunnel visie etc.’- Data 15 en 17 aug.1945 zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Op 15 aug. te herdenken/daar te staan is ook meteen met je gedachten gaan naar wat daarna is gebeurd. Ook die slachtoffers, zowel Nederlanders als Indonesiërs verdienen herdacht te worden. Dat weg te laten, zoals het monument aanduidt is hypocriet. En die omissie is bij de recentelijk toespraak (75 jaar na dato!) door de voorzitter hersteld. En bij U…..?

      • Pierre de la Croix schreef:

        ronmertens zegt 18 augustus 2024 om 21:11 o.m.: “Dat weg te laten, zoals het monument aanduidt is hypocriet”.

        Ach meneer Mertens, als u dan niet bent behept met tunnelvisie, waarmee dan?

        Op 14 dezer, 2314 uur, schreef ik u immers al dat het Indië Monument is opgericht ter nagedachtenis aan allen die het slachtoffer zijn geworden van de Japanse bezetting van Nederlands Indië.

        Het is een feit dat ik niet heb verzonnen. U mag dat hypocriet vinden, maar zo is nu eenmaal besloten en ik denk dat de grote meerderheid van allen die zich bij de Japanse bezetting van Indië betrokken voelen er ook zo over denken en de intentie niet hypocriet vinden.

        U zou er dus niet verder over moeten zeuren als een klein kind dat zijn zin niet krijgt en, zo u toch met alle geweld “de nasleep” van dat stukje geschiedenis wilt (doen) gedenken met een monument, u niets in de weg staat om uw handjes uit de mouwen te steken om e.e.a. te bewerkstelligen, zoals ik u ook al op 14 dezer schreef.

        Tunnelvisie, koelit badak, verzengende haat jegens de Belanda Boesoek? Wat u ook moge kwellen, waarom daarmee de Indische gezelligheid op I4E toch altijd verzieken?

  2. wanasepi schreef:

    Dit is niet alleen de eerste keer dat de jap de stem van Hirohito hoorde maar ook de eerste keer dat ze zich moeten gerealiseerd hebben dat hij geen god was want een god heeft geen microfoon nodig. Het was dus niet een stem van boven.
    A.Olive

Laat een reactie achter op Pierre de la Croix Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *