What’s in a name ?

Inez Hollander in The Indo Project:
We feel that the Rijksmuseum brawl is a mere symptom of a festering colonial wound that won’t heal until we see some sort of truth and reconciliation commission that is not solely subsidized by the Dutch government, or led by an Indonesian task force, but by an independent and international body of researchers and organizations.

On a more modest scale, a Bersiap monument in The Hague or Amsterdam might be a start to tell the victims: We see you, we hear you and we will not forget you.

We are in this together. The Dutch and the Indonesians. Let’s stop waving flags, exchange barbed insults on social media and let’s come out of our silos and camps to join hands so that colonial exploitation and mutual genocides never happen again. Only then, we can move on in a postcolonial and more humane world.

Inez Hollander, Ph.D., Author of Silenced Voices (Ohio University Press: 2008) and Director Emeritus of The Indo Project
(foto van haar facebook)

*
Ga bersiap niet uit de weg.
Taal is geen ‘precisiebombardement’; er is altijd ‘collateral damage’, schrijft columnist Robin Block. Lees hier zijn betoog waarom we het woord bersiap niet uit de weg moeten gaan.  Robin Block in Moesson

*
Heeft het dan wel zin om ruzie te maken over bijvoorbeeld ‘Bersiap’?‘Dat is een politieke kwestie. Geen enkel woord is neutraal en objectief, hoewel gebruikers dat vaak pretenderen. Ik heb persoonlijk geen mening over deze term, maar je ziet hoeveel emotie de discussie aan beide kanten oproept. Je kunt dus niet willekeurig welk woord gebruiken.’   Historisch Nieuwsblad

*
In februari worden de eerste resultaten openbaar gemaakt van het nationaal onderzoek naar de periode 1945-1950, en opent het Rijksmuseum de deuren voor de tentoonstelling ‘Revolusi’. Als voorafje bij deze laatste gebeurtenis werd in de media al druk gediscussieerd over de vraag of het woord ‘bersiap’ mag worden gebruikt. Bert Immerzeel in Java Post

*
Is de naam ‘Bersiap’ historisch gezien ideaal? Ik zou zeggen: nee. Een onomatopee – want dat is het feitelijk – is wellicht zinnig als naam voor een dier (‘koekoek’, ‘oehoe’), maar voor een historische periode vol dodelijk geweld schiet de term hopeloos tekort. Het verklaart niets, en bedekt de ellende en het verdriet onder een combinatie aan klanken die in het Nederlands geen verdere betekenis heeft. Maar precies daar zit wellicht ook de kracht van de term in het dagelijks gebruik: door het leed te koppelen aan klanken die je verder toch nooit gebruikt kun je het een plaats geven buiten het dagelijkse taalspectrum, en kun je aan elkaar uitleggen wat er is gebeurd zonder zware woorden vol betekenis te hoeven gebruiken. ‘Hoe is het met je tante afgelopen?’ Miko Flohr

*
Dit is dus de ene miskenning, die van de Indische Nederlanders, wier lot nooit meer was dan een voetnoot in de nationale herinnering aan de oorlog. Voor hen is het schrappen van een woord veel meer dan het schrappen van zeven letters – ze voelen dat hun geschiedenis niet alleen wordt genegeerd, maar zelfs dreigt te worden uitgewist. En hun zenuwen liggen toch al bloot, zo veronderstel ik, omdat de hele ‘dekolonisatie’ onderwerp is van onderzoek in opdracht van de overheid.

Triyana in de Volkskrant : “Daarom gebruik ik liever een neutrale term. Laten we het ‘geweld’ noemen.” Dat lijkt me geen slecht voorstel. Noem alle geweld geweld. En geef de context.
Stevo Akkerman in Trouw

*

pelita_nieuwsbrief

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

3 reacties op What’s in a name ?

  1. 1. De vraag is of deze Bonnie Triyana nu erg representatief om namens Indonesië input te geven. Hij is geen hoogleraar, geen auteur van een internationaal erkende bestseller over het onderwerp etc. Zijn twitteraccount spreekt van ‘activist’ en laat een afbeelding zien van Soekarno.
    Waarom koos het Rijks niet voor een Indonesische historicus van statuur, zoals Professor Ariel Heryanto (zie: https://en.wikipedia.org/wiki/Ariel_Heryanto ) – deze hoogleraar is bovendien KITLV fellow geweest. Ik denk dat bij benoeming van Heryanto er geen enkel probleem zou zijn gerezen over de term Bersiap.
    2. De geschiedenis van Indonesië is sterk gecensureerd – dat bleek ook maar weer uit het artikel in de Volkskrant. Indien iemand het heeft over ‘het Indonesische perspectief’ rijst primair de vraag of dat perspectief uitgaat van een gecensureerde of de ongecensureerde versie van de historie.

    • vandenbroek@libero.it (1953) zegt:

      Als ik bovenstaande commentaren lees op dat van Inez Hollander na , die woont tenslotte buiten Nederland Ik heb ook na diverse keren begrijpelijk lezen geen antwoord op mijn vraag: waarover gaat het eigenlijk? . Maar ja ik woon al zo lang in het buitenland en Nederlands begint langzamerhand voor mij een vreemde taal te worden.
      Maar eindelijk is het B-woord in het openbaar onderwerp van discussie. Daarvoor kan ik dhr Triyana alleen maar dankbaar zijn.

      De Amerikaanse historicus William H. Frederick heeft praktisch zijn hele wetenschappelijke carrière gewijd aan de geschiedenis van Indonesië. Nooit echter heeft hij goed begrepen waarom Nederland zich zo bar weinig gelegen heeft laten liggen aan de Bersiap,
      “Het verbaast me wel dat de Bersiap geen grotere rol in de Nederlandse media heeft gespeeld. De Indische gemeenschap was misschien bang dat ze als huilebalken zouden worden weggezet of dat ze eenvoudigweg niet zouden worden geloofd, omdat ze het zelf nauwelijks konden geloven.

      Hoe komt het dat de begrippen Bersiap of Bersiaptijd in Nederland zo weinig bekendheid hebben?
      “Het valt me op dat Nederland zo weinig kennis over of sympathie voor de slachtoffers had. De herinnering aan die periode is levend gehouden door de Indische en Nederlandse families die onder de Bersiap hebben geleden. Ik denk dat de Feiten wijder verspreid waren dan we nu aannemen, maar er werd voor 1969 niet in het openbaar over gepraat. De jongere generaties weten er niets meer van tenzij hun ouders daarover hebben verteld. Maar ik ken genoeg slachtoffers die zelfs tegenover hun kinderen weigeren daarover te praten.

      “We hebben te maken met post-koloniaal geheugenverlies, waarvan we ons kunnen afvragen in hoeverre dat doelbewust is. Natuurlijk zwijgt in Indonesië iedereen erover. Mensen die na de revolutie zijn geboren, weigeren het zelfs te geloven als ik daarover begin. Ze noemen het Nederlandse propaganda.”

      https://www.trouw.nl/nieuws/de-bersiap-een-vergeten-golf-van-etnisch-geweld~b015a95c/

  2. Benedict Janssen zegt:

    Excuus, in de eerste regel is het woordje ‘is ‘ weggevallen. Gelieve te lezen ‘…nu erg representatief is…’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.