29 nov Boekpresentatie’Blauwe Brieven’

Boekpresentatie ‘Blauwe Brieven’ geschreven door Henk Harcksen, Vrijdag 29 november, 13.00 uur, Schouwburgstraat 2, Den Haag, Campus Leidse Universiteit.

Een ‘pamflet’ over de Indische Ontrechting. Henk Harcksen doet een boekje open over de verborgen drijfveren van de Nederlandse overheid, die er niet voor terug deinsde om de betaling van de Backpay door te schuiven naar Japan en Indonesië(!?).

In een goed gedocumenteerd verhaal wordt geanalyseerd hoe de Nederlandse regering precedentwerking heeft voorkomen, conclusies van de NIOD heeft genegeerd en dossiers van oorlogsslachtoffers gepolitiseerd.

Dit bericht werd geplaatst in Boeken. Bookmark de permalink .

42 reacties op 29 nov Boekpresentatie’Blauwe Brieven’

  1. Boeroeng zegt:

    Toelichting van de auteur

  2. PLemon zegt:

    Deze terugblik van recente datum ….als zout in die Indische open wond…

    *** Tonny van der Mee 11-01-18,
    Staat hoeft miljardenschuld Indische gemeenschap niet te betalen

    Nabestaanden van tienduizenden ex-KNIL-militairen en ambtenaren uit Nederlands-Indië krijgen geen achterstallige salarissen van hun ouders uitbetaald. De Centrale Raad van Beroep bevestigt vandaag een eerdere uitspraak van de rechtbank.
    Tijdens de Japanse bezetting (1942-1945) kregen 82.000 voormalige militairen en ambtenaren in de toenmalige Nederlandse kolonie geen salaris. Decennialang vochten ze voor uitbetaling van deze schuld van – omgerekend – 5,7 miljard euro.

    Nederland heeft dit altijd geweigerd, omdat deze financiële verplichtingen zouden zijn overgedragen aan Indonesië. Dat blijkt niet te kloppen.
    Eind 2015 sloot het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) alsnog een overeenkomst met het Indisch Platform als ‘morele genoegdoening’. Rechthebbenden die op 15 augustus 2015 nog in leven waren, krijgen een eenmalige uitkering van 25.000 euro. Uiteindelijk gaat het om nog geen 600 personen.

    Oneerlijk

    Nabestaanden gingen in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep. Liszy Jonkers, dochter van een KNIL-militair, vindt de willekeurig gekozen peildatum ‘oneerlijk’ en ‘discriminerend’. Ze wil morele en financiële erkenning voor haar vader. ,,Hij kan er niets aan doen dat hij al in 2004 overleed”, zei ze eerder. ,,Hij is in dienst geweest van Nederland, is gemarteld en heeft geleden. Ik heb het gevoel dat hij niet meetelt.
    https://www.ad.nl/binnenland/staat-hoeft-miljardenschuld-indische-gemeenschap-niet-te-betalen~a547ae9c/

    • Jan A. Somers zegt:

      “Nabestaanden gingen in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep.” Dat was volgens mij niet voor achterstallige salarissen, maar voor de invulling van het begrip ‘ereschulden’. Achterstallige salarissen is een al lang gepasseerd station. Daarin heeft het Amsterdamse Gerechtshof/Hooge Raad de weg gewezen naar de werkgever. Een weg die niemand heeft bewandeld. Is nu verjaard. Jammer.

      • Griselda Molemans zegt:

        De kwestie is niet verjaard aangezien de backpayschuld van de Nederlandse Staat nooit overgedragen is aan de Republiek Indonesie. Dat feit staat volledig los van de armzalige ‘morele tegemoetkoming’ van 25.000 euro in 2015. Het persbericht van VWS zaait verwarring door te pretenderen dat deze tegemoetkoming betekent dat de openstaande schuld niet betaald hoef te worden. Quod non. De backpayschuld bedraagt overigens 25,8 miljard op basis van rente-op-rente over 74 jaar.

        • Boeroeng zegt:

          Waar baseerden de Nederlandse rechters zich dan op in hun oordeel dat de backpayschuld wel overgedragen was (afgeschoven, gedumpt).
          En wat was het standpunt van Indonesië in de vijftiger jaren ?

          Mijn hoop is dat iemand met veel poen gaat procederen in Indonesië en in Nederland.
          Dat die processen in Indonesië doordringen in de publieke opinie… waardoor Indonesische boosheid ook in de Nederlandse media gemeld worden.

        • Jan A. Somers zegt:

          Ik heb me nooit bezig gehouden met dit onderwerp. Behalve sinds de laatste discussie, een zienswijze vanuit de juristerij. Daarbij valt steeds het woord ‘recht’. En dan kom je in eerste instantie uit bij het normale arbeidsrecht. Zeer laagdrempelig, de kantonrechter. En dat die rechten bij verandering van werkgever gewoon meegaan. Daar moet je dan je vordering neerleggen, waarna je zo nodig naar de rechter kunt stappen. Mijn vader, Indisch ambtenaar, had de Dienst Scheepvaart van het Indische gouvernement als werkgever. Per 27 december 1949 is hij ‘automatisch’ ondergebracht bij de RIS, bij de Indonesische voortzetting van de voormalige Dienst Scheepvaart (met een voormalige collega als directeur!). Volgens een bij het Uniestatuut behorende overeenkomst inzake de positie van de Nederlands-Indische burgerlijke ambtenaren waren dezen overgedragen aan de regering van de Verenigde Staten van Indonesië. In juridische zin was dit correct, Indonesië nam immers alle plichten en rechten over van de Indische regering, zo ook alle verplichtingen ten aanzien van de Indisch ambtenaren. Met recuperatieverlof in Nederland ontving mijn vader zijn salaris van de RIS (Komisaris Agung RIS in Den Haag), waarbij de pensioenpremie als vanouds naar Nederland (ABP > SAIP) werd overgemaakt. Zijn pensionering (met eervol ontslag enzo) gebeurde ook via die Komisaris, met een laatste afrekening van zijn ontvangen salarissen. Dit alles was ‘vanzelf’ gegaan.
          Bussemaker gaat in Indisch Verdriet ook in op de juridische kant van de achterstallige salarissen. Hij verwijst hierbij naar G.S Vrijburg, die na veel werk te hebben verzet, en na een gesprek met de toenmalige staatssecretaris van CRM, W. Meijer, concludeerde dat de juridische weg om recht te halen definitief was afgesloten. Om verder in te zetten op de morele verantwoordelijkheid van de Nederlandse regering. Hij was ook de man die in 1975 het begrip ‘ereschuld’ introduceerde. En volgens mij is er daarna nooit meer geprocedeerd op basis van recht, maar op de invulling van de ereschuld. En dan sta je als Indische gemeenschap natuurlijk niet sterk. Was het niet vorig jaar dat een mevrouw (ik schaam mij diep, ik ben haar naam vergeten) heel ver is gegaan in de juridische krochten van het bestuursrecht, ik dacht tot bij de Raad van State??? Uit mijn geheugen was dat een heel nuttige rechtsgang geweest. Maar volgens mij is dat achterstallig salaris, gewoon arbeidsrecht, al lang verjaard. Dat is normaal als er door het ontbreken van een vordering geen aanspraak meer wordt gemaakt op dat bedrag. Maar over de ereschuld moet ik een antwoord schuldig blijven. Dat is namelijk geen recht.
          P.S. De collega’s van mijn vader zijn blijven varen op dezelfde schepen, onder een andere naam en een andere vlag. Tot ook zij met pensioen gingen.

        • Jan A. Somers zegt:

          “En wat was het standpunt van Indonesië in de vijftiger jaren ?” Volgens mij: Indonesië kon geen standpunt innemen, er was immers nooit een vordering bij de Indonesische werkgever binnen gekomen! (vonden ze misschien ook wel zo handig!).

    • R Geenen zegt:

      @Hij kan er niets aan doen dat hij al in 2004 overleed”, zei ze eerder. ,,Hij is in dienst geweest van Nederland, is gemarteld en heeft geleden. Ik heb het gevoel dat hij niet meetelt.@
      Dat klopt. Hij en alle anderen zijn alleen maar gebruikt.

  3. PLemon zegt:

    @ Daarin heeft het Amsterdamse Gerechtshof/Hooge Raad de weg gewezen naar de werkgever.

    # Gevalletje …Een kluitje in het riet…? Staat de schuldverplichting desondanks toch nog open….

    *** Nederland weigert aansprakelijkheid. De staat beroept zich op een arrest van de Hoge Raad in 1956, waarin staat dat alle financiële verplichtingen zijn overgedragen aan Indonesië, de rechtsopvolger van Nederlands-Indië. Dat is bij de soevereiniteitsoverdracht in 1949 vastgelegd in een vermogensbalans.

    Backpay
    Uit archiefonderzoek van onderzoeksjournalist Griselda Molemans blijkt dat dit nooit gebeurd is. Uitbetaling van de achterstallige salarissen, de ‘backpay’, ontbreekt op de vermogensbalans. ,,Indonesië kan helemaal niet aansprakelijk worden gesteld. In de onderhandelingen staat nergens dat die schuldverplichting is overgedragen’’, zegt Molemans. ,,En er staat letterlijk dat Indonesië alleen schulden hoeft over te nemen waar de republiek belang bij heeft. Daarmee heeft Nederland een vrijbrief gegeven om de achterstallige salarissen niet te betalen. Dat is de hoogste trede van bedrog.’’
    https://www.ad.nl/binnenland/miljardenschuld-aan-indische-gemeenschap-weggemoffeld~a9c97a0e/

    • Jan A. Somers zegt:

      “Dat is bij de soevereiniteitsoverdracht in 1949 vastgelegd in een vermogensbalans.” Je moet helemaal niet bij de akte van soevereiniteitsoverdracht zijn. Op zichzelf een goed document en een beetje jurist vindt hier ook wel de verandering van werkgever te vinden. Wel proberen in de bijlagen. Maar vooral uit de verslagen van de RTC en in de verslagen van het Uniestatuut. Daar zijn uitwerkingen in te vinden.

  4. PLemon zegt:

    @ Hr Somers : Per 27 december 1949 is hij ‘automatisch’ ondergebracht bij de RIS, bij de Indonesische voortzetting van de voormalige Dienst Scheepvaart (met een voormalige collega als directeur!). Volgens een bij het Uniestatuut behorende overeenkomst inzake de positie van de Nederlands-Indische burgerlijke ambtenaren waren dezen overgedragen aan de regering van de Verenigde Staten van Indonesië. In juridische zin was dit correct, Indonesië nam immers alle plichten en rechten over van de Indische regering, zo ook alle verplichtingen ten aanzien van de Indisch ambtenaren.

    # Heeft u vader over de bezettingsjaren tot de overdracht het gederfde salaris dus over ’42 tot ’49 nog van de Indonesische regering uitgekeerd gekregen?
    De knil militairen en andere gouvernements ambtenaren konden of wilden niet fysiek in Indonesische dienst treden en meest waarschijnlijk moet hier het ‘onbegrip’ zijn ontstaan.
    Mede in de veronderstelling dat men in die jaren toch gewoon Nederlands onderdaan was.

    • R Geenen zegt:

      @@De knil militairen en andere gouvernements ambtenaren konden of wilden niet fysiek in Indonesische dienst treden en meest waarschijnlijk moet hier het ‘onbegrip’ zijn ontstaan.
      Mede in de veronderstelling dat men in die jaren toch gewoon Nederlands onderdaan was.@@

      Het onderstaande verhaal op mijn website heb ik persoonlijk, na een uitgebreid gesprek, van de heer Keller gekregen.
      https://myindoworld.com/nederland-was-indirect-mede-verantwoordelijk-voor-de-gevolgen-van-het-opheffen-van-het-knil/?doing_wp_cron=1573771614.0973110198974609375000

    • Jan A. Somers zegt:

      ” nog van de Indonesische regering uitgekeerd gekregen?” Nee, hij was net zo dom als al die andere Indisch ambtenaren. Ze vertrouwden op vooraanstaande mensen, die dat wel zouden regelen. Dat hoefde helemaal niet te worden geregeld, gewoon een net briefje met je vordering aan je werkgever. En als die weigert heb je een papier in handen waarmee je naar de kantonrechter kunt. En dan schat ik in dat die de weigering onderuithaalt.
      “De knil militairen” Over die militairen weet ik eigenlijk niets.Voor het KNIL, dat onder gezag van de Indische regering stond en als zodanig aan de Verenigde Staten van Indonesië zou moeten worden overgedragen, werden afzonderlijke regelingen getroffen. Het KNIL zou worden opgeheven, de Nederlandse KNILlers naar Nederland gehaald. De Molukse militairen wensten niet in het federale Indonesische leger te worden opgenomen, waarop de Nederlandse regering besloot tot hun demobilisatie in Indonesië. In kort geding verbood in december 1950 de rechter de Nederlandse regering echter de Molukse militairen tegen hun zin te demobiliseren binnen het gebied van de Verenigde Staten van Indonesië. Dit resulteerde in het naar Nederland overbrengen van deze militairen en hun gezinnen, in totaal 12.582 personen. Waar ze werden gedemobiliseerd.
      “andere gouvernements ambtenaren konden of wilden niet fysiek in Indonesische dienst treden” Ik ken alleen de situatie van mijn vader, het varend personeel en de ambtenaren van de Dienst Scheepvaart:
      Was al eerder (buiten Java/Sumatra) de naam informeel veranderd in Federale Marine, in het Staatsblad van Indonesië, 21 juli 1949, nr. 202, bijlage 8, werd bekend gemaakt dat de Gouvernements Marine zou voortbestaan onder de naam Federale Schependienst. En op de RTC (Ronde Tafel Conferentie) werd overeengekomen dat de regering van de Republiek der Verenigde Staten van Indonesië alle burgerambtenaren zou overnemen en in de eerste twee jaren t.a.v. hen geen ongunstige maatregelen zou nemen. Jongere officieren/werktuigkundigen die pas in het begin van hun carrière stonden zagen het niet zo zitten en konden vaak overstappen naar functies binnen de Koninklijke Marine of Koninklijke Landmacht. Maar de senioren konden zich die weelde niet veroorloven. Zij bleven op hun post, met het oog op hun pensioenopbouw en de (als oudje) onzekere toekomst in Nederland. Op 27 december 1949 veranderde de nationaliteit van de schepen van de Federale Schependienst. Vanaf die datum werd uiteraard de nieuwe nationaliteitsvlag gebruikt.
      Bij besluit van de minister van Perhubungan, Tenaga dan Perdjaän van 28 januari 1950 werd het volgende bepaald:
      1e Alle aangelegenheden behorende tot de werkkring van het voormalige Dept. van Scheepvaart (,,,) zullen behoren tot de werkkring van het Dep. Pel.;
      2e Alle wettelijke en contractuele bevoegdheden van de voormalige Secretaris van Staat zullen (…) onder de bevelen en het oppertoezicht van genoemde Minister, worden uitgeoefend door Kepala Dep. Pel.
      In die functie werd de heer Van Deinse vervangen door Mas Pardi, vóór de oorlog eerste officier van de Gouvernements Marine, en tijdens de bezetting admiraal bij de Angkatan Laut Republik Indonesia. Een man wiens nieuwe functie door de officieren van de voormalige Gouvernements Marine van harte werd gegund.
      Ook op het departement Djawatan Pelajaran bleven de Europese afdelingshoofden in functie, en werden soms bij pensionering nog afgelost door jongere Europese collega’s.
      “dat men in die jaren toch gewoon Nederlands onderdaan was.” Is toch niet van belang, iedere Nederlander kan toch bij een buitenlandse werkgever in dienst gaan? Alleen is voor buitenlandse militaire dienst toestemming nodig.
      “Dat is bij de soevereiniteitsoverdracht in 1949 vastgelegd in een vermogensbalans.” Een arbeidsverhouding valt onder het arbeidsrecht, In Indonesië met hetzelfde wetboek als het Nederlandse. Het is normaal dat bij verandering van werkgever in het arbeidsrecht alle rechten en verplichtingen meegaan. Daar hoeft in beginsel niets over te zijn vermeld. Denk er overigens ook aan dat er behalve de akte van soevereiniteitsoverdracht (met alle bijlagen) er ook afspraken zijn gemaakt in het Uniestatuut. Daarin worden aanvullende afspraken vermeld of uitgewerkt: In een bij het Uniestatuut behorende overeenkomst inzake de positie van de Nederlands-Indische burgerlijke ambtenaren waren dezen overgedragen aan de regering van de Verenigde Staten van Indonesië, In juridische zin was dit correct, Indonesië nam immers alle plichten en rechten over van de Indische regering, zo ook alle verplichtingen ten aanzien van de Indisch ambtenaren. Ook het arbeidsrecht!

      • PLemon zegt:

        @ Nee, hij was net zo dom als al die andere Indisch ambtenaren. Ze vertrouwden op vooraanstaande mensen, die dat wel zouden regelen.
        Ik ken alleen de situatie van mijn vader, het varend personeel en de ambtenaren van de Dienst Scheepvaart: Zij bleven op hun post, met het oog op hun pensioenopbouw en de (als oudje) onzekere toekomst in Nederland.

        # Dan hebben we hier het probleem. Hoe moesten de andere ambtenaren en militairen zonder voortgezette baan bij de Indonesische overheid hebben geweten dat zij door de overdracht met terugwerkende kracht hun gederfde salarissen bij die nieuwe overheid konden/ moesten claimen? Schoten de ‘vooraanstaande mensen’ in daden of voorlichting hierin tekort of ging het hun de pet te boven? Al met al blijft het vreemd om op basis van het (Nederlandse) arbeidsrecht bij Indonesië aan te kloppen.

        • Jan A. Somers zegt:

          “om op basis van het (Nederlandse) arbeidsrecht bij Indonesië aan te kloppen.” Indonesië maakte nog lange tijd gebruik van de Indische wetboeken. Die werden langzamerhand vertaald en aangepast.
          ” Hoe moesten de andere ambtenaren en militairen zonder voortgezette baan bij de Indonesische overheid hebben geweten” Ik denk dat het (mede) een kwestie van sentiment is geweest. In Indië stonden ambtenaren (burger en militair) boven aan de sociale ladder, Paatje Gouvernement zorgde goed voor ze. Behalve natuurlijk de salarissen die een stuk lager waren dan die in het bedrijfsleven. Maar daar stond bestaanszekerheid tegenover, dachten zij. Tijdens de grote depressie werden ze inderdaad niet snel ontslagen, maar wel flink gekort. Ze meenden Koningin en Vaderland te dienen, dat was belangrijker dan klerk bij Unilever. Maar ze wisten niet dat ze gewoon een baan hadden bij een baas. Met een gewone plek in het arbeidsrecht. Een plek die gewoon mee verhuist als de werkgever wordt vervangen door een andere. In Indië deden ze al niet aan vakbonden, dat was voor het klootjesvolk, en dat bleef zo na aankomst in Nederland. En ik weet niet hoe of ze tegenover Pelita stonden. En de sociale raadslieden van de gemeente waarin ze woonden. Maar feitelijk deden ze helemaal niets om hun achterstallig salaris binnen te halen. Dat deden vooraanstaande personen. Al in Indië waren er commissies die wat deden, maar het antwoord van de overheid was dat ze geen geld hadden. Daar trapten ze in. Stom, een overheid heeft zelf nooit geld. Moeten ze maar maken, uit de belastingen of uit de staatsschuld. Nederland en het bedrijfsleven stonden er ook slecht voor, maar hun werknemers hebben die achterstallige salarissen wel gekregen!!!! Maar er gebeurde verder niets. Tot 27 december 1949 konden ze hiervoor terecht bij de Indische overheid, hun werkgever. Maar daarna werd van werkgever gewisseld, gewoon arbeidsrecht, hoef je formeel niet eens iets voor te regelen. Bij enkele rechtszaken in Nederland werd daarop gewezen. Maar ja, die nieuwe werkgever, dat waren toch inlanders? Waar je ook nog ruzie mee had gehad. Daar stuur je toch geen net briefje met een vordering naar toe?
          “Hij is in dienst geweest van Nederland,” Nee dus, maar dat snapten die vooraanstaanden niet. De Nederlandse rechters wordt verweten de overheid van dienst te moeten zijn. Maar zover zijn ze niet eens kunnen komen. De klagers waren voor hen niks dienaren voor Koningin en vaderland. Gewoon mensen die een baan hadden bij een baas. En als zodanig in het arbeidsrecht vielen. Waarbij ze zo vriendelijk waren de weg te wijzen. Naar die inlanders! En de rust bleef voortduren Sorry dat ik zo onvriendelijk doe. Maar ik kan het nog steeds niet snappen dat die mensen uit Indië dit allemaal over zich hebben uitgeroepen.

        • Jan A. Somers zegt:

          ff vergeten: De Indonesische juristen waren allen in Nederland, en naderhand in Indië opgeleid. Doorkneed in het Nederlandse en Indische arbeidsrecht.

        • PLemon zegt:

          @ Tot 27 december 1949 konden ze hiervoor terecht bij de Indische overheid, hun werkgever. Maar daarna werd van werkgever gewisseld.

          # Kon men na de Japanse capitulatie weer de oude baan weer oppakken of waren die in de Japanse tijd ingenomen door de ‘inheemsen’ ? De knillers pakten weer de wapens op en hun soldij tot ze bij de overdracht eventueel van werkgever (wilden) wisselen.
          Per saldo misten dan alle gouvernements ambtenaren en militairen effectief hun traktement over de bezettingsjaren 42-45.
          Inderdaad bijzonder dat ze in de loop van 45 tot 49 hiervoor niet ( toen al )op de stoep stonden bij de nederlands-indische cq nederlandse (?) overheid. Mismanagement van Paatje gouvernement of door dezen bewust in de ijskast gestopt?

        • Jan A. Somers zegt:

          “Kon men na de Japanse capitulatie weer de oude baan weer oppakken ” Weer de situatie van mijn vader:
          Intussen was de administratie in Batavia ook weer op gang gekomen. Opmerkelijk was de snelheid waarmee GM-ers in diverse gevangenenkampen konden worden opgespoord. Zo ook mijn vader in Singapore, waar al spoedig een begin werd genaakt met financiële regelingen. In zijn RAPWI (Recovery of Allied Prisoners of War and Internees)-afrekening zie ik vanaf 22 september 1945 t/m 10 november periodiek kampgeld bijgeschreven. Daarna in zijn Singapore Pay and Identity Book (Royal Netherlands Indies Army Liaison Officer Singapore) maandelijks een voorschot op zijn salaris, in vooroorlogse traditie tractement genoemd! Alles in Singaporedollars.
          In december 1945 kreeg mijn vader in Singapore een brief van zijn werkgever, Dienst van Scheepvaart, Batavia-C. , 3 December 1945. : UWelEdelGestrenge(!!!) (…)
          I. Personeel Scheepvaart, dat door een dokter (met R.A.P.W.I. bevoegdheden) (…) tijdelijk (6 maanden, 1 jaar of langer) is afgekeurd en moet evacueren naar Holland, dient zich (…) te wenden tot de R.A.P.W.I. Singapore (…).
          II. Personeel Scheepvaart, dat is afgekeurd (dokter met R.A.P.W.I. bevoegdheid) voor evacuatie naar Australië (…) kunnen dezerzijds worden opgeroepen (…).
          III. Personeel, dat is goedgekeurd, of lichte dienst mag verrichten kan door ons naar Batavia worden opgeroepen. (…).
          Zelf was mijn vader nog in zo’n slechte conditie dat hij voorlopig met rust werd gelaten. Ze waren hem in Batavia liever kwijt dan rijk. Maar op eigen houtje wist hij toch naar Batavia te komen.
          “Inderdaad bijzonder dat ze in de loop van 45 tot 49 hiervoor niet ( toen al )op de stoep stonden bij” Nou, en dat vind ik nou ook zo bijzonder. Dat was nou net de sleutel om de procedure op te starten. Niet één heeft zich gemeld! Wel naar de rechtbanken, maar die konden er niets mee. Er was geen vordering die was geweigerd. En daar liepen ook de rechtszaken op vast: Klager komt bij rechtbank. Niet de kantonrechter waar het thuishoort, maar de arrondissementsrechtbank deed niet moeilijk. Waar komt u voor? Het Indische gouvernement wil mijn achterstallig salaris niet uitbetalen. Hoe wee u dat? Nou, ik krijg maar niets. Heeft u dat Indisch gouvernement om uitbetaling gevraagd? Nee, moet dat? Ja, einde rechtszaak. Betalen bij de griffie. Nadat tot in de Hooge Raad werd verwezen naar de nieuwe werkgever. Mijn vader was daarvan op de hoogte gesteld:
          Bij besluit van de minister van Perhubungan, Tenaga dan Perdjaän van 28 januari 1950 werd het volgende bepaald:
          1e Alle aangelegenheden behorende tot de werkkring van het voormalige Dept. van Scheepvaart (,,,) zullen behoren tot de werkkring van het Dep. Pel.;
          2e Alle wettelijke en contractuele bevoegdheden van de voormalige Secretaris van Staat zullen (…) onder de bevelen en het oppertoezicht van genoemde Minister, worden uitgeoefend door Kepala Dep. Pel.
          Maar ja, de vooraanstaanden zouden dat wel regelen. Het wachten was begonnen! Tot nu toe!

        • PLemon zegt:

          @ Het Indische gouvernement wil mijn achterstallig salaris niet uitbetalen. Hoe weet u dat? Nou, ik krijg maar niets. Heeft u dat Indisch gouvernement om uitbetaling gevraagd? Nee, moet dat?

          # Moeten we niet eerder ervan uitgaan dat veel ambtenaren op straat stonden door de wisseling vd wacht op hun werkterrein ( u schetst die wissel bij uw vader) en niet de middelen, know-how of kruiwagens meer hadden om het gouvernement aan te spreken?
          En er zal wel iemand zijn geweest die mondeling of per brief geïnformeerd heeft naar de stand van zaken over de nabetaling. Mogelijk hierbij geen of een teleurstellend antwoord hebben gekregen. Dus soedah laat maar als je tegen de bierkaai knokken moet.

  5. Boeroeng zegt:

    Nee Jan,
    De Indonesische regering is nooit de werkgever geweest van het KNIL.
    Het KNIL werd opgeheven juli 1950 door de Nederlandse regering en dat was het.

    • Jan A. Somers zegt:

      ” werd opgeheven juli 1950 door de Nederlandse regering” De regelingen voor het KNIL werden al vastgesteld tijdens de RTC en het Uniestatuut: volgens gangbaar arbeidsrecht, overname door de RIS (zie de regelingen voor de GM). Voor het KNIL was net als voor de KL en de KM een overgangstijd vastgesteld, ik dacht een jaar of zoiets. En toen het zover was, was er geen Indië meer, zodat het koninkrijk de honneurs waarnam. Uit mijn eigen onderzoek geciteerd: “Het concentreren en de repatriëring van de Koninklijke Landmacht, de Koninklijke Marine en de Koninklijke Luchtmacht dienden binnen een jaar na de soevereiniteitsoverdracht te zijn voltooid. Wel verklaarde de Nederlandse regering zich bereid, op verzoek van de Verenigde Staten van Indonesië, personele en materiële hulp te verlenen. Zo zou een officier van de Koninklijke Marine worden benoemd tot beheerder van de marinebasis in Soerabaja en daarbij verantwoordelijk zijn aan de Indonesische minister van defensie. Voor het KNIL, dat onder gezag van de Indische regering stond en als zodanig aan de Verenigde Staten van Indonesië zou moeten worden overgedragen, werden afzonderlijke regelingen getroffen. De Molukse militairen wensten niet in het federale Indonesische leger te worden opgenomen, waarop de Nederlandse regering besloot tot hun demobilisatie in Indonesië.
      “is nooit de werkgever geweest van het KNIL.” Feitelijk niet, maar formeel wel. Dat hield pas op met de formele opheffing. De RIS heeft zich in die tijd niet met het KNIL bemoeid, was het liever kwijt dan rijk, maar was wel formeel nog werkgever, vanaf 27 december 1949. Dat blijkt wel uit het afgesproken plan tot inlijving van de Molukse militairen in het nog te formeren federale Indonesische leger, hun afgesproken nieuwe werkgever. Daar hadden die Molukkers geen zin in, waarna het Koninkrijk dacht aan demobilisatie in Indonesië. Maar formeel waren die restanten van het KNIL al onder Indonesische jurisdictie. Waarop het koninkrijk besloot die militairen dan maar naar Nederland te halen en hier te demobiliseren.

    • ellen zegt:

      Indonesie heeft wel bepaalde KNIL-onderdelen overgenomen. Mijn vader zat bij de technische dienst – onderhoud (gevechts)vliegtuigen – van het ML-KNIL Militaire Luchtvaart van het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger) te Andir in Bandoeng. Bij de soevereiniteitsoverdracht aan de republiek Indonesie werd ML-KNIL op 1 januari 1950 opgeheven. Alle vliegvelden, het materieel en andere eigendommen gingen hierbij over naar de toenmalige Indonesische luchtmacht (AURI = Angkatan Udura Republik Indonesia), tegenwoordig Tentara Nasional Indonesia-Angkatan Udara (TNI-AU). Tijdens WOII was mijn vader ingedeeld bij de Infanterie van het KNIL. Na de oorlog heeft hij zich gemeld voor de politionele acties. Ook daar zat hij bij de Infanterie (als sergeant) (welk onderdeel is onbekend).

      • Boeroeng zegt:

        Ellen, jawel, maar als KNILLER was je vader niet ineens een Indonesische soldaat geworden, dwz soldaat in een Indonesisch leger en de werkgever was dan Indonesië.
        Zo ging dat niet met die overgang.
        Bezittingen van Nederlandse legereenheden werden overgedragen aan Indonesië, maar de soldaten bleven tot ontslag uit het KNIL in Nederlandse dienst .

        Maar Nederland dacht een slimme VOC-deal te sluiten door die backpayschuld mee te moffelen in die overgangspapieren.
        Dat is verraad aan duizenden soldaten die men de dood instuurde met de oorlog 41-45
        En nog steeds hebben mensen schroom om openlijk te zeggen dat dit een koloniale rotstreek was. Feitelijk gaat Nederland gewoon door met dat koloniaal gedrag door niet uit te betalen, door de morele rechten van de soldaten, weduwen, wezen, nabestaanden voluit te erkennen en dit weer juridische rechten te maken zoals het oorspronkelijk was.

        • R Geenen zegt:

          @@Ellen, jawel, maar als KNILLER was je vader niet ineens een Indonesische soldaat geworden, dwz soldaat in een Indonesisch leger en de werkgever was dan Indonesië.
          Zo ging dat niet met die overgang.@@

          Na de overgang mochten de KNIL officieren en onderofficieren met hun gezinnen naar Nederland vertrekken. En de KNIL manschappen kregen van de ene op de andere dag plotseling de opdracht zich te melden bij het Indonesische leger. Dit heeft ook de heer Keller in voormalig Batavia ondervonden. Een vorm van discriminatie!

  6. Peter van den Broek zegt:

    Ik las bij Delpher in oude kranten dat aan sommigen het achterstallig salaris wel werd uitbetaald. Waarom aan anderen niet? Nederland dacht zeker al aan die slome rechtsopvolger, die accepteerde bijna alles om de onafhankelijkheid voor ons souvereiniteit te krijgen. Zelfs gezagshebbers van de GM, sociaal vaardige en assertueve mannen ook in die tijd, vroegen of wilden hun achterstallig salaris oid niet opvragen, contant gemaakt veel geld nu. Die werden later toch gecompenseerd met een goede baan salaris en pensioen in harde valuta? Die kwamen niks tekort en hielden netjes hun bek : ik noem dat afkoopsom. Later heb ik niks gemerkt van solidariteit van zulk soort mensen, het zijn toch de kleine Boengs die protesteren?

    Wat doe je als kleine Boeng? goed voorbeeld doet goed volgen.

    • Jan A. Somers zegt:

      “dat aan sommigen het achterstallig salaris wel werd uitbetaald” Ja, aan veel sommigen zelfs. Om te beginnen de militairen en burgers die een dienstverband hadden met het koninkrijk zoals KM, Kl e.d. Daarnaast alle (?) werknemers van het particuliere bedrijfsleven. (ik weet niet welke invloed de vakbonden hierbij hebben gehad). Dat is nou juist het vreemde. Nederland en het (Nederlandse en Indische) bedrijfsleven stonden er financieel minstens zo slecht voor als het Indische gouvernement. En toch trapten de Indische mensen in de val: er is geen geld voor. Maar ja, eerbied voor Paatje Gouvernement!

      • Peter zegt:

        Als aan veel sommigen zelf het achterstallig salaris werd uitbetaald, dan snap ik niet dat ambtenaren niet reageerden? Dat geldt vooral voor de hoge boengs zoals gezagvoerders GM, die hebben toch Gezag en zijn verbaal begaafd om voor zichzelf op te kommen Blijkbaar niet , deze werden niet alleen in Indie maar ook in Nederland met een kluitje het riet in gestuurd.

        • Jan A. Somers zegt:

          “dan snap ik niet dat ambtenaren niet reageerden?” Maar waarom snapt u nu iets als ik verschil maak tussen ambtenaren en mensen uit het bedrijfsleven. In het bedrijfsleven waren velen aangesloten bij een vakbond, en die heeft goede juristen. Met het eenvoudig advies: briefje met vordering sturen. Bij afwijzing zien we wel verder. En de ambtenaren met een Nederlandse arbeidsovereenkomst hadden niet te maken met het Indische gouvernement, maar met de Nederlandse regering als werkgever. En daar ging het wel goed. Die ambtenaren hoor je niet! Maar die Indisch ambtenaren voelden zich verzekerd door de goede zorgen van Paatje Gouvernement. Alleen was die paatje er niet meer. En de Nederlandse regering was geen opvolger in de arbeidsovereenkomst. Tot bij de Hooge Raad wisten ze het, de vooraanstaanden niet.
          “maar ook in Nederland met een kluitje het riet in gestuurd.” Uiteraard, Nederland was niet hun werkgever. Tot in de Hoge Raad luid en duidelijk verteld! Heel eenvoudig arbeidsrecht voor beginners.Niks Koningin en Vaderland.

        • Peter van den Broek zegt:

          In Indie waren natuurlijk ook vakbonden voor ambtenaren zoals de ARKA de vakbond voor Rooms-Katholieke ambtenaren. Die hadden iets kunnen doen. Maar een verzoek om achterstallig salaris zal door de ltnt-GG uitgelegd kunnen worden als een revolutionaire daad en dat betekent verbanning naar Boven-Digoel

  7. PLemon zegt:

    @. toch trapten de Indische mensen in de val: er is geen geld voor. Maar ja, eerbied voor Paatje Gouvernement!

    # Dat is wel verdwenen, want men gaat nu tot het gaatje.

    *** VLISSINGEN – Ronald Thumann uit Vlissingen blijft strijden voor een betere regeling voor alle nabestaanden van ambtenaren en militairen uit Nederlands-Indië. Er komt een stichting, die de Staat voor de rechter wil dagen. door Rolf Bosboom 05-07-18,

    De backpay-regeling is afgelopen zondag officieel geëindigd. In totaal 593 mensen hebben geld gekregen, grotendeels op basis van gegevens die al bekend waren. Ruim 1.200 mensen hebben zelf een aanvraag ingediend. Daarvan zijn er 1.150 afgewezen.

    De onvrede in de Indische gemeenschap over de regeling is en blijft groot. Men vindt het onrechtvaardig dat nabestaanden van betrokkenen die al waren overleden, buiten de regeling zijn gevallen.

    Thumann heeft al een groot aantal procedures gevoerd. Hij weigert op te geven. ,,We hebben van alles geprobeerd via de bestuursrechter, maar dat krijgen we niet voor elkaar. Daarom stappen we nu naar de civiele rechter.”

    Hoge Raad
    Hij verwacht sterk te staan. In 1956 oordeelde de Hoge Raad dat de Nederlandse regering juridisch gezien niet verplicht is te betalen. ,,Achteraf blijkt dat het KNIL wel degelijk onder het Nederlandse ministerie van Koloniën viel. Bovendien heeft Nederland van Indonesië 690 miljoen gekregen ter finale kwijting van alle schulden. Het geld is er dus.”
    https://www.pzc.nl/zeeuws-nieuws/vlissinger-blijft-strijden-voor-salarissen-knil-ers~a89b2817/?referrer=https://www.google.com/

    • Jan A. Somers zegt:

      “want men gaat nu tot het gaatje.” Dat is dan wel laat. En die zaken die u noemt hebben niet met die achterstallige salarissen zelf te maken maar met de morele verantwoordelijkheid van de Nederlandse regering, het begrip ‘ereschuld’. Heb je geen recht op! Aan de orde zijn hier de maatregelen ((morele verantwoordelijkheid) die de minister heeft getroffen. En waarvoor die minister krachtens enkele rechterlijke uitspraken ook bevoegd toe is. En waar men in de Indische gemeenschap niet tevreden mee is. En daarvoor de onduidelijke term ‘back pay’ heeft uitgevonden. Niet de achterstallige salarissen zelf dus. Een mandje gevuld met ‘Indisch verdriet’. Noem het dan ook zo.
      “Achteraf blijkt dat het KNIL wel degelijk onder het Nederlandse ministerie van Koloniën viel.” Ik grijp maar weer eens naar mijn Gonggryp. Moet eigenlijk elk Indisch mens in de boekenkast hebben staan. Niet digitaal, daarin kan je niet zo gezellig bladeren en dingen tegenkomen waar je niet naar zoekt,. Serendipiteit! Het onderwerp ‘leger’ telt 28 bladzijden. Ik zal wat (summier) overtypen: “Voordien maakte de troepenmacht in N.I. een deel uit van het Nederlandsche Leger en ressorteerde als zodanig onder den Minister van Oorlog, Het G.B. van 4 December 1830, regelende de formatie van het N.I.Leger bracht de feitelijke scheiding tusschen het Leger in Nederland en dat in N.I. teweeg.(…).De verhoudingen t.a.v het Departement van Oorlog in Nederland vervielen, terwijl eigen reglementen, voorschriften, algemene orders voor het Leget e.d. werden vastgesteld.”
      Bovendien had de GG de eigen bevoegdheid de Staat van Oorlog af te kondigen, en daarmee het leger te activeren. De band met het koninkrijk (Nederlandse ministerie van Koloniën, niet Ministerie van Oorlog!) komt dan alleen aan de orde in zaken die het koninkrijk als geheel aangaan. Bijvoorbeeld de taken van de KM in alle gebiedsdelen van het koninkrijk. Vandaar dat voor de KM in Indië Nederland de werkgever is, en de achterstallige salarissen wel heeft uitbetaald!

      • PLemon zegt:

        @ ..de morele verantwoordelijkheid van de Nederlandse regering, het begrip ‘ereschuld’. Heb je geen recht op!

        # Vandaar dat Dhr Thumann zelfs hierom ‘ tot het gaatje’ wilde gaan. Bij die finale kwijting van 690 miljoen gulden is er immoreel gehandeld . Lekker makkelijk om via een krantenadvertentie mensen die nauwelijks een abonnement konden hebben, op te roepen zich hiervoor te melden. Opsporen via de diverse registers (passagierslijsten bv) bij zo’n beperkte groep repatrianten was toch niet teveel moeite? Erop aan laten komen en geld achterhouden was tactisch immers goed voor het huishoudboekje vd staat.

    • Jan A. Somers zegt:

      “690 miljoen gekregen ter finale kwijting van alle schulden” Ja, van de staatsschuld. Maar die salarissen stonden daar niet op. Die waren niet gevorderd en bestonden dus niet als schuld.

  8. e.m. zegt:

    Hadden ze het de Belastingdienst niet uit kunnen laten uitvoeren, was het goed gekomen.

    • Jan A. Somers zegt:

      Tja, leuker kunnen we het niet maken, Wel makkelijker.

    • Jan A. Somers zegt:

      U brengt mij op een idee, iets gemakkelijks, doodgewone dagelijkse kost:
      Ik stel u voor, mijnheer Jacobse. Schrijver 1e klasse ten stadhuize Soerabaja. Ik neem even aan dat de staatsrechtelijke indeling gelijk is aan Nederland, Soerabaja is dan als gemeente een zelfstandige rechtspersoon en als zodanig de werkgever van de gemeentelijk ambtenaar, de heer Jacobse. Niet het Indische gouvernement dus. Hij is in de oorlog opgeroepen als stadswacht, en geïnterneerd in Tjimahi. Half december 1945 is het weer rustig in Soerabaja, gaat dus naar Soerabaja en meldt zich bij het gemeentehuis. Ha meneer Jacobse, leuk u weer te zien. Ja, weer aan het werk, er moet veel gebeuren!
      Tijdens het dagelijks geleuter in de koffie/lunchpauze vraag iemand terloops: Wanneer zouden wij ons achterstallig salaris betaald krijgen? De gemeentesecretaris, verpersoonlijking van de werkgever, weet het nog niet. De gemeente heeft nu geen geld, het gemeentelijk belastinggebied is nog niet op orde, en het gouvernements gemeentefonds is nog leeg. Komt wel goed!
      In 1948 wordt meneer Jacobse gepensioneerd en vertrekt met pensioen (via SAIP) naar Nederland.
      In Nederland hoort meneer Jacobse over de acties voor uitbetaling van achterstallige salarissen. Hij schrijft een briefje aan een hoge ministeriele ambtenaar met verstand van arbeidsaangelegenheden van ambtenaren en krijgt als antwoord: sorry, maar u moet bij uw werkgever zijn. Heeft u al een vordering bij uw werkgever ingediend en wat was het antwoord? enz. enz.

      • PLemon zegt:

        @ sorry, maar u moet bij uw werkgever zijn. Heeft u al een vordering bij uw werkgever ingediend…

        # Mogelijk naast een eerste mondelinge (afgewimpeld door de lege kassen), later toen de gemeente de kas weer gevuld zal hebben dit schriftelijk herhaald. Dit toegezegd gekregen maar om moverende redenen (nog)niet uitbetaald gekregen.
        Z’n plaats intussen moeten afstaan aan een Indonesisch ambtenaar en zo zijn verzoek of zoekgeraakt geworden cq terzijde is geschoven (immers niet meer in dienst). Eigen kopie van de correspondentie over het onderwerp helaas verloren geraakt of teleurgesteld verscheurd.
        Er zijn meer scenario’s mogelijk hoe het de Indische ambtenaar destijds is vergaan.
        Moraal: ‘ Als je mekaar niet meer vertrouwen kan….waar blijf je dan…zo is het toch meneer'( Schaap met 5 poten. Tv)

  9. PLemon zegt:

    @ wel makkelijker….

    # inderdaad heeft Nederland zich er gemakkelijk van afgemaakt via het juridisch (arbeidsrecht) geitenpaadje terwijl de miljarden vergoedingen binnenstroomden.

    *** cit:. IN DE COLLECTIEVE herinnering van ons, Nederlanders, is bewaard gebleven dat het Indonesië van Soekarno weigerde zijn schulden te betalen. In deze herinnering is iets verdrongen. Toen Indonesië in 1956 zijn schulden aan Nederland opzegde was het restant van de schuld nog 650 miljoen gulden. Dit betekent dat Indonesië tussen 1950 en 1956 bijna vier miljard gulden heeft afgelost. Het belang van dit bedrag kan worden afgemeten aan de Marshallhulp. Nederland heeft over de periode 1948-1953 1127 miljard dollar Marshallhulp gekregen – als lening wel te verstaan. Bij de toenmalige koers van de dollar van 3,80 gulden is deze hulp niet veel meer geweest dan wat Indonesië tussen 1950 en 1956 heeft betaald. Menigeen meent dat Nederland zijn naoorlogse wederopbouw louter aan de Marshallhulp te danken heeft, de Indonesische bijdrage pleegt men over het hoofd te zien.
    Deel van het collectieve nationale geheugen is ook dat het Indonesië van Soekarno Nederlandse aandeelhouders van cultuurmaatschappijen van hun rechtmatig bezit heeft beroofd. Weinig bekend is dat kapitaalopbrengsten, pensioenen, spaargelden die vanuit Indonesië naar Nederland werden overgemaakt, plus alle inkomsten die het Nederlandse bedrijfsleven in Indonesië genereerde, in die schrale jaren vijftig een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan ons nationale inkomen. In de beginjaren vijftig was deze bijdrage jaarlijks rond acht procent; in het laatste jaar voordat de Nieuw-Guinea-kwestie aan alles een einde maakte bedroeg de gekapitaliseerde waarde van de Nederlandse inkomsten nog bijna een miljard gulden. Het lijkt dat de Indonesische injectie in onze economie tussen 1950 en 1957 niet zonder effect is geweest op de snelle naoorlogse industrialisatie van ons land, die le miracle hollandais werd genoemd.

    Kortom, Indië verloren betekende niet rampspoed geboren, doordat Nederland in die cruciale naoorlogse fase waarin de grondslag werd gelegd voor onze huidige welvaart, nog aardig heeft kunnen profiteren van zijn voormalige koloniale bezit.
    https://www.groene.nl/artikel/de-indonesische-injectie

    • Jan A. Somers zegt:

      “dat het Indonesië van Soekarno weigerde zijn schulden te betalen.” Heeft iemand van de gedupeerde ambtenaren een weigering tot betaling van achterstallige salarissen ontvangen?
      ” bijna vier miljard gulden heeft afgelost.” dat was volgens mij aflossing van de Indische staatsschuld. Die achterstallige salarissen waren nog geen schulden, een schuld ontstaat pas uit een vordering. En die waren er niet, van niemand!
      “de Indonesische bijdrage pleegt men over het hoofd te zien.” Terugbetaling van schuld is toch geen bijdrage?
      ” Nederlandse aandeelhouders van cultuurmaatschappijen van hun rechtmatig bezit heeft beroofd.” Dat is toch geen beroving? Nationalisatie! Die is later toch verrekend met die maatschappijen? In Nederland is bij de redding van ABNAMRO die bank ook (tijdelijk) genationaliseerd. Dat was een redding, geen beroving!
      ” pensioenen,” De gelden bij pensioenfondsen zijn onbereikbaar voor de staat. Het zijn beleggingen van pensioenpremies van pensioengerechtigden, de opbrengsten daarvan gaan rechtstreeks naar die pensioengerechtigden. En als uitgesteld loon wordt daar ook maar één keer inkomstenbelasting over geheven.

      • Loekie zegt:

        “..een schuld ontstaat pas uit een vordering. En die waren er niet, van niemand!”

        Jesse leent van Geert 1.000 euro. Terugbetaling ineens na 6 maanden.
        Na 6 maanden niets.
        Geert zegt tegen Jesse : waar blijft mijn geld wat jij mij schuldig bent?
        Zegt Jesse : schuld? Hoezo schuldig? Ik weet van geen schuld. Stuur mij eerst maar een aangetekende brief of dagvaarding, Dan pas zal ik mij afvragen of ik jou iets schuldig ben.
        Zegt Geert: maar ik heb jou zes maanden geleden toch een bedrag geleend?
        Zegt Jesse: ho even, maar dat geldt niet. Dat is geen schuld. Het kan pas een schuld worden als jij iets van mij vordert.
        Zegt Geert: man, je lult uit je nek, je lijkt Mark wel. Die schuld is toch aangegaan op het moment dat jij van mij leende.
        Zegt Jesse: nee hoor, dat zie je fout.

  10. PLemon zegt:

    @ …dat zie je fout…

    # bij verrichte arbeid of door een arbeidsovereenkomst ontstaat nl een vordering op de werkgever maw een schuldverplichting. Als die verzaakt blijft de schuld open staan.Via de rechter /incassobureau opeisbaar.
    Mocht die door omstandigheden niet opgeëist worden dan geldt een tijdslimiet. Maar wordt hierna gepromoveerd tot oude cq voorlopig oninbare schuld.

    Bij de overdracht werd de schuldverplichting door de diverse Indonesische overheidsinstellingen overgenomen en het kan niet anders ook meegenomen zijn in die finale kwijting. Tja als je de schuldeisers via een krantenadvertentie oproept…enfin zie hiervoor.

    *** Andere versie…Cit.: ” De uiteindelijke overeenkomst hield in dat Indonesië 600 miljoen gulden zou betalen; daarvan was in 1965 al een voorschot van 36 miljoen overgemaakt. De rest zou met een jaarlijkse rente van 1 procent vanaf 1973 in dertig jaarlijkse termijnen worden voldaan. Nederlanders konden tot augustus 1969 via het Bureau Schadeclaims Indonesië van het ministerie van Buitenlandse Zaken een claim indienen vanwege de achterlating van eigendommen door gedwongen vertrek uit Indonesië. Jaarlijks zou het geld volgens een sleutel worden verdeeld. Van Nederlandse edelmoedigheid was volgens Luns sprake omdat de waarde van de activa die de Nederlanders eind jaren zestig hadden verloren, opliep tot 4,5 miljard gulden. Waarom zo vergevingsgezind? ‘Het was een politiek akkoord,’ erkende Luns destijds in de Tweede Kamer. ‘De overeenkomst is niet alleen een afdoening van de commerciële kwestie, maar moet ook dienen om te komen tot een verdieping en vernauwing van de betrekkingen.’ Dertig jaar later echter leidt de regeling vooral tot onbegrip.
    https://www.historischnieuwsblad.nl/nl/nieuws/3064/einde-indonesische-herstelbetalingen-aan-nederland.html

    • R Geenen zegt:

      @@Van Nederlandse edelmoedigheid was volgens Luns sprake omdat de waarde van de activa die de Nederlanders eind jaren zestig hadden verloren, opliep tot 4,5 miljard gulden. @@
      Dat Nederland edelmoedig was tegenover Indonesie, is prima. Maar dan diende Luns en de Nederlandse staat, de Indische gemeenschap uit eigen zak te betalen. Het was immers Indisch geld en geen Nl geld! Waarom o.a. wel de Indische diploma’s in Nederland ongeldig verklaren en het Indische geld niet volledig teruggeven? Nu werden de Indische mensen door Luns en consorten dubbel genaaid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.