Vacature Indisch Herinneringscentrum


In de zomer van 2019 verschijnt de gelegenheidsglossy PINDA*, een magazine van, voor en over Indisch Nederland.
Met schrijvers als Marion Bloem, Adriaan van Dis, Reggie Baay en Gustaaf Peek.

De redactie van PINDA* is voor de komende periode tot 1 augustus 2019 op zoek naar iemand die de redactie komt assisteren.
Heb jij Indische roots en kun je goed regelen? Laat dan van je horen.   Lees verder

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

76 reacties op Vacature Indisch Herinneringscentrum

  1. Loekie zegt:

    Met schrijvers als Bloem, Van Dis en Baay…..
    Steeds weer, overal weer, altijd weer, nog een keer, weer dezelfde namen. Alsmaar weer, keer op keer, op en neer, heen en weer. Ach, als zij naar de hemel gaan, dan is er niemand meer.

    • Boeroeng zegt:

      Loekie…. Het zijn goede schrijvers en ze hebben grote bekendheid.
      Men zal vast wel ook andere schrijvers in gedachten hebben, maar die niet noemen omdat ze niet zo bekend zijn ….. Grote namen hebben is meer aandacht krijgen, is meer verkopen, is grotere succeskans.
      Het is zinniger als je zelf een lijstje maakt van goede schrijvers die wat te vertellen hebben over het Indische gebeuren.

      • Ron Geenen zegt:

        @@Het is zinniger als je zelf een lijstje maakt van goede schrijvers die wat te vertellen hebben over het Indische gebeuren.@@

        Zijn er bekende schrijvers die het echte Indische gebeuren kunnen beschrijven en/of hebben meegemaakt? De enige die ik ken is Mevrouw Griselda Molemans. Zij onderzoekt en dan schrijft ze. Meestal komen de echte verhalen boven tafel van de huis-tuin-en-keuken schrijvers/sters.

        • Boeroeng zegt:

          Het eenduidige “echte” Indische gebeuren bestaat niet en bestond niet.
          Wie Indië meemaakte voor 1950 ervaarde en herinnerde wat hem/haar betrof.
          Zoveel mensen, zoveel persoonlijke verhalen.
          Dat zijn echte verhalen…. maar ieder heeft zijn eigen verhaal.
          Het Indische van Indische mensen was niet resoluut afgelopen na 1949.
          Het ging door…in Indonesië of elders op de wereld.
          Als Reggie Baay na overlijden van zijn ouders zijn familiegeschiedenis ontdekt en daar boeken over maakt, dan is dat zijn Indische verhaal. En echt .
          Idem voor Marion Bloem en Adriaan van Dis.
          Als ik na dood van mijn ouders de naam van een grootvader te weten kom en dat hij stierf in het jappenkamp en dat hij daar terecht kwam door een verdenking van spoorwegsabotage, met vermoedelijk de nodige martelingen, dan is dat mijn echte Indische verhaal.
          Veel verhalen van mensen , ondervonden voor 1950, zijn te vinden in het TongTong/Moessonarchief.

        • Ron Geenen zegt:

          @@Als Reggie Baay na overlijden van zijn ouders zijn familiegeschiedenis ontdekt en daar boeken over maakt, dan is dat zijn Indische verhaal. En echt .
          Idem voor Marion Bloem en Adriaan van Dis.@@

          Echt waar? In alle boeken die ze op de markt hebben gebracht? Daar geloof ik niet in.
          Noem mij hun boeken die 100% waar zijn.

        • Boeroeng zegt:

          Alle 3 hebben in boek en film hun indisch verhaal verteld.
          Over wat ze zelf meemaakten, over familiegeschiedenissen.
          Het is niet allemaal “fictie” wat ze maakten.

        • Ron Geenen zegt:

          @@Het is niet allemaal “fictie” wat ze maakten.@@

          Neem ik ook direct aan. Maar hoeveel is daar in fictie en wat is waar. Als buitenstaander kan ik alleen maar raden. Ik kan over mijn familie, zeker de Chevalier, ook een boek schrijven. Maar dan houdt het er mee op. Geen boeken! En die bekende schrijvers waar jij het over hebt, zijn allemaal in NL geboren. Nogmaals ik heb geen een boek van hun gelezen. Maar Ik ken wel de familie van Marion en haar overleden zus via haar moeder en tante Em en oom Paul.
          Vraag kan je mij een boek noemen, waar via het voorwoord staat, dat alles echt gebeurd is?

        • Boeroeng zegt:

          Een voorwoord wat garandeert dat het allemaal echt gebeurd is , is niet relevant.
          Van alle drie de schrijvers is bekend dat ze dingen verhalen wat ze zelf meemaakten of de verhalen uit hun familie opschreven en verfilmden. Al dan niet vermengd met fictie.
          Ik noem de televisieserie van Adriaan van Dis in Indonesië. Hij vertelt hele stukken familieverhaal en reist naar de plaatsen. Daar zit niet veel fictie tussen.
          Marion Bloem heeft ook films en verhalen gemaakt…. zelf gezien en zelf gehoord van haar ouderen. Idem Reggie Baay die zijn familieverhalen vertelt in boeken als Njai en het kind met de Japans ogen.

          Als je verhalen wilt horen uit de eerste hand en gebeurt voor 1950 te Indië dan moet je niet bij hun zijn, tenzij ze letterlijk optekenden wat iemand zei of schreef uit eigen ervaring.

        • Ron Geenen zegt:

          @@Als je verhalen wilt horen uit de eerste hand en gebeurt voor 1950 te Indië dan moet je niet bij hun zijn, tenzij ze letterlijk optekenden wat iemand zei of schreef uit eigen ervaring.@@

          Dat is precies wat ik zie als het verschil van een echt verhaal en een fictie. Of in hun geval een deel echt en een deel fictie. Al kan ik niet alles garanderen, maar Ik ben vanaf het begin op zoek gegaan naar het echte gebeuren. Hoe kan ik anders achter de feiten van mijn familie komen. Daarom heb ik er ook verhalen op mijn web staan die anderen graag zagen geplaatst en mij garandeerden dat het hun familie verhaal is. Daarom de domain naam “MyIndoWorld”.

        • Arthur Olive zegt:

          “Als ik na de dood van mijn ouders de naam van een grootvader tegen kom…….”.
          Boeroeng, In het bioek “in Indie geworteld” schrijft de auteur, Hans Meyer op bldz.206 het volgende: “Van daadwerkelijke sabotage was echter nauwlijks sprake…..Desondanks werden telkens ballenjongens – en dat terwijl hun niets te verwijten viel – zwaar gestraft door de bezetters als zich een ongeluk voordeed. Zo werd op 30 September 1943 een dertigtal Indische spoorwegmedewerkers gearresteerd op verdenking van een verraad en een aantal van hun werd geexecuteerd.”
          Zou het kunnen dat uw grootvader een van die 30 ballenjongens was.
          Deze mannen die voor de jap moesten werken werden minachted ballenjongen genoemd door velen in de Nederlandse community. Ze moesten rondlopen met de jap balvlag om hun arm.
          Op bldz. 205 is een foto van mijn oom, Wim Leeflang, vader van Welo een goede vriend van pak Pierre de la Croix. Deze oom werkte met de treinen voor de jap en heeft ervoor gezorgd dat we nooit honger hebben geleden gedurende de oorlog. Wim leeflang heeft nog een lintje gekregen door de treinen uit de handen van de Republiek te houden om ze aan de Engelsen over te leveren.

        • Boeroeng zegt:

          Ron,

          Je kunt niet Indische verhalen van ná 1950 afdoen als fictie.
          Ik ben van ná 1950 , maar ik heb wel degelijk Indische verhalen te vertellen. Ik doe dat dagelijks met deze website.

          Bloem, van Dis en Baay hebben verteld, geschreven of in film gezet delen uit hun eigen leven, of stukken familiegeschiedenis.
          Ook een fictie als “Ver van familie” van Marion Bloem is verweven met Indische verhalen.

          Prima, dat je vooral zoekt naar verhalen uit de eerste hand van voor 1950 te Indië, of vooral van Indische mensen boven de 75 , maar degradeer dan niet andere Indische verhalen tot “niet echt”

        • Ron Geenen zegt:

          @@Ook een fictie als “Ver van familie” van Marion Bloem is verweven met Indische verhalen. @@
          Daar wordt een nieuw blad opgericht. De mensen die dat doen schrijven het ene boek na het andere. Boeken zoals je hier boven vermeldt “met Fictie”. Daar heb ik bezwaar tegen. Als ze nu eens wel vermelden wat fictie is en niet, dan kan ik het nog wel accepteren. Er zijn in het verleden teveel zaken gebeurd. vele zaken zijn verdonkeremaand. De waarheden moeten zoveel mogelijk boven tafel komen. Nu kan het nog, want er zijn nog een paar die het kunnen vertellen. En ik wil niet dat er bekende Indo’s zijn die er een loopje mee gaan nemen. Gewoon omdat ze populair zijn geworden.

        • Ron Geenen zegt:

          @@maar degradeer dan niet andere Indische verhalen tot “niet echt”@@
          Vervolg: Als ze fictief zijn, zijn ze toch niet echt? Waar hebben we het dan over? Ik vraag niet veel, alleen de waarheid!

        • Boeroeng zegt:

          Ron,
          Zoals je het formuleerde leek het alsof je verhalen die buiten je interesseveld vallen fictie noemde.
          In elk geval weet je te weinig van Bloem, Baay en van Dis en je wijst hen voorbarig af als bronnen van verhalen uit je interesseveld ( voor 1950, uit de eerste hand, dan wel feitelijk)

          Veel echtgebeurde verhalen in deze boeken van Baay
          .

          btw Het boek Anak Beruntung is een levensverhaal uit de eerste hand.
          Niks fictief .

        • Ron Geenen zegt:

          @@Veel echtgebeurde verhalen in deze boeken van Baay@@
          Neem ik aan, maar wordt er vermeldt welke echt zijn?
          Ik bezit heel wat boeken van onbekende schrijvers en wat mij opvalt is dat iedere schrijver slechts een boek heeft uitgebracht. De enige uitzondering is onderzoek schrijfster mevr. Molemans. Boeken van Marijke van Raalten over de families in Sawahlunto, Eight Prison Camps van Dieuwke Wendelaar Bonga, Dwangarbeid van JM van Wijk, Eyewitnesses of War, Asta’s Ogen, KURA! van Lou Lanzing, Het Leven van een Indische Padvinder van Peter Leembruggen. Al deze schrijvers hebben levensverhalen en echt gebeurde ervaringen op papier gezet. En meestal is dit ook het enige boek dat van hun hand werd gepubliceerd. Een paar uitzondering: Griselda Molemans, Bersiap van Bussenmaker, Uit Indie geboren van 5 schrijvers (Wim Willems, Remco Raben, Edy Seriese, Liane van der Linden en Ulbe Bosma. Deze laatste heb ik net gekregen en moet ik nog doornemen. En last but not least, de Nederlandse vertaling uit het Frans van “Westerling, de Eenling. Om een paar te noemen!

        • Elmi zegt:

          Voor verhalen uit eerste hand, kijk op deze site:
          http://www.indischeschrijfschool.nl/artikelen/

    • Loekie zegt:

      Jawel, maar waarom zijn er op het gebied van literatuur, muziek, schilderkunst, politiek enz namen die niet zo bekend zijn? Omdat die onbekend worden gehouden. Omdat steeds en steeds weer dezelfde namen naar voren worden gehaald (danwel zichzelf naar voren halen). Als de ‘onbekenden’ nooit een plaats op het podium wordt gegund, als het publiek nooit gaat morren omdat steeds dezelfden aandacht krijgen, dan blijft tot in eeuwigheid de bekenden bekend en de onbekenden onbekend…. en dat terwijl die ‘onbekenden’ heel wat te brengen zouden kunnen hebben.
      Maar ja, net als de televisie: avond aan avond dezelfde figuren in allerlei programma’s.

      • Ron Geenen zegt:

        @@Maar ja, net als de televisie: avond aan avond dezelfde figuren in allerlei programma’s.@@

        Ik heb ook de ontvangst van BVN-tv. In het begin waren er nog wel wat leuke programma’s, maar zowel mijn dame als ik kijken er steeds minder naar. Dat wat tegenwoordig gebracht wordt, kan ons beiden niet bekoren.

    • Ron Geenen zegt:

      Voor hen die hun fantasie geschrijf mooi vinden, dat is OK. Ik ben op zoek en wil graag de echte verhalen, die ze hebben meegemaakt lezen en horen. Van deze schrijvers kan ik het zeer waarschijnlijk niet verwachten.

  2. P.Lemon zegt:

    @ Ik ben op zoek en wil graag de echte verhalen, die ze hebben meegemaakt lezen en horen.

    # Ze zijn er wel. de authentieke non-fictie boeken.

    ***.Zoals.,. Vergeten door het vaderland , Wilma van der Maten
    Levensverhalen van hoogbejaarde Indische Nederlanders die na de Tweede Wereldoorlog noodgedwongen in Indonesië bleven en daar nu in bittere armoede leven.
    https://www.bibliotheek.nl/catalogus.catalogus.html?d=dcterms%3Asubject%7CIndische%20Nederlanders

  3. Bert zegt:

    Dankzij Pak Lemon ,weet ik nu dat er waarschijnlijk honderden boeken zijn geschreven over Indie en de Indische mensen ,had daar geen idee van ,slechts 2 boeken van deze lange lijst ken ik t.w ,De geschiedenis van Indische Nederlanders door Remco Raben en anderen en Zonder moeder van Karina Schaapman ( geboren 1960) maar dit boek is een autobiografie van haar leven in roerig Amsterdam ,dus niet echt een Indisch boek ,hoewel de schrijfster wel Indisch is ,leuk ,vlot geschreven boek ,suffe boeken van Marion Bloem en Adriaan van Dis flikker ik meteen het raam uit ,nu binnenkort dat boek Anak Beruntung gaan lezen maar wat mij ook erg interesseert is het verhaal van E.F.E Douwes Dekker ,volgens mij benoemd tot held van Indonesia ,deze man ,die de kant koos van de Republik Indonesia intrigeert mij in hoge mate ,niet dat ik het eens ben met zijn gedachten maar zijn persoon vind ik interessant .Welke Indisch persoon ook in hoge mate mijn interesse heeft Dominiq Berretty van persbureau Aneta .Die relatief kleine Indische groep heeft toch veel grootheden opgeleverd enkele namen maar : Douwes Dekker ,Berretty, Boy Edgar ,Andy Tielman ,Jan Toorop ,Eppo Doeve,generaal Berenschot ,Louis Grondijs ,Anneke Gronloh ,De Blue Diamonds en natuurlijk Boeroeng van I4E ( maar die leeft nog ) Verder zijn er natuurlijk nog vele vele anderen !en dat allemaal voor zo,n relatief kleine groep ,daar zit toch WAT in die dozen .!

    • Anoniem zegt:

      Mijn jeugdmaatjes Frans Leidelmeyer over Indische Kunst
      en zijn neef Rudy d’ Ädelhart-Toorop met zijn Indisch familieverhaal?
      Mijn zus si Bolle uit L.A.? Schrijft wel eens iets Indisch in het blad De Indo?
      Maar alle gekheid op een stokje. Het zal wel de bedoeling zijn dat je verhaal als boek door een bekende uitgeverij werd uitgegeven zodat de nodige Euri ’s binnen komen.

      • Bert zegt:

        He Pak Huib ,sinds wanneer anoniem ? Maar alle gekheid op een stokje .Volgens si loekie is het allemaal oude kwe lapis ,belegen spekkoek er moeten nieuwe frisse namen komen tenminste ik denk dat hij/zij dat zo bedoelt .

        • Loekie zegt:

          Jawel, maar ook dit: net als bij voetbal. Altijd en overal hoor je alleen maar: Cruijff. Cruijff en nog eens Cruijff. Maar er waren meer voetballers en die konden ook voetballen. Maar hun namen hoor je zelden of nooit. Cruijff stond niet in zijn eentje op het veld.
          Iets dergelijks dus idem binnen het Indische gebeuren.

        • Huib zegt:

          Adoeh seh Pak Bert. So goochem die fen seh! Had het nog niet eens gezien.
          Ja si Loekie is zo dom nog niet. Veel gestudeerd die fen/frouw denk ik.

          Het boek geschreven in 2013/2014 door mijn maatje Rudy d ‘Adelhart-Toorop
          sinds onze jeugd toen we ca. 14 jaar oud waren in Bandung, heet:

          INDISCH LEVEN EN INDISCHE GEBEURTENISSEN

          Het is een KRONIEK over het leven van zijn ouders
          Lieke Leidelmeijer en Romeo D’ Adelhart Toorop
          en INDISCH ZIJN en Indisch Leven en Indische Gebeurtenissen

          Toen hij mij het boek begin Februari 2014 toezond schreef hij:
          Sobat-sobat Asli
          Kabar apa ? Saya harap semuah sehat dan baik..
          Graag vraag ik jullie aandacht voor het volgende.Ik heb een boek geschreven over het Indisch leven van mijn moeder Lieke en mijn vader Romeo en het Indisch-zijn. Dit boek wil ik jullie ter lezing aanbieden en ik hoop dat de inhoud de overdenking waard is.
          Overmand door woordblindheid heb ik tijdens het schrijven fouten over het hoofd gezien. Pas nadat et boek was gedrukt heb ik de fouten ontdekt: opnieuw aten drukken kost veel geld; ook als je het in eigen beheer doet [ hetgeen ik heb gedaan]. Ik vraag jullie daarom mijn fouten voor gezien te houden.
          Salam Halus

          Mocht iemand interesse hebben in dit boek, misschien heeft hij er nog een paar extra exemplaren van in voorraad. Wat het kost weet ik niet, maar is zo gevraagd want zover
          bekend is hij nog bij leven en welzijn. We zien elkaar nauwelijks nog want hij woont in de randstad.

          Salam Halus Bert.

  4. Boeroeng zegt:


    Arthur,
    Bert van Java Post heeft me verteld dat mijn opa gearresteerd was op verdenking een van de sabotagecomplotteurs te zijn. Ik neem aan dat hij gemarteld werd.
    Hij overleed april 1945 in kamp soekamiskingevangenis te Bandoeng. Nog net niet 51 geworden.

    Pagina 205 van het boek Indië geworteld ken ik. Het lijkt alsof een oom van mij op de foto staat, maar ik herinner me hem als wat kleiner. Dus twijfel ik nog steeds.
    Hij was machinist met als woonplaats Meester Cornelis, waar de foto was genomen.
    Of mijn oom of opa ook zo’n ballenjongensband droegen, weet ik niet.

    • Bert zegt:

      @Boeroeng :Vreselijk om te horen van je opa pas 50 jaar oud ! Als ik het zo goed gelezen heb over al die reacties moet ik de conclusie trekken ,dat ik misschien de enige ben ,die geen familieleden verloren heeft tijdens de Japanse bezetting en die Bersiap erna geen gegeven om mee te pronken ,allesbehalve dat maar ik memoreer het alleen want ik heb Boeroeng nooit iets zien verklaren over gemartelde familieleden van hem .

      • Boeroeng zegt:

        Bert,
        Ik neem aan dat hij gemarteld werd. Dat was standaard bij de kempei tai.
        Er is geen bron die dit kan bevestigen.

      • Ron Geenen zegt:

        Wel Bert, als je inderdaad de enige bent, die tijdens de oorlog en de bersiap er na geen familie heeft verloren, ben je de uitzondering op de regel. Blij voor jouw en gefeliciteerd.

        • Bert zegt:

          @Ron : Ben ook bang dat mijn familie een uitzondering was maar om felicitaties te ontvangen ?? Daarvoor is de zaak te ernstig en te traumatisch voor andere families en het was geen verdienste van mijn familie gewoon dom geluk .

        • Ron Geenen zegt:

          Voor mij was het ook alleen belangrijk dat die jap en die moordende indonesiers in dat opzicht niet iedere familie een loer hebben kunnen draaien.

        • Jan A. Somers zegt:

          Ons gezin ook niet hoor. En ook niet het gezin dat naast ons woonde, en met het vroegere buurmeisje in Zwitserland dat ik net nog gebeld heb. Slachtoffers zijn in de minderheid.

        • Ron Geenen zegt:

          @@Slachtoffers zijn in de minderheid@@
          Misschien in uw omgeving. Ik heb intussen al ontdekt dat van mijn familie er 23 niet hebben overleefd en mijn vrouw is als wees kind alleen met haar grootmoeder levend in Nl aangekomen.

  5. Huib zegt:

    Mijn opa Willem Hendrik Otto was met zijn gezin ook naar Indie gegaan vanwege een baan bij de staatsspoorwegen in Semarang.
    . Maar dat was ver voor de tweede wereldoorlog.
    Mijn vader Johan Carl heeft die oorlog in het Jappenkamp ook overleefd. Maar werd door peloppors
    afgeslacht, korte tijd nadat hij eind Augustus 1945 stiekem uit het Jappenkamp vluchtte naar zijn gezin in Bronbeek/Bandung die als buitenkampers ook de oorlog overleefd hadden.
    Het verhaal over de moorpartij in Bronbeek is beschreven door Mary van Delden in haar boek Bersiap in Bandoeng..

    • Bert zegt:

      @Ron ;Na augustus 1945 bevond zowel jouw familie als mijn familie zich in Padang maar jouw vader was zwaar door die imbeciele Jappen en Indonesiers mishandeld en had medische hulp nodig ,dus snel de benen nemen was er in die toestand van je Pa niet bij ,die van mij is ongeschonden de oorlog doorgekomen en vertrok as quick as possible naar veiliger oorden in dit geval Sinkawang in Borneo ,zijn beste vriend is in Padang gebleven en hun dochterje is tot nu toe zwaar getraumatiseerd door die gebeurtenissen in Padang .Ik denk inderdaad dat maar weinig Indische families ongeschonden uit de oorlog en de Bersiap zijn gekomen .

      • Ron Geenen zegt:

        @@zowel jouw familie als mijn familie zich in Padang maar jouw vader was zwaar door die imbeciele Jappen en Indonesiers mishandeld @@
        Daar was o.a. een kolen trein die via een tandrad via een stevige klim naar Fort de Kock reed. Het onderstel was versleten en dus de klim was afgelopen. 30 mensen, mijn vader o.a., van de Ombilin mijnen van Sawahlunto, die nu in Padang gevangen zaten, kregen daar de schuld van. Sabotage. Een van de redenen waarom ze maandenlang werden gemarteld. Heer Keller kan daar uitgebreid over meepraten. Lou Lanzing heeft dat ook uitgezocht en in het boek KURA! beschreven.

        • bert zegt:

          Die vader van dat meisje ,die zo,n traumatische gebeurtenis heeft moeten ondergaan was ook in Bangkinang en had gezworen wraak te nemen op die kampbewakers ,heeft hij ook gedaan na 15 augustus 1945 nam hij zijn voorbewerkte zwepen en roste daarmee die Indonesische bewakers mee af ,dit verhaal is ook bevestigd geweest door Pak Keller .Na die afstraffing zullen die Indonesische bewakers wel op hun beurt wraak genomen hebben op zijn dochtertje van 8 jaar ,tja “” Echte Helden “” Trouwens Pak Keller zat in dezelfde barak als mijn vader ,Pak Keller zal toen zo,n jaar of 17 zijn geweest mijn vader 32 jaar ,zijn vrouw zat +2 km verderop in het vrouwenkamp met 4 kleine kinderen .

        • Ron Geenen zegt:

          Mijn vader was toen in het gevang ook 32 jaar (1912). In de Boei gevangenis te Padang zaten mijn vader, oom, vader en zoon Keller samen in een kamer naast de schijtton. Moeder en 4 kinderen zaten toen nog in het Missie gebouw te Padang gevangen. Daarna is mijn moeder met de kinderen naar Bangkinang vervoerd geworden. En de mannen zijn van de Boei naar het mannenkamp Bangkinang overgebracht. Behalve de 30 mensen van de Ombilin mijnen. Die werden toen al op hardhandige wijze door de nips en een paar indonesiers op allerlei verzonnen manieren verwend. Tijdens dit proces was ook de vader van Keller aanwezig en kreeg ook zijn beurt van de schoften.
          Ik ben daarom Keller erg erkentelijk voor de info die hij over de jaren met mij heeft willen delen. Wanneer ik van iemand iets hoorde over bepaalde situatie op west Sumatra was Bo keller de beste bron om het te bevestigen of te corrigeren.

        • Boeroeng zegt:

          Voor zijn pensionering in 1933 was mijn opa moederszijde conducteur op de route Padang – Umbilin. Mijn moeder vertelde over het tandradspoor onderweg.
          Een overgrootvader vaderszijde werkte mee aan de bouw van de spoorbrug over de Anaikloof. Nogal wat doden tijdens die bouw.

        • Boeroeng zegt:

          merci Ron,

          Mijn moeder was geboren niet ver van deze toren in Fort de Kock

        • Ron Geenen zegt:

          Vermoedelijk zal je familie van moederskant ook de Chevalier familie gekend hebben. Antoine Cezar Chevalier, mijn stamvader, was op 6 december 1780 in Parijs geboren. Na de slag bij Waterloo is hij met familie per schip vertrokken en meerde af o.a. in Sibolga, West Sumatra. Vandaar uit vertrok hij naar Fort de Kock, waar hij tot zijn dood verbleef. Hij trouwde met Colltta Cecillia Romainville Velu, die geboren was in Luik, Belgie. Cezar stierf op 24 april 1881, een paar maanden na zijn 100ste verjaardag. Werd begraven in het familiegraf in Fort de Kock.

  6. Jan A. Somers zegt:

    Dat was ff druk op die vacature! Wie van jullie hebben gesolliciteerd?

    • Loekie zegt:

      Waarom zou je in hemelsnaam solliciteren bij Pinda? Jarenlang wordt er binnen Indisch nederland geoohaat over de slechte behandeling van Indisch Nederland, uitkering zus, erkenning zo…..we leven in een tijd waarin het door je strot wordt geduwd dat alles en iedereen gelijk is, in een tijd ook waarin allerlei al dan niet heilige huisjes worden gesloopt….verder worden her en der voorbereidingen getroffen om weer eens klaar te zijn voor een wereldoorlog…. en Indisch Nederland weet niet beter om zichzelf glossy te profileren als pinda…..

    • bert zegt:

      Nou Pak Somers laat toch maar weer blijken dat hij een groot gevoel voor humor heeft ,heel leuk om te merken ,humor kan je door de diepste dalen heen helpen .

      • Jan A.Somers zegt:

        Tijdens de bersiap, in Soerabaja in de Werfstraatgevangenis, waren er een paar oude Indischmannen die elke avond wel een paar spookverhalen hadden te vertellen. Na een paar dagen wel weer dezelfde, maar toch leuk. Veel van het toenmalige Kembang Koening dat ik goed kende als misdienaar bij begrafenissen. En van het spookhuis aan het eind van de Reinierszboulevard, waar ik vaak langsreed om mijn zeep te kopen op de dievenmarkt Pasar Toeri, waar met stenen werd gegooid. Maar als ik latere verhalen over die tijd in de gevangenis beluister moest ik daar in een levensbedreigende situatie hebben verkeerd. Bij mijn medische keuring in Struiswijk door een Amerikaans medisch team bleek bij mij alles nog te werken, Maar algemene toestand: slecht. Krijg ik nog achterstallig PTSS?

  7. Bert zegt:

    Die Pinda pinda ,lekka lekka fenomeen speelde zich af in de jaren 30 v.d.v.e ,dit waren voornamelijk Chinese scheepslui maar toen had je al Chinese restaurants in Nederland ,dus er zal ook toen al Chinees eten afgehaald zijn door de Nederlanders ,alleen niet op die schaal van de jaren 60 en 70 .Dat de Nederlanders die pinda,s kochten was voornamelijk uit medelijden met die arme Chinese zeelieden ( Toch ook mooi)

    • Huib zegt:

      Begin 50-er jaren werd ik als jonge teener door menig Amsterdams straatschoffie nageroepen: Pinda-pinda-lekka-lekka!
      Dat was de kreet die de pinda-chinezen riepen om klanten te trekken.
      En dat liet ik natuurlijk niet op zich zitten en deelde als ik ze te pakken kreeg rake klappen uit; tot bloedneus aan toe.

  8. bert zegt:

    Ja ja mulut besar maar de tegenwoordige jochies in Amsterdam lopen allemaal met een granat tangan en een Kalasnikov in hun schooltas ( Anders tel je niet mee ) Waren vroeger de Pinda,s de minderheid tegenwoordig hebben ze de overhand ,het zijn vooral pinda,s uit Marokko en Turkije .Wilders heeft altijd gezegd “” Als we toch pinda,s moeten invoeren laten we dan pinda,s uit Zweden en Noorwegen halen !”” Tot een persoon opmerkte “” Pak Wilders ,daar hebbe ze geen pinda,s !”” Oh zei Wilders saya tidak tahu ( of tempe) Maar alle gekheid op een stokkie beste Huib ,die zelfde straatschoffies uit de jaren 50 zijn nu schat en schatrijk eentje heeft zelfs een blad opgericht “” Gelegenheids glossy Pinda “” Dus als jij gaat solliciteren ,je wordt er subiet uitgegooid ,want laat dat nou net die jongen zijn ,die jij in 1955 een bloedneus hebt geslagen .

  9. Huib zegt:

    @ Bert, Nou dan zijn die straatschoffies inmiddels echte kakkeks geworden en kunnen geen deuk meer in een pakje boter schieten.
    Maar ja, de Pijp was toen al niet zo safe om door heen te lopen en het werd alleen maar erger.

    Wijlen mijn jongste zusje heeft midden in de pijp gewoond voor en nadat ze een baan bij Air Bahama’s kreeg, maar als ik haar bezocht viel het erg mee. Al hoorde je wel regelmatig een hoop gebrul en gekrijs als er weer ergens een knokpartij of burenruzie was uitgebroken.
    We keken uit het raam en hielden ons verder gedeisd.

    Ze runde een Indisch eettentje LOMBOK en later ook een friettent in een steeg bij het Rembrandstplein. Het liep als een trein met al die toeristen.
    Helaas werd ze onherstelbaar ziek en overleed op jonge leeftijd rond haar 40ste.

  10. bert zegt:

    Ja ik ken dat verhaal ,eettentje Lombok ! personeel Egyptisch ,Ja de Pijp ,ik woon er al 40 jaar ,geloof mij nou ,de PIJP is een gevaarlijke buurt ! Maar ik hou van gevaar ,mensen als Pak Somers ,Ron Geenen en Pak Pierre moeten er natuurlijk nooit en te nimmer gaan wonen ,de PIJP is gewoon een A-sociale criminele rot buurt ,ja o,k weet ik wel maar ik ben dol op dat soort buurten,ben net terug van een echte buurtkroeg ,nou ja allemaal tuig ,ja ik weet het ! Heeft mij kapitalen gekost ,heb ik spijt ? nee hoor ,Ach Huib jij verkeert met je paarden manege in waarschijnlijk beter kringen ,maar ik weet zeker je kijkt met heimwee naar die a-sociale rotbuurt

    • Ron Geenen zegt:

      Ach Bert, wat heet asociaal buurt. Ik kocht in Zoetermeer een huis en een paar huizen verder was er ook een asociale familie. Voor anderen uit de buurt waren mijn vrouw en ik misschien in hun ogen ook asociaal. Wij werkten allebei hard en hadden geen tijd voor hun. En wij hadden onze Indo vrienden in Den Haag. In Glendora, CA zijn de mensen in de ogen van Nederland misschien allemaal asociaal, want een ieder laat hier de ander met rust.

      • Arthur Olive zegt:

        Lang geleden werkte ik met iemand die in een goede buurt woonde en mij vertelde dat toen hij een nieuwe buurman kreeg op de eerste dag deze buurman in het midden van de Cul-de-Sac stond met zijn geweer. Hij schreeuwde: “Don’t ever try to F… with me” en ging toen weer naar binnen.

      • bert zegt:

        Ach Ron ,ik heb foto,s van Glendora gezien en dan met die bergen erom heen ,man oh man wat was ik jaloers !! Maar zou ik daar kunnen wonen ?? Ben bang van niet ,het probleem is vervoer Je MOET in Ca een auto hebben ,trouwens in heel Amerika ,ja hoe dan ?? Ik drink graag een biertje en terug ? Nederland is een mini land ,als ik 2 uur rijdt met de trein naar Maastricht ben ik al doodmoe ,Tjonge jonge heb net een wereldreis gemaakt ! Verder doe ik alles met het Openbaar vervoer en loop veel ,heel veel ,ik loop zeker 20 km per dag ,niet veel voor een sportman maar wel voor een bezopen dronken dronken Indo ,

        • Ron Geenen zegt:

          Toch blij dat een ieder zijn keuze kan maken. Jij loopt veel en ik ben echt een automan, en rij graag in mijn mb. Geen parkeer problemen en benzine goedkoop. Ja en kroegen zijn er hier haast niet. Weet je dat ze hier ook een paar voor jouw vreemde wetten hebben, waar ik ook eerst aan moest wennen. In een bepaalde straal (halve mijl?) van scholen en kerken mogen er geen dranken zaken zijn.

        • Arthur Olive zegt:

          “In een bepaalde straal (halve mijl?) van scholen en kerken mogen er geen dranken zaken zijn.
          Ook op de dag van verkiezingen zijn alle bars gesloten en kan men ook geen alcohol kopen.

        • Indorein zegt:

          ” Ook op de dag van verkiezingen zijn alle bars gesloten en kan men ook geen alcohol kopen”:
          Zouden ze hier in NL ook moeten invoeren. Dan zouden de uitslagen m.i. wel eens heel anders kunnen uitvallen.

  11. bert zegt:

    Wat je zegt Ron is helemaal waar ,kijk ik hou van bergen en ruimte en Glendora is in mijn ogen echt het paradijs ,zou ik daar willen wonen ? Ja natuurlijk maar verder ? Ik heb begrepen er is niet veel sociaal contact ,buren bemoeien zich niet veel met elkaar ,nou dat vind ik al niks ,leuk als je goed om gaat met de buren ,ik drink regelmatig een biertje met de buren voor de deur , deed ik vroeger ook in de echte volksbuurt in Spaarndam ,kwam ik om 22.00 uur thuis met mijn bus met daarop grote letters “” Het Drankenpaleis “” stuk of 20 man voor de deur “” He buurman heb je wat te zuipen ?”” Mijn antwoord ja natuurlijk imbeciel !”” Nou ik sodemieterde 4 kratten bier en 5 flessen jonge jenever zo op straat ! Nou nou gezellig ! De buurt liep met mij weg “” Leuke gozer die Bert “” Kijk Ron ik hou van dat soort buurten als waar jij nou woont maar sociaal contact is er niet .Ik zou mij er niet echt thuis voelen .

    • Ron Geenen zegt:

      Zo is het nu eenmaal Bert. Het gevaar bij social contact is dat er veel bemoeizucht uit kan vloeien.
      Daarom is het goed dat jij de keuze heb en ik nu ook.

      • bert zegt:

        @Ron Je schreef in een bepaalde straal ( halve mijl ) van scholen en kerken mogen geen drankzaken zijn .Nu gaat er bij mij een lampje branden want sinds enige jaren ( Nog niet zo erg lang geleden ) hebben Nederlandse gemeenten ook zo,n wet maar niet tegen drankzaken maar tegen hash coffeeshops ,hebben ze dus gewoon van Amerika afgekeken ,Trouwens het is standaard in Nederlandse steden dat er naast een kerk een kroeg wordt gebouwd .En bij verkiezingen mag je best dronken binnenkomen er is geen wet die dat verbiedt .

        • Arthur Olive zegt:

          “En bij verkiezingen mag je best dronken binnenkomen er is geen wet die dat verbiedt”.
          Nou gaat bij mij ook een lampje branden.

        • Ron Geenen zegt:

          Hier mag je nergens dronken binnenkomen. Period!

        • Ron Geenen zegt:

          Over drank gesproken, hier nog een paar regels, die strafbaar zijn. Tijdens het rijden met je auto mag er geen geopende fles drank of bier in de auto zijn, zelf niet op de achterbank, of dat iemand anders het vasthoud. In de parken worden vooral op zaterdag en zondag altijd wel feestjes gebouwd, maar alcoholische dranken zijn verboden. Op het strand is het verboden bier mee te nemen. Als meneer A thuis een feestje geeft en meneer B daar dronken weggaat, dan is meneer A medeverantwoordelijk voor dat dronkenschap van B en als hij een ongeluk krijgt, ditto.

  12. bert zegt:

    Ha ha Ron heb laatst een stuk gelezen over wat die Amerikanen zo vreemd vinden in Europa ,nou dat was het wandelen ! Die Amerikanen zijn dat niet gewend ,ze doen alles met de auto ,als ze 10 minuten moeten lopen ,storten ze al in .Kijk als ik in de vreemde stad bent belandt ,loop ik zomaar 3 uur achter elkaar om die stad te bezichtigen ,ik ben dol op wandelen ,ben laatst bij de dokter geweest ,hij zei “” U drinkt en rookt als een ketter !”” U had allang dood moeten wezen ,Ja o.k zei ik hoeveel dagen heb ik nog ?? Nou zei die dokter “” beetje minder drinken en minder roken zou best wel helpen “” Ik weer “” Dokter dat was geen antwoord op mijn vraag !”” Zei die dokter “” U bent in een prima conditie ,u leeft nog wel een dag of 400000 .

    • Ron Geenen zegt:

      Gefeliciteerd Matusalem.

    • Arthur Olive zegt:

      Toen ik pas in Amerika kwam liep ik ook veel want ik had nog geen auto en wilde geen geld uitgeven voor de bus. Kwam toen tot de ontdekking dat het niet veel scheelde omdat mijn schoenen snel versleeten.

      Heer Bert, dat is dan inderdaad wel een vreemde stad als u 3 uur achter elkaar kan lopen zonder een bar tegen te komen.

      • bert zegt:

        @Pak Olive : Tja ik vergeet er bij te zeggen ,dat ik die 3 uur voornamelijk lopend ( en zittend ) in een bar doorbreng maar dat had u waarschijnlijk al begrepen .

  13. Huib zegt:

    Ik woon nu in een klein dorp op het platteland sinds 1976.
    Ik loop heel wat af, voornamelijk op eigen terrein en elk jaar zo’n 40 km op de Nijmeegse vierdaagse.
    In mijn straat staan meerdere burgerhuizen en ook enkele boerderijen. Het geheel ligt aan de rand van het dorp met een paar duizend inwoners.
    Ik woon op de hoek met een doorgaande provinciale weg naar het volgende veel grotere dorp op ca. 20 km. In ons dorp heb je 1 supermarkt maar wel 5 of 6 kroegen. In die kroegen vertoon ik me nooit. Deed ik ook niet toen in nog in Amsterdam en Egmond woonde.
    Boodschappen doen we in het volgende grote dorp of een enkele keer in Apeldoorn of Arnhem toen
    de grote warenhuizen nog bestonden. Altijd in de auto.
    Tot de jaren 80 of 90 kenden we huur het dorpsgebruik dat je als nieuwe bewoner de naaste buren
    links en rechts tenminste “uitnodigde om “buurt te maken”. Dat hebben wij ook gedaan maar dan wel de hele straat en toen maar een zaal gehuurd in een nabijgelegen hotel/cafe. Daar keken de autochtonen wel van op, maar sindsdien hoorden wij ” erbie ” zoals ze dat in dialect zeggen.
    Maar we lopen elkaar niet plat, maar zonodig vervult iedereen de “Naoberplicht”. Dat was ooit dat je elkaar moest helpen bij seizoenswerk zoals hooi en stro van het land halen, hulp bij ziekte of begrafenis. Wat de aanleiding ook is, een biertje of voor de dames een wijntje of cognacje kan er altijd af.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.