Gisterenavond had ik de eer om Lien de Scheemaker (Batavia, 1933) te vergezellen tijdens de jaarlijkse Indië herdenking in Amstelveen. Lien, Indisch kind van een Balinese moeder en een Belgische vader, is een van de vertellers uit mijn boek Antara Nusa: Levensverhalen van ouderen uit Indië/Indonesië waarin ik tien van de vaste bezoekers van de soosmiddagen van Nusantara Amsterdam aan het woord laat. Lien bracht vanwege haar Indonesische moeder de Japanse bezetting van Voormalig Nederlands-Indië buiten de Japanse interneringskampen door. Yvette Kopijn
-
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden21 jaar !!
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
Ron Mertens en Bo Keller.
We zijn toch veel te oud om ruzie te maken over toestanden van 70 jaar geleden
Het is nog erger om elkaar persoonlijk aan te vallen.
Ik werk me uit het naad voor deze weblog en ik laat die niet verpesten.
Er komt een moment dat ik mensen moet blokkeren.
Hardstikke zonde…. Maar dan moet het maar.
Lees elkaar niet meer . Laat die andere met rust,
Alweer moet ik de reacties afsluiten van een topic.
grew up !!!
@Loekie ,inkomen ? Jazeker Indisch jeugd cao ,het Knil zat een beetje kurang met serdadoe ,dus als de Appie met kinderen mag werken mag de KNIL dat ook ,trouwens de Duitsers en de Russen haalden zelfs baby,s uit de wieg om voor ze te vechten en pak Keller was al 14 toen ie tegen de Jap vocht ,nee Loekie het zit helemaal goed ik moet natuurlijk wel effe meegaan ,als Pak Keller die uang gaat ophalen ,anders loop ik mijn pilsje mis .( Die 25000 euro is ongeacht wat je zelf als ambtenaar /KNIL er hebt verdient ,het gaat er om dat je per 15augustus 2015 nog in leven bent ) Nou het is nu 24 augustus 2018 en Pak Keller leeft nog steeds ,vraag dat maar aan dhr Mertens (!)
@Bert; ‘haalden zelfs baby’s etc.’ _ Ik was toen baby in een kinderwagen, met mijn moeder wandelend langs het huis van Stulemeyer. Mijn moeder riep toen uit; ‘adoeh si bo, fanatiek in vol ornaat! Kassian si Stul.
Pak Boeroeng,
Die Mertens heeft ziekelijk inborst en je kan dan wel mijn
reacties weghalen, maar zijn ziekelijke inbreng niet.
Dus mijn hartelijke groeten
en succes met Indisch4ever
siBo
‘Duitsers in Indië’ – Uit JEStulemeyer; Kamptoestanden. Het aantal is ca.2400. In 1940 publiceerde de Indische regering een lijst met 474 namen die geïnterneerd werden. Duitsers( idem Duitse Indo’s) en NSB’ers. Terwijl in het kamp Ambarawa ca. al 650 zijn. Er waren nog andere kampen.
Stulemeyer werd opgesloten omdat hij uitriep; ‘nu komen die moffen binnen en neemt de koningin de benen’. Hij werd door zijn buren; Beekwilder en IJkma(!) aangegeven. Met handen omhoog, door Knil kapt.Blecking, vergezeld van 10 soldaten ( wo bokeller?) ingerekend. Op mijn vraag waarvoor? Blecking; ‘hou je smoel dicht, vuile landverrader’.
In Ambarawa werd eveneens opgesloten een latere kennis Ch.Breyer, toen 16 jaar oud, zo van de HBS Semarang geplukt en op transport gezet, richting kamp Ambarawa. Samen met zijn vader en oudere broer. Van origine Oostenrijkers. Op 21/1 ’42 werden de gevangenen na bijna 2 jaar
( vanaf mei ’40) in het gevang, 2 aan 2 met kettingboeien en daartussen ijzeren stangen 146(meest onverzoenlijken) naar Soerabaja vervoerd en in stoom schip Tjisadane geladen. Om via Kaapstad naar Suriname af te reizen. Met de mededeling aan boord; ‘vergeet de reddingsboten/vlotten/boeien, zwemvesten; die zijn niet voor jullie. Jullie verzuipen als ratten als….Jullie smerige landverraders! Na 40 dagen arriveerden ze te Paramaribo. De mariniers aan wal riepen ons toe; ‘ha, daar heb je ze, die ons Indië aan de Jappen hebben verraden’. De Surinamers keken verbaasd/ontzet toe, hoe de blanke mariniers blanke gevangenen tierend en schoppend van het dek afjoegen en aan wal brachten.Op 28/12-’42 vertrok ook de Ophir met ca.1000 Duitsers aan boord naar Bombay. Gevolgd door een 2e reis 3/1’42 met de Plancius; 938 man. Alsmede een 3e reis 18/1’42 met de Van Imhoff 478 man. Waarvan door torpedering slechts 66 man overleefden! (ook na 1945?)
Na 6 jaar(!) en 3 maanden, grove internering vol mishandelingen, vernederingen werden de gevangenen( wo. Breyer en Douwes Dekker) in vrijheid gesteld.
r
###Met handen omhoog, door Knil kapt.Blecking, vergezeld van
10 soldaten ( wo bokeller?) ##
Het is bijna volle maan dus effe nog inhouden,
trouwens je maakt een fout, het was jouw eigen vader
voordat hij met die witte lappen ging zwaaien.
siBo
@ 1940 ? Toen was dhr Keller 12 jaar oud/jong ,was hij er al vroeg bij ,bij het KNIL .Wacht effe in 1942 bij de val van Indie was hij toen 14 ,daarna krijgsgevangen tot 1945 .Nee maar u heeft recht op die 25.000 euro !! ( geef mij maar een pilsje voor die tip )
Niks ervan! Wacht even. Verdiende hij in die tijd wel wat? Had hij een inkomen, een salaris of alleen wat zakgeld? Zo ja, hoeveel was dat dan op jaarbasis?
Geen salaris, dan ook geen nabetaling.
En als het salaris 1 hulden per week was, dan kom je nooit uit op 25.000 euro.
@bokellek; . ‘met handen omhoog etc.’ – Het was maar een vraag, hoor. Want in die periode waren er toen al kindsoldaten. Die nu zich veteraan gedragen.
Voor maanzieke patiënten is dat
een normale vraag.
Ik zou die lege melkflessen toch maar
opruimen,’t schijnt dat jij daar nog
een kick van krijgt.
siBo
Bij het ingaan van de staat van beleg in mei 1940 stonden de Duitsers, net als alle andere mensen, gewoon in de burgerlijke stand. De mannen (niet de gezinnen dacht ik) werden gearresteerd, en hoefden dus niet te worden aangegeven. In die tijd met alle oorlogspropaganda, waren de hierboven geschreven verhalen dan ook prachtig, wij stonden sterk. Met elk pilsje erbij nog smeuïger.
“was hij er al vroeg bij” Bij mijn bevrijding in Soerabaja was ik 15. Zo stond ik in Batavia op straat, je moet toch wat? Bij het Rode Kruis hadden ze mensen nodig om in Soerabaja lijken te bergen. Tenminste 18 jaar oud. Ik was toen toch meteen 18 jaar! Dat leverde pas problemen toen ik in juli 1946 naar Nederland wilde, ik was met mijn 18 jaar dienstplichtig. Maar de boekingsambtenaren wisten wel raad. Voor de Sloterdijk zocht het Rode Kruis corveeërs, 18 jaar. Dat waren waarschijnlijk domme ambtenaren, wisten niets van militaire dienst, en plaatsten mij op de Sloterdijk. Met 100 gulden gage. Iedereen in Indië weet toch wat oeroesen is? In Vlissingen deden ze bij de burgerlijke stand ook niet moeilijk. Ze begrepen mijn situatie, ik had dus geen papieren, en ik was weer 15. Maar ja, als je vriendelijk blijft tegen de behandelende ambtenaar, blijkt dat ook een vriendelijk mens te zijn. In Vlissingen wist de directeur van de RHBS niet zo goed wat hij met mij moest doen. Ik had de lagere school niet afgemaakt en zou toelatingsexamen voor de eerste klas moeten doen. Dat zou ik nooit halen. Maar die eis stond niet bij toelating tot de tweede klas. Dat werd het toen, gekoppeld aan een jaar lang gratis bijlessen in enkele vakken, en hulp van klasgenoten. Oeroesen!
@ Ron Mertens
Was de naam niet Becking ? Geen Duitser, totok, met Indonesische vrouw en indokinderen.
Sloeg een opstand neer op Java , bouwde concentratiekamp Boven Digoel, maar werd na een jaar ontslagen als kampcommandant. Was hoge NSB’er, maar ergens in 1938 verliet hij de club om door toenemend racisme , die hem zijn vrouw en kinderen minachtte.
Overleed te Paramaribo in gevangenschap of kort na afloop gevangenschap, oktober 1945
En niet op de persoon spelen… Een andere lezer tackelen in je verhaal.
Weblogs en fora kunnen kapot gaan door vetes tussen de deelnemers. Daar heb ik geen zin in.
Zeg dat wel,maar leest hier wat in Nederland
de plannen waren,dat ook gedeeltelijk werd
uitgevoerd.
Waar zijn de Duitse Indo’s gebleven!
siBo
Operatie Black Tulip:
Naoorlogse maatregelen tegen Duitse ingezetenen (1945-1951)
Gepubliceerd 4 augustus 2015.
| Door Herman Brand.
70 jaar geleden, op 26 augustus 1945, lanceert
Hans Kolfschoten als minister van justitie in het kabinet Schermerhorn/Drees,
(24 juni 1945 – 3 juli 1946), een plan dat uitloopt op een politiek
die door de Conventie van Genève is gedefinieerd als Etnische Zuivering.
Men wil namelijk de ca 50.000 in Nederland ingezeten
burgers van Duitse origine naar Duitsland deporteren.
Deze Operatie Black Tulip gaat één jaar later in Amsterdam
van start met een heuse razzia.
Sophie Molema publiceerde op 5 mei 2015 een
mooi overzicht van publicaties over dit fenomeen op Historiën.
Tjeenk Willink
Het is misschien het meest spraakmakende,
maar lang niet enige voorbeeld van doelbewuste schending van mensenrechten,
welke onder het toenmalig regime van de Bijzondere Rechtspleging plaatsheeft.
En dat in een tijdvak dat doortrokken is van het denken over humane grondrechten,
wat uitmondt in de totstandkoming van het Handvest van de Verenigde Naties,
de Universele verklaring van de Rechten van de Mens en de Conventie van Genève
betreffende de bescherming van burgers in oorlogstijd
Wat maak je je druk over die Duitsers? Een paar weekjes bersiap en de Indische gemeenschap is daarover zoveel jaar later nog in alle staten en de Indonesiërs staan er bij hen daarom nog steeds niet goed op.
Vijf jaar Duitse bezetting en Duitse genocide, na de capitulatie worden ze logischerwijs voor geen meter vertrouwd, en dan is het: ach die Duitsers, hun mensenrechten worden geschonden.
Gosjemijne.
Helaas weten vele reageerders op Indisch4ever
heel weinig over het wel en wee van de
vooroorlogse Indo leefgemeenschap.
Niet belangrijk, oke.
Wel dat de zgn.Duitse Indo toen gewoon ook
aanwezig waren op school-sport -buur
ja zelfs als familielid.
Na de oorlog geen spoor van terug ge-
vonden.
Wel heb ik wilde verhalen gehoord ,maar
nogmaals ,weet iemand hoe deze wonderbaarlijke
verdwijning in zijn werk is gegaan.
siBo
Ik ken wel het verhaal van een Duits/Indonesische jongen ontmoet tijdens vakantiewerk ,hij sprak geen Nederlands alleen Indonesisch …en Duits ,hij was onderweg naar Duitsland ,familie van zijn vader waar hij met open armen werd ontvangen ,wel in groot contrast met de Hollandse familie van mijn moeder ,die wilde niks met die bruine familie uit dat apenland van doen hebben .
Vind je het gek? Het vrouwke was fijn aan het boenen, hoort ze de deurbel, ze maakt open en op stoep staan allemaal zwartjes: krijsende kinderen, een paar ouderen die poco2 doen, weer anderen kauwen lemper en ook nog twee met een spandoek met de tekst: wij willen backpay.
Natuurlijk weet het menske niet wat haar overkomt en sluit ze gauw de deur. Ze heeft 3 dagen nodig gehad om bij te komen van de schrik. En bij de buren ging ze flink over de tong.
“aanwezig waren op school-sport -buur” Mijn vader is enige tijd gezaghebber op de Zuiderkruis geweest, een kabellegger. Voor reparatie werden die kabels over het voorschip naar boven gehaald en over het achterschip weer in het water terug gelegd. Aan die kabels zat een hele biologische wereld vast. Er was dan ook een goed biologisch laboratorium aan bord waar altijd gast-biologen van allerlei nationaliteiten werkten. Ook Duitsers, was toch geen probleem?
Wat is na de oorlog met de Japanners gebeurd, die vóór de oorlog in ons Indië een ordentelijk bestaan leidden?
Daar had ik in Japan enkelen van ontmoet
en gesproken waaronder oa.de dochter van de
toen Japanse consul in Bandoeng.
siBo
@Loekie ,die Japanners hebben na de oorlog ook aangebeld bij dat vrouwke ,die was nog aan het bijkomen van haar bruine familieleden en kreeg nu een stel spleetogen op de stoep .Die Jappen begonnen meteen te buigen en Banzai te roepen ,je begrijpt dat arme mens is stant te pede opgenomen in een psychiatrische inrichting ,na een jaar mocht ze eruit maar terugkeren in haar huisje was er niet bij ,bij de buurt stond de voorheen keurige huisvrouw nu te boek als Javanen en Jappen hoer .
“Bijzondere Rechtspleging” Dat ‘bijzondere’ verklaart veel, in samenhang met de genoemde data. Eigenlijk heeft het niets met rechtspleging te maken, maar met vergelding. Je moet met dit soort uit de grond gestampte tribunalen heel voorzichtig zijn. In Indië, tijdens de bersiap, deden ze niet zo ingewikkeld, gewoon die Japanners vermoorden. Wij hadden in Soerabaja in het begin van de bersiap onze buren, Japanse ‘economen’, al een tijdje niet gezien, vermoord? Samen met een vriendje ingebroken. Een prachtige voorraad blikconserven buit gemaakt. Maar het mooiste was een radio met prima kortegolf. Australië, Nieuw-Zeeland, Amerika, Nederland! Voor het eerst het orkest van Glenn Miller (In the Mood) gehoord, en Vera Lynn.
Er waren volgens mij tijdens de Japanse bezetting weinig Duitsers in Indië. Velen waren toch gedeporteerd naar Brits-Indië? Denk aan de Van Imhoff!: Javapost. 25 mei 2011, Batavia seint ‘Berlijn’, en Javapost 30 mei 2011, Potentieel Staatsgevaarlijk. En ook hier op I4E!
###Er waren volgens mij tijdens de Japanse bezetting weinig Duitsers in Indië.
Velen waren toch gedeporteerd naar Brits-Indië? ##
Pak Jan,Werden er volledige families gedeporteerd
Waar ik graag meer over zou willen weten, gaat
over de Duitse Indo’s.
Na de oorlog te Padang zaten deze personen in
een apart woonwijkje en hadden spandoeken opgehangen
dat het nu vrede is ed.
Opeens waren ze verdwenen op één persoon na,
die ik naderhand in een werkplaats tegen kwam.
siBo
“Werden er volledige families gedeporteerd” Daar weet ik niets van af. Maar nu u het mij vraagt: In het begin van de Japanse bezetting zijn mijn moeder en ik kort ingetrokken bij een Duitse mevrouw en dochter. Een man heb ik niet gezien. En bij mijn melkritten werd ik meestal door een Duitse mevrouw geholpen. maar er kan natuurlijk best een man in huis zijn geweest.
O jee-o-jee,waren er ook opvang pensions en
inburgeringscursussen ” Kartoffeln” schillen ed.
siBo
Om kop(p)ijn van te krijgen.
Tsja,—
siBo
Betul: “INDO RUWET”!
Waar zijn de Duitse onderdanen (Indo’s) gebleven
die na 15 Augustus 1945 in Indonesia waren.
Zijn ze daar gebleven of naar Duitsland
verwezen.
siBo
O jee, er komt weer een vergeten groep aan…
Ik dacht dat zij een dochter is van de bekende Belgische schilder LE MAJEUR en zijn Balinese model NI POLOK.
Le Mayeur was getrouwd met Pollok en zij zijn niet geïnterneerd geweest, omdat Le Mayeur door mocht blijven schilderen.
Was hij niet een Belg? België was niet in oorlog met Japan. Ik ben door een Belgische man de Kenpeitai uitgepraat.
Hij was inderdaad een Belg, maarre….als het al de bedoeling was van meneer Jap om Azië, en dus ook ons Indië, te ontdoen van westerlingen, dan komt het mij voor dat witte mensen die een andere nationaliteit dan de Nederlandse hadden, net als de witte Nederlander zouden moeten moven. Dat Mayeur kon blijven schilderen, zij het onder huisarrest, zal daarom niet te maken hebben gehad met zijn Belgische paspoort.
Bij de melkbezorging had ik meer (Noord)Europese klanten dan Indo’s. Handig dat ze een beetje bij elkaar woonden, in de Embongs. Noren, Zweden, Duitsers, Zwitsers, Belgen. Daar konden de Japanners natuurlijk niets mee, zij hadden de bescherming van hun consulaten.
Dan hadden die consulaten de Hollanders best aan Noorse, Zweedse enz. documenten kunnen helpen opdat zij….enz.
Maar goed: het was dus zo dat er tijdens de bezetting genoeg blanken vrij rondliepen Zweden, Noren…? En later tijdens de bersiap werden zij ook ongemoeid gelaten?
Van één Belg (mijn baas) weet ik dat hij bij mij in de Werfstraatgevangenis zat. En de Zwitserse consul is als directeur van het Rode Kruis in Soerabaja, bij het Goebengtransport gewond geraakt. In het volkenrecht is het overigens niet de gewoonte mensen van valse papieren te voorzien.
Komt ergens in Europa een Jood bij de Zwitserse consul en smeekt om papieren, anders zal hij worden opgepakt en richting een kamp worden gebracht. De consul geeft hem een plak Milka met nootjes en zegt: Beste vriend, ook ik moet richting de Führer fair play betrachten. Als je wordt opgepakt vind ik dat echt sneu voor jou, maar ik ga jou niet helpen aan Zwitserse papieren of wat voor papieren ook. Wat denk je, ik wil mijn baan niet kwijtraken. En bovendien: er zijn wetten en verdragen en die gaan altijd boven de mens! Jezus predikte wat anders, maar Hij was dan ook een Jood. Het ga je goed verder.
“Het ga je goed verder.” Met mij gaat het goed, ben een tevreden mens die niet moeilijk hoeft te doen tegen anderen. En het was een Belgische meneer die mij uit de Kenpeitai wist te halen en mij aan werk hielp zodat ik geen honger hoefde te lijden. Misschien zaten al die andere Indo-buitenkampers naar gewoonte te wachten tot er een Zwitser bij hun langs kwam. Maar ja dat heeft u allemaal niet meegemaakt, u heeft veel gemist hoor. Wanneer gaat u naar de Indonesische consul/ambassadeur om uw achterstallig salaris te vorderen? En daarbij heeft u de wetten/verdragen aan uw kant, geen probleem toch?
@En het was een Belgische meneer die mij uit de Kenpeitai wist te halen en mij aan werk hielp zodat ik geen honger hoefde te lijden. Misschien zaten al die andere Indo-buitenkampers naar gewoonte te wachten tot er een Zwitser bij hun langs kwam. @
Naar gewoonte? Ik vind uw schrijven wel beledigend en arrogant.
En het was de Zwitserse consul die bemiddelde voor de evacuatieritten in Soerabaja, en ze zelfs begeleidde. En daarbij ook gewond raakte,
“beledigend en arrogant.” Dat was niet de bedoeling hoor. Ik maakte alleen maar een vergelijking met al die Indisch ambtenaren die nooit bij hun werkgever een vordering voor hun achterstallig salaris hebben ingediend, en zitten te wachten tot hun voormalige werkgever met een zak met geld langs komt. Dat was/is toch lang wachten? 70 jaar! Je krijgt nooit iets zomaar, je moet er achter heen. Dat geldt ook voor hulp door die buitenlanders buiten de kampen. Is dat ooit gevraagd door die Indische buitenkampers? Ik weet wel dat er door buitenlanders bijeengeraapte kleine fondsen waren voor armenhulp. Zonder naamsvermelding.
@Dat was/is toch lang wachten? 70 jaar! Je krijgt nooit iets zomaar, je moet er achter heen. @
En daar kan ik mij soms goed kwaad over maken. Want als ik even een kleine zijstap mag maken naar de SVB en vooral de WUV. Heb onlangs een bijna 2 uren gesprek gehad met een gepensioneerde Indische Nederlander die ruim 30 jaren bij de sociale organisatie heeft gewerkt. Hij liet mij weten dat de ambtenaar aan een aanvrager eigenlijk heel wat vragen moest stellen. Wanneer een aanvrager een bezoek brengt bij de SVB, krijgt hij wel degelijk de vragen te horen, en kan dus ze ook beantwoorden. Wanneer de aanvrager hier in de VS een aanvraag heeft ingediend, blijft de ambtenaar vaak in gebreke met alle vragen. En juist als iemand al vele jaren weg is uit NL, heeft hij/zij juist de nodige hulp van de vragensteller nodig. Vroeger waren er NL mensen hier in CA aanwezig, die de vragen stellen. Sinds het sluiten van Consulaten wordt er iemand uit Nederland gestuurd om verschillende adressen af te reizen. Heb net met een van die ondervraagde Indo mensen gesproken. Vele van de vragen werden hem niet gesteld en hij werd net als de anderen ook afgewezen. Heb uit NL 12 geschreven pagina’s mogen ontvangen met de nodige vragen (30-tal) en gaat het zowel in Nl als in het Engels publiceren. Hoop daarmee een paar mensen te kunnen helpen.
Maar als de vragensteller na een paar vragen en op basis van zijn expertise al weet dat de aanvrager geen schijn van kans maakt, heeft het ook geen zin het gesprek te rekken en om andere vragen te stellen die er niet meer toe doen.
Ben daar niet mee eens. Want de gemiste vragen kunnen juist de aanleiding zijn tot een uitkering.
De opdracht is de vragen te stellen, period!
Nee.
Als iemand meent redenen te hebben om iets (wat dan ook) aan te vragen… en hij meent te voldoen aan de voorwaarden die gelden voor het inwilligen van die aanvraag…maar tijdens de behandeling van de aanvraag blijkt dat de redenen onvoldoende zijn en/of dat niet aan de voorwaarden wordt voldaan, dan al. Dan kun je wel eindeloos vragen blijven stellen in de hoop dat er opeens wel aan de voorwaarden wordt voldaan, maar dat werkt niet.
Begrijpelijk van uit de NL standpunt. De Indo gemeenschap is echter hier al van de jaren 60 en worden gewoon door de ambtenaar overbluft. Zij krijgen in wezen niet de hulp, waar ze, net als de aanvragers in NL, recht op hebben. Ik probeer die lijn recht te trekken. Heb in het verleden een 7-tal mensen geholpen, waarbij ik bij een enkele mee aan tafel heb gezeten. Moest ook helpen de vragen te vertalen. Of met andere vragen aankomen, die anders niet werden gesteld. Zelf de NL ambassade in het noorden van CA, ik woon in het zuiden, heeft mijn medewerking gevraagd, om de aanvrager naar een dichtbij zijnde arts te gaan.
“Begrijpelijk van uit de NL standpunt.” Uiteraard, we wonen in Nederland, het waren Nederlandse (geen Indische) regelingen, betaald door de Nederlandse (en Indische) belastingbetaler. Ze moeten toch de fraude eruit filteren?