Bronbeek te Indië

Het drama van Indisch Bronbeek
Indisch Bronbeek in Bandoeng, gebouwd in 1924 op een fundament van naastenliefde, was geen geluk beschoren. In november 1945 werd het bezet door Indonesische jongeren. De gevolgen waren niet minder dan verschrikkelijk.

Indisch Bronbeek als romoeshakamp
Was Indisch Bronbeek in Batavia bedoeld voor een zorgeloze oude dag van ex-KNIL-militairen en hun gezinnen, de Japanners dachten daar anders over. De wijk bleek gemakkelijk te gebruiken als interneringskamp.

Een Indisch Bronbeek
Bronbeek’ staat voor het militair tehuis in Arnhem: een statig landgoed, ooit ingericht voor invalide oorlogsmilitairen, maar nu vooral een museum dat leert van vervlogen tijden. Dat ook Nederlands-Indië zijn eigen Bronbeek heeft gehad, is minder bekend.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

4 reacties op Bronbeek te Indië

  1. Huib zegt:

    Over het Drama van Indisch Bronbeek heb ik in het verleden het e.e.a. geschreven.
    Bij het lezen van het verslag kruipen de koude rillingen me alsnog over de rug. Onvoorstelbaar dat veel details ook in mijn herinneringen zijn blijven hangen.
    Na veel omzwervingen tijdens de bezetting kwam mijn moeder uiteindelijk met haar vijf kinderen, waarvan de jongste nog een baby in Bronbeek terecht. Waarschijnlijk was dat in het laatste jaar voor de val van Japan. Met mijn oudste zus hebben we toen nog mijn vader in het interneringskamp
    Tjihapit bezocht. Hij was zeer vermagerd en verzwakt en leed aan tropische ziektes en zweren.
    Maar hij kon niet langer wachten om naar zijn gezin in Bronbeek terug te keren al werd hem dat door zijn jongere broer sterk afgeraden omdat het te gevaarlijk zou zijn. Op een goede dag of beter kwade dag kwam hij toch. Ik herinner me dat hij te ziek was om uit z’n bed te komen. Maar toch werd hij door de peloppors van zijn bed gesleept en hebben we hem daarna nooit meer terug gezien. Ik was toen 7,5 jaar oud. Gelukkig was mijn moeder met de baby en mijn oudste zus naar een vriendin in een andere wijk gegaan om te zien of er nog wat eetbaars te krijgen was. Dus die ontsprong de dans.
    Ik herinner me ook heel goed dat ze alle resterende bewoners samen gedreven hebben in een soort wijkzaal en dat ze van plan waren een paar granaten naar binnen te gooien. Gelukkig lieten ze ons na enige tijd ongemoeid vertrekken en werden we door Japanners onder aanvoering van een Ned. of Engelse officier ge-evacueerd.
    Toen ik medio 90-er jaren naar Bandoeng ging, bleek dat er niet eens een graf van mijn vader was want ze hebben zijn stoffelijk overschot niet kunnen identificeren. De oorlogsgravenstichting was toen zo vriendelijk alsnog een gedenkplaat op te stellen samen met de namen van een drie- of viertal lotgenoten.
    De naam Otto komt wel op de slachtofferlijst voor, maar helaas met de verkeerde voorletter M. en niet met de correcte voorletters J.C.

  2. buitenzorg zegt:

    De verkeerde voorletters van Otto zijn waarschijnlijk veroorzaakt door mijn toedoen. Ik heb hier een kopie van het verslag van mw. Bax voor me. Bijna alle slachtoffers hebben een voornaam, Otto niet. Ik zal het aanpassen in het JP-artikel. Dank voor het meelezen!

  3. Huib zegt:

    Ook in het slachtofferregister opgenomen in het boek over de Bersiap van Mary van Delden ontbraken de voorletters. Kwam waarschijnlijk doordat mijn vader gewoon gedrost was uit het kamp. ( geblobost noemden ze dat indertijd, geloof ik.) Hij zal ook nog niet officieel ingeschreven hebben gestaan doordat de Bersiap in alle hevigheid uitbrak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s