5 Responses to vanaf 10 nov Gouwe Pinda’s 

1. Jan A. Somers schreef:

   26 juli 2017 om 15:48

   Wanneer iemand uit zijn/haar jeugd een oorlogsverleden heeft, kan ik me wel wat ruige herinneringen voorstellen. Meer moeite heb ik met ouders die hun problemen aan hun kinderen doorgeven. Hebben die dan niet geprobeerd het mooie in het leven te ontdekken? Gelukkig hebben onze kinderen (van twee ouders met een oorlogsverleden) alleen maar hun eigen sores.

   Beantwoorden
2. Loekie schreef:

   25 juli 2017 om 23:36

   Nonni is 79 jaar oud, dus geboren in 1938.
   Als kind oorlog en bersiap meegemaakt.
   11 jaar oud bij de soevereiniteitsoverdracht.
   Nonni anno nu leeft in een tropische cocon en meer nog: zij worstelt met haar koloniale verleden. Haar zusters idem.
   Wat ik mij zomaar afvraag: Zouden Duitse vrouwen van rond de 79 jaar thans worstelen met het Duitse verleden dat zij als kind hebben meegemaakt?
   En hoe zou dat zijn met Japanse vrouwen?
   En zal maar niet vragen hoe het is met Indonesische vrouwen die in 1938 geboren zijn.

   Beantwoorden
   • Ron Geenen schreef:

     26 juli 2017 om 00:47

     @En zal maar niet vragen hoe het is met Indonesische vrouwen die in 1938 geboren zijn.@

     U weet ook dat vrouwen vaak heel anders denken en reageren op situaties. Hier twee ervaringen.
     Een dame, 78 jaar, die alleen in Cerritos woont en haar man al zeker 20 jaar geleden is overleden.
     Haar 2 kinderen zijn getrouwd en het huis al lang uit. Gelukkig woont haar zoon niet ver van haar vandaan. Iemand had haar geleerd over de freeway naar onze kumpulan in Duarte te rijden, ongeveer 40 km. Nu komen we bij elkaar in de Hongkong Plaza. Dat is halverwege dezelfde freeway, die zij heeft gereden. Alleen moet ze afslaan op een ander freeway rechts. Een km of 10 moet ze dan rechtsaf slaan op Vincent. Na ongeveer 3 km is ze bij de Hongkong Plaza. Simple, maar niet voor haar. Ze durft het niet aan.
     20 jaar geleden reed mijn vrouw, toen ongeveer 50 in haar Jaguar, naar een Chinese dokter voor acupuncture behandeling. Afstand een kleine 40 km. Heb dat vaak met haar gereden, maar dit keer ging ze alleen en bij het naar huis gaan was er een wegomlegging. Een agent vertelde dat ze gewoon door moest rijden richting Pasadena. Paniek. Na 3/4 kwartier nog geen Pasadena bord. Eindelijk 20 minuten later zag ze het bord met richting Pasadena en vlak er na zag ze de straat waar ze altijd afsloeg om thuis te komen. Daarna heeft ze nooit meer op de freeway alleen gereden.
     M.a.w. ik zal als man nooit afvragen hoe vrouwen denken, beredeneren of ervaren. Ze beleven het heel anders dan mannen.

     Beantwoorden
     • bokeller schreef:

       26 juli 2017 om 09:06

       Het raadsel van Nijmegen.
       Oscar Goedhart werd in 1938 geboren op Ambon,
       maar genoot zijn opleiding aan de Arnhemse Academie voor Beeldende Kunst en aan de Academia dei Belli Arti (Pietro Vanucci) in Perugia.

       Verder maakte hij een aantal studiereizen naar Frankrijk,
       Indonesie en Italië.
       In 1968 ontving hij de Karel de Grote Prijs van de stad Nijmegen.
       Goedhart woont en werkt in Mook.
       kunstwerken van Oscar Goedhart

       ​ http://www.nijmegen.nl/kos/kunstwerk.aspx?id=562.
   • Pierre de la Croix schreef:

     26 juli 2017 om 11:19

     “Zouden Duitse vrouwen van rond de 79 jaar thans worstelen met het Duitse verleden dat zij als kind hebben meegemaakt?”

     De ene Duitse vrouw van 79 kan zich de zware bombardementen van de geallieerden op haar stad nog levendig herinneren, alsmede de angst en de geur van de angst in de schuilkelders, alsmede het inferno na het bombardement, de vuurstormen. De andere heeft de vlucht voor de uit het Oosten aanstormende Sowjettroepen met moeder, broertjes en zusjes nog vers in het achterhoofd en weer anderen herinneren zich nog levendig de massale verkrachtingen, de honger, de puinzooi ………

     Het Duitsland van na WO II heeft er alles gedaan om een collectief schuldgevoel bij jong en oud in te peperen. En als een Duitser iets doet, dan doet hij dat grondig. Dus ook leven met een (plaatsvervangend) schuldgevoel. Mijn goede vrouw (van 1942) werd als 12 jarige met de hele schoolklas naar een film over jodenvervolging en vernietiging, zeg maar de holocaust, gestuurd. Zonder enige voorbereiding. Zij zat op een meisjesinternaat en vertelde dat de hele klas nachten lang last had van wat ze hadden moeten bekijken. Later verplicht kijken naar films over de Nürnberger processen.

     Japanse steden hebben er, voordat de atoombommen vielen, ook ongenadig van langs gekregen. Al die huisjes van hout en papier zullen als fakkels hebben gebrand. Die Japanse vrouwen van 79 zullen ook zo hun rugzakjes met angsten ronddragen. De een wat minder dan de ander. Of zij worstelen met wat hun vaders ver overzee deden? Tja …. dan moet je diep in de Japanse ziel kijken voor het antwoord.

     V.w.b. het verwerken van ervaringen en herinneringen zie ik geen verschil tussen jongens en meisjes. Ieder individu verwerkt die op haar/zijn eigen manier. De een is gevoeliger dan de ander. De een kan nare ervaringen van zich afschudden als water van een eend, de ander kan er haar/zijn leven lang last van ondervinden. De grote middenmoot zit er tussen. Ik (van 1938) hoor tot die middenmoot. Over mijn verwarde zielenroerselen heb ik genoeg geschreven. Maar met “mijn” koloniale verleden worstel ik niet. Wat valt er voor mij te worstelen? Ik voel mij niet schuldig aan koloniale uitbuiting. Daarvoor was ik te klein.

     Ik kan overigens begrijpen dat anderen van 1938 er wél mee worstelen.

     Pak Pierre

     Beantwoorden