De slachtoffers die op het politieke slagveld bleven liggen: postkoloniale migranten, 1950-1965

caroline drieenhuizen:
Dit was de Zuiderkruis, een schip vol met wat ‘spijtoptanten’ werden genoemd: mensen die, nadat zij aanvankelijk hadden gekozen voor het Indonesisch staatsburgerschap alsnog hun toevlucht zochten in Nederland toen het politieke klimaat in Indonesië grimmiger werd. De man, Jules Schmidt Weymans (1892-1962), vermoedelijk een voormalige werknemer van het handelshuis Fraser Eaton Co. in Surabaya, zou niet lang in Nederland verblijven: twee jaar later overleed hij in Renkum

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

27 reacties op De slachtoffers die op het politieke slagveld bleven liggen: postkoloniale migranten, 1950-1965

  1. Edgar Ingram zegt:

    deze mensen heb nog ar eens de veel in Indonesia en die mensen staat de nederlandse regering voor aanspraaklijk ,terwijl ze zelf hun Eigen paspoorten verbranden en MAX hun nu helpen ,laat de mensen hunwaarheid zeggen,ik en mijn vader het paspoort vebranding gezien in Batavia en waarheid moet uitkomen,zo hebben die spijtoptanten die in Nederland zitten ook het zelfde gedaan ,maar niemand durft zijn mond open te maken,schaam je

    • Boeroeng zegt:

      Edgar, zeg je nu dat de mensen die via MAX geholpen zijn hun Nederlands paspoort verbrand hebben ?
      Een groep ouderen die achterbleven konden nooit bewijzen dat ze van Nederlandse afkomst waren.
      Hadden ze wél de Nederlandse nationaliteit juridisch dan was dat genoteerd in de Nederlandse ambassade te Jakarta. Maar die zei altijd dat zij niet bekend waren met de Nederlandse nationaliteit.

      Wbt de mensen die de Indonesische nationaliteit aannamen in 1950-1952, zeker mogelijk dat iemand zijn waardeloos geworden Nederlands paspoort verbrandde.
      Maar het is niet bekend dat al die spijtoptanten te Nederland dat hebben gedaan .

      • Jan A. Somers zegt:

        “genoteerd in de Nederlandse ambassade te Jakarta” Is dat wel zo? Ze zijn bekend bij de burgerlijke stand in Jakarta. Als ze zich niet hebben aangemeld bij de ambassade, zijn ze daar niet bekend. In ieder geval niet als ze warga negara zijn.

        • Boeroeng zegt:

          Jan, Je hebt wel een punt.
          Ik ga ervan uit de ambassade indertijd paspoortaanvragen goed onderzocht in oa de burgerlijkestand gegevens .
          Als de ambassade geen bewijs van een voorouder met Nederlandse nationaliteit kon vinden, werd iemand niet genoteerd als juridisch Nederlander te zijn.
          Nu was door omstandigheden veel ontbrekend aan die bevolkingsarchieven.
          En daar ligt de crux voor mensen die wel juridisch Nederlander waren, maar het was niet meer te bewijzen ook niet voor de ambassade .
          Er waren ook mensen met bijv een Belgische grootvader die volgens de regels de Belgische nationaliteit hadden, Niet de Nederlandse
          Dan had je nog een groep mensen die niet waren aangegeven bij de burgerlijke stand voor 1950. En/of ook niet door een ouder met de Nederlandse nationaliteit.
          Mijn vader heeft in 1949 voor de zekerheid uittreksels bij de BS opgevraagd om aan te tonen dat hij door zijn moeder erkend was en dat zij de Nederlandse nationaliteit had.

        • Jan A. Somers zegt:

          “bijv een Belgische grootvader” Ikzelf ben bij de Kenpeitai ‘weggehaald’ door een Nederlander (?) met een Belgisch paspoort. België was niet in oorlog met Japan. Ik heb daar het fijne nooit van geweten. Daar moest je in die dagen ook niet naar vragen. Over sommige zaken wordt altijd gezwegen! In dit geval kwesties van leven of dood.

  2. Edgar Ingram zegt:

    voor indisnteech 4 ever ik geef jullie mijn grootste eer en respect voor jullie program en de waarheid zeggen,mijn groot vertrouwen in u, mijn hartelijke dank ,vanuit Santee ca USA

  3. Edgar Ingram zegt:

    vergeef mij het was voor indisch 4 ever,iam sorry for the mistake

  4. Bert zegt:

    Deze foto heeft iets diep tragisch,genomen 1960 in Amsterdam.De aankomst van de Hr Jules Schmidt Weymans uit Indonesia oud 68 jaar .Si Jules MOEST weg uit zijn land,niet omdat hij wilde,anders was hij wel eerder weggegaan,ja toch ? Er was toen het Nieuw-Guinea conflict tussen Nederland en Indonesia en alle Belanda,s moesten ophoepelen of werden weggepest.En Jules was een Belanda tenminste volgens de Indonesiers,de hier wonende Nederlanders noemden hem op hun beurt weer Indonesier.Dus zo werd die arme si Sjuul het slachtoffer van een conflict tussen 2 staten .En werd hij zowel in het moederland Indonesia als in het vaderland Nederland als een vreemdeling gezien.Hoewel als je goed kijk lijkt si Sjuul toch meer Indonesisch dan Nederlands.Ja zet hem eens naast Willempie onze koning ,nou dat is toch echt een Hollander ,groot ,blond en blauwe ogen .Wat zegt u? Willem is eigenlijk een Duitser,nou Maxima dan is toch echt een Hollandse ! Wat zegt u?.. Maxima is een Argentijnse .nou ja .Misschien is die Sjuul meer Hollander dan Willem en Maxima samen .Sjuul werd hier “” warm”” onthaald ,hij kreeg eerst een bord aardappelen met worst en bloemkool .Daarna kreeg ie een lekkere dikke trui en een sjaal plus als klap op de vuurpijl een echte tropenhelm ,prachtig allemaal ,het kon niet op ! Er was alleen 1 klein dingetje ,wat dan ? Sjuul moest alles maar dan ook alles terugbetalen aan de staat der Nederlanden .Sjuul zei nog dat ie nog 3,5 jaar salaris tegoed had vanwege de oorlog,allemaal tegen dovemansoren ,weet u wat ze zeiden “” Die 3,5 jaar salaris krijgt u in het jaar 2015 op 15 augustus” Aduh zei Sjuul ben ik al 127 jaar ! Hoe het verder ging met si Sjuul ? Hij werd ergens gedumpt op die grote heide ,die ze de Veluwe noemden ,ver weg van Den Haag waar hij familie had ,binnen 2 jaar mati.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Nu ja, met respect, Renkum was nu niet de slechtste plaats om te worden “gedumpt”. Ik ken de plaats en omgeving uit militaire dienst. Veel bos. Alleen zal het Sjuul aan tjelengs hebben ontbroken.

      Was Sjuul alleen slachtoffer van een hardvochtige, inhalige, tegenwerkende Nederlandse staat of tevens in de steek gelaten door zijn eigen gemeenschap, de Indische, die zich kennelijk niet effectief heeft kunnen (of willen?) verenigen om een vuist tegen de boosdoener te maken?

      Pak Pierre

      • Ron Geenen zegt:

        @Renkum was nu niet de slechtste plaats om te worden “gedumpt”. Ik ken de plaats en omgeving uit militaire dienst. Veel bos. Alleen zal het Sjuul aan tjelengs hebben ontbroken. @

        U vergeet, dat deze oude man net ontworteld van Indie is geworden. Daarbij woonden al zijn familieleden in het Haagse of ergens in het westen van het land. In die tijd konden de Indo’s weinig elkaar steunen. Waarvan moesten ze het doen. Van dat beetje dat ze hadden werd nog eens 60% door NL ingepikt. Nee, in dat opzicht ben ik het wel eens met het woord “gedumpt” .
        In wezen werd iedere Indo, die berooid was, ergens gedumpt. Vergeet vooral niet, dat men van de jaren 50/60 spreekt!

  5. Bert zegt:

    @Pak Pierre ,Ik ben nu 68 ,de zelfde leeftijd als Sjuul toen in 1960 ,ik heb ook zo,n grote snor en lijk wel een beetje op hem alleen ben ik een stuk groter en loop ook niet gebogen In de jaren 60 ben ik weleens op die hei geweest ,is toch niks voor een stadsmens,veel te veel bomen en ander natuurschoon en dan die stilte om gek van te worden,trouwens staat daar geen gekkenhuis ? Die Indische gemeenschap was te druk bezig met zichzelf ( hoe komen we zo vlug mogelijk uit dit land) om zich druk te maken over zo,n oude kakek met die gekke tropenhelm!

    • Pierre de la Croix zegt:

      Bert: “Hoe het verder ging met si Sjuul ? Hij werd ergens gedumpt op die grote heide ,die ze de Veluwe noemden ,ver weg van Den Haag waar hij familie had, binnen 2 jaar mati”.

      Heer Bert, bovenstaande zinnen suggereren een direct verband tussen het “dumpen” van Si Sjuul in de Renkumse wildernis en zijn verscheiden binnen 2 jaar na het gebeuren. Weggekwijnd, ver van vrienden en familie. Si Sjuul had geen zin meer in het leven.

      Maarre ….. kan men dat zo één op één stellen of zouden andere factoren het lot van Si Sjuul (mede) hebben bepaald na zijn “dumping”? “Oude bomen moet je niet verplanten” is een bekend gezegde. Zou Si Sjuul ook kunnen zijn weggekwijnd als hij in Den Haag zou zijn “gedumpt”, bij zijn familie en oude sobats? Wij weten het niet zeker, een “what if” vraag is nooit met mathematische stelligheid te beantwoorden. Maar het kan nooit kwaad allerlei realistische scenario’s in onze overwegingen en oordelen te betrekken.

      Een case study:

      Mijn goede stiefvader, geboren in 1897, kwam in 1956 met mijn moeder berooid in Den Haag aan. Vrijwel alles verloren, c.q. moeten achterlaten. Hij trof daar familie, onder wie 2 dochters, een paar broers, enige vrienden uit Indië/Indonesia. Had daar ginds zijn hele leven lang gewerkt. Had alleen lagere school en klom op bij de Amsterdamse handelsfirma Wellenstein & Krause van jongste bediende tot procuratiehouder en baas van het Semarangse agentschap. De jacht was zijn grote hobby. Was in Semarang net vóór de inval van de Japanners lid van een demolitieploeg die de “goedangs” (pakhuizen) in de haven in brand moest steken. Liep na zijn daad 60 km de bergen in, in een dag en een nacht, op de vlucht voor de Japanner, want die ging niet zachtzinnig om met vernielers van goederen en installaties van hoge economische waarde. Een flinke vent dus, die stiefpa van mij.

      Nochtans kwijnde hij in Nederland zienderogen weg in zijn Haagse flatje. Hij was niet eenzaam, werd niet in de steek gelaten door familie en vrienden. Ook niet door mijn zuster en mij, zijn stiefkinderen. Toch gebeurde het. Hij had er geen zin meer in. Zat in de winter in zijn pyjama voor, bijna IN de kachel. Rookte ketting. Hij werd ziek. Chronische buikklachten. De behandelende internist zei tegen mijn moeder dat hij “op” was. Te veel meegemaakt. In de oorlog zijn oudste zoon (Birmaspoorweg) en eerste vrouw (suikerziekte, geen medicijn) verloren. Na de oorlog, met name na december 1949, veel ergernis moeten verwerken. Uit zijn huis gepest omdat een TNI officier het wilde hebben. Vele malen bedreigd. Op zijn werk (export van “producten”) problemen door toenemende tegenwerking van Indonesiërs en toenemende corruptie.

      Mijn stiefpa overleed in Den Haag, 67 jaar oud, een jaartje jonger dus dan Si Sjuul toen hij stierf. Niet door “dumping”, niet door eenzaamheid. Een oude boom, ontworteld “door omstandigheden”.

      Geen “what if” verhaal heer Bert. Echt gebeurd.

      Ik bedoel maar …….

      Pak Pierre

      • Pierre de la Croix zegt:

        P.S. “…… trouwens staat daar geen gekkenhuis?”

        Dat weet ik niet. Wel was er een mooi zwembad waar wij als aankomend leidinggevend militair in 1962 – 1963, op meerdaagse oefening, over het hek klommen en lekker konden douchen. Er was ook een ziekenhuis, de Oranje Nassau Stichting of zoiets, met leuke verpleegsters ………

        PP

      • Ron Geenen zegt:

        @Mijn stiefpa overleed in Den Haag, 67 jaar oud, een jaartje jonger dus dan Si Sjuul toen hij stierf. Niet door “dumping”, niet door eenzaamheid. Een oude boom, ontworteld “door omstandigheden”. @

        De een ziet het als dumpen en de ander niet. Maar mijn oma Geenen heeft, ondanks de slagen en trappen van de Jap in Bangkinang het kamp overleefd. Ze had rugklachten en kon haast niet buigen. Echter 2 maanden na de oorlog hield ze het voor gezien en werd ze in het Padangse begraven of gedumpt. Oma Chevalier, die in Padang zelf een hotel en restaurant dreef, werd in Nederland met haar kleindochter ergens 2 hoog in Katwijk a/d Rijn gedumpt. Op een dag kwam haar kleindochter thuis en vond oma (72) op de grond liggen; mati-dood.
        Waarom dit allemaal met onze oudjes gebeurde? Omdat de Jap, Indonesie en Nederland een politiek spelletje gingen spelen.

      • Bert zegt:

        @Pak Pierre,treurig verhaal van uw stiefvader,goede job voor de oorlog ,gelukkig met zijn vrouw en kinderen.En dan komt…….maart 1942 ….De jappen nemen de boel over,vrouw overlijdt ( geen medicijnen) en zijn oudste zoon bezwijkt aan de Birmaspoorweg. En dan komt…..1945 ,De Jap geeft zich over en de Indonesiers proclameren de staat Indonesia.Stiefvader raakt alles kwijt en moet berooid naar Nederland ,weg 1 e vrouw ,weg oudste zoon ,weg mooie baan,weg bezittingen en hij moet op z,n 59 e levensjaar opnieuw beginnen in een koud,kil land,ik vind het niet gek dat die man het niet meer ziet zitten,het was teveel ellende,dat zelfde zag ik bij si Sjuul ,waarschijnlijk rolde hij van maart 1942 tot 1960 van de ene ellende in de andere ellende.Pak Somers schreef eens dat ik wat heb gemist aan levenservaring door in 1949 geboren te worden,hij had moeten schrijven dat ik daardoor veel ellende had gemist,dan had ik hem gelijk gegeven.Als ik dit lees over uw stiefvader en Sjuul en ook de ervaringen van mijn eigen ouders moet ik zeggen dat ik in mijn leven nog geen 1% van hun ellende op mijn dak heb gehad,Trouwens dat verhaal van mij over si Sjuul ,ik verzon maar wat uit mijn djempol ( Duim) Ik ken de goede man niet eens,in 1960 zat ik in Paramaribo en si Sjuul op de hei,ik denk dat Sjuul liever ook in Paramaribo had gezeten in 1960,dan was het “” doe die sjaal maar af Sjuul en die trui ook ,ja hou die tropenhelm maar op kunnen die Negers tenminste weer lachen ! “”

        • Pierre de la Croix zegt:

          Ach heer Bert, ik wilde met mijn verhaal – niets verzonnen, echt gebeurd – alleen maar aangeven dat er vele manieren zijn om relatief vroeg dood te gaan, niet alleen door “dumping” en isolement.

          Alles is relatief. Si Sjuul mocht tot zijn 68ste jaar leven. Hij kon van zijn leven iets maken, ook na zijn “dumping”. De zoon van mijn stiefvader was 19 toen hij – een jongen in de bloei van zijn leven die thuis altijd met de rekstok bezig was – werd gemobiliseerd en nog geen 21 toen hij aan de spoorweg bezweek. Hij ligt nu in Kanchanaburi. U en ik boffen dat wij te laat zijn geboren en dat wij dientengevolge niet in een oorlog werden gestort en daarna niet hals over kop huis en haard hoefden te verlaten.

          Tenslotte over het “dumpen” in de jaren ’50 en ’60 v.d.v.e.: In die periode werden niet alleen Indische “repatrianten” ergens driehoog achter “gedumpt”, maar ook de autochtonen. Er heerste in NL alom woningnood, die vrijwel iedereen trof.

          Pak Pierre

        • bokeller zegt:

          ## Tenslotte over het “dumpen” in de jaren ’50 en ’60 v.d.v.e.: In die periode werden niet alleen Indische “repatrianten” ergens driehoog achter “gedumpt”, maar ook de autochtonen. Er heerste in NL alom woningnood, die vrijwel iedereen trof. ###

          http://historiek.net/de-jaren-50-woningnood-verzuiling-en-amerikafilie/39134/
          siBo

        • Pierre de la Croix zegt:

          Mooi opfrissertje van het geheugen, Bo.

          Pak Pierre

        • Loekie zegt:

        • Jan A. Somers zegt:

          In Amsterdam schijnen ze nu kapitalen voor driehoogachter neer tellen. En haar van boven was toch ook leuk?

  6. Robert zegt:

    The arrogance, disdainful and haughty attitude of the Dutch authorities was equal to inhumanity and racism. The “Werner Commission” suggested the relocation of the Dutch- Indonesians(Indos) to Madagascar, similar to the Nazi plans to resettle to Madagascar Jews and other people considered “Untermenschen”. This all shows that the Dutch authorities, at that time, were not much better than the Nazis.

  7. Huib zegt:

    Onder het Hoodstuk Amirkanofilie is te lezen….Het bedrijfsleven onderkende het voordeel van marktonderzoek….
    Al eerder vertelde ik over de weigering tot uitstel van militaire dienstplicht die ik kreeg na het behalen van mijn einddiploma op het Christelijk Lyceum in Oldenzaal (Twente). Maar ik werd pas ingedeeld in de lichting 1958-5 en moest pas in December 1958 opkomen. Dus vanaf Eind Mei allerlei slecht betaalde bijbaantjes gedaan bij o.a. het CS in Amsterdam en als classificeerder in Hardinxveld-Giesendam. Zelfs bij Luycks in Diemen aan de lopende band doppen op mayonaise-potten draaien. Het was de tijd van de zgn. Bestedingsbeperking of wel Economische Crisis.
    Na mijn afzwaaien was die nog steeds niet voorbij. Moeilijk een goede baan te vinden. Maar studeren was financieel onmogelijk omdat ik al te oud was voor een beurs. En centjes waren er dus niet voor een halfwees van het Knil. Wat wil je als je in de oorlog niet naar school kon dus gemiste jaren had. Uiteindelijk, mede dank zij mijn goede eind cijfers voor de exacte vakken een baan kunnen krijgen bij het NIPO en mocht ik me bezig houden met marktonderzoek.
    Daar deed ik het blijkbaar zo goed dat ik binnen een jaar plv. afdelingschef werd. Totdat ik na een jaar of twee een baan bij een ingenieursbureau in Amsterdam kon krijgen die aanmerkelijk beter betaalde want de Bestedingsbeperking was inmiddels voorbij.

    • Ron Geenen zegt:

      Met de kennis van marktwerking, waarom niet ook naar Amerika vertrokken?

      • Huib zegt:

        Ik ben wel medio jaren 60 een aantal maanden naar Amerika vertrokken voor een opleiding bij drie bedrijven, nl . RayStar Burner Company in N.Y. City opleiding Industriele Stooktechniek en The Servisoft Company in Chicago opleiding Watertreatment Machines.
        Ik werkte nl. als Technical Sales/Support Representative Europe voor Gronel Export Company in New York die alles op het gebied van stook- en waterbehandelingstechniek naar Europa leverde en moest de Europese Distributors/Ingenieursburo’s ondersteuning/probleemoplossing bieden bij de toepassing van Olie en gasbranders in de stooktechniek en waterbehandeling wanneer die zich mochten voordoen.
        En natuurlijk distributors in landen zoeken waar ze nog niet vertegenwoordigd waren.
        Zo heb ik o.m. Frankrijk via een Ingenieursbureau in Parijs en Oostenrijk in Wenen
        en Spanje een distributor aangesteld. Wij vonden met name Frankrijk veel aantrekkelijker om er te gaan wonen. en waren dat ook van plan. Helaas is er niets van gekomen behalve vakanties.

        In Amerika toen ik mijn bedrijf verkocht had, heb ik wel eens bij mijn zus en zwager samen met mijn broertje geholpen bij het installeren van een volautomatisch digitaal gestuurde draaibank bij hun bedrijf in Grand Canyon/LA.
        En daarna in ruim een maand vakantie met de auto bijna alle staten gezien tot in Canada aan toe. .
        Daarna heb ik me bezig gehouden met import van Blonde d’ Ácquitaine koeien en brutards uit Frankrijk en Welsh pony’s uit Wales.
        Omdat ik bijna de hele week met een Franse vriend die bij het Franse stamboek werkte door Z. Frankrijk rondreed om boeren te bezoeken en koeien te kopen en pas Zaterdagmorgen thuis kwam om de Zondagmiddag daarop weer naar Z. Frankrijk te vertrekken vond mijn vrouw het welletjes en boekte een trip van zo’n 6 weken naar Thailand, Singapore en Indonesie, Sumatra, Java, Bali..
        Naar Indonesie hoef ik niet meer. Trouwens ik ben daarna ook gestopt met Frankrijk.

        • Ron Geenen zegt:

          @Ik werkte nl. als Technical Sales/Support Representative Europe voor Gronel Export Company in New York die alles op het gebied van stook- en waterbehandelingstechniek naar Europa leverde en moest de Europese Distributors/Ingenieursburo’s ondersteuning/probleemoplossing bieden bij de toepassing van Olie en gasbranders in de stooktechniek en waterbehandeling wanneer die zich mochten voordoen.@

          Dan heb je ook wel enig idee hoe het in een machinekamer van een schip met stoomturbine aandrijving het toegaat. Heb met hoge druk Foster Wheeler ketels gevaren van 600 lbs en 880 graden F. Daarnaast, toen ik nog 3de was, was ik ook verantwoordelijk voor de Evaporators, waarbij van zeewater drinkwater en gedestilleerd water maakten. Trouwens als 3de wtk was ik toen op die tanker verantwoordelijk (ook reparatie) voor alle aggregaten die met stoom te maken hadden. Bij noodzakelijke reparaties heb ik weken van 70 uren gedraaid.

  8. Huib zegt:

    Ja Ron, ik ken de Foster Wheeler ketels wel. Werden meestal gestookt met roterende zware stookoliebranders van 3500 of 6500 sec. Redwood. Deze stookolie moest eerst via heaters voorverwarmd worden tot ze vloeibaar werden en met brandstofpompen door verstuivers in de ketel
    gespoten en met hoge druk ventilatoren verneveld en met zuurstofrijke lucht vermengd. Ontsteking ging met electroden zoals een bougie bij een auto. Ik meen me ter herinneren dat we indertijd zo’n gecombineerde gas/zware stookoliebrander voor zo’n ketel hebben gezet op een projekt van Douwe Egberts in Joure. Er was een vlam van 12 meter lengte nodig voor die zeer grote ketel met ik weet niet hoeveel BTU kapaciteit. In Europa wordt de capactiteit in het metrische Kcal/h. gemeten.
    Water treatment was ook heel speciaal. Zeker als het ging om van zeewater zoetwater te maken. Op het land was het meestal om van hard water soft water te maken zodat er geen kalkaanslag ontstond wat schadelijk was voor de kapaciteit en levensduur van de installatie. In landen als Frankrijk indertijd van rivierwater drinkbaar water In Holland kennen we de o.a. Backer en Rueb ketelfabriek in Breda, en de Hagoort ketelfabriek maakte ketels die veel in de tuinbouw in het Westland werden toegepast. Later kwamen er ook voor industriele ketels hoge druk oliebranders bij die al bestonden voor lichte of HBO I en II olie die voor verwarmingsketeltjes werden gezet.
    Toen aardgas in Slochteren werd aangeboord werden veel brander-instalaties die werken op lichte, middel en zware stookolie omgebouwd tot gecombineerde gas/oliebranders en later uitsluitend aardgasbranders toen het aardgasnet heel Nederland had bereikt.
    Dus er was werk zat voor me te doen en ik voelde me in Europa goed thuis waardoor emigreren
    niet im Frage kwam.

    • Ron Geenen zegt:

      @ik ken de Foster Wheeler ketels wel. Werden meestal gestookt met roterende zware stookoliebranders van 3500 of 6500 sec. Redwood. Deze stookolie moest eerst via heaters voorverwarmd worden @

      Dat klopt precies! Stookolie was eigenlijk zware afval olie, dat via a heating exchangers tot 140 graden werd verhit. Alleen wanneer er gemanoeuvreerd werd, werden de brander tips vervangen en werd overgegaan op diesel.
      Het maken van zoetwater van zeewater gebeurde in zogenaamde vacuum verdampers. Door vacuum stijgen de verhitte lichte druppels meer omhoog, dan de zout druppels.
      Oude herinneringen en lang geleden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s