13 aug indiëherdenking Duinzichtkerk

Persbericht van de Haagse Gemeenschap van Kerken.
‘Vergeten gestorvenen’
Op zondag 13 augustus organiseert de Haagse Gemeenschap van Kerken in samenwerking met de Duinzichtkerkgemeente voor de zeventiende keer een herdenking van het einde van Tweede Wereldoorlog in het voormalig Nederlands-Indië.

Twee verhalen staan centraal:
De scheepsramp met het schip Junyo Maru waarbij 5600 mensen om het leven kwamen, waaronder 1400 Nederlandse, Molukse, Britse en Amerikaanse krijgsgevangenen en 4200 Indonesische dwangarbeiders, de zgn. Romoesja’s.
Het tragische lot van de Romoesja’s die door Indonesische nationalisten gerekruteerd werden. In de laatste fase van de oorlog werden zij door de Japanners onder dwang naar andere delen van Azië overgebracht om er slavenarbeid te verrichten.
Tijdens deze bijeenkomst wordt het boekje : ‘Helend Herdenken’, kroniek van de Herdenkingsbijeenkomsten in de Duinzichtkerk, gepresenteerd en aangeboden aan de heer Henk Bussemaker.

De heer Nico Gunst, auteur van de boeken ’Nieuw Amsterdam’ van de Holland America Lijn heeft onlangs zijn derde boek: ‘Nieuw Amsterdam, varen 1941-1946’ gepubliceerd (788 pagina’s), inclusief de eerste reis in december 1945 naar Europa, toen de “Mazelenepidemie’ uitbrak. Een extra uitgave over deze reis wordt in juni 2017 gepubliceerd (ruim 200 pagina’s). Vooraf kan worden ingetekend (zie leaflet). Kosten € 17,95. Het boek zal eveneens te koop zijn na afloop van de Herdenkingsbijeenkomst. De namen van de (meest jonge) slachtoffers die – met veel moeite – werden getraceerd, worden vermeld, net als in het boekje ‘Helend Herdenken’.

Muziek en zang omlijsten de verhalen en er is ruimte voor ontmoeting na afloop, met een hapje en een drankje. Ook wordt nagedacht over het nut van herdenken en de mogelijkheden van verzoening.
De samenkomst begint om 16.30 uur in Den Haag in de Duinzichtkerk, Van Hogenhoucklaan 89, Benoordenhout.
Informatie:
Ad van der Helm, voorzitter HGK voorzitter@oecumenedenhaag.nl, A.vanderhelm@rkdenhaag.nl
Henriette van Raalte: hvraalte47@ziggo.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in agenda - evenementen. Bookmark de permalink .

56 reacties op 13 aug indiëherdenking Duinzichtkerk

  1. Ron Geenen zegt:

    Of the approx. 2,220 allied and Indonesian POWs 1,520 (1377 Dutch) were killed or drowned. Of the 4,320 Javanese Romusha, 4,120 were also perished. The loss of 5,640 human lives was the worst record in any single shipwreck in the Pacific.

    The 880 survivors were taken to Padang, and worked to build the Sumatra Railroad. When the war was over, they say that only 96 POWs survived.
    My cousin Rudy Uijleman Anthonijs was one of the survivors:
    https://myindoworld.com/knil-soldaat-rudy-uijleman-anthonijs/

  2. Wal Suparmo zegt:

    Vele boten met “onze eigen mensen” waaren in de oorlog, door de Geallierrden tot zinken gebracht door hun duikboten omdat het Japanse boten zijn..

    • Ron Geenen zegt:

      Japanse boten met gevangenen aan boord zonder het Rode Kruis kenmerk!
      De keizer van Japan zou daarvoor de doodsstraf hebben verdiend.

      • rob beckman lapre zegt:

        Ron,begrijp jouw heftige reaktie.Maar “History, it MIGHT set you free,from yr ignorance”.
        Velen zijn-nog steeds niet-(“ignorant”)bekend wat zich vanaf 1944 (vlak)rond ZM de Keizer Hirohito afspeelde.I las in de 09/1970 Paperback van Alvin Coox “Japan: the final agony” over alle machinaties rond de Keizer,en de rol van Hirohito in het verhaal.Dat er genoeg Jappanners waren die zagen dat zij in feite verslagen waren.Hun enige angst was-wat jij voorstelde-dat de Keizer zou worden opgehangen.Toen,via diplomatieke kanalen in Rusland,men hoorde dat Amerika niet uit was op “aanpakken” van de Keizer,wilde men,zelfs VOOR de A-boms,al capituleren,maar dan “to be defeated gracefully”.(vertaald: de Keizer gaat vrijuit).

        • Jan A. Somers zegt:

          Die vredesonderhandelingen waren al lang aan de gang. Ik ben de naam van de Japanse prins vergeten.
          “omdat het Japanse boten zijn…” Waarom heeft de Indonesische marine de Nederlandse KPM-schepen die met militairen onderweg waren naar de Molukken niet getorpedeerd?

        • Ron Geenen zegt:

          @dat Amerika niet uit was op “aanpakken” van de Keizer, wilde men, zelfs VOOR de A-boms, al capituleren, maar dan “to be defeated gracefully”.(vertaald: de Keizer gaat vrijuit).@

          Toch een vraag: Wat voor verschil is er tussen Mussolini en Hitler aan de Europese kant en Hirohito in Azië? En dan wil ik nog niet eens benoemen wie er wreder was. Misschien al mijn laatste artikel in het engels gelezen: https://myindoworld.com/they-were-worse-than-beasts/
          Daar staan ook de namen, die door de jap onderhanden zijn genomen. Ook namen die hier op deze site enige bekendheid hebben.

  3. Jan A. Somers zegt:

    Japan was uit op een capitulatie van de strijdkrachten, gangbaar in het oorlogsrecht. Net als eerder de capitulatie van het KNIL, niet van Nederlandsch-Indië. Dus zonder aantasting van de Japanse staat, met bovenaan de keizer. MacArthur had echter een grotere agenda. Hij had opdracht Japan om te turnen tot een bondgenoot van Amerika om het groeiende communisme in China in te dammen. Daarvoor had hij heel Japan nodig, inclusief de keizer. Maar eerst laten zien wie de baas was. Daarna de keizer vriendelijk behandelen waar de Japanners hem dankbaar voor zouden zijn, en alles slikken wat MacArthujr in gedachten had. Daar is MacArthur goed in geslaagd. Geopolitiek is meer dan de keizer haten.

  4. Jan A. Somers zegt:

    Japan was uit op een capitulatie van de strijdkrachten, gangbaar in het oorlogsrecht. Net als eerder de capitulatie van het KNIL, niet van Nederlandsch-Indië. Dus zonder aantasting van de Japanse staat, met bovenaan de keizer. MacArthur had echter een grotere agenda. Hij had opdracht Japan om te turnen tot een bondgenoot van Amerika om het groeiende communisme in China in te dammen. Daarvoor had hij heel Japan nodig, inclusief de keizer. Maar eerst laten zien wie de baas was. Daarna de keizer vriendelijk behandelen waar de Japanners hem dankbaar voor zouden zijn, en alles slikken wat MacArthur in gedachten had. Daar is MacArthur goed in geslaagd. Geopolitiek is meer dan de keizer haten.

  5. Jan A. Somers zegt:

    Sorry voor de dubbel, ik heb kennelijk iets fout gedaan.

  6. riesdeweerd zegt:

    Mijn Molukse vrouw en ik zijn weer blij met deze gedenking in de Duinzigtkerk op 13 augustus a.s. Het is altijd weer een bijzonder moment en samenzijn om je gevoelens met anderen te delen. Deze gedenking is weer bijzonder door 2 thema’s; de torpedering van de Junyo Maro door HMS Tradewind op 18 september 1944 en de inzet in de Japanse oorlogsarbeid van ik weet niet hoeveel duizenden precies van Indonesische ‘romusha’s’,geronselde arbeiders (per kampong werd de lura opgelegd hoeveel arbeiders het dorp moest leveren), van wie de meesten omkwamen. Ik vind het top, dat aan die romusha’s wordt gedacht, inheemsen. Meestal spelen die in onze Nederlands/Indische gedenkingen geen rol. Zij waren het decor voor onze rijke Nederlandse/Indische kolonie, ja toch ? Goed om die romusha’s nu wèl te gedenken. Ook bij de oorlogsactie rondom de Junyo Maru. Van de 4200 Romusha’s aan boord, vonden er zo’n 4 duizend de dood in de golven. Van de 1620 krijgsgevangenen die het leven lieten, waren er zo’n 300 krijgsgevangen KNIL-militairen van Molukse en Menadonese afkomst (Henk Hovinga, “Eindstation Pakan Baru, 1943-44”, 1983, p. 30). Ik zou het zo fijn vinden als de stemmen van hun nabestaanden ook eens gehoord werden bij gedenkingen. Gedenkingen rondom 15 augustus blijven nog steeds een vrijwel gesloten Nederlandse/Indische aangelegenheid. Er leven in Nederland zoveel nazaten van ‘inheemse’ Indonesiërs die ook willen zijn betrokken, al waren het maar die 50 duizend Molukkers. Er zijn er meer. Mijn vrouw is een Molukse nabestaande van haar grootvader, die als krijgsgevangen KNIL-militair het leven liet bij de torpedering van de Junyo Maru.

    Waarom waren er op zich die 300 honderd Molukse en Menadonese krijgsgevangen aan boord. Is ook door Hovinga in zijn boek genoemd, maar wist ik al uit een ander boek van Immerzeel over “Verzet in Nederlands-Indië 1942-1945”. Nadat het KNIL op 8 maart 1942 voor Japan capituleerde, gingen in eerste instantie alle KNIL-militairen in krijgsgevangenschap. Al vrij snel werden de ‘inheemse’ KNIL-militairen als ‘Aziatische broeders’ vrijgelaten, behalve de Molukse en Menadonese (Noord-Celebes) KNIL-miltairen. Die werden net als Nederlanders, Indischen en andere Europese nationaliteiten vastgehouden, want die golden als ‘Nederlands gezind’. Uit de papieren van wijlen mijn Molukse schoonvader (ook vml. KNIL-militair) weet ik, dat in het Jaarmarkt verzamelkamp in Surabaya Molukse KNIL-militairen in grote getale door de Japanners zijn benaderd om een Japanse loyaliteitsverklaring te tekenen en daarmee op vrije voeten zouden komen en aangesteld als ‘hei-ho’, Japanse hulpsoldaat. Molukkers hebben dat massaal geweigerd, werden als ‘Nederlands gezind’ geregisteerd en bleven krijgsgevangen. Velen van hen, waaronder mijn schoonvader, werden na hun weigering afgevoerd naar de Glodok strafgevangenis in Batavia en daar gemarteld. Zo ook mijn schoonvader. De druppelmethode. Hij heeft nooit getekend. Hij werd na zijn Glodok-periode als dwangarbeider afgevoerd naar de Kei-eilanden ZO. Molukken. Meewerken aan vliegvelden bouwen richting Australië. Hij overleefde, zijn vader niet. Die tekende ook niet, bleef in het krijgsgevangen Jappenkamp en werd op 14 september 1944 op transport gesteld met de Junyo Maru richting de dodenspoorweg Pakan Baru op Sumatra. Die groep van 300 Molukkers en Menadonezen waren aan boord omdat zij hun eed aan de Koningin niet wilden verzaken. Op 18 september 1944 werd de Junyo Maru getorpedeerd door de Britse HMS Tradewind. Ook de grootvader van mijn echtgenote verloor daarbij het leven.

    In Nederland leven veel mensen met Indonesische wortels, w.o. zo’n 50 duizend Molukkers. Het zou zo goed en helend zijn als ook de stem van die Molukse en Menadonese nabestaanden in deze gedenking gehoord zouden worden, naast de Nederlandse, Indische e.a. ‘westelijke’ stemmen. Zijn er nu hopenlijk ook wat Javaanse stemmen vanwege de Romusha’s?

    Het ‘inheemse’ geluid, dat is wat ik in al die gedenkbijeenkomsten steeds meer ga missen. Ik heb in de laatste jaren veel zitten grasduinen in de literatuur van en over Indië. Wat mij onlangs trof was de opinie van een schrijver, die constateerde: ja, het mooie Indië (uit de imperiale periode 1816-1942) was toch vooral een decor waartegen Nederlanders en Indischen hun paradijs bouwden. In 1942 verdween dit decor uit het vizier van Nederlanders en Indischen en daarmee ook de mensen die dit decor vormgaven. Herstel van dit decor in 1946-1949 faalde en daarmee verdwenen de mensen van het decor. Totdat de 2e generatie Molukkers in Nederland in de jaren 1970 van zich lieten horen. Weet u het nog ?

    Junyo Maru 18 september 1944: 300 Molukkers en Menadonezen sneefden voor Nederland zonder publieke stem anno nu. Gelukkig dat in het boek van Hovinga en in de schilderijenexpositie van Trees Ruijs in het Museon (tot begin oktober) hun stem wèl wordt gehoord.

  7. Boeroeng zegt:

    Molukkers en Indonesiërs kunnen hun eigen herdenkingen organiseren, als men dat nodig vind.
    En daarnaast herdenkingscomité’s verzoeken ruimte voor een kranslegging te maken.
    Indische Nederlanders spreken al jaren op 15 augustusherdenkingen en zij zijn gemixed, dus hun geluid is ook een vorm van inheems geluid

    • Pierre de la Croix zegt:

      Boeroeng: “Indische Nederlanders spreken al jaren op 15 augustusherdenkingen en zij zijn gemixed, dus hun geluid is ook een vorm van inheems geluid”.

      Dat vind ik nu een beetje flauw. De meeste van die gemixte Indo’s hadden/hebben niets met de inheemse kant van hun herkomst. Zou toekijkend en toehorend Nederland hebben beseft dat in Theodor Holman ook een vertegenwoordiger van de inheemse bevolking van NOI op het spreekgestoelte stond?

      De keynote sprekers op die 15 aug herdenkingen zouden in hun toespraak best expliciet aandacht kunnen besteden aan de inheemsen die trouw bleven aan Nederland en daarvoor moesten betalen met hun vrijheid en in vele gevallen ook hun leven.

      Goed en informatief stuk over die inheemsen van Ries de Weerd.

      Pak Pierre

    • Ron Geenen zegt:

      @Indische Nederlanders spreken al jaren op 15 augustusherdenkingen en zij zijn gemixed, dus hun geluid is ook een vorm van inheems geluid@

      Ja, dat inheemse in mij gedenkt ook hoe mijn vader door Indonesiërs in dienst van de Nips maanden lang werd gemarteld, hoe de broer van mijn moeder en zijn gezin afgeslacht werden en hoe mijn vrouw haar vader verloor door 3 Indonesische moordenaars.
      Is dat niet een vorm van saamhorigheid?
      Ik hoop niet dat iemand het erg vindt dat ik niet naar zo’n tentoonstelling gaat en liever thuis aan de vermoorde mensen denkt.

      • Huib zegt:

        “Ik hoop niet dat iemand het erg vindt dat ik niet naar zo’n tentoonstelling ga en liever thuis aan de vermoorde mensen denkt”….zegt Pak Ron.
        Het zal inmiddels gevoegelijk bekend zijn dat ook mijn vader verwekt door zijn Europese vader bij een Indonesische vroedvrouw maar wel erkend dankzij aandringen van zijn tante Henriette en ook door haar opgevoed bij Pa vd Steur, na 3,5 jaar Japanse internering door Indonesische vrijheidsstrijders van zijn ziekbed werd gesleept en fris en vrolijk onder het gebrul van Allah Akbar net als zoveel duizenden de keel werd doorgesneden en in een kali of put gedonderd. Dus voor mij hoeft zo’n inheems geluid ook niet en heb er ook niets mee. Voor 300 omgekomen vliegtuigpassagiers, notabene op weg naar een vakantie in o.m. Indonesie, is het hele land in rep en roer en komt een riant gedenkteken.
        Maar waar worden die Bersiapslachtoffers herdacht?
        Als de nabestaanden het zelf betalen mag er na lang aandringen slechts een gedenktekentje op Bronbeek worden geplaatst, that’s all.
        Uiteindelijk moet het in de koloniale sfeer blijven.

        • Pierre de la Croix zegt:

          Om misverstanden te vermijden: Ik heb een lans gebroken voor die aan Nederland loyale inheemsen over wie Ries de Weerd schreef. Hun daden van trouw mogen best ook expliciet worden gememoreerd tijdens 15 aug herdenkingen.

          Over de daden van die laffe bersiapjongens zijn we het eens. Overigens schrijnend om mee te maken dat binnen 3 jaar na de ramp MH17 een indrukwekkend monument ter nagedachtenis van de slachtoffers is ontstaan en ingewijd door koning en koningin.

          De duizenden slachtoffers van de Bersiap hebben nog niet eens een herdenkingsbankje bij het Indisch Monument in Den Haag. Misschien dat zij die nog vurig verlangen naar zo’n monument in de leer moeten bij de Stichting MH 17. Hoe kregen die mensen het voor mekaar?

          Er moeten toch nog genoeg nabestaanden van bersiapslachtoffers leven die een waardig monument voor hun dierbaren zouden wensen. Belangrijke bijvangst voor de hele Indische Gemeenschap zou zijn, dat ook het Nederlandse volk bewust wordt gemaakt van dat massale wrede moorden op weerloze vrouwen, kinderen en oude mannen van Indonesische kant (daar was RPP niets bij), toen het na 15 augustus officieel “vrede” was in Indië.

          Iets voor het Indisch Platform om voortvarend op te pakken?

          Pak Pierre

        • Loekie zegt:

          …. voor de aan Nederland loyale inheemsen ….

          Tsja. …voor de aan de koloniale overheerser loyale inlanders. Da’s nou het probleem he. In hoeverre is het logisch om van inheemsen te verwachten dat zij het koloniale systeem blijven steunen (en hen vervolgens te bestempelen als de goede inheemsen). Ligt opstand tegen dat systeem niet meer voor de hand?

        • Ron Geenen zegt:

          @Maar waar worden die Bersiapslachtoffers herdacht?@

          Daar dacht ik ook aan.

        • Jan A. Somers zegt:

          “Iets voor het Indisch Platform om voortvarend op te pakken?” Maar al die mensen uit Indië hoeven toch niet te wachten op het IP? Mensen met oorlog/bersiap-ervaringen, schrijf uw levensverhaal voor het grote onderzoek dat in september start. Daar moet het begrip bersiap terecht komen. Stap eens een keer uit uw praethûûs! Stop eens een keer met wachten!

        • PLemon zegt:

          @Hr Somers “Maar al die mensen uit Indië hoeven toch niet te wachten op het IP? ”

          Deden ze ook niet, maar hoe vinden de nabestaanden vd bersiapdoden elkaar?
          Zoals in dit overzicht samengevat:

          *** …het onbegrip van Nederlanders voor de oorlogservaringen van de Nederlanders uit Indië. Tot begin jaren zeventig konden ze hun oorlogservaringen alleen kwijt binnen hun eigen gemeenschap. Van groot belang waren de in de jaren vijftig en zestig met grote regelmaat georganiseerde koempoelans, gezelligheidsbijeenkomsten die binnenshuis en in besloten kring plaatsvonden.
          … De plotselinge toename van nieuwe organisaties in de jaren tachtig had voor een belangrijk deel te maken met het feit dat in deze periode veel Indische oorlogsgetroffenen met pensioen gingen en tijd kregen na te denken over het verleden. Velen kregen psychische problemen, waarbij zij erkenning vonden bij psychiaters als prof. dr. Jan Bastiaans. Er werden praatgroepen, kongsi’s, opgericht waar zelfhulpverlening centraal stond. Deze groepen richtten zich eerst op vrouwen, later ook op mannen
          . http://icmonline.ning.com/profiles/blogs/historie-indische-organisaties

        • Pierre de la Croix zegt:

          Jan A. Somers zegt 18 juli 2017 om 16:55: “Iets voor het Indisch Platform om voortvarend op te pakken?” Maar al die mensen uit Indië hoeven toch niet te wachten op het IP?”

          Neen, dat hoeft inderdaad niet. Maar het IP lijkt mij als aangewezen vertegenwoordiger en belangenbehartiger van “de Indische Gemeenschap” toch ook wel het aangewezen adres voor die gemeenschap om aan te kloppen, als het iets op het hart heeft. Dat geldt dus ook voor die leden van de gemeenschap die nog graag zien dat er een waardig monument komt ter nagedachtenis aan de bersiapslachtoffers.

          Het IP zou een hele lange weg langs allerlei instanties kunnen bekorten, aangezien het – zo mag ik toch wel aannemen – al over contacten beschikt binnen regering en parlement.

          Indo’s kunnen soms ook wel logisch denken.

          Pak Pierre

        • Ron Geenen zegt:

          @Het IP zou een hele lange weg langs allerlei instanties kunnen bekorten, aangezien het – zo mag ik toch wel aannemen – al over contacten beschikt binnen regering en parlement. @

          Contacten zullen ze vermoedelijk wel hebben. Maar in wezen is hun resultaat tot op heden bijzonder beperkt gebleven. De dame Peggy Stein is er ook uitgestapt, dacht ik.

  8. riesdeweerd zegt:

    Reacties als van Rob Geenen en Huib doen mij pijn. Niet goed gelezen. Zij spreken over dingen die in mijn reacties totaal niet aan de orde waren. Goed lezen zonder ‘hati panas’. Ik sprak over ‘inheemsen’ die in die tijd onder Japanse bezetting en in de Bersiap hun eed aan het Koninkrijk gestand deden zoals Molukkers en Menadonezen, daarvoor moesten boeten en zij die overleefden en in de Bersiap veel mensenlevens redden. Kennen jullie de verhalen hoe Molukse KNIL-militairen, bevrijd uit de kampen, in Batavia na de Japanse capitulatie ingrepen bij geweldsincidenten ? Lees je buku’s. Daarover sprak ik en die mensen verdienen gedenking. Hun stem mag gehoord worden. Eind 1949 eindigde definitief ‘tempo dulu’ voor Nederlanders en Indischen In Nederlands-Indië/Indonesië. In Nederland wonen nu zo’n 50 duizend nazaten van de 12.500 Molukkeres die in 1951 naar Nederland werden overgebracht omdat er in het nieuwe Indonesië voor hen, als ‘Nederlands gezind’, geen plaats was. Er wonen ook tallozen in Nederland van Indonesische landsaard waarvan we de aantallen niet kennen. Ik pleit ook voor hun stem.

    Daarom vond ik de reactie van ‘Boeroeng’ ook prima. “Molukkers en Indonesiërs kunnen hun eigen herdenkingen organiseren, als men dat nodig vind. En daarnaast herdenkingscomité’s verzoeken ruimte voor een kranslegging te maken.”

    Er is een jaarlijkse herdenking bij het KNIL-monument In Bronbeek. Maar jouw tweede opmerking:
    “daarnaast herdenkingscomité’s verzoeken ruimte voor een kranslegging te maken.” Precies: dat is wat Molukkers al jaren vragen, maar wat niet lukt. Je komt er niet tussen. De Indiëherdenking op 15 augustus bij het Monument valt tegenwoordig onder het Nationaal Comité 4/5 Mei herdenking. Het Molukse comité dat graag ook officieel op 15 augustus bij het Indiëmonument aan de Waterpartij in Den Haag een krans wil leggen heeft dat aangevraagd bij het Comité 4/5mei. Er is een gesprek daarover geweest; er werd mij over verteld. Weten jullie wat aan die Molukkers werd gevraagd ? ‘Wat zijn jullie joodse wortels dat je een krans wilt leggen”. Zoiets geloof je toch zelf niet, maar het gebeurde wel. Zo zit het gedenkingswereldje in elkaar.

    Daarom pleit ik ook zo voor die ‘inheemse’ stem in Nederland. De eerste man van mijn Molukse schoonmoeder – plv. officier van Justitie in Tual, Kei – werd onthoofd, mijn vrouw’s opa KNIL-militair krijgsgevangene – kwam om het leven bij de torpedering van de Yunjo Maru, haar vader, mijn schoonvader weigerde in het Japanse Jaarmarktkamp in Surabaya de Japanse loyaliteitsverklaring te tekenen, werd afgevoerd naar de Glodok strafgevangenis van de Kempetai in Batavia, en daar gemarteld, vervolgens naar Kei in de ZO-Molukken getransporteerd voor dwangarbeid aan de Japanse vliegvelden.

    Okay, wie wil nog meer niet mijn verhaal van 17 juli jl. begrijpen ?

    • Ron Geenen zegt:

      @Reacties als van Rob Geenen en Huib doen mij pijn. @

      In de eerste plaats is mijn naam niet Rob, maar Ron of Ronny.
      Ten tweede als u bedoelt, zoals u nu schrijft, is het wel duidelijker te begrijpen dan wat u eerder had geschreven. Iedere situatie was in die tijd anders. Zeker de situatie Java in vergelijking met Sumatra, waar ik ben geboren.
      En ten derde ken ik vele situaties alleen van horen en van diverse internet forums. Ik reageer naar wat ik lees.
      Om nog wat duidelijker te maken, een van mijn vrienden in SoCal is een Molukker.
      Heb veel Indo vrienden, geen Indonesische vrienden.

    • Boeroeng zegt:

      Geen enkel 15 augustusherdenking op Bronbeek wordt door het 4 en 5 meicomité georganiseerd, zover ik weet.
      De nationale herdenking in Den Haag wordt verzorgd door de Stichting Herdenking 15 Augustus 1945 http://www.indieherdenking.nl/nl/
      Deze stichting en het comité stellen niet aan 15augustus-kransleggers de eis Joodse wortels te hebben.
      Ik weet niet of er op 15 augustus en 4 mei een Molukse organisatie een krans legt namens de Molukse gemeenschap.
      Ik vind wel dat dit moet.
      Te Nederland, in de verhalen over de Japanse tijd, zijn er te weinig verhalen van inheemse mensen als slachtoffer van het Japanse geweld.
      Die mensen en nazaten moeten zich laten horen en Nederlandse historici moeten hen opzoeken.

    • Arthur Olive zegt:

      Eind 1949 eindigde definitief “tempo dulu” voor Nederlanders en Indischen in Nederlands Indie/Indonesie.

      West Nieuw Guinea was ook Nederlands Indie net als Java en tot 1962 onder het bewind van Nederland. De gouverneur verhuisde van Batavia naar Hollandia. Voor de Indischen die daar woonden gaat tempo dulu dus verder dan 1949.

  9. riesdeweerd zegt:

    Dat was mijn punt. De Stichting Herdenking 15 augustus 1945 valt inmiddels organisatorisch en financieel onder het Nationale Comitë 4/5 mei. Al enige jaren probeert een Molukse delegatie op 15 augustus officieel bloemen te leggen bij het Indië Monument. Dat lukt constant niet want het Comité geeft de Molukse delegatie geen plaats. Het is altijd gesjoemel, onterend. Ik heb er de afgelopen jaren bijgestaan en foto’s genomen. Tot voor twee jaar geleden kenden Molukse delegatieleden een persoon in het Comité Stichting Herdenking 15 Augustus 1945 en die zorgde er voor dat de Molukkers na de officiële bloemenleggingen hun bloemen konden leggen. Die persoon is overleden of maakt van het Comité geen deel meer uit. Resultaat ? De Molukse groep moet maar zien hoe zij hun bloemlegging op 15 augustus kwijtkunnen. Ik heb er in 2015 en 2016 schuin achter gestaan. Beschamend ! De beveiligers blokkeerden de Molukse gang naar het Monument. Zo onterend. Ik stond erbij.

    En inderdaad, je wilt het niet geloven. Toen het Molukse comité in 2016 in gesprek ging met het Comité 4/5 mei – waaronder het Comité Stichting Herdenking 15 augustus 1945 inmiddels valt – werden de Molukkers naar hun Joodse achtergrond gevraagd. Ze zijn opgestaan en weggelopen. Is mij door één van de deelnemers aan dat gesprek verteld. Begrijpen jullie wat mij bezighoudt ?

    Jammer dat je op deze site geen foto’s kunt plaatsen. Ik heb er diverse.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Schrijnend, schrijnend, schrijnend. Onkunde of onwil? Ik ben bang allebei. Ik schaam mij plaatsvervangend.

      Ik dacht dat met een vriendelijk verzoek aan webmaster Boeroeng de foto’s bij uw verhaal wel zouden kunnen worden geplaatst. Ik zou ze in ieder geval willen zien.

      Pak Pierre

      • Loekie zegt:

        Je moet niet alles geloven wat je leest, zei eens vrolijke man tegen iemand die bij alles wat hij las in huilen uitbarstte.

        • Pierre de la Croix zegt:

          Ik ga ervan uit dat allen die een verhaal op I4E posten integer zijn, enkele uitzonderingen daar gelaten. De heer/mevrouw Ries de Weerd beschouw ik als integer en volledig te goeder trouw, tenzij u mevrouw/meneer Loekie, mij in uw oneindige wijsheid van het tegendeel kunt overtuigen.

          Pak Pierre

        • Loekie zegt:

          Misschien morgen een belletje uwerzijds naar de Stichting 15 augustus 1945 met de vraag of de stichting organisatorisch en financieel onder het Nationaal Comité 4 en 5 mei valt ?

        • Pierre de la Croix zegt:

          Ach … met wat zuur uit uw potje kunt u misschien meer bereiken …..

          Pak Pierre

    • bert zegt:

      Tijdens de 2 e wereldoorlog hebben de weinige Indonesiers,Indo,s en ook Molukkers veel verzet gepleegd.De Duitsers vonden dat het verzet in Nederland grotendeels van die kolonialen kwam.In Amsterdam ,waar de meeste Joden bij elkaar waren gebracht hebben vooral de Indonesiers ( telgen van hoogstaande Indonesiers ) veel voor de Joden gedaan,toen werd aan die moslims ook niet gevraagd wat hun Joodse achtergrond was.

  10. ellen zegt:

    http://www.ind45-50.org/nl/home#getuigen

    Jan A. Somers: “Iets voor het Indisch Platform om voortvarend op te pakken?” Maar al die mensen uit Indië hoeven toch niet te wachten op het IP? Mensen met oorlog/bersiap-ervaringen, schrijf uw levensverhaal voor het grote onderzoek dat in september [2017] start. Daar moet het begrip bersiap terecht komen.
    Ik ben het helemaal eens met de heer Jan A. Somers. Dit is uw kans om de bersiap op de kaart te zetten. Hoewel ik het zelf niet heb meegemaakt (ik ben van 1947), heb ik de verhalen over mijn opa en mijn vader opgeschreven en doorgestuurd naar het onderzoek (zie bovenstaande link). Ik heb ook nog een persoonlijk – begripvol – bedankje gekregen.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Tja Ellen ….. maar voordat al die verhalen verpakt in het “Grote Onderzoek” hebben geleid tot een bersiapmonument zullen de meeste, zo niet alle ervaringsdeskundige vertellers al bij God in den hemel zijn terwijl de volgende generaties de bersiap weinig zegt.

      Wil men sneller tot zo’n monument komen, dan moet men andere, directere wegen naar het doel bewandelen.

      Pak Pierre

      • Jan A. Somers zegt:

        Dit onderzoek gaat over veel meer dan de bersiap. En voor het bersiapbankje zal je ergens anders moeten zijn. Haagse gemeenteraad? De weduwe van Indië?

        • Pierre de la Croix zegt:

          Ellen: “Ik ben het helemaal eens met de heer Jan A. Somers. Dit is uw kans om de bersiap op de kaart te zetten”.

          Juist omdat het onderzoek over veel meer gaat dan de bersiap, heb ik de verwachting uitgesproken dat voor wie met smart wacht op een nationaal bersiapmonument, het nog wel even kan duren voor het zo ver is. Misschien moet men dan wachten tot Sint Juttemis.

          Pak Pierre

    • Ron Geenen zegt:

      @Dit is uw kans om de bersiap op de kaart te zetten. @

      Daar is en zijn via diverse websites al zoveel artikelen over geschreven. Als ze dat nog niet weten!
      Ik hoef niets apart voor hun op te schrijven. Een kwestie van mijn website te openen en te lezen.

  11. Huib zegt:

    Heer Ries de Weerd,

    Mea culpa, maar ik heb de Molukse mensen en andere bevolkingsgroepen zoals de Timorezen en Papua’s nimmer domweg als Inheemsen aangemerkt maar als gelijken.
    Inheemsen dat waren de mensen die de Nederlanders en Indische Nederlanders zo enorm hebben gehaat dat ze er niet voor terug schrokken ongewapende mannen waaronder oudere mannen en vrouwen en kinderen, meestal zgn. buitenkampers op een afschuwelijk wijze te vermoorden onder het aanroepen van hun god Allah Akbar. Ook als ze als Heiho’s of anderzins de Jappen vrijwillig van dienst zijn geweest, hoe begrijpelijk ook voor sommigen van ons, heb ik er geen goed woord voor over.
    Dat verhaal over de weigering aan Molukkers om een delegatie een officiele kranslegging te laten te verzorgen op 15 Augustus, daar kijk ik niet van op. Ook voor de Bersiapslachtoffers is er geen plaats bij dat monument. Die is trouwens uitsluitend bedoeld op de oorlog tegen Japan te herdenken. Zoals bekend was er op 15 Augustus 1945 totaal geen sprake van “TOEN WAS ER VREDE”. Toen begon de wrede oorlog nog eens dunnetjes over. En herdenken van die oorlog bij het Nationaal Monument door Molukkers of Indo’s in den Haag wordt angstvallig tegen gehouden uit angst om de Uitheemse Indonesiers tegen het hoofd te stoten.

  12. Boeroeng zegt:

    Er is wel sinds 2011 elk jaar een Molukse delegatie aanwezig op 4 mei. Op officiele uitnodiging
    Klik hier

    En Sylvia Pessireron begroef Molukse aarde bij het indiemonument in Den Haag.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Nou …. dan nog maar één stapje naar 15 aug, m.i. toch dichter bij het Molukse bed dan 4 mei.

      Maarre …. kan het zijn dat een Molukse delegatie op de 15 aug herdenking is geweigerd om de Indonesische ambas niet te ontstemmen? Een gedachtensprongetje van zo’n delegatie naar de RMS is bij die ambas natuurlijk snel gemaakt.

      Pak Pierre

  13. Boeroeng zegt:

    Ik kan geen aparte Molukse kranslegging vinden op 4 mei.
    Wel deze formulering , waar Molukse burgers en soldaten ook onder vallen.
    Wellicht dat het publiek zich dat niet zo realiseert

    * Een krans voor alle burgers die zijn omgebracht of omgekomen in Azië, als gevolg van verzet, internering, oorlogsgeweld en uitputting tijdens en direct na de Japanse bezetting.
    * Een krans voor alle militairen en al het koopvaardijpersoneel, omgekomen in dienst van het Koninkrijk der Nederlanden tijdens de Tweede Wereldoorlog en nadien in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.

    https://www.4en5mei.nl/herdenken-en-vieren/herdenken/nationale-herdenking/kranslegging
    In 2016 waren de families Briet en Reemer de kransleggers voor burgers te Azië .

    En op 15 augustus kan het publiek een bloemetje leggen bij het monument.

    • Jan A. Somers zegt:

      Op 15 augustus heb ik een krans gezien met op het lint: Stichting BUAT. Ter nagedachtenis aan de Molukse gevallenen. Naast de krans van de Indonesische ambassade! Ik heb daar de foto’s van. Ik weet overigens niet wie die stichting is.
      Ik ben overigens wel blij met de stukjes van de heer/mevrouw riesdeweerd. De club van Indisch verdriet is groter dan het gesloten Indisch clubje! Vooral omdat er geen beperking wordt gemaakt tot Zuid-Molukkers. Maar wie ik ook mis zijn vertegenwoordigers van de Brits-Indische militairen die ons hebben bevrijd. En hun gesneuvelden. Zo’n erepeleton is volgens mij best uit Engeland te verleiden met een lekkere rijsttafel!
      “Maar het IP lijkt mij als aangewezen vertegenwoordiger en belangenbehartiger” Mijn eerste baas bij TNO had als motto: ‘tene doen en ‘tander niet laten. Zelfs uit Indië komen wijze woorden!

      • Pierre de la Croix zegt:

        ” ‘tene doen en ‘tander niet laten”.

        Natuurlijk heer Somers, maar het lijkt me toch verstandig te bezien wat effectiever zal zijn, het ene of het andere. Als het één grotere kans van slagen heeft dan het andere, dan zou het toch wijs zijn om alle krachten te richten op dat ene. Daarnaast kan natuurlijk dat standje op de PM/TTF eens par jaar ook helpen, zeker wanneer daar gratis saté kambing wordt verstrekt. Men zal er dan niet te klagen hebben over belangstelling.

        Pak Pierre

      • Loekie zegt:

        Doe de Amerikanen er dan ook maar bij, want zonder hun bommetjes…

  14. Arthur Olive zegt:

    Een kranslegging voor de Molukkers zou wel gepast zijn maar als we allen die ons verdedigd hebben met een krans willen eren dan moeten we ook niet de Gurka’s en alle allieerden vergeten.
    Banish the thought, zelfs de jap die sneuvelde in de verdediging van de kampen tegen de pemoeda’s vlak na de oorlog.

    • PLemon zegt:

      Van een oorspronkelijke 1-malige herdenking nu voort te zetten tot vandaag de dag afzonderlijke doelgroepen en momenten van eerbetoon aan de gevallenen?

      **Hollanders, Indo-Europeanen (‘Indo’s’), de groep Ambonezen/Molukkers en Chinezen. Ondanks hun eigen (vaak dramatische) oorlogsgeschiedenis, wordt hen snel duidelijk gemaakt dat Nederland een ‘eigen” oorlog heeft gekend. Daardoor blijkt er geen ruimte voor de verhalen over die ‘verre Aziatische’ oorlog.
      Voor veel Indische mensen luidt het einde van de Tweede Wereldoorlog zo geen periode van herstel in. Zij vormt eerder een markering van voortschrijdend verlies: van have en goed, status en geboorteland, soms zelfs van identiteit. Kortom, compleet verlies van een manier van leven. Er rest de betrokkenen niets anders dan zich zo geruisloos mogelijk aan te passen aan de in het nieuwe vaderland heersende cultuur. Dat gebeurt onder andere met een eigen ‘Indische’ arbeidsethos: extra hard werken.

      Herdenken en ontmoeten

      Elk jaar kunnen mensen met een gedeelde ‘Indische’ achtergrond al die ingrijpende gebeurtenissen op 15 augustus in elkaars gezelschap herdenken. De eerste herdenking vindt plaats in 1970 in Den Haag, op initiatief van ir. G.S. Vrijburg. Hierbij zijn koningin Juliana, Prinses Beatrix en Prins Claus aanwezig. Deze gebeurtenis is oorspronkelijk als eenmalig bedoeld. Het blijkt echter dat velen behoefte hebben aan een herhaling van deze gelegenheid tot herdenken en ontmoeten.

      In 1980 wordt de Stichting Herdenking 15 augustus 1945 opgericht met ZKH Prins Bernhard als beschermheer. De Stichting moet een jaarlijkse herdenking en ontmoeting organiseren. In dat jaar vindt een grootse herdenking plaats in aanwezigheid van Koningin Beatrix en ZKH Prins Claus. Sindsdien wordt de herdenking ieder jaar op 15 augustus op wisselende plaatsen in het land georganiseerd
      http://www.indieherdenking.nl/nl/waarom-herdenken

      • Pierre de la Croix zegt:

        Als ik me niet vergis geldt de 15 aug herdenking de gevallenen in WO II in Azië, tot 15 augustus. Toen capituleerde Japan en was er “vrede”. Het lijkt me dan gepast om in ieder geval al diegenen bij de herdenking te betrekken die tót 15 aug vielen voor koningin en vaderland (in de breedste zin van het woord).

        De Ghurka’s, Punjabi’s in Britse dienst en de Britten zelve kwamen toen het al “vrede” was en kunnen dus niet in de 15 aug herdenking worden betrokken. Dat laten de statuten niet toe. Regel is regel. We zijn in Nederland.

        Waar zij wél met groot respect kunnen worden herdacht is op een nationaal monument dat er nog niet is en er wellicht nooit zal komen. Daar kan wat mij betreft ook een regel worden gewijd aan díe Japanners (niet allemaal dus) die sneuvelden omdat zij loyaal de opdracht uitvoerden burgers in NOI te beschermen tegen het bersiapgeweld. In de slag om Semarang hebben zij zich dapper van hun taak gekweten. Velen zijn koelbloedig door Indonesiërs in hun cel in de Boeloegevangenis vermoord. Gewoon doodgemitrailleerd door de tralies heen. Mijn stiefvader zat er vlakbij in een andere propvolle cel. Zonder eten en drinken ……. Maar het was gelukkig vrede.

        Pak Pierre

  15. van den Broek van een andere generatie zegt:

    Er zijn meer dan 5.000 Nederlandse militairen in de koloniale oorlog gedood, waar worden zij eigenlijk herdacht?

    Het was en is weliswaar voor Nederland een verkeerde oorlog , Nederland zat aan de verkeerde kant van de geschiedenis, maar dat mag toch niet betekeningen dat zij niet herdacht mogen worden? Zelfs de Amerikanen hebben voor hun in Vietnam gesneuvelde militairen, ook een verkeerde oorlog, een indrukwekkend gedenkteken in Washington opgericht. Opdat niet vergeten wordt,
    Probleem van Nederland is dat onder die gesneuvelde militairen best wel ex-Waffen SSers zouden kunnen zitten. Zelfs Duitsland past er voor om SSers te herdenken.

    Een ander probleem zijn Nederlandse militairen gesneuveld in het voormalig Nieuw-Guinea, toch een uitvloeisel van die koloniale oorlog? Waar worden die herdacht?

    Al met al blijft Nederland met veel lijken in de kast liggen en het worden er steeds meer.

    Een oplossing is een monument op te richten voor alle niet-herdachte militairen in het verleden. Aangezien er steeds meer verleden is en steeds minder toekomst, hebben we voor de toekomst ook dat probleem opgelost.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Tja …. er valt zoveel te eren en herdenken. In Duitsland en Oostenrijk heeft bijna ieder stadje of dorp zijn “Denkmal” voor de eigen gevallenen. Uit de oorlogen van 1870, 1914 – 1918 en ook die “verkeerde” van 1939 – 1945. Frankrijk zal ze ook hebben. Men is trots op zijn oorlogsverleden en de helden die het heeft voortgebracht.

      Behalve in de Indische archipel zijn “we” de laatste eeuwen niet zo oorlogszuchtig geweest. Bij Doggersbank verloren we ons laatste oorlogje tegen de Engelsen. In 1795 lieten we de Fransen onder Pichegru zo maar binnen. In 1914 – 1918 angstvallig neutraal gehouden terwijl onze naaste buren de Belgen de volle laag kregen. We zijn ze niet gewapenderhand te hulp geschoten. Dat kunstje wilden “we” in 1939 – 1940 herhalen, maar daar stak Adolf H. te B. himself een stokje voor. In Azië waren “wij” dapper genoeg om na Pearl Harbour een vuistje te maken tegen de Japanners. “Wij” dachten veilig te zijn achter de rokken van de machtig gewaande Britten en Amerikanen. “Wij” dachten ook dat die Japanners niet konden vechten en vliegen helemaal niet. Daar kwamen “we” eventjes bedrogen uit.

      Maar goed, “onze” deelname aan WO II in Europa en Azië bracht helden voort. “Onze” helden. Maar we doen zo weinig voor ze. Schoorvoetend kwamen herdenkingen op gang. Maar niet te veel alsjeblieft.

      Voor de Indiëgangers iets aparts regelen? Oeps …. dat ligt gevoelig. Verkeerde oorlog. Weduwen. Je zult toch zo maar weer mevrouw Zegveld en meneer Pondaag op je dak krijgen.

      Pak Pierre

  16. Huib zegt:

    In Roermond staat het nationaal monument voor de gevallen KL-ers na 15-8-1945. in N.Indie

  17. Huib zegt:

    PS Ook in Leeuwarden schijnt zo’n monument te staan.

    • PLemon zegt:

      @Hr Huib. Er zijn er meer…

      *** Van de ongeveer 3500 oorlogsmonumenten in Nederland zijn er ruim 80 die herinneren aan slachtoffers uit voormalig Nederlands-Indië. De meest bekende is het Indisch Monument in Den Haag, dat in 1988 werd onthuld en waar jaarlijks op 15 augustus een herdenking is. Opvallend is dat veel Indische monumenten pas na 1988 zijn opgericht en dat bij diverse Indische herdenkingen elk jaar meer belangstellenden aanwezig zijn. Is deze late oprichtings- en herdenkingsgolf verklaarbaar?
      Tijdens de afgelopen twintig jaar richtten veel lokale Indische organisaties in het land Indische monumenten op, soms – heel praktisch – ingegeven door de afgenomen mobiliteit van ouderen met een Nederlands-Indische achtergrond. Dit vanuit de behoefte aan algemene zichtbaarheid en erkenning van het oorlogsverleden, maar ook gestimuleerd door de uitstraling van bekende monumenten, zoals het Indisch Monument in Den Haag en het Nationaal Indië monument 1945-1962 in Roermond. De Indische monumenten variëren in vorm en opzet: soms gedenken ze alle slachtoffers van de Japanse overheersing, soms een specifieke groep.
       https://www.4en5mei.nl/herdenken-en-vieren/oorlogsmonumenten/achtergronden/inhaalslag_indische_monumenten_zijn_relatief_nieuw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s