Straatnamen in Bandung: vroeger en nu 

 In de Archipel:      Tijdens de koloniale tijd was Bandoeng een van de belangrijkste steden van Nederlands-Indië. Tegenwoordig is het een van Indonesië’s grootste steden. Na de Indonesische onafhankelijkheid zijn veel straatnamen in de stad veranderd. Niet alleen is het woord ‘straat’ of ‘weg’ vervangen door de Indonesische variant ‘jalan‘ (afgekort Jl.), maar ook zijn straten die vernoemd waren naar bekende Nederlanders nu vaak vernoemd naar bijvoorbeeld historische koningen of Indonesische (oorlogs)helden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

16 reacties op Straatnamen in Bandung: vroeger en nu 

  1. Rob Malasch zegt:

    Ons gezin woonde in de Jalan Van Hengst in Bandoeng…Hoe zou die straat nu heten? Wie het weet mag het zeggen…

  2. Caroline Richir zegt:

    Mijn man is geboren aan de Nylandweg. Dat heet tegenwoordig Jl Chipaganti.
    Wat betekent dat?

    • Cipaganti is de naam van een riviertje. Het Soendanese woord ‘ci‘ (oude Nederlandse spelling ‘tji’) betekent water of rivier. De namen van nagenoeg alle rivieren en heel veel gehuchten, dorpen en steden in West-Java beginnen met ‘ci’.

  3. Anoniem zegt:

    Vijfennegentig per cent van de straatnamen zijn verandert.
    Chipaganti is (was) een dorp aan de “Nylandweg”.
    Cap – uit het verre Westen.

    • Volgens mij is veel minder dan 95% van de straatnamen veranderd. Als ik mijn overzicht bekijk is denk ik zo’n 50-60% geheel veranderd, zo’n 5-10% is letterlijk vertaald (bijv. Noordermagazijnstraat → Jl. Gudang Utara) en bij de rest is alleen weg/straat gewijzigd in Jalan en de spelling veranderd (oe→u, j→y, etc.). Bijvoorbeeld Javastraat → Jl. Jawa.

  4. HES zegt:

    Hi bokeller,betul betul sakit hati. However, so it goes, ben in 1949 naar Holland vertrokken, wat mij verteld is geworden bij Chienese frienden, zij zijn Indonesia ontvlucht naar Singapore van daar naar hier in de US of A, Bandung is veel al in nadeel veranderd, hear say, heb zelf niet gezien.
    Herinner mij Maison Bogareie (?) heel deftig, Snoephuis (relaxed), Concordia, Savoy Homann en Hotel Lembang. zwembad Tjiamplas en dieren tuin, vliegveld Tjililitan (?), Techniese Hoge School, Christelijk Lyceum (overbrugging) 1A, 2C en 3A, laatste class was op een hoek van de gallerij, Aula voor ochtend gebed en fuivjes (Vedo), how sweet it was ! Nonie cantik main mata, not to forget classical concerts, jammer alleen voor een korte periode. Good things only last for a short while, then it is back to the humdrum of daily life.
    Where oh where are my ex-class mates, are they still alive ? Johannes, Brandeburg van de Gronde, Setjo (?), Yvonne met haar pijpen krullen and lanky Sylvia, zat voor mij in 1A. Heimwee naar die tijd, things I should have said and done and did not, “Das gibt’s nur einmal das kommt nicht wieder”, therefore “Carpe Diem” is of it is the last day of our lives on this bleu planet, bayou ? To dream and let the mind take flight. Who and what are we without dreams and memories ? Just an empty shell.
    OMG (Oh My God). I am getting modeling, so sorry. Mea Maxima Culpa. Too life, L’Chaim.
    Walk with your face in to the sun and you won’t walk in your shadow. May the road rise to meet you. Salamat djalan dan tingal tuan-tuan dan prempuan-prempuan.

  5. HES zegt:

    Sorry folks, big screw up.
    “I am getting modeling, …. .” should be, “I am getting maudlin, ….. .” groot veschil, for sure.

  6. Hulsenboom zegt:

    Badoeng mijn man woonde vroeger omgeving lembang weg. Ben heel benieuwd naar foto’s hiervan

    • Indisch4ever zegt:

      indearchipel.com schrijft:
      Lembangweg → Jl. Cihampelas / Jl. Setiabudhi (was genoemd naar de stad Lembang ten noorden van Bandung, waar de weg naartoe loopt; nu is het zuidelijke gedeelte van de straat genoemd naar het dorp en district Cihampelas ten westen van Bandung, en het noordelijke gedeelte naar de bijnaam Setiabudhi van schrijver en activist Ernest Douwes Dekker)

      Met de muis kun je het beeld draaien en de straat aflopen
      Jl. Cihampelas, klik hier

  7. Huib Otto zegt:

    Wij woonden in en na de oorlog in Bandoeng. Na de oorlog na onze redding voor de pemoeda’s uit Bandoeng-Noord/ Bronbeek in de buurt van zwembad Tjihampelas, een tijdje met meerdere gezinnen in een groot huis aan de Sumatraweg tegenover het mooie Insulindepark. Ook was er zowel aan de voor- als achterzijde een fraaie tuin.In de achtertuin waren een paar grote kooien voor wilde beesten. Vermoedelijk tijgers. Een dwarsweg was de Krakatauweg waarlangs de spoorlijn. Tijdens de Bersiap was daar de demarcatielijn. In het Zuiden was Republikein, het Noorden was geallieerd.
    Daarna verhuisden we naar de Poetrilaan in Zuid tot definitief vertrek naar Holland in 1958 na de Zwarte Sinterklaas. Eigenlijk dus letterlijk er uit getrapt door Soekarno dank zij de Nieuw-Guinea kwestie.

    Eerst op de lagere school naast de kerk bij de bioscoop daarna naar de St Jozephschool en tenslotte ook een paar jaar mijn tijd gesleten op het Christelijk Lyceum aan de Dagoweg.

    Vriendjes toen, Rudy Toorop, Charles Verbeek, Hans Wohl en natuurlijk op de VEDO fuifjes dansen met Anja van Dulm en de blonde Nina Massaar, helaas op vrij jonge leeftijd in Nederland overleden. Ook Lena Sadinoch het hulpje op de dansschool van Nanan Nash was een fantastische meid.

    Een reis in de 90-er jaren onder meer ook naar Bandoeng waar we in het Panghegar hotel logeerden was me niet meegevallen. De kampongs waren tot zelfs langs de Dagoweg vanaf de Watervallen opgerukt tot nabij het Juliana ziekenhuis en het Christelijk lyceum. Het zag er letterlijk zwart van de mensen in de krottenwijken.langs de Dagoweg. Ook vanuit Tjimahi langs de grote Postweg richting aloon-aloon en postkantoor allemaal opgerukte kampongs.
    Hopelijk zijn de krotten inmiddels gesaneerd en wonen de mensen in betere behuizingen.

  8. Bianca Winkeler zegt:

    mijn vader woonde vroeger op Pasirkaliki 181 in Bandung,ben er gaan kijken,helaas is het huis onbewoond en helemaal verwaarloosd.

  9. ANNE MARIE zegt:

    Mijn opa en oma woonde op ciumboeloiet i ben daar geboren in 1942 augustus na deoorlog nog een keer wzen kjiken alles was gerampokt en vernield ! Maar i heb het overleefd en ben nu bijna 75 jaar!

  10. HES zegt:

    Heb de tijd genomen om alle boven geplaatste artikelen te lezen, nou ja lezen niet bepaald te veel
    material en niet genoeg tijd, of schoon als ik “werkelijk” geinterresserd ben moet ik tijd maken. Het is net als men een ‘georgannizeerd’ toeristen reis maakt, om zo laat hier dan naar daar, terug in de bus naar, joost mag weten. Zo met bovenstaande artiekelen, snel lezen ..
    De Japanse bezetting en volgende Bersiap periode heeft voor een ieder een indruk gemaakt of wij dat willen erkennen of niet. De ervaringen zijn heel diep in de hersens opgeborgen voor zelf behoed, af en toe bezoeken wij die catacombs, soms blijven wij daar langer dan anders, maar vaak verlaten wij dat gebied in paniek want wij zien in dat het bezoek pijnlijk is. Maar wij Indos moeten nooit maar dan ook nooit het verleden vergeten, dat is wat wij zijn en blijven. Neemt niet weg dat wij “nu”, heden ten dagen leven met nieuwe problemen die onze aandacht nodig heeft.
    Therefore, “Carpe Diem”. Neemt niet weg dat ik soms terug denk naar mijn tijd bij het Christekijk Lyceum, Dagoweg, Bandung en afvraag, “Waar zijn mijn gewezen klas genoten, hoe velen zijn in leven, waar wonen zij nu, etc. Heb een ‘toelatings’ excamen moeten afleggen voordat ik werdt toegelaten en welke klas, mijn klas was 1A, het Lyceum was een ‘overbrugging’ school, klassen verkort tot, ik geloof viijf of zes maanden, dus studeren geblazen. Over naar 2B en daarop volgend 3A. Namen die ik mij herinner, misschien verkeerd geschreven; Boy Johannes, Ron Brandenburg van de Gronde, twee meisjes namen die een indruk hebben gemaakt, Yvonne met zwarte pijpen krullen en tengere Sylvia, zat voor mij en speelde ik af en toe met haar haar. How sweet it was !
    Weet met zekerheid dat ik medio 1949 naar Holland vertrokken ben, naar mijn oom en tante die in Maastricht (Mestriiich) Limburg woonden. Oom Bata (totok) was een voornaam personage in Mestriiich, tante Toos was mijn mam’s zuster. De tijd there was sweet too, carnaval, meisjes, oh la la ! Leeftijd, 20 in November 1949. In begin 1952 naar den Haag, baan bij Siemens, ontmoete mijn a.s. vrouw, werdt opgeroepen voor dienstplicht, naar LSK om piloot te worden, bloody hell, alles was in good order toen kwam de ogen tests, eerste series no problem, nu de laatste om te zien hoe goed mijn diepte zicht was en het was “BALEN”, afgekeurd ! De grootmajor, een Indisch man, gaaf mij de uitslag en ik maar plijten, tegen de verkeerde boom. Mijn rechter oog retina had een groot litteken waar niets aan gedaan kon worden. Zo eerst naat Nijmegen van daar Soesterberg naar Delen, Volkel uiteindelijk Eindhoven. Na de LSK een baan bij van der Heem, Voorburg, nacht school electronics. Mijn vrouw kon niet naar Australia, te veel Indonesies bloed, haar grootmoeders naam was Metekohie (misspelled for sure) van Ambon, ik mocht naar Auatralia,
    omdat mijn afkomst is Czech-Potugees-Nederlands-Fransch. Vader geboren in Ambon, moeder in Bandung, ik in Tegal. Kan een platte ground tekenen van het huis in Tegal, Donkerduivjes straat 3,
    huis aan de Burgemeester Coops (?) Bandung en uiteindelijk Zorgvliet Ln. Vergeten huis in Pekalongan en Batavia.
    Papieren ingevuld voor immigartie naar America, wetende dat het lang zou duren voordat wij bericht zouden ontvangen wanneer en waar in de US, zo dacht ik. In de tussen tijd heeft van der Heem mijn familie geholpen met een appartement. drie hoog, aan Sloosdijke kade, den Haag.
    Grote zitkamer met aansluitende eetkamer uitlopend naar een balkon, een slaapkamer naast de zitkamer, gang met wc en shower, keuken en tweede slaapkamer voor de twee jongens.
    Hier kwam een brief, of wij a.u.b. naar de Amerikaans consulat in Rotterdam voor een interview.
    Holy cow ! vier maanden since ik de papieren had ingevuld ? Zo mijn vrouw en ik naar Rotterdam, interview, vrouw en ik apart, interview done, will let you know en dat was dat. Terug reizende zij mijn vrouw, “Freemd dat wij zo vlug voor een interview zijn geroepen.”. mijn antwoord was dat zij gelijk had en ik had geen idee hoe en waarom, wat zal nu gebeuren. Antwoord kwam vier maanden later, “You have a sponsor, you will live in Rochester, NY. your visa is good for …. . Please let us know when you want to sail for the US. Yours truly, etc., etc.” Wat nu ? Hadden drie maanden om er over te denken. Was promoted met een aardige opslag, hebben een ‘schat’ van een appartement, woord van mijn vrouw. Toen had je de poppen aan het dansen, Hungary en de Russen, Zeus kanaal, Egypte, Engeland-Frankrijk, de keuze werdt voor ons gemaakt. Alle flights naar de US waren vol gebookt, eerste kans, de Grote Beer. Atlantic in November ?? What a trip !!! Arrme vrouw was dood ziek, zee ziekte tot en met Hoboken, USA, zij was al tenger maar nu was zij vel over been. En op die mannier zijn wij hier in 1956 in America terecht gekomen and never looked back. Hebben in Rochester gewoont tot dat wij onze papieren kregen, citizens of the United States of America, dat had ik nodig voor mijn nieuwe job at Northrop, Hawthorne, So Ca, die job heeft Northrop voor mij opengehouden, die maatschapij heeft de verhuizing en een maand huishuur in Ca. betaald.
    Travels of an Indo family indeed. Kan meer schrijven maar wil niet vervelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s