Speciale oproep: duizend crowdfunders à 10 euro gezocht voor de eindmontage van de documentaire ‘De vergeten krijgers’! De documentaire introduceert een vergeten Nederlandse bevolkingsgroep: de Indo-Afrikanen, afstammelingen van Afrikaanse militairen in het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger, die onvoorwaardelijke trouw waren aan de Nederlandse vlag.
—
Wil je 10 euro doneren en als dank de DVD van de documentaire ontvangen?
Maak het bedrag over op bankrekeningnummer NL04INGB0006435025 t.n.v.
Quasar Books & Multimedia in Amsterdam en mail je naam en adresgegevens naar info@pr360.nl, de pr-tak van de uitgeverij.
...................
Indisch4ever 
Heb op mijn web een artikel geschreven over mijn Indo vriend Rudy Goutier. Zijn moeder is een afstammeling van een Blanda Hitam.
http://myindoworld.com/memorable-history-of-knil-w-a-goutier/?doing_wp_cron=1467854025.3254189491271972656250
Een stuk uit het artikel:
At a new year’s party Wim met for the first time Juliana Niks and her brothers. She looks different then all the other women and later Wim found, that she was an ancestor of a Blanda Hitam
Juliana Niks her great-great-grandfather was Najoursie and belongs to a powerful tribe called Mossi in today’s Ghana. But his luck ended there and he became a slave.
In 1836 the Dutch KNIL army was in badly need of fresh soldiers, because most of the Blanda Totoks could not handle the tropical climate. They went to West Africa and to make a long story short they hired about 3000 of these Africans, bought them free from slavery and made them Dutch soldiers. These men had served up to 1872 and where then free to go. Najoursie then changed his name to Niks and married a local woman Saridja
Nmw. is er meer aan de hand geweest met deze Belanda Hitam,
Allereerst de naam”Blanda Hitam”door de Javanen gegeven wegens
hun bijbelse namen Johannes-Mozes ed.
Tevens een betere soldij en Europese Manage.en gelijkgesteld met Europeanen en kwamen dus ook voor in de Stamboeken van het Algemeen Rijksarchief,met soms weinig verheffende namen
als Ding-Kooy-Blik- Schuin bedacht en gegeven door hun Koloniale overheersers.
Daar de Engelsen het niet helemaal vertrouwden [verkapte slavernij] werden deze Afrikaanse soldaten eerst naar Nederland gebracht, waar na aankomst hun een verkorte Nederlandse naam kregen Jan Blik-Piet Storm- Floris de Graaf.
Bekend dat in 1871 de Goudkust aan Engeland werd overgedragen ,die bezwaren hadden tegen deze werving. Dat had tot gevolg dat de werving van Afrikaanse soldaten verplaatste in 1890 naar Liberia, waar de tussenpersoon 800 gulden per hoofd kreeg en de soldaten een premie van 50 piek en 0.20cent p.d.
Er bleek hun tal van valse voorspiegelen waren gedaan en binnen een jaar van problemen op 4 man na allen naar Liberia terug gestuurd. Ook met de aangeworven Zwitserse soldaten liep ‘t verkeerd af.[1860?]
siBo
Het vermelden waard…de creatieve hollandse kronkels
***Negers als Zwitsers
Eenmaal in Nederlands-Indië konden de Afrikaanse soldaten in het KNIL aanspraak maken op een Europese behandeling. Dat is opmerkelijk omdat Nederland pas in 1863 de slavernij afschafte. Volgens Ineke van Kessel was het echter niet zo dat alle Afrikanen als slaaf werden beschouwd: ‘De Afrikanen die in dienst van de Nederlanders werkten aan de Goudkust werden ook betaald, maar niet naar Europese normen.’
Nederland vaardigde in 1814 een verbod op de slavenhandel uit en sloot in 1818 een verdrag met Engeland waarin schepen van beide naties over en weer het recht hadden elkaars schepen te visiteren. Deze inspecties waren geen probleem, want de troepentransporten leken niet op slaventransporten.
In Engeland lag de discussie over slavenhandel en slavernij in elkaars verlengde, in Nederland veel minder. De Afrikaanse KNIL-soldaten kregen een acte van manumissie en werden als Europeaan behandeld, en dus kon Den Haag tegen Londen zeggen dat hier geen sprake was van verkapte slavenhandel. In Nederland was de afschaffing van de slavernij geen brandende kwestie. De discussie bij de soldatenwerving ging dan ook niet of nauwelijks over de vraag of de werving naar Nederlandse normen toelaatbaar was, maar over de vraag hoe een conflict met Engeland kon worden vermeden. Van Kessel: ‘Men had hier eerder geprobeerd om met Zwitserland collectieve contracten te sluiten voor de soldatenwerving. En eigenlijk werd er in Nederland vooral gediscussieerd over de vraag: Kunnen wij de Engelsen ervan overtuigen dat wij de negers als Zwitsers beschouwen?’
De rekruten waren mensen die schulden hadden, voor hun ouders moesten zorgen of een gevangenisstraf konden afkopen. Op één overtocht waren er zelfs maar zeven vrijwilligers weg op een schip waar plaats was voor vijftig man. Van Kessel: ‘Als je omrekent wat het transport van die rekruten heeft gekost, dan waren het de duurste soldaten die het KNIL ooit heeft gehad. Eenmaal in Nederlands-Indië voldeden ze wel goed. Een enkeling verstond een klein beetje Nederlands en als kustbewoners waren ze gewend aan de omgang met vreemdelingen. Het ging niet met iedereen goed, een deel kreeg dysenterie of heimweeziekte. Soldaten die helemaalmataklap waren werden terug naar huis gestuurd of gingen naar het oudemannenhuis in Semarang. Maar wie door het eerste jaar heen kwam, kon zich redelijk goed aanpassen. Dat moest ook wel, het leger was een totaalinstituut, een substituutfamilie waar je hele leven van afhing.’
http://www.geschiedenislab.nl/index.php?pid=27
http://www.trouw.nl/tr/nl/4512/Cultuur/article/detail/1727716/2005/05/19/De-Zwarte-Hollanders-waren-moedig-trots-en-ongehoorzaam.dhtml
Zoals de Surinamers(mensen uit het West) die in Ned.Oost Indie terecht kwammen ?
@Surya; ‘Surinamers die in Ned.Indië terecht kwamen?’ – Inderdaad waren er Surinamers die via Nederland in Indië terecht kwamen. Zij die in het Knil dienden hadden Europese voorrechten; een betere loonschaal(!) Uit verhalen van mijn vader; werden zij uit afgunst ‘Westkleppen’ genoemd. Sommigen traden, in houding en taalgebruik,
( geaffecteerd Nederlands praten) als echte Totokkers op en wekten daardoor de wrevel op bij de Indo’s. In Soerabaja 1948 waren onze overburen veelal Marine gezinnen. Eén van hen was Surinamer met een Hollandse vrouw en een (donkere) dochter. Die dochter werd gemaand/verboden zich niet met Indischen te bemoeien. ‘Ah, soedah item, krieting etc.’ was vaak onder ons het gebezigde. Over raciale zaken gesproken.
Een interessante persoon uit de West, die in Indië terecht kwam is advocaat Hugo Pos. Hij werd aangesteld als aanklager bij processen tegen Indonesiërs die zich in de oorlog NIET loyaal tegen hun Nederlandse meester hadden opgesteld. Toen hij zich realiseerde dat hij van ‘bevrijder tot bezetter’ dreigde te worden, vertrok Hugo uit de Oost. ( Jos de Roo; Episodes uit het leven van Hugo Pos)
Surinamers die in Indie terecht kwamen waren geen Indo’s tenzij ze een pribumi vader/moeder of voorvader/voormoeder hadden.
Met Indo-Afrikanen denken we aan een menging van de negroid met prebumi want de meeste inwoners van Afrika zijn niet negroid.
“De documentaire introduceert een vergeten Nederlandse bevolkingsgroep: de Indo-Afrikanen”
Indo-Afrikanen zijn toch net zo Indisch als Indo-Europeanen.
Voor mij vallen zij onder de Indische Nederlanders als de Indo-Afrikanen net als de Indo-Europeanen en andere groepen.
Indo-Afrikanen kunnen geen Indo-Europeanen zijn, maar wel Indische Nederlanders.
Indo-Afrikanen kunnen ook Indo-Europeanen zijn als ze Europese genen hebben.
Grisilda Molemans is een voorbeeld.