Noor Pennarts-Elffrich was geboren in 1912 te Pasoeroean, waar haar Hollandse ouders zich vestigden als kooplieden, groentenkwekers en hotelhouders.
Moeder Elffrich was een handschoentje. Ze huwde in Den Haag via een gevolmachtigde , terwijl pa Elffrich in Indië was.
Zou ze haar man al gekend hebben ?
Noor groeide op in Indië, waar te augustus 1931 ze huwde met de procureur Pennarts uit Haarlem. Bij de mobilisatie kreeg hij de rang van luitenant.
Ze overleefden de jappenkampen.
In 1957 vertrokken ze naar Nederland, zoals zovelen toen.
Noor was onlangs op tv en op de radio (luister en kijk) .
Dit omdat ze geportretteerd werd in een boek als 99-plusser.
...................
Indisch4ever 
opmerkelijk:
http://asaloesoel.igv.nl/tag/asal-oesoel/page/2/
Bert Paasman, bijzonder hoogleraar koloniale en postkoloniale cultuur- en literatuurgeschiedenis, legt uit wat zo’n huwelijk inhield: „Veel Nederlandse mannen verbleven voor hun werk in Indië. Hoewel velen van hen relaties hadden met inlandse vrouwen, gaven ze er de voorkeur aan om te trouwen met een landgenote. Ze kozen dan een meisje uit hun herinnering, iemand die ze kenden van vroeger. Ze trouwden vervolgens allebei op dezelfde dag, hij op een stadhuis in Indië en zij in Nederland.” De handschoen was hierbij een voorwerp met symbolische waarde. Het diende als vervanger van de partner, het maakte de afwezige ‘zichtbaar’. Paasman: „Het ‘handschoentje’, zo werd een vrouw genoemd die op afstand trouwde, werd vervolgens op de boot gezet naar Indië om met haar man herenigd te worden.
Vaak was er zo’n lange tijd overheen gegaan dat ze elkaar niet meer herkenden. Soms paste de handschoen gewoon niet meer bij het wederzien.”
http://www.ed.nl/extra/dossiers/2.7985/hoe-ging-het-trouwen-met-de-handschoen-in-de-tijd-van-nederlands-indi%C3%AB-en-bestaat-die-regeling-nog-1.2376141
—————-
en deze https://www.rijksmuseum.nl/en/collection/RP-F-F01220-AA
Hans Vervoort schrijft dat zijn moeder handschoentje was
Twee “handschoentjes” op reis (Gré staat links). De reis duurde een maand en Gré vertelde later dat menig handschoentje onderweg verliefd raakte op een man die ze aan boord ontmoette. De bootreizen van en naar Indie hadden een romantische sfeer. Maar “aan mijn lijf geen polonaise” was één van mijn moeders gezegden.
http://www.hansvervoort.nl/index.php?page=4&photoalbumId=95103#URI=%3Fpage%3D4%26photoalbumId%3D95103
“Zou ze haar man al gekend hebben ?” Je gaat toch niet naar de burgerlijke stand, met een stand-in, om te trouwen met een wildvreemde?
@ Jan… ik heb het idee dat het wel gebeurde met die handschoentjeshuwelijken van toen. Misschien niet zo veel.
Of misschien dat men elkaar een enkele maal wel gezien had in Nederland. En verder niet.
Kweenie.. als iemand daar meer van weet……..
Melde sich ya bitte !!
@Boeroeng “Kweenie…”
Een wat ‘modernere’ versie dan die uit de tempo doeloe tijd (rond de eeuwwisseling) w.s.
Uit:
De vrouw in Indië
Vraaggesprek met mevrouw j. van der Meer-Rietveld (84 jaar) over haar verblijf in Nederlands-indië.
Ik ben getrouwd op 17 mei 1939 in Rotterdam en mijn man op 2 juli 1939 in Soerabaja. De jongste broer van mijn man, die met mijn zuster was getrouwd, was mijn bruidegom. M”n man had zijn broer een volmacht gegeven, om voor hem het ja-woord uit te spreken. Niemand zag echter dat wij geen echt paar waren; dat ik maar een “handschoenbruid” was. Na mijn “huwelijksdag” ben ik op 8 juni eerst met de trein naar Marseille, daarna met de sibajak naar Soerabaja gereisd. Ik zal het nooit vergeten: op zondagmorgen 2 juli kwam ik daar aan en ”s avonds is ons huwelijk kerkelijk bevestigd door ds. Meinen van de Gereformeerde Kerk.
Waarom bent u eigenlijk met de “handschoen ” getrouwd?
Dat moesten we wel, anders kregen we de reis niet vergoed van de Nederlandse overheid.
Hoe kon uw huwelijk in de Gereformeerde Kerk bevestigd worden?
Mijn man was daar al lid en ik werd daar gastlid met een brief van ds. W. C. Lamain, waarin ondermeer stond dat ik bij hem belijdenis des geloofs had afgelegd.
http://www.digibron.nl/search/detail/93db98970e6df6167b76634f95daff36/de-vrouw-in-indi
Ja, zo was het. Ook het kerkelijk huwelijk dat in Nederland altijd na het burgerlijk huwelijk komt.
“””””””””Dit omdat ze geportretteerd werd in een boek als 99-plusser.”””””””””””
De grootvader van mijn moeder, Antoine Cezar Chevalier is 100 jaar plus 5 maanden geworden.
Ik moet proberen nog 20,4 jaren te leven om hem te verslaan. Opa Cezar ligt begraven in Fort de Kock, tenminste als het familie graf er nog ligt.