Eric pulang lagi 4

Beste lezers,

Zaterdag 17 oktober.

Ik ben dit jaar wat meer met een angkot door Bandung gereden. Een angkot is een klein busje, dat een vaste route rijdt. Elke route heeft busjes van dezelfde kleur, zodatje snel ziet welk busje Langs de route kan hij op elk willekeurig punt worden gestopt om in of uit te stappen. De bestuurder zoekt ook naar potentiële passagiers. Als hij iemand ziet lopen, mindert hij vaart en begint te toeteren. Hij stopt soms ook even in de hoop dat er een passagier komt.
Je moet dus geen haast hebben als je met een angkot reist. Waar normaal een deur is, is deze bij een angkot eruit gesloopt, waardoor het in- en uitstappen wat sneller gaat. Ook opletten dat je dan je hoofd niet stoot.
Als een van de inzittenden wil uitstappen roept deze: “kiri”, waarna de bestuurder zo dicht mogelijk bij de stoep stopt, waarna de persoon kan uitstappen en het busje daarna doorrijdt. Het gebeurt ook, dat wanneer iemand is uitgestapt en het busje weer rijdt na als meter de volgende persoon ” kiri” roept, waardoor het busje weer stopt en deze kan uitstappen. Niet echt efficient.
Na het uitstappen wordt door het geopende raam het geld voor de rit betaald. Het is een vast bedrag nl. 5.000 rupiah, ongeveer 30 ct voor de rit.
Als het busje bij een stoplicht wacht, kan er een jonge man met een gitaar, in de ingang van het busje plaats nemen, een paar accoorden speelt en zingt en daarna de hand ophoudt om wat kleingeld in ontvangst te nemen. Is intussen het licht op groen gesprongen en het busje doorgereden, dan springt de speler uit het rijdende busje en loopt terug naar het kruispunt. Ook heb ik meegemaakt, dat iemand alleen de hand ophoudt en om geld vraagt.
Normaliter kunnen er 8 personen in een angkot, maar met wat inschikken, gaan er ook 12 personen in. Dit incluis bagage.
Na het vallen van de avond neemt het aantal angkots heel snel af en na 7 uur in de avond rijden ze niet meer.

Als ‘s-avonds in mijn hotel ben, hoor ik regelmatig geklik op straat. Het blijkt dan een venter te zijn die eten verkoopt. Hij loopt met een karretje, dat kaki lima heet door de straten en maakt bakso, nasi goreng of sate. Tegen 5 uur beginnen ze met hun handeltje. Ook zie je veel kraampjes langs de weg waar eten en drinken wordt verkocht. Het eten hier kost bijna niets naar Nederlandse begrippen. Een bordje bakso kost tussen de 10.000 en 15.000 rp. De koers van de rupiah is vandaag 15.199 voor een euro.

Zaterdagmiddag was er een receptie van een huwelijk in Padangse stijl. Alle andere kamers in het hotel zijn voor de bruilofsgasten besproken. Ik heb hier hele mooie kostuums gezien. En uiteraard mooie jonge vrouwen in erg mooie outfits. Helaas heb ik niet veel foto’s kunnen maken. Een meisje wilde voor me poseren.

Maandag 19 oktober ga ik naar Yogyakarta. Het treinkaartje heb ik al aangeschaft. De prijs biniskelas is 165.000 rp. Dat is in euros 10,75 bij koers van vandaag.
De trein vertrekt om 7.20 uur en wordt om 15.12 in Yogya verwacht.
Ik heb een plaats aan de linkerkant van de trein uitgezocht, dat geeft bij Leles het beste uitzicht op het panorama. Op de 20ste moet ik daar de promotie van Esti op de Gajah Mada Universiteit bijwonen. Dat gaat een drukke dag worden. Ik houd jullie op de hoogte.

Groetjes
Eric

ericheader

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gast Pikirans. Bookmark de permalink .

4 reacties op Eric pulang lagi 4

  1. RON WILLEMSEN zegt:

    ALS EX-BANDOENGER( EBN NAAR HET LYCEUM OP DE DAGOWEG EN DE MULO OP JALAN AMBON GEGAAN) GENIET IK VAN DEZE VERSLAGEN. BEN VORIG JAAR NOVEMBER OOK ZLEF NOG TERUG GEWQEEST, VOOR DE LAATST KEER HET GRAF VAN MIJN VADER OP HET EREVELD PANDU BEZOCHT, NAAR DE BOGERIJEN OP BRAGA GESMULD VAN DE SATEH SPECIAAL EN BIJ PASAR BARU GEKEKEN…
    BOEL FOTO’S GEMAAKT OOK MET OUDE SCHOOLGENOTEN, DIE NU OP LEMBANG WONEN, DUS GENIETEN!! BENIEUWD HOE HET VERDER GAAT??

    SINJO RONNIE

  2. Huib Otto zegt:

    Deze jongen heeft ook zijn jeugdjaren in Bandoeng doorgebracht. In de oorlog op diverse adressen (mij onbekend. Was toen nog te jong) Tot ca. 1949 Sumatraweg 17 in een groot huis gedeeld met andere gezinnen en daarna tot vertrek naar Nederland Poetrilaan in Bandoeng Zuid.
    Tot van 1952 tot 1955 ook op het Bandoengs Christelijk Lyceum aan de Dagoweg gezeten.
    Ben medio tachtiger jaren terug geweest en kende de stad nauwelijks terug. Overal kampongs verrezen ook aan de Jln. Dago. Lembang en de Tankubangprahu bleven herkendbaar.
    Bezoek overigens al lang geen schoolreunies meer.
    Huib

  3. Piet Zwart zegt:

    Ik ben gek op Indonesie en er al drie keer geweest
    De verhalen van Eric lees ik met heel veel plezier
    De treinreis, Leles, Bandung en Yokja roepen veel herinneringen op van de keren dat ik daar ben geweest.
    Dank je Eric voor je leuke reis verslagen

  4. Kembang zegt:

    Bedankt Eric, ik lees je verhalen met veel plezier.
    Geniet en blijft genieten van al het moois en minder moois om je heen…
    Lieve groetjes…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.