9 Responses to Indo Boulevard

1. Jos H Crawfurd schreef:

   4 december 2014 om 10:46

   Dat was dood normaal bij die nu oudere Indo dames: Vroeger hadden ze kapsones en willen geaffecteerd praten en amper bemoeien met die domme Indo jonge mannen.
   Let wel niet ieder meissie van toen denkt zo over ons; toevallig sneed Eddy Chatelin dit onderwerp gisteren tijdens het pluimen aan: Waarom wordt er zo negatief gedacht;ik dacht bij mij zelf; daar zal jij toch geen last van hebben.
   Was wel verbaas dat Indorein het onderwerp bevestigt.
   Ach ik stoor mij er zelf niet aan; I’M proud to be an Indo guy.
   M.v.g. Jos H Crawfurd.

   Beantwoorden
   • Indorein schreef:

     4 december 2014 om 11:56

     Ik ook hoor, meneer Crawford.
     Er gaat namelijk een oud verhaaltje over de schepping van de mens:
     God boetseerde de eerste mens uit klei langs de kali. Legde hem vervolgens in de oven.
     Te kort gewacht bij het eruit halen: nog helemaal wit (dat zijn de Belanda’s). Toen een 2e mens geboetseerd; weer in de oven, maar nu te lang gewacht: helemaal zwart (Afrikanen).
     3 Maal is scheepsrecht: bij de 3e keer geboetseerd op de juiste tijd uit de oven gehaald: prachtig mooie bruine korst! Dat zijn wij , de Indo’s!
     Hahaha.

     Beantwoorden
     • Loekie schreef:

       4 december 2014 om 12:42

       Zo zie je maar dat god ook niet perfect is. Hij moet eerst oefenen en komt dan met een Indo-jezus.
2. Indorein schreef:

   4 december 2014 om 09:56

   In haar begintijd als zangeres was Sandra al behoorlijk afstandelijk tegenover de Indischen. Ik heb haar nog gekend als tienertje uit Sint-Michielsgestel: behoorlijk verwaand!
   Kennelijk keert ze nu toch maar terug naar haar “roots”, gebeurt bij meer oudere mensen.
   Zoals meneer Boeroeng al zegt: ” Heel geweun dus”.
   Ik zou zeggen: “Welcome back Sandra!”

   Beantwoorden
   • Boeroeng schreef:

     4 december 2014 om 11:28

     Als je bekend bent dan willen ineens veel mensen je vriend worden .
     Dan wordt je wel afstandelijk.

     Beantwoorden
   • P.Lemon schreef:

     4 december 2014 om 15:10

     Het ontdekken van je identiteit…bij één wat vroeger en bij de ander op latere leeftijd. Over de dynamiek vh proces bij de ‘indischen’ verschenen 2 uitgaven:

     ‘Indië ligt in Nederland’
     De boeken Uit Indië geboren en Indisch licht bewijzen het opnieuw. Hier vond en vindt de zoektocht naar het eigene van de Indische identiteit plaats.
     Een identiteit is niet een vastomlijnd en exact te definiëren gegeven, maar een creatief en sociaal proces van bewustwording, naamgeving en keuzen. Een identiteit kun je creëren, formuleren, cultiveren en organiseren. Die processen waar ervaringen, herinneringen en verhalen van vroeger onlosmakelijk deel van uitmaken, komen altijd uit bij de behoefte naar geschiedschrijving, naar objectivering. Daarmee worden ervaring en verhaal bovenpersoonlijk. Uit behoefte aan die objectiviteit en plaatsbepaling zijn deze twee Indische boeken voortgekomen.
     Zowel uit Uit Indië geboren als uit Indisch licht blijkt hoe oud het debat over de Indische identiteit al is. De problemen rond definiëring naar biologische of geografisch/culturele origine van de Indo-Europese identiteit zijn historisch aanwijsbaar. Toen de term ‘Indische Nederlander’ in 1916 werd gelanceerd, duidde deze op een ‘persoon van gemengd Nederlands-Indonesische afkomst’, een raciaal kenmerk
     De auteurs van Indisch licht kiezen onomwonden voor de culturele en post-koloniale definitie: Indische Nederlanders zijn allen die na 1945 uit Indië zijn teruggekeerd, zowel Indo-Europeaan als blanke Nederlander (totok). Die keuze is vrij logisch. Indisch licht is een gedenkboek ter ere van het vijftigjarige bestaan van de Stichting Pelita
     http://nrcboeken.vorige.nrc.nl/recensie/het-kiezen-van-een-indische-identiteit

     En dat gevoel… !?
     Uit : http://hoezoindo.nl/over-hoezo-indo-2/

     We beseffen dat we er iets mee moeten doen, want het Indisch zijn krijgt voor ons meer betekenis en is een gevoel wat we graag mee willen geven aan onze toekomstige kinderen. We voelen ons heel Nederlands, maar dat kleine deel dat ons Indisch maakt, maakt ons toch wel een beetje trots. Al weten we nu nog niet precies wat dat inhoud.

     Identiteit
     We geloven dat hetgeen wat ons Indisch maakt ons verrijkt in wie wij zijn. Steeds vaker ontdekken we wat typisch Nederlands is en wat typisch Indisch. Die ontdekking hebben we vaak als we iets herkennen van mede Indo’s. Daarom delen we onze ontdekkingen zodat andere Indo’s hetzelfde kunnen herkennen. Zo helpen we elkaar aan het vormen van onze identiteit en wat het Individueel voor ons kan betekenen. De ‘moeilijke’ vragen naar onze ouders en grootouders kunnen we dan beter nuanceren en in perspectief plaatsen. Door het delen van onze ontdekkingen beïnvloeden we elkaar en wordt het besef groter dat onze grootouders en daarmee ons familieverhaal van grote invloed is op ons leven en dat van onze kinderen.

     Beantwoorden
3. Mas Rob schreef:

   3 december 2014 om 09:00

   Sandra Reemer op haar site: “Op een dag zat ik voor de spiegel waar ik me dagelijks opmaakte en mijn haar verzorgde, maar nu zag ik voor het eerst die Indische vrouw die me aankeek. Er ging een schok door me heen. Natuurlijk ken ik het gezicht, maar wie is die vrouw eigenlijk? Dat was het begin van intensieve gesprekken met mijn spiegelbeeld. Ik bombardeerde haar met vragen als “wat betekent het voor je om Indisch te zijn?”, “is er een verschil tussen jouw Hollandse en jouw Indische kant?“, “zo ja welke verschillen zijn dat”?”

   Ze gaat ook in op de vraag wat het verschil is tussen Indo en Indonesiër: “Een vraag die me vaak gesteld wordt. Omdat ik best stekelig kan reageren als men mij Indonesisch noemt. Ik kan het niemand kwalijk nemen want dat is vaak zelfs voor indische mensen niet duidelijk.” http://www.sandrareemer.nl/2013/geschiedenis-2/

   Beantwoorden
   • Mas Rob schreef:

     3 december 2014 om 09:01

     Zou ze het wel leuk gevonden hebben om voor heel Nederland op tv ‘kroepoekje’ genoemd te worden?

     Beantwoorden
   • Boeroeng schreef:

     3 december 2014 om 10:46

     Zo.. Sandra…. had dus ook haar indomidlifecrisis.
     Heel geweun dus, deze nonja.

     ff nostalgies doen
     

     Beantwoorden