7 dec Boek: Indisch Verdriet

indischverdrietIndisch verdriet. Strijd om erkenning  van dr. h.th. Bussemaker
De presentatie vindt plaats op 7 december van 15-18u  in de Singelkerk te Amsterdam (Singel 452), inloop vanaf 15u.
               De aanval op Pearl Harbor op 7 december 1941 betekende het begin in van de Tweede Wereldoorlog in Azië.
In Jappenkampen en later tijdens de Bersiap rekenden Indonesiërs op bloedige wijze af met Indische Nederlanders.
Na het einde van die periode ging de strijd van laatstgenoemden door. Voor hen begon een andere strijd: strijd voor erkenning van hun leed en voor compensatie van het materiële verlies dat zij hadden geleden.
Als enige geallieerde natie heeft de Nederlandse overheid hieraan nauwelijks iets willen doen. Indisch verdriet laat zien hoe tergend langzaam de financiële compensatie voor de getroffen Indische Nederlanders op gang kwam. Voor velen kwam ze zelfs te laat. Dit boek is tegelijk een herziening van de geschiedenis, een aanklacht én een waarschuwing
voor toekomstige generaties politici en ambtenaren.
PROGRAMMA:
Opening door gastvrouw Peggy Stein en Silfraire Delhaye, voorzitter Indisch Platform
Auteur Herman Bussemaker presenteert het eerste exemplaar
Kort gesprek met Elisa Lipschits, die door haar Joods-Indische achtergrond de tragedies
van beide oorlogen uit de verhalen van haar familieleden kent. Debat met Herman Bussenmaker en enkele specialisten op het gebied van de Indische kwestie.

Dit bericht werd geplaatst in agenda - evenementen, Boeken. Bookmark de permalink .

43 reacties op 7 dec Boek: Indisch Verdriet

  1. Anoniem zegt:

    Jammer, verkeerde gastvrouw.

  2. buitenzorg zegt:

    Twee boeken in één jaar over Indisch verdriet. Na ‘andijvielucht’ (hoe zou het staan met de rechtzaken?) nu nóg een beschouwing van het thema. Ben benieuwd wat Bussemaker er van maakt…

    • Loekie zegt:

      Zoals Van Dis gisteravond bij Jinek zei: integratie heeft tijd nodig, gaat vanzelf. Indische Nederlanders zijn nog bezig met de oorlog, maar ook dat gaat over.

      • Boeroeng zegt:

        Maar die oorlog in ZO-Azië is Nederlandse geschiedenis.
        Daarmee bezig zijn is eerder een bewijs van integratie.
        Niet zo veel daarmee bezig zijn is eerder opgaan in de groep Hollandse Nederlanders.
        Dat is assimilatie = de eigenheid verliezen

  3. Boeroeng zegt:

    Het Indisch verdriet gaat over het niet erkennen van Nederlanders uit Indië als Nederlanders met gelijke rechten.
    Mijn serie het verdriet van de indo gaat over het niet erkennen van Indische Nederlanders als Nederlanders Zit daar een constante in ?
    https://indisch4ever.nu/category/het-verdriet-van-de-indo/
    En waar ging de Indonesische revolutie over ? Het niet erkennen van Indonesiërs als burgers met gelijke rechten. zoals zelfbeschikking?

  4. Boeroeng zegt:

    Volgens de Nederlandse rechters van 60 jaar geleden moet Indonesië de backpay betalen.
    Maar de justitie heeft Indonesië nooit gesommeerd dat te doen (de politiek ook niet)
    Nu moet iemand een proces beginnen in Nederland. Waarin men van Indonesië eist die loonschulden te voldoen.
    Dit kan een diplomatiek incident worden en dat moet je juist hebben voor voldoende publiciteit. Heel Indonesië boos, het Nederlands bedrijfsleven wordt geweerd.

    • Jan A. Somers zegt:

      Ik denk niet dat de Nederlandse staat zit te wachten op gedoe. De rechter heeft terecht verwezen naar de akte van soevereiniteitsoverdracht, de bal ligt dus bij Indonesië. Zolang de Nederlandse staat niet hoeft te betalen houden ze zich stil. Hooguit kun je in Nederland (intern) wijzen op een ereschuld, maar dat zal niets opleveren.

    • Mas Rob zegt:

      Allemaal veel te laat. Wie schiet er nu wat mee op bij een diplomatieke rel? Niemand. Daarom zal het ook niet gebeuren.

      Nederland was van begin af aan niet formeel juridisch aansprakelijk, maar wel moreel verantwoordelijk. Zij had via een stichting oid de backpay als voorschot uit moeten laten betalen en het daarna de perkara moeten uit onderhandelen met Indonesië.

      Maar dat is allemaal achteraf geklets.

      • Boeroeng zegt:

        “Niet juridisch aansprakelijk”
        Dan deugt het Nederlands recht niet. Dit is onrecht.
        Ook interessant is het dat iemand nagaat welke mazen in de wet misbruikt werden door de politiek van 1949 om schulden af te wentelen op Indonesië .
        Zijn die gaten gedicht? Kan dezelfde fraude nog eens gebeuren.

        SmilkrisanimBelanda Binnenhof, met je voc-mentaliteit

      • Boeroeng zegt:

        35 jaar geleden zei men ook ” veel te laat” laat toch rusten.
        Dit is een doofpotargument.
        Toch wist men door oppositie 2x een afkoopsom eruit te slepen.
        Naar veler idee….. nog steeds niet is dat gelijk aan de geïndexeerde waarde van de salarissen, pensioenen, weduwenuitkeringen.
        Wie weet .. komt er een derde afkoopsom.

        Wat misschien wel belangrijker is… dat een rechtstaat zelfreinigend moet zijn.
        Die backpaykwestie is koloniale fraude en in dat licht moet het gezien worden.
        Goed voor het postkoloniale debat.

        • Loekie zegt:

          De medemensen in Amsterdam Zuid-Oost en omgeving pakken het slimmer aan. Een handjevol van hen is het gelukt om in no time het eeuwenoude sinterklaasfeest eronderuit te halen, waardoor alle december-plezier voorgoed voor bij is. Hun volgende stap is, mind my words, om het Nederlandse slavernijverleden op te poetsen en om te stellen:
          Nederland, je hebt het slavernijverleden al erkend, er bestaat reeds een slavernijmonument, je hebt ingezien dat Zwarte Piet fout was en nu kunnen we de zaak afronden. Nederland wil de nazaten van de slaven een ruime, zeer ruime, financiële genoegdoening doen voor het leed dat hun voorouders is aangedaan.
          Dat wordt kassa.

        • Boeroeng zegt:

          Loekie. Ik had het over loonschulden die Nederland verdonkeremaanden. Dat is wat anders dan morele schuld over slavernij.
          Of over Zwarte Piet. Nederland heeft niet ingezien dat Zwarte Piet fout is. Zowat 90% wilt geen verandering van dit theaterfiguur.
          Maar het zijn wel allemaal kwesties voortkomend uit het verleden van Nederland andere volkeren te willen uitpersen.

        • Jan A. Somers zegt:

          Als ze daar nou Sinterklaas gaan vieren, dan heeft Zwarte Piet vast veel geld in de zak zitten. Ons belastinggeld.

  5. bokeller zegt:

    Ik wens U allen een ( blauwe) fijne Pakjesavond
    Een Witte Kerst en een Goed en Gelukkig 2015 toe.
    siBo

  6. Mas Rob zegt:

    Het waren geen mazen in de wet. KNIL, de Gouvernementsmarine en het ambtelijke BB-apparaat waren Indische diensten: Indië was financieel autonoom. De hele financiële handel en wandel werd bij de soeveiniteitsoverdracht overgedragen aan de (Verenigde Staten van) Indonesië. De jonge staat was hiermee de staatsrechtelijke opvolger van Nederlands-Indië. Zaken als de ‘backpay’ kwestie kwamen hierdoor op het bordje van Indonesië terecht.

    Nederland heeft zich als een zuinige boekhouder verscholen achter een juridische werkelijkheid die het RECHTSGEVOEL van de Indische groep tekort deed. Vanuit de Indische gemeenschap werd in de jaren 50 geprocedeerd tegen Nederland – een begrijpelijke, maar jammerlijke vergissing. De rechtszaken werden allen door de Nederlandse staat gewonnen.

    Wat nodig was, was geen JURIDISCHE strijd, maar een POLITIEKE. Nogmaals: de koninklijke weg zou bewandeld zijn als Nederland ruimhartig de backpay via een stichting had voorgeschoten en via die stichting had geprobeerd om de betalingen los te krijgen van Indonesië. De gewonnen rechtszaken gaven de Nederlandse staat echter uitstekende troeven in handen. Ook de parlementaire debatten gingen voor alles over de juridische verantwoordelijkheid en NIET zozeer over de MORELE aansprakelijkheid. In 1959 ging wat betreft de backpay het boek dicht in Den Haag. Heropening van het debat zou voor de regering pas weer een optie zijn als een nieuw juridische inzicht ten aanzien van de backpay-kwestie werd ingediend. Einde Verhaal.

    Intussen is de groep om wie het draaide bijkans volledig uitgestorven. Het is echt te laat, Boeroeng.

    Wat ons rest is de geschiedenis te boekstaven.

    • Boeroeng zegt:

      Geen mazen?
      Dan was er groot schandalig gat in de wet.
      Het is simpel toch? Indië was Nederlands grondgebied. bestuurd door Nederland die er een bestuursysteem had opgezet die door Den Haag gecontroleerd werd.
      Niet veel anders dan het gouvernementsbestuur van Limburg.
      Mensen werden de oorlog ingestuurd en velen werden gedood, mishandeld en getekend voor het leven.
      En Nederland was te schofterig om dat loon van die oorlogsjaren uit te betalen. (voorbeeldje van niet geleerd te hebben van de VOC … die VOC-mentaliteit is daarom ook niet verworpen)
      Ik snap die financieële constructie wel van een zgn autonoom Indisch Gouvernement….. maar die werd misbruikt door Den Haag om zich te onttrekken aan haar schulden.

      Het is nooit te laat om te leren uit het verleden. Maar door te doofpotten valt er niet veel te leren.
      Willen we pretenderen een rechtstaat te zijn? Drink die beker dan… the good, the bad and the ugly.

      • Jan A. Somers zegt:

        “Niet veel anders dan het gouvernementsbestuur van Limburg.” Ook onze provincies en gemeenten zijn zelfstandige rechtspersonen. Gemeente-ambtenaren vallen onder een andere CAO als rijksambtenaren enz. En ook met een eigen begroting en rekening. Delft heeft door allerlei megalomane projecten volgend jaar een extra tekort van rond 80 miljoen Euro. Het rijk zegt: zoek zelf maar uit, heb ik niets mee te maken. > ontslagen en belastingverhoging. Dat betekent overigens niet dat ik niet mee voel over die achterstallige salarissen. Maar juridisch zit die zaak muurvast. En dat hebben we aan ons zelf te danken. Kan het ook niet leuker maken!

    • Jan A. Somers zegt:

      Ja, volgens het geldende (volken)recht ja. En niet naar de rechter gaan, die moet geldend recht toepassen, en dat is al gebeurd. Ook mijn ouders hebben nooit wat gehad. Maar een parlement kan geldend recht aanvullen, uitzonderingen aanbrengen. Het is tenslotte het parlement dat wettelijk recht maakt. Ik weet niet veel van geldend erfrecht, ik denk dat doden postuum geen nabetalingen kunnen krijgen die ambtshalve direct worden doorgesluisd naar de erven. Is correctie hierop mogelijk? Heeft de Indische gemeenschap hier ooit werk van gemaakt? Het zou dan wel een tweetrapsraket moeten worden, een ereschuld erkennen, waar de erven een vordering op kunnen indienen. Maar ik voorzie wel nog problemen met Het Gebaar. Ik ken daar de criteria niet van, en de uitgangspunten. Behalve de wettekst en de toelichting zou je daarvoor ook de Handelingen moeten doorspitten om de bedoeling van die wet na te gaan.

  7. P.Lemon zegt:

    En de geschiedenis blijft zich maar herhalen …zoals in deze bespreking eerder werd opgemerkt.

    -De Academische Boekengids 59, november 2006, pp. 9-10-
    Het recht en de rekening
    De roep om herstelbetalingen voor Nederlands-Indië klinkt nog steeds
    De discussie over schadevergoeding en nabetaling van gederfde inkomsten ontwikkelde zich in
    de naoorlogse Nederlands-Indische gemeenschap tot een echte perkara, een eindeloos durende
    affaire. In een poging daaraan een einde te maken, trok het kabinet-Kok in 2000 vijfendertig
    miljoen gulden uit voor onderzoek naar de kwestie. De eerste resultaten zijn nu in boekvorm
    geopenbaard.

    Wat zoal :
    “Indonesië was al evenmin een veelbelovend adres voor Nederlandse gedupeerden om rechtsherstel te claimen. De vakbonden en strijdgroepen, die zich plantages en bedrijven van Nederlandse eigenaars hadden toegeëigend, beschouwden het hele rechtsherstel als een ‘koloniaal project’. Liever dan moeizame procedures bij de Raad voor het Rechtsherstel aan te spannen, kozen de genaaste bedrijven een minnelijke weg om het beheer terug te krijgen. Keppy zou daaraan – ter relativering – hebben kunnen toevoegen dat het Nederlandse bedrijfsleven in het onafhankelijke Indonesië tot 1957, toen alle Nederlanders het land uit moesten, schatten heeft verdiend.
    Meer dan vergoeding van oorlogsschade en rechtsherstel heeft de backpay-kwestie de gemoederen van de Indische gemeenschap beziggehouden – Adriaan van Dis herinnert zich dat het eerste Engelse woord dat hij als kind leerde ‘backpay’ was.

    Met de backpay-kwestie werd bedoeld de claim van militairen en ambtenaren in dienst van het Indische gouvernement op betaling van hun tijdens de bezetting gederfde inkomen. Van Mook werd geconfronteerd met een onttakelde kolonie. Wederopbouw van de kolonie was de eerste prioriteit, maar die werd doorkruist door de Indonesische onafhankelijkheid die Soekarno en Hatta op 17 augustus 1945 hadden uitgeroepen. Het Indische bestuur had geen geld voor een integrale backpay, en een zuinige Drees en nog zuinigere minister van Financiën Lieftink waren niet bereid het moederland, dat niet minder gehavend uit de oorlog tevoorschijn was gekomen, te laten bijspringen. Zij stelden zich op het formele standpunt dat de kolonie een eigen rechtspersoonlijkheid was met een eigen territoir, los van Nederland. Eerdergenoemde ‘rehabilitatie’ van een paar maanden salaris diende als voldoening van de backpayclaim te worden beschouwd.
    http://www.academischeboekengids.nl/do.php?a=show_visitor_artikel&id=553

  8. Peter van den Broek zegt:

    In 1966 onderhandelde de Nederlandse Staat met de Republik Indonesie over Herstelbetalingen (Het tractaat van Wassenaar). De Staat eiste 4,2 Miljard Gulden en men werd het eens over 600 Miljoen Guldens koopkracht 1966. De Republik heeft dat bedrag netjes in 30 termijnen of zo en altijd op tijd terugbetaald. Dus Volkenrechterlijk gezien is dat hoofdstuk afgesloten voor Indonesie.

    Nederlanders konden een claim indienen bij de Staat en wat schertste hun verbazing, alleen 10-15% werd gehonoreerd. De Nederlandse Staat speelde op dat moment tegelijkertijd Sinterklaas en zwarte Piet en schonk het grootste gedeelte weg aan Indonesie. Met geld van anderen is het altijd mooi weer spelen en men moest de toekomstige HANDELSVERHOUDINGEN niet uit het oog verliezen was de redering, in de toekomst moet geld ook in Indonesie verdiend worden. Dus als Unilever weer een gigantisch duurzame palmolieplantage opricht op Sumatra of dat Shell zich helemaal onwel verdiend in Indonesie is dat dankzij die mensen die in 1966 zoveel geld verloren. Dit verhaal staat ook als claim in het alom bekende en begeerde boek van Mevr. Molemans.

    De Staat stak hier een sigaar op van anderen. Dat kan soms wel een onrechtmatige overheidsdaad opleveren, maar dat laat ik aan de deskundigen over. Wel vind ik dat de benadeelden onrechtvaardig (what that means) behandeld werden, maar dat is mijn mening. Mijn zoon zegt: de meningen zijn als je kloten, je hebt er tenminste twee..

    (voor de kenners, ik doe het uit het hoofd en dat betekent dat er soms een fout in het verhaal kan schuilen)

    • Mas Rob zegt:

      De Nederlandse regering zag en ziet dat toch duidelijk anders. In antwoord op de deze Kamervraag:
      “Is naar uw mening de essentie van artikel 1, lid 1 van het Traktaat dat alle financiële claims van de beide landen en hun onderdanen jegens elkaar en hun onderdanen met dit Traktaat vervallen, ook alle vorderingen op de voormalige rechtspersoon Nederlands-Indië? Zo niet, wat is naar uw mening dan de essentie? Kunt u daarbij aangeven hoe de memorie van toelichting dan gelezen moet worden, waar vermeld staat dat «Tenslotte zij aangetekend dat uit artikel 1, lid 1, voortvloeit , dat aanspraken van particulieren op het voormalige Gouvernement van Nederlandsch-Indië niet meer tegenover de Republiek Indonesië kunnen worden geldend gemaakt»?”

      schreef de toenmalige Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Ab Klink het volgende (hoofdletters om te accentueren, zijn van mij):
      “De overeenkomst uit 1966 betrof claims die waren ontstaan in de periode tussen de soevereiniteitsoverdracht (1949) en het verbreken van de diplomatieke betrekkingen tussen beide landen (1962). Ze hadden betrekking op door Indonesië genationaliseerde Nederlandse eigendommen. Voor het afsluiten van de overeenkomst in 1966 was al een consequente beleidslijn dat men zich voor het indienen van claims niet tot Nederland moet wenden, maar tot de opvolger van het Nederlands-Indisch Gouvernement, de Republiek Indonesië. De overeenkomst bracht daarin dus geen verandering.
      DE NEDERLANDSE STAAT KAN DE RECHTEN VAN PARTICULIEREN NIET ZOMAAR AFNEMEN EN HEEFT DAT MET DEZE OVEREENKOMST OOK NIET GEDAAN. Afgesproken is dat de Nederlandse Staat zich niet sterk meer zal maken om van de Republiek Indonesië vergoedingen te ontvangen voor claims. Dat is opgenomen in de Memorie van Toelichting bij de overeenkomst en in de Memorie van Toelichting van de Verdelingswet.
      HET OOGMERK VAN DE OVEREENKOMST WAS om met de afspraak over betaling van een lump sum door de Republiek Indonesië ervoor te zorgen DAT IN IEDER GEVAL NOG EEN DEEL VAN DE CLAIMS van de Nederlandse Staat en van particulieren GEHONOREERD ZOU WORDEN. Zonder de overeenkomst zou de kans op enige vergoeding bijzonder klein zijn geweest.”

      Zie: https://zoek.officielebekendmakingen.nl/ah-tk-20092010-2016.html

      • Mas Rob zegt:

        Overigens ging het Traktaat van Wassenaar niet over backpay.

        • Jan A. Somers zegt:

          Ja, achterstallig salaris is een heel andere kwestie die bij de soevereiniteitsoverdracht is geregeld. Vandaar dat de rechter er niets aan kan doen. Verdrag gaat boven wet!

      • Mas Rob zegt:

        Het Traktaat van Wassenaar moet in de tijd worden gezien. Het was 1966, het jaar van Supersemar, waarbij President Soekarno de facto werd afgezet. De oorlog in Laos en Vietnam werd heviger en in de westerse hoofdsteden sprak men van domino’s die konden omvallen in Zuidoost-Azië. Het westen had Soekarno gezien als degene die Indonesië de communistische wereld in wilde loodsen en zag de nieuwe sterke man Soeharto als degene die dit had verhinderd. Goede en sterke banden met Indonesië werden als een topprioriteit gezien. Niet zozeer uit economische motieven, als wel om regionale en mondiale strategische belangen veilig te stellen.

        Aan de andere kant was de nieuwe Indonesische regering en legertop bereid om zaken te doen met het westen, maar niet tegen elke prijs. Het leger was dan wel anti-communistisch, nationalisme kwam in alle rangen voor. Buigen voor de voormalige kolonisator door alle claims te honoreren was duidelijk een brug te ver.

        Het was dus schipperen. Eerlijk gezegd kan ik het de toenmalige Nederlandse regering niet kwalijk nemen dat zij niet gingen voor de hoofdprijs. Het getuigde van realiteitszin. Niet alleen was er Indonesische weerstand, ook de VS en andere westerse bondgenoten zaten niet te wachten op een Nederland dat de nieuwe toenadering zou verstoren.

        • Mas Rob zegt:

          Of zoals het met een goed Nederlands gezegde heet: ‘beter een half ei, dan een lege dop.’

        • P.Lemon zegt:

          @Mas Rob ” Het getuigde van realiteitszin”.

          In dat verband verwoord deze ws ‘linkse’ commentator weer een ‘zo weg met ons ‘ mentaliteit dat we naar zijn mening een verkeerd beeld hebben van dader en slachtoffer. Als dat de onderstroom is vh politiek denken zullen we het verdriet nooit in blijdschap kunnen veranderen.

          Dennis L’Ami Schrijver
          Indië verloren, Hollandsche arrogantie geborenVan de prachtige VPRO-serie Van Dis in Indonesië zal me, naast alle prachtige gesprekken, portretten en uitstekende commentaar van Adriaan Van Dis, vooral het ongemakkelijke (gedeelde) verleden bijblijven.

          Één uitzending trof me tot nu toe het meest. Het was de aflevering waarin werd gesproken over de financieel-economische afhandeling van de Indonesische onafhankelijkheid. De status van meest bevoorrechte handelspartner werd bedongen en voorts werd vastgehouden aan Nieuw-Guinea, dat nadien tot ‘model-kolonie’ werd verheven – met onder andere het beste ziekenhuis in de regio. Dit viel allemaal onder het zogenaamde FINEC-akkoord. Drees wilde zelfs compensatie voor de politionele acties, maar dat werd terecht gedwarsbomd door VN-ambassadeur Cochran. Het werd een akkoord dat met de beste wil van de wereld geen redelijke overeenkomst genoemd mag worden: Het was alsof Duitsland na de oorlog de Waddeneilanden mocht houden en haar bedrijfsleven de economische wederopbouw mocht uitvoeren. De miljarden, die Indonesië in de jaren 50 betaalde aan haar voormalige kolonisator, leverden zo een belangrijke bijdrage aan de Hollandse wederopbouw.

          Pas veel later, in 1966, werd de kwestie onder Soeharto uitgepraat en geschikt. Er werd afgezien van alle vorderingen die samenhingen met de Indonesische souvereiniteit. In plaats daarvan zou Indonesië een compensatie betalen van 600 miljoen gulden, volgens Luns ‘edelmoedigheid van Nederland.’ Vanaf 1973 betaalde Indonesië dit bedrag in dertig jaarlijkse termijnen af.

          Bovenstaande is algemeen bekend, beschreven en vastgelegd in de canon van de Nederlandse geschiedenis. We nemen het voor kennisgeving aan en gaan over tot de orde van de dag. Toch valt er nog heel wat recht te zetten om zo de gevoelens van achterstelling en vernedering weg te nemen. Het is, ook zoveel jaar na dato, nog steeds van de zotte dat Indonesië heeft moeten boeten voor haar onafhankelijkheid. Zou dit niet andersom moeten zijn? Een land valt een ander land binnen, zet het lokale volk aan het werk onder vaak erbarmelijke omstandigheden, stuurt de winsten, die daaruit voortvloeien, linea recta terug naar het moederland en eist compensatie op het moment dat dat wordt gedwarsboomd: een krankzinnige situatie! Nederland had Indonesië moeten compenseren voor eeuwenlange economische exploïtatie. Het zou een hoop good-will hebben opgeleverd en een welvarender economische partner dan nu het geval is.
          http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/13767_indie_verloren_hollandsche_arrogantie_geboren/

    • Loekie zegt:

      “Mijn zoon zegt: de meningen zijn als je kloten, je hebt er tenminste twee..”
      Da’s waar. En er hangt altijd iets tussen. Wil niet zeggen dat dat dan de gulden middenweg is..

  9. Mas Rob zegt:

    Ik ben wel nieuwsgierig hoe de heer Bussemaker een en ander ziet en hoe zijn werk zich verhoudt tot de claims van mevrouw Molemans. Nog een paar daagjes wachten.

  10. Peter van den Broek zegt:

    Ik denk dat Mas Rob zijn oor iets te gemakkelijk te luister legt bij hetgeen de Minister zegt en alles voor zoete koek slikt. dat komt misschien omdat het vandaag ook 5 december is.

    Misschien kan Mas Rob uitleggen wat een Akte van Cessie is, de zgn deelgerechtigden en hun rechtsopvolgers (de Staat is altijd precies in deze dingen) hebben destijds bij de uitkering FINALE kwijtschelding verleend aan de Minister van Buitenlandse Zaken, zie de kleine lettertjes van de uitkeringswet of wat daar voor doorgaat. .

    Het korte termijngeheugen van de Minister laat hem hierbij in de steek want hij verklaart:Afgesproken is dat de Nederlandse Staat zich niet sterk meer zal maken om van de Republiek Indonesië vergoedingen te ontvangen voor claims. Dus de claims kunnen gewoon de koelkast in, er wordt niks meer aan gedaan.
    Mas Rob schrijft wel in kapitale letters:DE NEDERLANDSE STAAT KAN DE RECHTEN VAN PARTICULIEREN NIET ZOMAAR AFNEMEN EN HEEFT DAT MET DEZE OVEREENKOMST OOK NIET GEDAAN. Niet met de overeenkomst maar wel met de Akte Cessie, zo gaat dat bij de Overheid en in het Recht. Het lijkt wel het spelletje balletje-balletje, je weet niet waar het balletje is maar je ben wel je geld kwijt. Van onbehoorlijk Bestuur is nooit gesproken.

    • Mas Rob zegt:

      De kapitalen waren bedoeld om nadruk te leggen. Normaal door cursief of onderstreping, maar die mogelijkheid biedt de reageerdersruimte niet. Het is dus niet bedoeld als toeterend in het oor van ‘nir Van Den Broek.

      Het is een misvatting om te denken dat ik het antwoord van de minister ‘voor zoete koek slik’. Ik gaf het om te laten zien wat het standpunt was en is van de Nederlandse regering op Kamervragen die voortkwamen uit bezorgdheid over de afwikkeling van de claims. Niet ik slikte het voor zoete koek, de volksvertegenwoordiging deed dat, en dat is uiteindelijk wat telt.

      Het Traktaat van Wassenaar betrof een lump som – en was dus niet op basis van een precieze optelsom van claims – waarmee de lei tussen de twee staten werd schoongeveegd. Om die lump som te verdelen kwam na het Traktaat van Wassenaar de Verdelingswet tot stand. Kamerstukken zijn openbaar en het was duidelijk – of had hun duidelijk moeten zijn – dat claimanten met minder dan de geleden schade genoegen moesten nemen. Het was overigens geen dwang: men kon kiezen om af te zien van het indienen van een claim bij de Nederlandse staat. Daarmee zou de claim overeind blijven, maar uitzicht op schadeloosstelling zo goed als nihil.

      Claimanten hadden de keuze tussen een half ei en een lege dop. Het was allemaal niet leuk, maar het was niet anders.

      • eppeson marawasin zegt:

        Dag Mas Rob, u lijkt meneer Somers wel! Die goede man (lees: gentleman) heeft ook altijd zoveel geduld met het historisch gehaspel van heer Van den Broek. De laatste is op JavaPost enige tijd geleden al helemaal leeggelopen op ‘Lunch in Andijvielucht’. Toen die van drogredenenen werd beticht dook-tie geruime tijd onder. En dan nu, popper-tie in zijn eentje met één van zijn stokpaardjes weer oneigenlijk onder dit topic op; en daar gaan we weer. Dit keer niet met Luns, maar met ‘herstelbetalingen bla bla bla …’

        [CITAAT]
        == Dhr. J. A. Somers zegt: 13 juni 2014 om 11:01 am Ik begrijp het woord ‘herstelbetalingen’ niet. Het was volgens mij (maar weet dit niet zeker) toch de afrekening voor de genationaliseerde private Nederlandse eigendommen in Indonesië? Dat is in een rechtsstaat toch normaal bij een nationalisatie? ‘Herstelbetalingen’ legt al gauw een link naar het vredesverdrag na WO I, en dat was heel wat anders.
        == Beantwoorden eppeson marawasin zegt: 13 juni 2014 om 4:37 pm

        Klik om toegang te krijgen tot SGD_19671968_0001678.pdf

        == Dag meneer Somers, ik heb slechts gescand op ‘herstelbetalingen’ maar vooralsnog niet gevonden. ‘t Is mooi weer hier dus het ‘skimmen’ laat ik voorlopig even aan de echte liefhebbers. Goed weekend! e.m.
        == Dhr. J. A. Somers zegt: 14 juni 2014 om 11:04 am Vanochtend hier in Delft koude wind. Snelle scan leverde mij ook geen ‘herstelbetalingen’ op. De uiteindelijke vaststelling, met onderbouwing, van het bedrag door de regering staat hier duidelijk in. Ook de overeenkomst met Indonesië. Voor de Kamer geen probleem. Dan is het in onze parlementaire democratie in orde. Als je het hier niet mee eens bent moet je bij de Kamer zijn. Een civiele procedure mag natuurlijk ook, maar is duur, kost veel tijd, en ik denk dat de rechter toch verwijst naar de behandeling in de Kamer. Maar je kunt het ook niet eens zijn met de afwikkeling. Dat is een ander probleem waar ook procedures voor zijn.
        [EINDE citaat]

        BRON: http://javapost.nl/2014/06/11/een-finale-afrekening-of-toch-niet/

        Sterkte Rob, maar als ik u was … Overigens, lees ik uw bijdragen bijna altijd als eerste.

        e.m.

  11. Peter van den Broek zegt:

    Ik heb daar nog steeds een andere mening over. Apropos. De Staat deed er wel 3 jaar over om de verdelingswet op te stellen 1966-1969. Met mijn zakjapanner doe ik er welgeteld 2 seconden om de verdeling te berekenen. Daarna gaf de Staat via een duistere publicatie de claimanten 3 maanden de tijd om hun claim in te dienen, wel heel ruimhartig.

    Mas Rob dient niet te vergeten dat de Nederlandse Staat een substantieel gedeelte van de herstelbetaling op zijn eigen rekening liet boeken, een soort vergoeding voor gedane moeite.

    Even wat geschiedenis over Herstelbetalingen die men in elk historieboekje kan vinden. De Duitsers dienden als verliezer van WOI gigantische Herstelbetalingen aan de overwinnaars doen. Er vond een soort uitzuiging plaats, schrikbarende inflatie in Duitsland, extremisten van links en rechts wonnen aan macht en tenslotte kwam Hitler aan het bewind. Herstellingen van Duitsland hebben het ontstaan van WOII bijgedragen.

    De geallieerden hebben na WOII zich niet weer deze fout begaan en Duitsland, behalve de Wiedergutmachung maar vooral Japan bij het vredeverdrag van San Francisco hoefden niks aan Herstelbetalingen te doen.

    Daarom vind ik het verbazingwekkend dat Nederland als koloniale mogendheid Herstelbetalingen eiste van Indonesie. Des te verbazingwekkender is dat Indonesie toestemde, niet dat Nederland maar met 600 Miljoen genoegen nam. Maar ja als Nederland haar geo-politische positie bepaald vanuit provinciaal Vlagwedde is niets hen vreemd.
    Hoe dat te rijmen valt met de ontwikkelingshulp die Nederland daarna gaf aan Indonesie als prioriteitsland , het moet om een bedrag gaan van een paar miljard is best leuk want daarvan betaalt Indonesie het staatsbezoek van ons Koningspaar en de Ministers. De Staat had ook aan haar eigen burgers kunnen denken

  12. De onderduiker zegt:

    Uh Meneer Marawasin,

    Ik ben toch niet verplicht om op Uw geschrijfsel te reageren, in het weekend duik ik altijd onder. Over twee weken ga ik met vakantie, ver weg, lekker warm, zodat U het weet.
    Apropos U gebruikt toch geen schuilnaam???

Reacties zijn gesloten.