Mail van Jac Brijl:
Môge Boeroeng,
Zoals ik je dat indertijd heb beloofd, zend je hierbij ter kennisneming het unieke, tragische en bijzondere verhaal over wijlen 1ste Luitenant der Infanterie KNIL, Carel van der VECHT, dat ik heb geschreven.
Op 7 mei a.s. zal de Burgemeester van Haag om 17.00 uur het postuum toegekende Mobilisatie- Oorlogskruis uitreiken aan zijn zoon; de uitreiking zal voor deze bijzondere gelegenheid plaatsvinden in de mooie trouwzaal van het oude Raadshuis aan de Groenmarkt te den Haag.
Artikel van Jac Brijl: 1ste Lnt. Carel R.R. van der Vecht als teamlid van de RAPWI in Malang door Indon. Extremisten gevangengenomen en geïnterneerd in de strafgevangenis de “Kleine Boei” te Malang
—-
De klachten die telkenmale door Elt. vd. Vecht – intussen ook voor de mensen in de andere cellen – aan de Directeur werden voorgelegd, hadden intussen de afgunst en grote woede gewekt van een Hoofdagent van de Indonesische Politie in de gevangenis, die een diepe haat bleek te koesteren tegen alle Nederlanders.
—-
De lafaard had de weerloze Elt vd. Vecht zo maar in koele bloede vermoord, door hem met een kogel in zijn hart te treffen! Nadat de kogel Elt. vd. Vecht had getroffen viel hij op z’n zijde en na drie lange ademhalingen en vervolgens een diepe zucht, was de dappere officier overleden.
...................
Indisch4ever 
vermeldenswaardig is ook dat eltnt van der Vecht hoogstwaarschijnlijk de eerste en één van de weinige Bersiapslachters was, die werd doodgeschoten. Dit in tegestelling tot de meeste andere Slachtoffers die door Indonesiers op beestachtige wijze met slag- en steekwapens werden afgeslacht
In het verhaal van Willy Croese zijn 2 dingen die extra aandacht verdienen:
1) de vrachtwagen die helemaal vol zat met jongens.
Kennelijk werden de personen voor internering op leeftijd en geslacht geselecteerd
2) de laatste zin “toen ging de laadklep dicht en iemand schreeuwde tegen de chauffeur “Boei”
In Malang bestaan er 2 gevangenissen aangeduid als Boei: de “Grote Boei” voor de Centrale Gevangenis of Lowokwaroe en de “Kleine Boei, voor de voormalige vrouwengevangenis van het LandOpvoedingsGesticht LOG, beide gevangenissen dienden voor de internering van mannen en jongens.
Ik concludeer hieruit dat degene die “Boei” schreeuwde, wist dat de “Grote Boei” al vol geïnterneerden zat en dat de gearresteerde jongens naar de “Kleine Boei” moesten worden getransporteerd en dat wist de chauffeur ook.
Op basis hiervan en gegeven de wijze van de internering in de stad Malang kan niet gesproken worden dat “gewapende bendes personen gevangen namen en overbrachten naar de Boei”.
Daarentegen mag gesteld worden dat in Malang sprake was van organisatie en regie van razzia’s en de internering van Nederlanders en Indo-Europeanen etc. door Indonesiers naar de Republikeinse kampen in Malang zoals de Wijk (8000 vrouwen en kinderen), Gondang Legi (436 vrouwen en kinderen), , LOG (925 mannen en jongens) , Lowokwaroe (1500 mannen en jongens) , Marinekamp (582 mannen, vrouwen en kinderen) en Sawahan (100 zieken).
In totaal werden 11.543 Nederlanders en Indo-Europeanen geinterneerd. Hier is sprake van ethnische zuivering (ethnic cleansing) van Malang.
Ja natuurlijk Boeroeng wan switi njung jari ,sorry verkeerde ( Surinaamse taal ) SLAMAT TAHUN BARU ,ik hoop dat jij en si Loekie het dit jaar goedmaken ,toch een gemis die gladakker hier ,even e-mailen Indo vs Indo ,we zijn toch geen kleine kinderen meer !
Thanx Boeroeng voor het wederom plaatsen van het verhaal uit het boek van Willy Croese “Sajoer Gendjeng eten
Een lezer stuurde me deze scans over de dood van van der Vecht uit het boek ‘Sajoer gendjer eten’ van Willy Croese.
Klik om toegang te krijgen tot vdvecht_croese.pdf
Beste B en waarde Lezers,
Al jaren na de oorlog hadden de families van der Vecht, nooit precies geweten, wat er zich indertijd had afgespeeld rond de tragische dood van hun (groot) vader, 1ste Luitenant Carel R.R. van der Vecht, nadat hij in de “ Kleine Boei” – de gevangenis in Malang- samen met andere Nederlanders, tijdens de Bersiap- periode werd gevangenomen en geïnterneerd.
Aan deze situatie kwam in dec.2013 geheel onverwachts een einde toen twee ex- gedetineerden, die in eerder genoemde periode ook in de “ Kleine Boei” gevangen hadden gezeten, t.w. Sgt. Maj. Van de KM, WIM VAN DRAANEN en zijn broer C.A.A. VAN DRAANEN, dtv dhr Teeuwisse van de OGS contact met mij opnamen; al gauw bleek toen, dat beiden in dezelfde cel samen met Elt. Van der Vecht gevangen hadden gezeten en indertijd alles gezien, gehoord – zelf in doodsangst – hadden meegemaakt, mbt tot de verschrikkelijke gebeurtenissen rond de moord op de moedige Elt. Van der Vecht. Beiden waren begin okt 1945 in Malang eveneens door gewapende bendes gevangen genomen en overgebracht naar de de “ Kleine Boei” en daar opgesloten. Beide broers en hun familie Repatrieerden ultimo 1946 naar Nederland..
Intussen hadden zij als “ Kroon” getuigen bij mij, over de toenmalige gebeurtenissen belangrijke en uitgebreide getuigenissen afgelegd, waardoor eindelijk na bijna 70 jaar duidelijkheid was verkregen over de toenmalige tragische gebeurtenissen in de strafgevangenis de “ Kleine Boei” , rond Elt. Carel van der Vecht.
Voor zijn moedig en voorbeeldig optreden werd door mij bij de MINDEF een verzoek ingediend aan Elt. Van der Vecht alsnog postuum het Mobilisatie- Oorlogskruis toe te kennen. Bij besluit vd Mindef dd 18 feb 2014 werd deze onderscheiding postuum toegekend en door de Burgemeester van Den Haag , Jozias van Aartsen op 7 mei 2014, in het Oude Gemeentehuis aan de Groenmarkt, uitgereikt..
Vervolgens werd door mij een verzoek ingediend, om aan hem alsnog een DAPPERHEIDS-ONDERSCHEIDING, toe te kennen. Dit verzoek werd helaas door het “ KAPITTEL VAN DE NED. ORDEN, om “Administratieve redenen” afgewezen.
Over deze gebeurtenis tenslotte, heb ik een uitgebreid verslag geschreven met als titel::
De lafhartige moord tijdens de Bersiap- periode, op Elt der Inf. KNIL, CAREL R.R. VAN DER VECHT.
Jacq Brijl
Heer Jacq Brijl, hier even een tussendoortje, een anecdote.
Indertijd hebt u geschreven dat u een goeie vriend en collega was van lt. kol. Cody Bisschop en zijn vrouw Tina, kroonprinses van Lawu.
Tante Tina is na de dood van Cody terug gegaan en overleden in Kendari waar haar broer intussen sultan was geworden.
Wist u dat Cody een volle neef was van kol. Sjoerd Lapre?
Cody’s moeder, Mien Lapre, was een zuster van Sjoerd’s vader Wim Lapre.
Geachte Heer Arthur Olive,
Uw bericht heb ik met belangstelling gelezen.
Hartelijk dank dat U, uw mededeling, met betrekking tot Tante Tina, Kroonprinses van Lawu, na het overlijden van Cody Bisscop, naar haar geliefde Kendari is teruggekeerd,
met mij heeft willen delen!
Indertijd had ik nog een leuke foto van hun, maar die is, als gevolg van vele verhuizingen
helaas zoekgeraakt.
Ook tenslotte, dat Sjoerd Lapré, een volle neef van Cody was, heb ik nooit geweten.
Ook hiervoor hatelijk dank, voor deze informatie.
met hartelijke groet en nog de Beste Wensen toegewenst met 2020!
Jacq. Z. Brijl
Als ik zo de berichten lees op deze website, weet ik van kampong ketjil. In de jaren zeventig waren mijn man en ik bevriend met Hans Bisschop, zoon van de luitenant kolonel Cody Bisschop en Tina. Wij kwamen vaak bij de familie thuis in Den Haag. Maar ik wist niets van de adellijke afkomst van zijn moeder, en Hans vertelde ook nooit wat. Hans studeerde farmacie in Leiden, en werd na zijn studie leraar natuurwetenschappen aan o.a. het Alfrink College in Zoetermeer, waar hij ook de leraar werd van mijn jongste zoon. Sjoerd Lapre is een oude bekende van mijn moeder. Zij zaten samen op de AMS/HBS in Bandoeng. Vlak voor WOII zaten zij in de laatste klas. Na de oorlog kreeg een ieder van deze klas een oproep van de school, dat zij hun einddiploma konden ophalen zonder eindexamen gedaan te hebben (een soort van compensatie voor de geleden oorlogsjaren). Mijn moeder was in de tussentijd vlak na de oorlog getrouwd en heeft nooit haar diploma opgehaald. Als er een reunie van Bronbeek was, werd mijn moeder vaak daarmee door Sjoerd Lapre geplaagd. Dan zei hij: “Wij hebben je gemist op de diploma-uitreiking, en dachten dat je het niet overleefd had. Wij hebben nog the last post voor je geblazen.”
Van verhalen als dat van Ellen kan een oude Azijnpisser erg genieten!
Mvr. Ellen, dat is een leuk verhaal
Helaas is de vrouw van Hans overleden. Wilhelmina, zuster van Hans woont in Zwitserland en is een paar jaar geleden nog voor het eerst met vacantie gegaan naar het paleis van haar moeder Tina. Om de zoveel tijd hebben de vorstenhuizen van Indonesie een kumpulan met veel optochten en parades voor het publiek.
Twee jaar geleden werd het in het Istana Kuning (Yellow Palace) in Pangkalanbuun, Borneo gehouden.
Tina’s eerste man is door de jap onthoofd in het begin van de oorlog omdat hij in het verzet zat.
Cody zat met mijn vader in het jappenkamp van Fukuoka 9.
De grootmoeder van Sjoerd Lapre die ook mijn overgrootmoeder was hebben de “helden” van de Bersiap in Bandoeng geroentjing.
Getuigenverklaring van Christiaan Demetz Johannes afgelegd op 5/11/1946 op het kantoor van de OorlogsDienst Overleden ODO Soerabaja:
de moord op 1st ltnt KNIL Carl Rudolph Reinier van der Vecht op 13/11/1945 in de gevangenis van Malang door twee Indonesische bewakers,ex-kettingberen, m.b.v. van een karabijn bereidwillig afgestaan door een Indonesische politieman.
Verdere getuigen anwezig bij de executie: E.E. Halewyn (werkzaam bij BPM te Den Passer (Bali) en dhr. J.J. Donk, employee AMACAB, meubelafdeling Soerabaja
Een copie van de getuigenverklaring is te vinden in het dossier Jack Boer onder nummer 074, http://www.archiefvantranen.nl/dossier/documenten/
Pingback: Carel van der Vecht | Stern
Ontvangen mail:
Sajoer Gendjeng Eten, dit boek heb ik net gelezen en het verhaal over Luitenant van der Vecht staat erin de moeite waard om te lezen. Verschrikkelijk hoe mensen elkaar kunnen martelen en vermoorden vooral in de Bersiap periode. Ik zou zeggen lezen a.u.b.
Misschien ook leerzaam leesvoer voor de hooggeleerde Prof. Mr. Dr. Liesbeth Zegveld, beschermvrouwe aller Indonesische weduwen van Nederlands Indië 1945 – 1949.
Pak Pierre
Pak Pierre
Ik heb meer verhalen wil graag mailen met je, ik ben een goede vriend van Eddie Samson. Mijn pleegvader was in de Werfstraat gevangenis in de Bersiap periode en werd gered door de Held Jack
Boer die nooit een onderscheiding kreeg door onze geweldige Regering die een altijd aflatende mentaliteit heeft. ( Lees laat ze Stikken )
Waarde Bert,
Ik wil best privé met je mailen als je denkt dat ik jou wat interessants heb te melden. “Voor het geval dat” machtig ik Pak Boeroeng bij deze mijn mailadres aan jou prijs te geven.
Edoch …. ik meen nu alvast een waarschuwing te moeten geven: Ik ben door-en-door Anak Semawis, geen Soerabajaan. Van Eddie Samson heb ik op I4E wel gelezen, maar ik ken hem niet. Evenmin ken ik mensen die in de Werfstraat in S. hebben gezeten.
Als ik de verhalen lees over wat zich daar heeft afgespeeld, dan denk ik dat Semarang in de Boeloegevangenis zijn eigen “Werfstraat” heeft gehad. Mijn stiefvader zat in Boeloe met veel andere Indo’s knijp. Hij werd er uitgehongerd en was van zeer nabij getuige van de laffe moord op Japanners die door de tralies van hun cel werden gemitrailleerd. Door Japanners werd hij ook bevrijd.
Aangezien ik als kind van 7 heel bewust de bersiaptijd, c.q. “slag om Semarang” heb meegemaakt en zeker ook de periode daarna en aangezien door de velen van de 1ste generatie om mij heen veel over die tijd werd gepraat, ben ik redelijk goed geïnformeerd over wat er buiten Semarang gebeurde. Zoals zoveel Indische gezinnen ontvingen ook wij in Semarang Nederlandse militairen (KL-lers en KNILlers) thuis. Wij kregen de verhalen over de guerillastrijd uit eerste hand en ik hing aan de lippen van de heren, mijn rolmodellen toen. Aan hun had ik immers mijn (relatieve) veiligheid te danken. Verder heb ik slechts “het e.e.a.” over die nare tijd gelezen.
Met dat alles in mijn rugzak is het niet verwonderlijk dat ik mij erger aan eenzijdige en ongenuanceerde en drammerige publiciteit over “oorlogsmisdaden” die aan Nederlandse kant zouden zijn begaan en aan een Hoogedelgeleerde Vrouwe Prof. Mr. Dr. Liesbeth Zegveld, advocate, die de velden afstroopt op zoek naar weduwen voor wie zij bij de Nederlandse staat compensatie kan vorderen, ten laste van jouw en mijn belastinggeld. Wettig en overtuigend bewijs niet direct nodig; de Nederlandse staat doet het in haar broek van angst voor de negatieve publiciteit en de relatie met Indonesia.
Zo …. nu maar weer stoom afblazen op de seportschool.
Pak Pierre
Heeft die Hoofdagent excuses aangeboden? Dat zou een Hollander gedaan hebbem.
Cap.
Ik denk dat hij zich ook niet heeft voorgesteld. Japanners en Indonesiërs bij de Kenpeitai deden dat ook nooit. Net zo min als de Indonesiërs in de Simpangclub en Werfstraatgevangenis. Je had daardoor ook niet de mogelijkheid om ‘aangenaam’ terug te zeggen.