klik op het plaatje voor meer informatie
!
-
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden21 jaar !!
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
Ja Pak Arthur Olive zo heette die wet herinner ik me nu weer.
Mijn zwager had in die tijd een metaaldraaierij en maakte precision parts als toeleveringsbedrijf voor grote companies.
Zoveel mensen had hij niet eens in dienst. Maar viel hij onder die act omdat zijn opdrachtgevers die op hun beurt dat weer van hem eisten om in aanmerking te kunnen blijven komen voor regeringsopdrachten.
Hij had zijn bedrijf toen in Orange County. Het is grappig hij had ook veel orientals in dienst want met de natives waren alleen maar problems als er over gewerkt moest worden en zo..
Mag ik uit de gewaardeerde reacties op mijn rethorische vraag de conclusie trekken dat de arbeidsmarkt in Nederland toch betere en eerlijker kansen geboden heeft dan die in Indonesia?
Medio 60-er jaren heb ik wel overwogen te emigreren naar de USA.
Maar vrouwtjelief zag dat niet zitten. Wel wou ze mee als het Brazilie zou worden. En dat zag ik nou weer niet zitten. Dus zijn we gebleven en hebben samen uiteindelijk een zelfstandige onderneming gesticht
en getracht in de 70-er jaren ook Surinaamse en zelfs Molukse en Indische vrouwen/meisjes een job en opleiding in de data entry afdeling te bieden. Niet altijd was het bij iedereen een onverdeeld succes. Maar dat gold ook voor enkele Hollandse werknemers.
In die tijd was er nog geen grote instroom van andere minderheden behalve zgn. mannelijke gastarbeiders uit Zuid Europa en een begin met die uit Turkije.
Later heb ik van mijn zwager gehoord dat ze in Amerika een quotum hadden ingesteld voor de ondernemingen dat ze een “x”percentage mensen van de minderheden zoals zwarten en latino’s en emigranten in dienst moesten hebben op straffe van een hoge boete.
Zou mss. ook in Nederland ingevoerdmoeten worden te beginnen met stageplaatsen voor de minderheden.Zou mss. een hele hoop ellende voor alle betrokkenen schelen.
Pak Surya in 1951 kan ik het beamen, want mijn moeder was helemaal niet van plan om zich het land uit te laten pesten of erger. Ze wou er blijven en dat lukte tot 1958 toen ze uiteindelijk ook als zovelen de wijk naar Nederland moest nemen. Er waren al voordien drie oudsten voor studie naar Nederland gezonden met de bedoeling om met een goede opleiding in de nieuwe Indon. maatschappij te kunnen participeren.
De politiek heeft anders beslist en gezorgd voor veel armlastige Warga Negara’s en spijtoptanten. Als we vreemde talen als Engels, Duits, Frans redelijk vloeiend hebben kunnen leren spreken en begrijpen, zou dat dan ook niet gelden voor de Bahasa? Die taal hebben we trouwens op het Lyceum in Bandung v.a.1951 ook al moeten leren en daarnaast sprak elke Indo wel Javaans , Soendanees of Pasarmaleis. en kon zich dus prima verstaanbaar maken.
.
Pak Huib, uw zwager had het geloof ik over “Affirmative Action” toen hij u vertelde dat ondernemingen in Amerika een zekere percentage mensen in de minderheden in dienst moesten nemen.
Affirmative action begon in de zestiger jaren gedurende de civilrights beweging. Het is tegenwoordig verwatered vanwege de vele rechtspraken nadien omdat de wet een reverse discrimination was.
De wet specificeerde niet welke minority en was alleen van toepassing als een werkgever meer dan 100 arbeidskrachten had en nu hier in California alleen als de werkgever opdrachten krijgt van het Federale gouvernement.
Ik werkte bij Alcoa Fasteners en om aan de Affirmative Action te voldoen werden Orientals aangenomen. Al vlug kregen ze in de gaten dat het harde werkers waren en nu is de meerderheid daar Oriental.
Ik heb zelfs gedurende een vergadering, de vice president horen zeggen tegen de personeel chef: ” You hire a white boy and I will fire him”.
>>>>>>>>>>>>>en daarnaast sprak elke Indo wel Javaans , Soendanees of Pasarmaleis. en kon zich dus prima verstaanbaar maken.
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Dat is natuurlijk niet waar. Mijn vrouw heeft als wees van 2 tot haar 12 jaar, toen ze op een boot werd gezet naar Nederland, alleen in een weeshuis achter muren geleefd. Is slechts eenmaal op vakantie bij familie even mogen logeren.
Ook hebben vele kinderen, terecht of onterecht, nooit van hun ouders met de plaatselijke jeugd en bevolking contact hebben.
Pak Surya ik zeg niet dat het allemaal van een leien dakje ging. Ook niet in mijn geval. De nodigde zeperds opgelopen bij mijn sollicitaties eind 50-er/begin 60-er jaren. Ondanks diploma met uitstekende cijferlijst talen èn wiskunde, En heb me toen natuurlijk ook wel afgevraagd of het iets met mijn afkomst te maken zou kunnen hebben.
Maar dat nooit een reden gevonden om dan maar niet met iets minder genoegen te nemen totdat ik de job wel kreeg die ik graag hebben wou op een ingenieursbureau in Asd..
Jezelf zielig te gaan zitten vinden en te gaan afgeven op de Ned. samenleving of werkgevers schiet niemand wat mee op..
Wat voor kansen zou ik trouwens als WN in Indonesia gehad hebben vraag ik me dan maar af.
@Pak Huib, on 5 april 2014 at 18:14 said: /../Wat voor kansen zou ik trouwens als WN in Indonesia gehad hebben vraag ik me dan maar af.@
— Pak Huib por presiden! Yeah!!!
e.m.
Wanneer je niet een behoorlijk mondje Bahasa Indonesia (Indonesische taal) sprak had je weinig kans op een goede functie, dat lijkt me zo logisch als wat. In Nederland geldt hetzelfde wat de taal betreft
>>>>>>>>>>>>>Wanneer je niet een behoorlijk mondje Bahasa Indonesia (Indonesische taal) sprak had je weinig kans op een goede functie, dat lijkt me zo logisch als wat. In Nederland geldt hetzelfde wat de taal betreft<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Ben het eens met bovenstaande stelling, maar wanneer er een witte en een bruine even goed zijn en gelijke credentials hebben, dan gaat in Nederland 9 van de 10 keer die baan naar die blanke jongen.
En dat gebeurt over de hele wereld, want de kleur van de baas is vaak bepalend.
Huib, on 5 april 2014 at 18:14 said:
Wat voor kansen zou ik trouwens als WN in Indonesia gehad hebben vraag ik me dan maar af.
———————————————————————
Ik denk dat je waarschijnlijk dezelfde kansen zal hebben zoals de andere “warga negara’s” geworden Nederlanders .
In het algemeen zullen de bijna 31.000 WN Indonesia (geworden) Nederlanders voldoende kansen hebben.
Tuurlijk moeten ze ook kennis en papieren hebben.
In ieder geval vlak na de overgangstermijn van 2 jaar na de RTC( dus omstreeks 1951 .
Dat kan ik afleiden uit de ervaringen van een paar kennisen, vrienden , en aangetrouwde familie .
De zus van mijn moeder is getrouwd met een relatief “blanke”Indo , die je van kilometers afstand kan zien dat hij een “Belanda”was .
Je hebt ook donkere Indo’s , klein van postuur zoals een gemiddelde Indonesier.
Dat het moeilijker wordt , door veranderde arbeidsverhoudingen, concurrentie van goed opgeleide Indonesiers, en het verliezen van bepaalde (bevoorrechte) positie is ook waar .
En het ging als maar slechter worden door de West Irian politiek van Nederland .
Dat geldt ook voor de Ambonezen/KNIL-ers ,niet iedereen ging naar Nederland .
Geldt ook voor de Menadonezen ( bewoners van de 12de provincie van Nederland), de meesten met Nederlandse banden bleven in Indonesia.
@ Pak Lemon.
Terima kasih van het vermelden van de link.
Over de kans gegeven door Sukarno/R.I .
Heb ik al jaaaren gezocht .
>>>>>>>>>>>>>In het algemeen zullen de bijna 31.000 WN Indonesia (geworden) Nederlanders voldoende kansen hebben.
Tuurlijk moeten ze ook kennis en papieren hebben.
In ieder geval vlak na de overgangstermijn van 2 jaar na de RTC( dus omstreeks 1951 .
Dat kan ik afleiden uit de ervaringen van een paar kennisen, vrienden , en aangetrouwde familie .<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Mij is door de familie Kimeney, Hugo is nu 80 en woon in Dronten, dat zijn ouders, broer, nu met vrouw en 6 kinderen en zus, weduwe met 4 kinderen, met alle geweld hem met vrouw wilden tegen houden, toen ze in de jaren 60 als spijtoptant naar Nederland vertrokken. Het feit dat ze de naam Kimeney bleven handhaven, was de oorzaak dat ze in Djakarta geen baan konden krijgen. Op een gegeven moment gaven ze als hun achternaam op "K". Alle kinderen moeten op het ogenblik werken zodat de familie de eindjes aan elkaar kunnen knopen. En van uit Holland stuurt Hugo maandelijks wat extra over.
Hugo is een vriend van mij uit de na oorlogse jaren van Tjideng.
@Pak Huib, Pak Surya, Pak Ron: Eerlijke kansen op de arbeidsmarkt.
Niet iedereen vindt dit principe leuk. Het is makkelijker om via privileges een job te krijgen…
Speciaal voor Pak Huib en Pak Ron, die hechten aan eerlijke kansen denk ik dat Nederland het eerlijkste systeem heeft. Ieder job bij de overheid moet openbaar geadverteerd worden en er moet via een open sollicitatie op gereageerd worden.
Paul Vermaes, on 6 april 2014 at 08:54 said:
@Pak Huib, Pak Surya, Pak Ron: Eerlijke kansen op de arbeidsmarkt.
Niet iedereen vindt dit principe leuk
————————————————————————–
Was dat maar waar.
Als we over de oudere tjangs , tjihs praten is het gewoon duidelijk dat ze in vele gevallen gediscrimineerd zijn. Ook mbt promotiekansen als ze in de fabriek(productiemedewerkers)terechtkwamen .
Daar hoeven we niet geheimzinnig doen.
Toen was er nog geen sprake van positieve discriminatie .
Ik begrijp ook wel dat men niet zo maar kan instromen in een administratieve baantjes (klerk, djoeroetulis) .
Dan moet volgens mij zo zijn dat uiteindelijk goed werkende Indo’s omhoog klimmen op hun werk .
Mss kan de ervaringsdeskundigen het hier vertellen.
Was het waar dat je beter moet zijn om dezelfde (dus eerlijke) kansen te krijgen als de Londoh.
>>>>>>>>>>>>>Mss kan de ervaringsdeskundigen het hier vertellen.
Was het waar dat je beter moet zijn om dezelfde (dus eerlijke) kansen te krijgen als de Londoh.
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Natuurlijk is dat zo. Als emigrant heb ik dat zelf ondervonden. Niemand staat op je te wachten, dus bewijs je zelf maar eerst. En daar is niets verkeerds aan. Maar als gedurende de jaren er na je bewezen heb en er niets aan je situatie verandert, wordt het tijd om er wat aan te doen.
@Ron Geenen :”Vooral de kosten van de opvang die wij moesten terugbetalen, zitten mij nog steeds hoog. ”
Blijkbaar staken wij nog gunstig af, tov bv de Indo-chinezen die helemaal op zichzelf waren aangewezen. Alléén niet in de gaten hadden dat de indo-europeaan alles moest terugbetalen.
Nederland denkt ongezond
H.H.Ong − 21/12/00, 00:00
Het getuigt van onredelijk denken dat Indische Nederlanders een vergoeding krijgen terwijl Indo-Chinezen niets ontvangen. En als straks Marokkanen en Turken vragen om een tegemoetkoming? Zal hun tekortschietende opvang dan reden zijn voor een overheidstoelage?
De Indische Nederlanders ontvangen een ‘schadevergoeding’ van 385 miljoen gulden in plaats van 250 miljoen. Ik neem aan dat dit besluit is genomen met goedvinden van onze volksvertegenwoordigers. R. Boekholt (Indisch Platform) vond dit bedrag nog te weinig. ,,Wij hebben toen, tijdens en na de oorlog, erg veel geleden, wel om te vergeven, maar niet om te vergeten. Wij werden zeer slecht opgevangen toen wij hier in Nederland aankwamen.” Et cetera, et cetera.
…. Meermalen hoorde ik Indo’s, mannen en vrouwen, op de tv zeggen dat zij bij de repatriëring in de jaren 1945, 1946 en volgende jaren, helemaal niet goed zijn opgevangen. Dat zij toen een moeilijke tijd hadden. En voor die moeilijke jaren waarin zij ‘niet goed’ behandeld werden in Nederland eisen zij nu ook schadevergoeding.
Mijn haren rijzen te berge als ik zulk een ‘geklaag’ hoor! Van normale mensen verwacht ik in zo’n geval een dankbaarheid tegenover de Nederlandse regering. Dankbaar dat je uit de ‘hel’ werd gehaald en dat je hier bij aankomst door de Nederlandse regering -die toen net maar bevrijd was en dus niets bezat en die jou helemaal niet heeft uitgenodigd om hier te komen- toch goed, naar omstandigheden, werd verzorgd: van de DBVO kreeg je geld voor een paar maanden levensonderhoud, kreeg je kleren, kreeg je bonnen om levensmiddelen te kopen en kreeg je onderdak. Je was toen een ware last voor de Nederlandse regering, die nog moest bijkomen van de gevolgen van de Duitse bezetting.
http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/archief/article/detail/2499730/2000/12/21/Nederland-denkt-ongezond.dhtml
Natuurlijk werd erop gereageerd:
“Indische repatriant heeft alle reden om zich bij Nederlanders te beklagen
Peize G.J.E. Thörig − 05/01/01, 00:00
Alle zogenaamde gunsten die Indische Nederlanders ooit van de overheid hebben gekregen moesten zij tot op de cent terugbetalen.
Na het lezen van het stuk over schadevergoedingen aan Indische Nederlanders, ‘Nederland denkt ongezond’ (Podium, 21 december) was ik verbijsterd. H.H. Ong schrijft met weinig kennis van zaken over de opvang van de Indische Nederlanders na de oorlog en over hetgeen gebeurde tijdens de oorlog. Inderdaad bleef een deel van de Indische gemeenschap buiten de kampen. Het is wel de vraag of deze mensen het zoveel beter hebben gehad. Immers, de meeste mannen waren weg en de achtergebleven vrouwen en kinderen moesten maar zien hoe ze moesten overleven.
Degenen die in de Japanse kampen kwamen, verloren nagenoeg alles. Omdat na de inval van de Japanners de uitbetaling van de meeste salarissen werd gestopt, moest veel bezit verpand worden. Na de oorlog waren deze goederen verdwenen.
Over de opvang in Nederland het volgende: ons gezin kwam in 1950 naar Nederland: mijn moeder (oorlogsweduwe), mijn oma en vier kinderen. Wij werden opgevangen in kamp Westerbork. De bootreis per troepentransportschip, het verblijf in het kamp, de bus naar school, de verhuizing per veewagen, het meubelvoorschot; het werd allemaal uit eigen zak betaald. Jarenlang werd afbetaald aan de Nederlandse regering. Hetgeen armoede betekende voor ons gezin.
Wat de eventuele schadevergoeding betreft: die had ik ook liever van de Japanners gehad, maar een vroegere Nederlandse regering heeft dat voor ons geblokkeerd. Ong vraagt zich af waarom andere groepen, zoals Indo-Chinezen, niets ontvangen. Als hij zich tekort gedaan voelt: laat hij zelf een actiegroep beginnen…
De vergelijking van Indische Nederlanders met allochtonen is het vergelijken van appels met peren. Turken en Marokkanen hebben een vrijwillige keuze gemaakt die omkeerbaar is, hetgeen voor ons niet geldt. Wat betreft de bijdrage aan de welvaart: ook wij hebben daar volop en keihard zonder te zeuren aan bijgedragen.
http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/archief/article/detail/2483264/2001/01/05/Indische-repatriant-heeft-alle-reden-om-zich-bij-Nederlanders-te-beklagen.dhtml
In alle bescheidenheid sluit ik me daar ook ruimhartig bij aan. Het is veel te gemakkelijk die massale emigratie/vlucht af te doen met zoveel wrok tegen de uitvoerders van die tijd. Er werd best wel veel verricht
met de schaarse beschikbare middelen zo vlak na oorlog en bezetting.
Het is niet zo vreemd dat zoveel mensen doodziek door de oorlog in de tropen gekomen zijn. Na zoveel jaren ontberingen, voedselgebrek, gebrek aan medische verzorging, dwangarbeid n de zorg voor lijfsbehoud van dierbaren en tenlotte die lange zeereis veelal
opgepropt in klas kambing.
En dat voor veel mensen de opleiding of beroepservaring niet aansloot bij waar de Nederlandse maatschappij toen behoefte aan had. Dus ook veel mensen die de armen uit de mouwen konden steken in de wederopbouw en industrie. Dat niet allemaal terecht konden op de burelen zal duidelijk zijn. Maar zeer velen hebben de stap terug gemaakt. Een vmlg chef TD van een suikerfabriek die bv. heftrucks ging monteren, een vmlg. leidinggevend ambtenaar die een eenvoudig baantje als klerk op een financiele afd. aannam. Dat zijn er velen geweest en daar dienen we groot respect voor op te brengen. Natuurlijk zijn er ook negatieve voorbeelden te noemen zoals Pak Vermaas heeft geschetst. Menen die zich eeuwig verongelijkt schijnen
te blijven voelen.
Maar de jongelui gingen allemaal naar school en leerden een vak, studeerden, gingen naar zee of in dienst bij bedrijven en overheid. Niet iedereen is hierin geslaagd uiteraard maar bleven omzien in wrok en de schuld van eigen falen of tekortkoming op de kille Ned. Mij afwentelen. Dit laatste komt me tegenwoordig erg bekend voor bij sommige nieuwe minderheden als je de uitingen in de media moet geloven.
Of er al mensen dat boek hebben gelezen weet ik niet. Ik heb er een hoofdstuk van gehad via mail en onlangs ook een mailtje dat het boek
er aan komt. Of er echt brisante dingen in staan moet worden afgewacht, maar vind ik eigenlijk ook niet zo relevant. Tenzij bij sommige mensen (te) hoge verwachtingen zijn gewekt en het dus zwaar tegen valt. Maar ik heb goede hoop gelet op het voorafgaand bronnen onderzoek door de schrijfster dat het in ieder geval een realistisch verhaal zal zijn.
Huib, on 5 april 2014 at 13:24 said:
1.Maar de jongelui gingen allemaal naar school en leerden een vak, studeerden,
2.Of er al mensen dat boek hebben gelezen weet ik niet. Ik heb er een hoofdstuk van gehad via mail en onlangs ook een mailtje dat het boek er aan komt.
—————————————————————————–
mbt 1.
Er zijn verschillende migratiegolven.
In totaal ongeveer 6-7 mgratie golven
Ook verschillende kansen .
Wat ik weet uit mijn eigen waarneming ongeveer 1968 dat velen(?) vaak ondergewaardeerd zijn .
Hun diploma’s ( concordant) en werk ervaring werden niet erkend.
Ken een paar collega’s van mijn vader uit Djakarta die achter de lopende band komen . Als arbeider .
Mijn kostbaas , en sommigen van zijn vrienden kwamen terecht bij de sociale werkplaats .
De kinderen (ook in Nederland geboren) met voldoende capaciteit waren vaak of naar de LTS of naar de Huishoudschool gestuurd.
Mensen die het goed hebben / goede opleiding (HBS) zijn meestal goed terecht gekomen .
De technisch geschoolden gaan bijna massaal naar de fabriek.
Vroeger zijn ze goed voor Gombong ( ook geschiedenis)
mbt 2.. Het is een deel van de geschiedenis van de Indo .
Dus belangrijk, ik heb ook 2 besteld , voor de heb en geef.
Heb dat mailtje nog niet gekregen.
Dus even afwachten.
Ik ben het roerend met Paks Eppeson en Permaes eens. Het waren andere tijden en de gigantische Operatie Noah is toch wel, voor die tijd en tijdgeest met de toen voorhanden middelen en wellicht niet overal met warmte en maximale coulance, correct uitgevoerd.
Overigens valt het mij op dat het, nu zo’n 14 dagen na D-Day, nog steeds rustig is gebleven rond het nieuwe Indische Boek der Boeken. Een presentatietje hier, een boekbesprekinkje daar, in kleine kring voor de liefhebbers. Ik dacht dat ons lezertjes nogal wat vuurwerk werd beloofd.
No hard feelings wat mij betreft. Mijn verwachtingen waren, zoals bekend, niet hoog gespannen.
Maar ik ben nieuwsgierig als altijd. Broeit en groeit er een ondergronds veenbrandje dat nog even tijd nodig heeft om het Torentje van de premier te bereiken?
Pak Pierre
‘k Hoop dat het boek “Opgevangen in andijvielucht” alleen in Indische kringen van rancuneuze slachtoffers zal circuleren.
De repatriëring uit Indonesië was een geweldige operatie voor een klein en door de oorlog verarmd Nederland. Scheepsladingen vol zieken, zwakken en hulpbehoevenden met hun vrijwel ongeschoolde en verwilderde jeugd: generatie dom. Gezinshoofden niet geschikt voor Nederlandse arbeid of naar eigen dunk “over gekwalificeerd” in elk geval langdurig werkeloos. Nederlandse sanatoria lagen vol Indische TBC-patiënten. In de Sociale Werkplaatsen was de voertaal petjoh.
Ik denk dat wij Indo’s blij en dankbaar mogen zijn dat we in Nederland mochten komen en blijven. Want blijvers zijn we net als de Molukkers ondanks ruimhartige remigratieregels van het SVB.
Ik begrtijp het opvoeren van Molukkers niet in uw conclusie!
Die 4000 in Nederlands-Indië geboren Amboneese ex-KNIL militairen op dienstbevel niet naar voormalig Nederlands-Nieuw-Guinea maar naar Nedrland gecommandeerd, zijn bijna allemaal dood …
e.m.
Pak Marawasin,
Aub. aan pegawai tinggi Museum Bronbeek bekend maken,
want nog steeds dat de Molukkers om hun pensioen
naar Holland zijn gegaan ,daar luidt en duidelijk getoond.
Dan het enigste voorwerp over de Molukse Militairen is
een Petroleum blik.Wel apart geplaatst in een nis en zoals
(BB.)gebruikelijk , zonder enige toelichting.
siBo
Paul,
Dat boek is een stukje geschiedenis van de Indische Nederlanders.
Dus waardevol, hoe dan ook.
Het is verspilling van al die moeite om een meerderheid van niet rancuneuze mensen aan te raden dat boek niet te lezen.
Mensen willen hun geschiedenis weten natuurlijk.
Ook is het nogal bevooroordeeld om dat hele boek af te wijzen als zijnde rancuneus.
Overigens hebben Indische mensen zat reden om kritiek te hebben op systematische achterstelling in die Nederlandse cultuur, zo door de eeuwen heen.
Djangan lupa…. maar ook niet wrokken.
Dit zijn de overpeinzingen van een wijsman Mas Boeroeng.
Mvg Jos Crawfurd.
>>>>>>>>>>>>Ik denk dat wij Indo’s blij en dankbaar mogen zijn dat we in Nederland mochten komen en blijven.<<<<<<<<<<<<<
Ik denk eerder dat het een recht is van iedere Nederlander en een plicht van de Nederlandse regering.
k denk dat wij Indo’s blij en dankbaar mogen zijn dat we in Nederland mochten komen en blijven.
@ Paul Vermaes: Zo dacht men toen er ook over.
>>>>>>>>>>>>>>k denk dat wij Indo’s blij en dankbaar mogen zijn dat we in Nederland mochten komen en blijven.
@ Paul Vermaes: Zo dacht men toen er ook over.
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Maar ook murm, naïef en uitgebuit.
Dat je niets of niemand hoeft te bedanken, dat je ondanks alle tegenslag jezelf als de beroemde baron aan de haren uit het moeras hebt getrokken, dat je ondanks all odds je voor jezelf en je kinderen een toekomst hebt bevochten…
… zou toch een reden moeten zijn voor geloven in eigen kracht en optimisme.
Waarom dan toch altijd maar in de slachtofferrol kruipen en vol rancune de wereld tegemoet treden?
Die slachtofferrol wordt nog steeds geinterpreteerd als: gezeur.
>>>>>>>>>>>zou toch een reden moeten zijn voor geloven in eigen kracht en optimisme. […]
Die slachtofferrol wordt nog steeds geinterpreteerd als: gezeur.
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
@Rob en Sil, natuurlijk is de basis geloven in jezelf, anders was ik b.v. niet naar Amerika gegaan. Maar je ziet gewoon wat er zo om je heen gebeurt.
Vooral de kosten van de opvang die wij moesten terugbetalen, zitten mij nog steeds hoog. Vergelijk het maar met de opvang van al die vluchtelingen die het land inkomen en gehuisvest worden. of zie ik dat verkeerd.
Dag heer Geenen, u ziet het niet verkeerd, edoch de vergelijking gaat niet helemaal op. Maar ik begrijp u wel.
Nu bent u zelf een prachtig voorbeeld van ‘education permanente’. In die zin is ook de staat, de overheid ‘een lerende organisatie’. In dit geval leren van de fouten uit het verleden. Los van de waan van de dag geeft de nationale en internationale (EU; VN) politiek daar ook sturing aan; al is daar vaak eerst kritiek vanuit samenleving voor nodig.
En waar een grens wordt getrokken om een verbeterde situatie voor nieuwe gevallen te markeren, zal dat zeker in het geval van ervaringen met de oude regeltoepassing, ongetwijfeld het nodige tandengeknars tot gevolg hebben. Heel begrijpelijk.
e.m.
>>>>>>>>>>>Nu bent u zelf een prachtig voorbeeld van ‘education permanente’. In die zin is ook de staat, de overheid ‘een lerende organisatie’. In dit geval leren van de fouten uit het verleden. Los van de waan van de dag geeft de nationale en internationale (EU; VN) politiek daar ook sturing aan; al is daar vaak eerst kritiek vanuit samenleving voor nodig. <<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Toch is er een groot verschil dat mij en vele anderen reden geven om echt boos te zijn. Wij waren namelijk Nederlanders die ook vloeiend waren in het Nederlands en dat wij ook volgens de Nederlandse methoden zowel op school als thuis waren opgevoed.
Dan komen we in ons "vaderland"en worden we met de nek aangekeken, vaak slecht behandeld en op de kop af nog met een schuld belast.
Bovenstaande is toch ook een hemelsbreed verschil met de manier waarop vreemdelingen omarmt worden, specifiek door bepaalde politieke partijen.
Mijn moeder en grootmoeder zijn door die politiek het graf in gejaagd.
Heer Marawasin,ik hoorde de woorden van mijn neef Eddy Samson nog klinken:hij is vriendelijk en sympathiek.
Bedankt voor Uw wijsheid.
Mvg Jos Crawfurd.
De Molukkers hebben het na een maatschappelijk zeer slechte start (verguisd en in een hoekje gestopt) het over algemeen zeer goed gedaan. Zij zijn ook bi-cultureel, met een duidelijk aanwijsbare cultuur van hun eiland. Topi. Respect. Dat geldt ook voor de Surinamers en Turken. Nu de Marokkanen nog uit hun malaise trekken.
Je gaat onze ouders toch niet vergelijken met (economische, politieke?) vluchtelingen? In die tijd had men nog geen ervaring met opvang. Velen werden opgevangen in tweederangs pensions die nauwelijks klanten trokken. Wat is daarvan het probleem? Moesten zij dan met veel gejuich in kastelen of in tophotels worden ontvangen?
De Nederlanders zelf hadden het ook niet breed. zij aten goedkope groenten en moesten na de oorlog zelfs bonnen.
>>>>>>>>>>>Je gaat onze ouders toch niet vergelijken met (economische, politieke?) vluchtelingen? In die tijd had men nog geen ervaring met opvang. Velen werden opgevangen in tweederangs pensions die nauwelijks klanten trokken. Wat is daarvan het probleem? Moesten zij dan met veel gejuich in kastelen of in tophotels worden ontvangen?
De Nederlanders zelf hadden het ook niet breed. zij aten goedkope groenten en moesten na de oorlog zelfs bonnen.
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Lees het boek van Griselda!